( END ) 7SINS/iKON ϟ LUST&WRATH ▫ #junhwan #doubleb

ตอนที่ 14 : ⍫ airplane

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,381
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 33 ครั้ง
    4 ธ.ค. 58


7SINS PJ.

LUST & WRATH

CHAPTER 12 : AIRPLANE

 

 

ยื้อชีวิตไม่อยู่! คนขับรถบรรทุกที่เป็นคู่กรณีของบุตรชายตระกูลใหญ่ สิ้นใจแล้วเมื่อคืนวานนี้

พาดหัวข่าวใหม่ล่าสุดที่พร้อมใจกันพูดถึงในทุกทางการสื่อตกเป็นประเด็นร้อนของนักเรียนซงในเช้าวันนี้

ความจริงหลายวันที่ผ่านมาทุกคนก็เฝ้าดูความคืบหน้าของจีวอนอยู่ตลอดเวลา แต่ดูเหมือนว่าเรื่องมันจะวุ่นวายมากขึ้นเพราะคนขับรถบรรทุกนั้นได้เสียชีวิตลงแล้ว แถมครอบครัวของทางฝ่ายนั้นยังให้สัมภาษณ์กับนักข่าวว่าจะเอาเรื่องให้ถึงที่สุดอีกด้วย เพราะครั้งนี้จีวอนก็เป็นคนผิดจริงๆ

จีวอนเป็นคนฝ่าไฟแดง แถมยังขับรถเร็วกว่าที่ทางกฎหมายได้กำหนดไว้ ดูก็รู้แล้วว่ามันผิดเต็มๆ

ก็ไม่รู้ว่างานนี้อิลกุกจะจัดการยังไง

 

“ฟ้องตระกูลซงเหรอ? ครอบครัวของทางนั้นคิดอะไรอยู่ ยังไงก็ไม่มีทางชนะหรอก”

“ตราชั่งมักจะเอียงไปทางที่เงินหนัก ในประเทศเราไม่มีใครเงินหนาสู้ตระกูลนั้นได้แล้ว งานนี้เห็นผู้ชนะตั้งแต่ยังไม่เริ่มเปิดศึกกันเลยด้วยซ้ำ”

“พวกมึงก็พูดกันเกินไป แต่ก็นะ.. จะว่าถูกมันก็ถูก..ขนาดเรื่องที่แล้วยังทำให้เงียบได้เลย..”

“ก็พูดเกินไป เรื่องนั้นน่ะมันยัง..”

 

เสียงกระแนะกระแหนพร้อมใจกันเงียบเมื่อคนหนึ่งในกลุ่มนั้นเห็นว่าฮันบินเดินมาทางด้านหลัง ซึ่งแน่นอนว่าเขาได้ยินเด็กนักเรียนเกรด 9 พวกนี้พูดกันตั้งแต่เริ่มแรกแล้ว แต่เขาก็เลือกที่จะปรายตามองนิ่งๆแล้วเดินหนีไปแบบที่ไม่พูดอะไร ทั้งๆที่ในใจอยากจะออกตัวปกป้องจีวอนด้วยซ้ำ แต่เกรงว่ามันคงจะส่งผลเสียต่อคนในตระกูลนั้นเอง เพราะฉะนั้นคนนอกอย่างเขาควรจะเงียบดีกว่า

แม้ว่าส่วนหนึ่งที่พวกนั้นพูดจะเป็นความจริงก็เถอะ..

ใครที่คิดมีปัญหากับตระกูลซง น้อยคนนักที่จะชนะคดีความ ไม่สิ.. เรียกว่าไม่เคยมีใครชนะคดีได้เลยด้วยซ้ำ ส่วนมากมักจะจบด้วยการยอมความกันอย่างโดยดีมากกว่า โดยทางซงเองก็จะให้ข้อแลกเปลี่ยนที่สมน้ำสมเนื้อจนคู่กรณีไม่คิดติดใจอะไรอีก

แต่กลับเรื่องที่เกิดขึ้นนี้.. เขาว่าจีวอนก็ไม่เป็นฝ่ายผิดเต็มๆอยู่ฝ่ายเดียวเสียหน่อย ดูจากข่าวที่ออกกันโครมๆก็พอรู้ว่าสื่อจงใจเรียกกระแสจากเรื่องนี้มากแค่ไหนกัน แล้วจากข้อมูลรูปคดีที่ฮันบินได้รู้มา เรื่องก็ออกจะโดนบิดเบือนไปซะเยอะ

น่าปวดหัวจริงๆ

“ฮันบิน”

ตาเรียวหันไปมองทางด้านข้างเมื่อเขาพบว่าตัวเองถูกเรียก ก่อนจะต้องเลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นว่าไม่ใช่ใครที่ไหน แต่กลับเป็นรุ่นพี่ตัวเล็กที่มีนามว่าคิม จินฮวานอะไรนั่น ซึ่งก็กำลังส่งรอยยิ้มมาให้เขาแต่ไกล

“สวัสดีครับพี่ วันนั้นไม่ได้คุยกันเลย”

“อื้อ บรรยากาศไม่น่าคุยเลยในห้อง แล้วนี่.. มาโรงเรียนไวจัง”

ฮันบินหัวเราะเมื่อนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์วันนั้น ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปหยิบอาหารที่วางเรียงรายกันอยู่บนโต๊ะยาวแล้วเดินไปหาที่นั่งทานด้วยกัน

“อาการของจีวอนเป็นยังไงบ้าง?” จินฮวานเริ่มเปิดบทสนทนาก่อน เพราะหลังจากวันที่เขาได้ไปเยี่ยมพร้อมกับจุนฮเวในวันนั้น ก็ไม่เห็นว่าอีกฝ่ายจะพูดถึงอาการของคนเป็นพี่เลยซักที นี่ก็ผ่านมาประมาณ 4 วันแล้ว

“ก็เริ่มดีครับ เขาไม่เจ็บท้องแล้ว แต่ก็ขยับตัวไม่ได้เพราะขายังปวดอยู่ หมอก็มาฉีดยาระงับให้ตลอดครับ ตอนนี้เราสองคนเริ่มจะโอเคกันแล้ว คุยกันดีขึ้น ก็เหมือนว่าสุขภาพจิตของเขาจะค่อยๆ ดีขึ้นนะ” ฮันบินตอบแบบยิ้มๆพร้อมกับใช้ส้อมและมีดหั่นแซนด์วิซที่เขาเลือกมา

“ก็ดีแล้วล่ะ แล้ว.. แบบนี้นายโอเคกับน้องอีกคนเหรอ?”

ก่อนที่มือทั้งสองข้างจะต้องชะงักไปเล็กน้อยเมื่อจินฮวานส่งคำถามอื่นมาให้ต่อ ฮันบินทำหน้างงเพราะเขานึกไม่ออกจริงๆว่า น้องอีกคน ที่อีกฝ่ายพูดนั้นคือใคร เมื่อเห็นแบบนั้นร่างเล็กจึงโน้มหน้าเข้ามาใกล้แล้วพูดเบาๆ

“หมายถึง.. แฟนของนาย”

อ้อ..

ยูคยอมสินะ

“ขอโทษนะ ไม่รู้ว่าพี่ถามเยอะไปรึเปล่า แต่แค่อยากรู้ว่านายจัดการเรื่องทั้งหมดยังไงให้มันลงตัวน่ะ” จินฮวานยิ้มแหยๆ ตรงนี้อาจจะต้องโทษอิทธิพลตะวันตกที่ได้รับมาแล้วล่ะมั้ง อาจเป็นเพราะอยู่อังกฤษมานานจึงทำให้ค่อนข้างพูดเร็ว พูดตรง อยากรู้อะไรก็ถามออกไปซื่อๆ แต่นั่นก็เพราะลืมไปว่าวัฒนธรรมของที่นั่นกับที่นี่ต่างกันโดยสิ้นเชิง

เขาล่ะอยากตบปากของตัวเองจริงๆเพราะมีหลายครั้งแล้วที่เผลอพูดอะไรออกไปโดยที่ไม่ทันคิดก่อน ทำให้คู่สนทนาชะงักไปทุกที

“คือ ไม่เป็นไรครับ ก็ถามได้น่ะ ถือว่าเราจะได้ทำความรู้จักกันไปอีกขั้น”

จินฮวานได้แต่หัวเราะแห้งๆแล้วพยักหน้าขอบคุณเมื่อได้บินฮันบินพูดแบบนั้น ก่อนจะก้มลงไปหั่นซี่โครงอบน้ำผึ้งที่อยู่ในจานตรงหน้าแก้เก้อในระหว่างที่รออีกฝ่ายเล่า

“เอาตามตรง.. ผมยังไม่ได้คุยกับยูคยอมถึงเรื่องนี้เลยครับ”

“หืม..” มือบางชะงักไปพร้อมกับเงยหน้าขึ้นมอง “แล้วเขาไม่ว่าเหรอ นายเล่นหายไปเฝ้าจีวอนแบบนั้น?”

“ช่วงหลังมานี้ผมก็ห่างๆกับเขาแล้วล่ะครับ ผมไม่มีโทรศัพท์ด้วยเลยติดต่อยาก แล้วมันก็.. เหมือนว่าพอจีวอนมาขอคืนดี ขอเริ่มต้นกันใหม่ ทุกอย่างที่สร้างขึ้นมากับยูคยอมมันก็พังหมด อาจเป็นเพราะผมไม่ได้มีใจให้เขาตั้งแต่แรก”

“อ้อ..”

“เรื่องนี้ผมผิดเองครับที่คิดจะคบคนใหม่เพื่อให้ลืมคนเก่า แต่ในตอนนั้นมันแย่มาก มีแต่ปัญหาเยอะแยะเต็มไปหมด นอกจากยูคยอมแล้วก็ไม่มีใครสามารถปลอบผมได้เลย ผมก็เลยคิดว่าถ้าอยู่กับเขาไปเรื่อยๆ อาจจะทำให้รู้สึกรักได้บ้าง แล้วผมก็คิดว่าถ้าผมได้ลองรักใครที่ไม่ใช่จีวอนดู ก็อาจจะทำให้ลืมจีวอนได้”

“แต่สรุปแล้วมันก็ไม่ช่วยอะไรเลย?”

ฮันบินหัวเราะพร้อมกับพยักหน้า นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มหมองลงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงความผิดพลาดของตัวเองที่ผ่านมา

ถ้าจะถามว่าเขารู้สึกผิดไหม? คงจะต้องตอบว่ามากเลยทีเดียว ตอนนี้อยากจะไปขอโทษยูคยอม อยากจะเคลียร์เรื่องทุกอย่างที่ค้างคาอยู่ให้เสร็จสิ้น แต่อีกใจหนึ่งก็กลัว..

อย่างที่รู้กันดีว่ายูคยอมนั้นช่างตื๊อและเอาแต่ใจตัวเองมากขนาดไหน ถ้าเขาคิดจะคุยก็คงขอร้องให้ชานอูมาอยู่ด้วย เพราะชานอูเป็นคนเดียวที่น่าจะช่วยเกลี้ยกล่อมยูคยอมได้ แล้วก็ช่วยปกป้องให้เขาไม่ต้องฟังถ้อยคำตัดพ้อใดๆจนรู้สึกผิดไม่กล้าเป็นฝ่ายบอกเลิกเหมือนอย่างที่ผ่านมา

“ผมว่าจะลองคุยกับยูคยอมหลังจากที่เขากลับมาจากเชจูน่ะครับ เด็กเกรดสิบทุกคนโดนบังคับให้ไป เป็นธรรมเนียมของซงน่ะ”

“อ้อ.. พี่ก็ต้องไปเหมือนกัน เพราะในช่องกิจกรรมมันว่างอยู่น่ะ พอดีเพิ่งเข้ามาใหม่อาจารย์ก็เลยให้ไปย้อนหลัง”

“อ้าว ถ้าอย่างนั้นก็ต้องไปกับเด็กเกรดสิบ?”

“อื้อ” จินฮวานพยักหน้า

“อ้อ.. แต่พี่คงไม่มีปัญหาใช่ไหมครับ เพราะจุนฮเวไปด้วยนี่”

“อ่า ใช่เลย”

“พูดถึงจุนฮเวแล้ว พี่ไปรู้จักกับเขาได้ไงครับ?” ฮันบินถามแบบขำๆ พอพูดถึงตรงนี้บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มคลายความเครียดลงไปบ้างแล้ว ส่วนคำถามนั้นก็ทำให้จินฮวานชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะมองขึ้นไปด้านบนราวกับกำลังย้อนทวนความคิดของตัวเองไปในอดีต

“พี่หลงทางน่ะ ไปเจอเขาเป็นแผลก็เลยเอาพลาสเตอร์ไปแปะให้ จากนั้นก็เจอกันบ่อยๆก็เลยคุยกันมาเรื่อยๆ ..มั้ง ไม่สิ จะเรียกว่าคุยกันมาเรื่อยๆก็ไม่ได้ เพราะส่วนมากจะมีแต่พี่ที่พูดอยู่ฝ่ายเดียว”

ฮันบินหัวเราะให้กับประโยคบอกเล่านั่น เป็นเพราะเขาคบกับจีวอนมานานจึงทำให้รู้ว่าจุนฮเวน่ะมีโลกส่วนตัวสูงมากแค่ไหน จีวอนเคยเล่าว่าตั้งแต่เกิดจนโตนี่ยังไม่เห็นมีเพื่อนเลยสักคน กับพี่น้องคนอื่นในบ้านก็ไม่ค่อยเสวนาด้วย งานอดิเรกของจุนฮเวก็แค่มีเรื่องกับชาวบ้านไปวันๆ เรียกได้ว่าชอบความสันโดษเป็นที่หนึ่ง แต่อยู่ๆก็ไปไหนมาไหนกับจินฮวานตั้งหลายที่ซะงั้น

น่าสงสัยจริงๆว่ารุ่นพี่ตัวเล็กใช้อะไรละลายน้ำแข็งนี้ได้

“เขาก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ แต่จุนฮเวก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรสำหรับผมนะ เพราะมีอยู่ครั้งนึงที่ผมทะเลาะกับจีวอน แล้ววันนั้นฝนตก เขาก็ยังอุตส่าห์นั่งรออยู่เป็นเพื่อน”

“หืม.. เด็กนั่นน่ะเหรอ?”

“ครับ แต่พอลองคิดดูดีๆผมก็ไม่แน่ใจว่าเขานั่งรอเป็นเพื่อน หรือนั่งรอให้ฝนหยุดเพราะไปไหนไม่ได้กันแน่ เมื่อก่อนเขาขี่สปอร์ตไบค์น่ะ”

“อ๋า ใช่” จินฮวานหัวเราะออกมาเบาๆเพราะลองคิดดูดีๆ ความน่าจะเป็นมันก็ส่งให้กับเหตุผลที่สองมากกว่า แต่เขาก็จะไม่เถียงว่าจุนฮเวไม่ใช่คนเลวร้ายอะไร จากหลายๆอย่างที่สัมผัสมาได้หลังจากที่รู้จัก

“แล้วเขาทำไงต่อ วันนั้นไปส่งนายกลับบ้านไหม?” ร่างเล็กเอ่ยถามต่อเพื่อไม่ให้บทสนทนาสะดุดและจบลง

“ไม่ครับ จีวอนเขากลับมารับน่ะ ถึงจะโกรธจนขับรถหนีไปยังไง แต่สุดท้ายก็คิดได้แล้วกลับมาหาอยู่ดี เขาไม่เคยทิ้งผมหรอก”

“ก็ดูรักกันดีนี่ แล้วทำไมถึงเลิกกันล่ะ?”

ก่อนที่คำถามนั้นจะทำให้บรรยากาศรอบๆเงียบลงไปถนัดตา ฮันบินเม้มริมฝีปากแน่น ก้อนเนื้อด้านซ้ายในอกเต้นแรงขึ้นในทันทีที่หัวสมองเผลอนึกไปถึงเรื่องในอดีต ราวกับว่าม้วนฟิล์มที่ถูกพับเก็บใส่เอาไว้ถูกรื้อค้นออกมาเปิดฉายอีกครั้ง

เขายังจำมันได้ดีทุกฉาก ทุกตอน ทุกคำพูด หรือแม้กระทั่งความรู้สึกในตอนที่เป็นฝ่ายบอกเลิกก็ยังจำได้

ไม่เคยลืมด้วยว่ามันเจ็บแค่ไหน การที่ต้องบอกเลิกด้วยเหตุผลบางอย่างทั้งๆที่ยังรักอยู่หมดหัวใจ..

มันแย่เสียยิ่งกว่าแย่ซะอีก

“ขอ.. ขอโทษนะ พี่ถามอะไรที่มันเป็นส่วนตัวอีกแล้วอะ คือ..” จินฮวานรีบยกมือขึ้นมาโบกเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีสีหน้าไม่ดี บนใบหน้าเนียนแสดงออกอย่างชัดเจนว่ารู้สึกผิดที่ถามอะไรออกไปแบบไม่คิดอีกแล้ว เขากลัวเหลือเกินว่าจะทำให้รุ่นน้องที่เพิ่งจะคุยกันไม่กี่ครั้งพาลไม่พอใจไปเสียก่อน แต่สุดท้ายฮันบินก็ปรับสีหน้าของตัวเองให้เป็นปกติแล้วยิ้มบางๆให้อย่างไม่ถือโทษโกรธอะไร

“ผมไม่ได้เป็นอะไรครับ ความจริงเรื่องนี้หลายๆคนก็รู้กันหมด มันไม่ใช่ความลับอะไรหรอกครับ แต่พี่เพิ่งเข้ามาใหม่คงยังไม่รู้ล่ะสิ”

“แต่..”

“เขาฆ่าคนน่ะ”

!!!

ยังไม่ทันที่จินฮวานจะแย้งอะไรฮันบินก็พูดชิงพูดออกมาก่อน แล้วประโยคข้างต้นเองก็ส่งผลให้ร่างเล็กเงียบลงในทันที ตาเรียวเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจ ก่อนจะเหลียวซ้ายแลขวามองรอบๆแล้วค่อยขยับหน้าเข้ามาใกล้

“หมาย.. หมายความว่ายังไง จีวอนเขา..?”

“เขาฆ่าเพื่อนสนิทของตัวเอง”





LUST & WRATH





30%




“แน่ใจนะ ว่าจะไม่ไปทางเรือที่เตรียมไว้ให้”

อิลกุกถามลูกชายคนที่หกซ้ำๆพร้อมกับขมวดคิ้วเข้าหันด้วยความเป็นห่วง เพราะพอได้รู้ว่าเรือยอร์ชส่วนตัวที่จองเอาไว้ให้จุนฮเวใช้เดินทางไปเชจูนั้นได้ถูกยกเลิกโดยฝีมือของเจ้าตัวเอง คนเป็นพ่อก็ต้องร้อนใจในพฤติกรรมที่แปลกประหลาดจนต้องนั่งรถมาถามถึงสนามบิน

ใช่.. วันนี้เป็นวันที่นักเรียนเกรด 10 ของซงทุกคนจะเดินทางไปยังเกาะเชจูแล้ว เหลืออีกประมาณ 20 นาทีทุกคนจะต้องไปเตรียมตัวขึ้นเครื่อง

ย้ำ.. นักเรียนทุกคน

นั่นหมายความว่านอกจากจุนฮเวจะไม่ยอมนั่งเรือไปตามที่คาดไว้แล้ว เด็กหนุ่มยังปฏิเสธการขึ้นเครื่องบินส่วนตัวไปอีกต่างหาก พอถามก็บอกว่าอยู่คนเดียวมันเหงา ไหนๆก็ต้องไปใช้ชีวิตอยู่ค่ายแล้วก็ควรจะดูว่านักเรียนปกติเขาทำยังไงกันบ้าง

เชื่อเลย..

จุนฮเวสนใจในเรื่องของคนอื่นด้วย?

“ไปได้แน่นะ?” อิลกุกถามซ้ำ ส่วนจุนฮเวก็กลอกตาขึ้นไปมองด้านบน เพราะเขาเองก็ขี้เกียจพูดประโยคเดิมๆกับพ่อแล้ว

“สรุปรู้ยังใครชนรถผม?”

ก่อนที่คำถามนั้นจะทำให้คนเป็นพ่อเงียบไป ฝ่ามือหยาบส่งมาตบตรงบ่าของลูกชายตัวเองเบาๆสองสามทีแล้วออกแรงบีบในจังหวะสุดท้าย

“มันเป็นอุบัติเหตุ ยังไงเรื่องนี้ก็ไม่ต้องเก็บมาใส่ใจหรอก เดี๋ยวแกกลับมาพ่อจะให้คนเอารถคันใหม่ไปจอดไว้ให้ละกัน”

“ดูกล้องวงจรปิดแล้ว?” จุนฮเวขมวดคิ้วเมื่อเขารู้ว่าพ่อจงใจตอบเลี่ยงคำถาม นัยน์ตาคมจ้องมองผู้เป็นพ่อด้วยสายตาที่กดดันและต้องการคำตอบแบบตรงไปตรงมา แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป็นอย่างที่คิด

“เออ เอาน่า มันไม่ใช่เรื่องเลวร้ายอะไร เรื่องที่สำคัญตอนนี้คือแกจะไปเครื่องบินจริงๆน่ะเหรอ อย่าทำให้มีปัญหาจนเขาต้องนำเครื่องลงจอดฉุกเฉินล่ะ เสียชื่อเสียงฉันหมด”

จุนฮเวกลอกตาขึ้นไปมองด้านบนอีกหนเมื่อพ่อย้ำประโยคนี้มาหลายครั้งแล้ว จนสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทแล้วหันหลังเดินเข้าไปในเกทแบบไม่มีคำบอกลาใดๆทั้งนั้น

ทิ้งให้คนเป็นพ่อได้แต่มองพร้อมกับถอนหายใจ อิลกุกจ้องมองแผ่นหลังของคนเป็นลูก และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายผ่านการตรวจไปได้อย่างไม่มีปัญหาใดๆเขาจึงค่อยหันไปกระซิบกับหัวหน้าบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่ข้างๆ

“จัดคนเฝ้าระวังความปลอดภัยของจุนฮเวเอาไว้ด้วย”

 

LUST & WRATH

 

คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเมื่อรู้สึกได้ว่าเครื่องบินปกตินั้นแคบกว่าเครื่องบินส่วนตัวหลายเท่านัก อีกทั้งสายตาตกใจของเพื่อนร่วมชั้นที่มองมาก็ยังทำให้รู้สึกอึดอัดอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

ความจริงถ้าโดนมองแค่แป๊บๆมันก็ไม่เป็นไรหรอก แต่นี่เล่นจ้องกันตั้งแต่เห็นว่าจุนฮเวมาต่อแถวของนักเรียนปกติแล้ว ไหนจะเสียงซุบซิบนินทาประมาณว่าจุนฮเวจะไปกับเราจริงๆเหรอ? มันจะไม่มีปัญหาเหรอ? ทำไมผอ.ถึงยอมปล่อยให้ลูกชายมาขึ้นเครื่องบินปกติได้? อะไรทำนองนั้นอีก

มันแปลกอะไรวะ

เขาก็คนเหมือนกัน ไม่มีสิทธิ์นั่งเครื่องบินธรรมดารึไง  แล้วอีกอย่างนี่มันก็เครื่องบินของพ่อเขาด้วย เพราะฉะนั้นจะนั่งตรงไหนมันก็ไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนจะต้องมาเดือดร้อนเสียหน่อย

คิดแล้วมันน่าโมโหจริงๆ

“ขอต้อนรับคุณจุนฮเวสู่สายการบินของเรานะคะ เรียนเชิญที่ชั้นบนเลยค่ะ ทางเราได้จัดเตรียมทุกสิ่งเพื่ออำนวยความสะดวกให้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว”

ก่อนที่สติของเขาจะโดนดึงกลับมาเมื่อได้ยินประโยคต้อนรับของแอร์โฮสเตจ จุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากัน เพราะเขามั่นใจว่านี่ต้องเป็นคำสั่งของพ่อที่ให้คนจัดที่นั่งชั้นธุรกิจให้แน่ๆ

ก็บอกแล้วไงว่าจะไปแบบนักเรียนปกติ

“คุณจุนฮเว..” แอร์โฮสเตจคนเดิมเอ่ยเรียกเมื่อร่างสูงไม่มีปฏิกิริยาใดๆตอบรับ เรียกให้จุนฮเวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เขาเบือนสายตาไปมองยังที่นั่งชั้นธรรมดาที่ทอดยาวออกไปแล้วก็ต้องถอนหายใจ ก่อนจะตัดสินใจเดินขึ้นไปทางบันไดเพื่อเข้าสู่ชั้นธุรกิจด้านบน

..เพราะถึงดึงดันตามหาใครบางคนตอนนี้ก็คงหาไม่เจอหรอก

ไปอยู่ไหนวะ ทำไมคนต้องเยอะขนาดนี้

จุนฮเวหน้าบึ้ง มือหนาแตะลงบนโทรศัพท์ที่นอนนิ่งอยู่ในกระเป๋าในขณะที่ทิ้งตัวลงไปนั่งเมื่อถึงที่หมายแล้ว

“ทางเราจะมีการเสิร์ฟอาหารว่างให้คุณจุนฮเวหลังจากที่นำเครื่องบินขึ้นแล้วประมาณ 15 นาทีนะคะ แต่ถ้าหากคุณจุนฮเวต้องการกลางวันก่อนเวลาหรือของทานเล่นเล็กๆน้อยๆก็สามารถแจ้งได้ทุกเมื่อ ทางเรายินดีให้บริการอย่างสุดความสามารถ เพื่อให้เที่ยวบินนี้เป็นที่น่าพอใจค่ะ”

เขาไม่ได้สนใจในสิ่งที่แอร์โฮสเตจได้แจ้งเลยด้วยซ้ำ เพราะสายตายังคงจ้องอยู่ตรงหน้าจอโทรศัพท์ มีเวลาอีกประมาณ 10 นาทีก่อนที่คำสั่งให้ตัดสัญญาณจะแจ้งเตือน และในตอนนี้เขายังหารุ่นพี่ตัวเล็กที่ชื่อว่าจินฮวานอะไรนั่นไม่เจอ

 

..010-4678-1234

 

ตัวเลขที่เคยได้ยินเมื่อนานมาแล้วมันยังล่องลอยอยู่ในหัว จุนฮเวขมวดคิ้วเข้าหากัน รู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก เอาซะอยากเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้งไปให้ไกลเพราะไอ้มือบ้าๆนี่ก็พร้อมใจจะจิ้มเบอร์บ้าบอนั่นอยู่ทุกเมื่อ แต่เป็นเพราะพ่อเพิ่งซื้อเครื่องใหม่ให้เมื่อเช้านี้ มีหวังถ้ามันพังอีกคงจะต้องโดนบ่นยกใหญ่เพราะฉะนั้นจึงทำได้แค่มองอยู่เฉยๆ

เขาปล่อยให้เวลาผ่านไปอีกสองสามนาที ความเครียดจากไหนก็ไม่รู้ถาโถมเข้ามาจนเผลอสั่นขาเป็นจังหวะ จุนฮเวเม้มริมฝีปากแน่น ตายังคงจ้องอยู่ที่ตัวเลขบนหน้าปัด จำนวนนาทีที่เปลี่ยนเรื่อยๆทำให้เขาเผลอจิปากและสบถคำหยาบออกมา การตัดสินใจที่ยากลำบากและถูกกดดันด้วยเวลาที่นับถอยหลังนี่มันแย่จริงๆเลย!

“ฮุ้ว..” ร่างสูงพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ก่อนจะตัดสินใจจิ้มนิ้วลงไปยังหน้าจอทีละตัว..ทีละตัว จนกระทั่งครบทั้งหมด สายตาอ่านทวนให้แน่ใจว่ามันไม่ได้ผิดพลาดจากที่สมองจำได้ ก่อนจะกัดฟันจิ้มนิ้วลงไปยังปุ่มโทรออกช้าๆ ขมวดคิ้วมองมันอยู่อีกซักประเดี๋ยวแล้วค่อยเอาขึ้นมาแนบยังหูแบบไม่เต็มใจเท่าไหร่นัก

ตู๊ด...

ทันทีที่เสียงสัญญาณรอสายมันดังก็แทบทำให้จุนฮเวกลั้นหายใจ เขารู้สึกอึดอัด ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นอะไร อีกทั้งหัวใจยังเต้นแรงจนอยากจะกดวางสายแล้วปิดเครื่องหนีให้รู้แล้วรู้รอด แต่ร่างกายมันกลับแข็งทื่อ ได้แต่รออยู่แบบนั้นด้วยความลุ้นจนกระทั่ง..

(ฮัลโหลสวัสดีครับ)

น้ำเสียงน่ารักๆที่แสนคุ้นเคยดังเข้ามาในโทรศัพท์ จุนฮเวอ้าปากเหวอ ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรออกไป แค่สูดลมหายใจเข้าปอดยังลืมทำเลย นี่จะให้คิดคำพูดเหรอ?

บ้าไปแล้ว

(ฮัลโหล? ได้ยินไหมครับ? พอดีว่าผมกำลังจะเดินทางไปเชจู ผมอยู่บนเครื่องบินนะสัญญาณอาจจะไม่ค่อยดี ถ้ายังไงอีกซักสองชั่วโมงคุณค่อย..)

“บอกทำไม?” ก่อนที่เสียงทุ้มนั้นจะเอ่ยถามออกไปอย่างหาเรื่อง ความไม่พอใจแล่นเข้ามาในอกเพราะได้ยินว่าจินฮวานเล่าเรื่องของตัวเองให้คนอื่นฟังมั่วๆทั้งๆที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครโทรมา

แย่

จู่ๆก็ป่าวประกาศว่าตัวเองอยู่ที่ไหน กำลังจะเดินทางไปไหน นั่นไม่ใช่สิ่งที่ควรทำเลย ถ้าเกิดกำลังจะโดนดักทำร้ายจะทำยังไง? ทำไมถึงไม่รอบคอบขนาดนี้วะ

(จุนฮเว?)

“เออ”

(นายเมมเบอร์ฉันเหรอ?)

จุนฮเวกลอกตาขึ้นไปมองด้านบน รู้สึกพลาดเล็กๆที่โทรหา สาบานเลยว่าเขาได้ยินเสียงของอีกฝ่ายตื่นเต้นขึ้นมากกว่าเดิม แล้วที่น่าหงุดหงิดก็คิดไอ้หัวสมองเวรๆนี่ก็ดันจินตนาการไปถึงตอนที่พี่มัน ยิ้ม ซะงั้น

ยิ้มทำไม ยิ้มทำไม?

คนที่นั่งข้างๆเป็นใครก็ไม่รู้ เดี๋ยวเขาเห็นทำไงวะ

(อ้อ.. แป๊บนึงครับ ผมขอเวลาแป๊บเดียว.. นี่ นายโทรมาหามีอะไรไหม ถ้านายไม่พูดอะไรฉันจะต้องวางแล้วนะ เมื่อกี๊แอร์เดินมาบอกให้ฉันปิดโทรศัพท์แล้ว เขาจะนำเครื่องขึ้นใน..)

“เอาให้คุย”

(หือ?)

“เร็ว”

จินฮวานเลิกคิ้วขึ้นด้วยความงงงวย ตอนนี้เขาสับสนไปหมด ทั้งแปลกใจที่จุนฮเวโทรมาหา แล้วก็ยังสงสัยด้วยว่าอีกฝ่ายเมมเบอร์กันด้วยเหรอ? ถ้าเป็นแบบนั้นจริงมันก็น่าปลื้มไม่น้อย แต่ที่สงสัยอยู่ตอนนี้ก็คือโทรมาหาทำไมกัน? ทีแรกนึกว่าจะมีเรื่องด่วนซะอีก แต่กลับไม่พูดอะไรซะงั้น

เขาเองก็ไม่กล้าถามอะไรเยอะด้วยเพราะเดี๋ยวจะทำให้อีกฝ่ายอารมณ์เสียมากกว่าเดิม เพราะแบบนั้นจึงได้แค่เรียกแอร์ให้เดินกลับมาหาแล้วส่งโทรศัพท์ให้แบบไม่เข้าใจอะไรเลยซักอย่าง

“คุณจุนฮเวอยู่ในสายเหรอคะ? อ้อ.. ส..สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณจุนฮเวมีอะไรให้ทางเราช่ว..”

(พาตัวขึ้นมา)

“คะ?”

(บอกว่าให้พาพี่เตี้ยนั่นขึ้นมานี่ไง)

 

LUST & WRATH

 

สนามบินอินชอน

 

“ชานอู”

เสียงเล็กเอ่ยเรียกเมื่อเห็นคนตัวสูงที่อยู่ในชุดนักเรียนซงยืนอยู่ไม่ไกล ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปใกล้แล้วส่งยิ้มให้เพื่อเป็นการทักทาย ส่วนเจ้าของชื่อนั้นก็ทำเช่นเดียวกัน

“มันยังไม่มาเลยพี่”

“ไม่เป็นไรหรอก เรามาก่อนก็ดีแล้ว” ฮันบินส่ายหน้าก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาจากปากเบาๆเพื่อคลายความเหนื่อยเนื่องจากสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่เล็กๆ กว่าจะหาชานอูเจอก็เล่นเดินจนปวดขาเลยทีเดียว แถมวันนี้ยังมีคนที่ใส่ชุดนักเรียนซงมากมายยืนกระจัดกระจายกันไปทั่วเพราะยังไม่ถึงเวลารวมตัว ทำเอาเขาตาลายไปหมด

ใช่.. วันนี้คือวันที่เด็กนักเรียนเกรด 10 จะไปเข้าค่ายที่เกาะเชจู ซึ่งความจริงชานอูก็เป็นหนึ่งในบุคคลเหล่านั้นแต่เจ้าตัวดันใช้อภิสิทธิ์ในการเป็นลูกเจ้าของโรงเรียนเพื่อไม่ไปซะงั้น ติดแต่ว่ายูคยอมเองไม่สามารถเล่นเส้นสายอะไรแบบนี้ได้ คนเป็นเพื่อนอย่างเขาก็เลยต้องมาส่ง ส่วนฮันบินเองก็ขอใช้โอกาสนี้เพื่อพบหน้ายูคยอมเป็นครั้งสุดท้ายด้วยเช่นเดียวกัน

เขามาเพื่อส่งให้อีกฝ่ายเดินทางปลอดภัยและบอกลา

ตอนนี้มั่นใจในความรู้สึกของตัวเองแล้ว เพราะฉะนั้นนี่คือโอกาสที่เหมาะที่สุด เพราะคิดว่าถ้าปล่อยเอาไว้นานๆเดี๋ยวอะไรๆมันจะยิ่งยืดเยื้อและปัญหามันอาจจะมากขึ้นกว่านี้

“พี่จีวอนเป็นไงบ้างล่ะครับ?”

ชานอูเอ่ยถามเพื่อเปิดบทสนทนา ทำเอาคนที่กำลังเหลียวไปมองรอบตัวจำต้องหันกลับมาหาแล้วร้องอ้อ

“ก็ดีนะ.. คงเป็นเพราะสุขภาพจิตดีล่ะมั้งเลยทำให้ร่างกายฟื้นฟูตัวเองเร็วกว่าที่คิด ตอนแรกเขาคิดว่าตัวเองจะพิการ เอาแต่บอกว่าเดินไม่ได้ก็ไม่ต่างอะไรจากคนพิการ ทำเอาพี่จิตตกไปด้วยเลย”

“นั่นสิครับ แต่ผมก็เข้าใจพี่เขานะ เพราะลองคิดดู.. เอาตรงๆ ถ้าตัวเองต้องตกอยู่ในสภาพแบบนั้นบ้างผมคงรับไม่ได้เหมือนกัน ในจำนวนพี่น้องทุกคนในบ้านก็คงเป็นเหมือนกันหมด”

“อื้อ พี่ก็คอยปลอบเพราะอยากให้เขาเข้มแข็งขึ้น แต่นี่ผ่านไปอาทิตย์กว่าๆก็ไม่ค่อยบ่นปวดแล้วล่ะ แถมหมอยังให้ยาที่ช่วยทำให้กระดูกเชื่อมกันได้เร็วขึ้นด้วย แต่ก็ถือว่าโชคดีนะที่ตอนบาดเจ็บไม่มีกล้ามเนื้อส่วนไหนโดนกระดูกแทงจนเสียหาย แบบนี้ก็คงจะดีขึ้นเร็วกว่าเดิม”

“ดีแล้วครับ ผมเองก็ไม่ค่อยกล้าโผล่ไปเยี่ยมหรอก กลัวจะทำให้พี่อารมณ์เสียแล้วอะไรๆมันจะแย่กว่าเดิม”

ฮันบินหัวเราะให้กับคำพูดนั้น เขารู้สึกดีจริงๆที่พี่น้องตระกูลซงเป็นห่วงกัน จากที่เห็นว่าห่างเหินมาตลอดจนแทบกลายเป็นคนแปลกหน้า แต่ในวันแรกที่น้องประสบอุบัติเหตุก็พากันมาเยี่ยม แถมคนที่ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นห่วงจีวอนกับเขาด้วยอย่างเช่นแจบอมก็ส่งดอกลิลลี่มาให้เช่นเดียวกัน

ก็ถือว่าเป็นเรื่องราวดีๆล่ะนะ

“แล้ว.. พี่คิดไว้รึยังครับว่าจะพูดกับไอ้ยูคมันยังไง?”

ก่อนที่ประโยคนั้นจะทำให้คนฟังถึงกับเงียบไป ฮันบินเม้มริมฝีปากแน่น พอคิดว่ามันถึงเวลาที่จะต้องบอกเลิกยูคยอมจริงๆแล้วก็อดที่จะใจหายไม่ได้ แต่นั้นก็ไม่ใช่ว่าเขารักอีกฝ่ายหรอก มันคือความสงสารบวกกับความรู้สึกผิดต่างหาก..

เพราะถ้าเขาไม่เห็นแก่ตัว คิดคบคนหนึ่งเพื่อลืมอีกคนหนึ่ง ความเจ็บปวดที่ได้รับต่อกันเป็นทอดๆนี่ก็คงจะไม่มีจุดเริ่มต้น

“ก็คงจะบอกไปว่า..”

“พี่ฮันบิน”

แต่ยังไม่ทันที่ฮันบินจะตอบคำถามของชานอู เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นมาจากทางด้านหลังเสียก่อน เป็นเสียงที่หยุดบทสนทนาได้เป็นอย่างดีเพราะทั้งสองคนต่างก็จำได้ว่าเจ้าของเสียงนี้คือใครกัน

“พี่หายไปไหนมาครับ?”

และแน่นอนว่าคำถามแรกก็ส่งตรงมาให้เขาในทันที ยูคยอมไม่ได้สนใจเพื่อนสนิทที่ยืนอยู่ข้างๆอย่างเช่นชานอูเลยด้วยซ้ำ อีกทั้งบนใบหน้านั้นก็ยังดูเคืองๆด้วยอีกต่างหาก

“คือ..”

“ผมพยายามติดต่อพี่ ไปหาพี่ที่ห้อง แต่พี่ก็ไม่อยู่ตลอด ทั้งๆที่ทุกเช้าพี่ก็สแกนบัตรว่ามาเรียนนี่ครับ”

“พี่ไปเฝ้าจีวอนน่ะ” ฮันบินตอบเสียงแผ่ว เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องขึ้นเขาก็ไปๆมาๆระหว่างซงตลอด ตอนเช้ามาเรียน พอบ่ายก็กลับมาดูเรื่องข้าวและยาให้จีวอนเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะดื้อไม่ยอมทำตามที่พยาบาลสั่ง แล้วหลังจากกลับมาเรียนภาคบ่ายทั้งหมดเสร็จก็ต้องรีบกลับไปโรงพยาบาลเพราะไม่อยากให้จีวอนรออยู่คนเดียว

จะว่าไปแล้ว.. เขาก็แทบไม่ได้คุยกับเพื่อนในห้องเลยเพราะมัวแต่จดจ่อกับเรื่องเรียนและเรื่องของจีวอนอยู่เพียงสองอย่าง กับแม่ก็คุยกันผ่านโทรศัพท์เอาเท่านั้น เขาไม่ได้กลับบ้านหลายวันเพราะนอนที่โรงพยาบาลเฝ้าจีวอนทุกคืน

..แล้วก็ยังไม่ได้บอกเบอร์ใหม่ให้ยูคยอมรับรู้ด้วย เพราะคิดว่ามันไม่จำเป็น

“อ้อ.. เป็นแฟนผมแต่ไปเฝ้าคนอื่นเหรอครับ?” ยูคยอมแค่นหัวเราะ คำพูดนั้นเรียกให้ชานอูขยับเข้ามายืนข้างๆฮันบินโดยอัตโนมัติ เพราะรู้ว่าคนเป็นเพื่อนเริ่มจะพาลเข้าให้แล้ว

“ยูคยอมคือ..”

“พี่ยังจำได้อยู่ไหมครับว่าพี่เป็นแฟนผม?”

“เรื่องนั้น..”

“จำได้อยู่ไหม?”

ฮันบินเลือกที่จะเงียบ มันเป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆว่ายูคยอมต้องไม่ยอมเปิดโอกาสให้เขาได้เป็นฝ่ายพูดแน่ๆ แล้วยิ่งปกติแล้วเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบเถียงกับใครด้วย เมื่อเป็นแบบนี้จึงรู้สึกเหนื่อยแล้วไม่อยากอธิบายอะไรออกไปอีก ทำได้แค่เพียงถอนหายใจก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือจากชานอูเพราะนั่นเป็นตัวเลือกสุดท้ายแล้วจริงๆ

“ไอ้ยูค มึงก็ใจเย็นๆดิวะ” ชานอูบอกเพื่อนสนิทอย่างรู้งาน แต่มันกลับทำให้ยูคยอมหันไปมองด้วยแววตาที่ไม่พอใจพร้อมกับกำมือแน่น

“มึงยังเป็นเพื่อนกูอยู่ไหม?”

“เออเป็น ก็ต้องเป็นดิวะ แต่มึงช่วยใจเย็นๆก่อน ฟังที่พี่เขาพูดก่อน”

“พี่เขานอกใจกูไปเฝ้าคนอื่น มึงยังบอกให้กูใจเย็นอ่อวะ?” มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกงพร้อมกันหันไปประจันหน้ากับชานอูแบบตรงๆ ทั้งสองคนจ้องกันไม่ละ ก่อนที่ยูคยอมจะเดาะลิ้นแล้วแสร้งทำเป็นยิ้ม “อ้อ.. หรือว่าคนที่พี่เขานอกใจไปหามันเป็นพี่ชายของมึง มึงก็เลยเข้าข้าง?”

“เฮ้ย กูไม่ได้เข้าข้างใคร กูเป็นกลางมาตลอด มึงจำที่กูโดนพี่ต่อยไม่ได้อ่อ นั่นไม่ได้แปลว่ากู..”

“มึงจะโทษว่ากูเป็นต้นเหตุที่ทำให้มึงโดนต่อยงั้นดิ?”

“ไอ้เชี่ยยูค..” ชานอูถึงกับสบถ เขาเริ่มจะโมโหบ้างเพราะยังไม่ทันได้พูดอะไรยูคยอมก็เป็นฝ่ายแทรกขึ้นมาตลอด แถมตอนนี้ยังดูเหมือนสติจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนไม่ฟังใครหน้าไหนทั้งนั้นอีกแล้วด้วย

“ทำไม? กูโคตรซึ้งเลยว่ะที่มีเพื่อนแบบมึงอะ สนับสนุนให้แฟนกูนอกใจกู เพื่อที่จะได้กลับไปคบกับพี่ตัวเอง”

“สนับสนุนเหี้ยไรวะ เรื่องแบบนี้มันเป็นเรื่องของหัวใจไม่ใช่อ่อ การที่เรารักใครสักคนมันเลือกได้เหรอวะว่าต้องเป็นคนนั้นคนนี้?”

“เหมือนที่มึงตามใจตัวเองจนไปหลงรักคนจนๆไม่สมกับฐานะอ่อวะ”

“เฮ้ย มึงระวังคำพูดมึงหน่อยดิวะ” ชานอูเข้าไปผลัก เป็นเหตุที่ทำให้คนรอบๆกายเริ่มจะหันมามอง พวกเขาล้วนสะกิดคนข้างๆให้สนใจมากขึ้นเมื่อเห็นว่าบุคคลที่กำลังมีเรื่องอยู่นั้นเป็นบุตรชายของตระกูลซง

“ชานอู ไม่เอาน่ะ”

เมื่อฮันบินเห็นท่าไม่ดีจึงรีบดึงอีกฝ่ายเอาไว้ มือบางลูบไปตามแผ่นหลังของเด็กหนุ่มเบาๆเพื่อให้อารมณ์เย็นลงก่อนจะหันไปมองยูคยอมด้วยสีหน้าจริงจัง

“นายไม่ควรพูดแบบนี้กับเพื่อนนะ”

“ทำไมครับ? ผมทำอะไรผิด?” ยูคยอมผายมือไปด้านข้าง พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นแล้วยกยิ้มที่มุมปากแบบไม่สะทกสะท้านอะไรทั้งนั้น

“นายโกรธจนเป็นบ้าไปแล้วยูคยอม” ท่าทางนั้นทำให้ฮันบินเสียงแข็งมากขึ้นกว่าเดิม เขาพยายามสูดลมหายใจเข้าปอดแล้วข่มเสียงให้เบาที่สุดเพราะไม่อยากให้คนนอกมารับรู้เรื่องบ้าบอที่เกิดขึ้นนี่

“ที่ผมต้องเป็นบ้าแบบนี้มันก็เพราะพี่ไม่ใช่เหรอไง?! พี่ไม่คิดบ้างเหรอว่าตัวเองทำให้ผมต้องตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่ขนาดไหน!

“มึงจะเสียงดังทำเหี้ยอะไรวะ” ชานอูพูดสวน

“ไม่ใช่เรื่องของมึง” และยูคยอมก็ตอกกลับไปอย่างรวดเร็ว ทำเอาเด็กหนุ่มจะพุ่งเข้าไปหาอีกรอบ แต่โชคดีว่ามีฮันบินคอยดึงเอาไว้ก่อน

เขารู้สึกโกรธยูคยอมอยู่เหมือนกันที่เอาแต่ใจตัวเองมากขนาดนี้ แต่เพราะนี่เป็นที่สาธารณะ แล้วฮันบินก็รู้ว่าอีกฟากหนึ่งของสนามบินมีอิลกุกอยู่ด้วย เห็นว่ามาส่งจุนฮเวขึ้นเครื่องไปเชจู เขาไม่อยากให้เรื่องไปถึงตรงนั้น เดี๋ยวจะพาลทำให้ชานอูโดนพ่อดุเปล่าๆ

“พี่ว่าเราเข้ากันไม่ได้หรอกยูคยอม ถ้าเป็นแบบนี้”

“ถ้าเป็นแบบนี้เหรอครับ?” ยูคยอมแค่นหัวเราะ ก่อนจะมองด้วยสายตาประชดประชันแล้วส่งลิ้นออกมาเลียริมฝีปาก “ไม่ต้องโทษอย่างอื่นหรอกครับ เพราะไม่ว่ามันจะเป็นแบบไหน พี่ก็ไม่สนใจผมอยู่ดี ไม่ว่าผมจะทำดีกับพี่แค่ไหน พี่ก็ยังเลือกสนใจไอ้เลวนั่น!

“ระวังคำพูดของนายด้วยนะ!

“ปกป้องเหรอครับ?”

“นายไม่มีสิทธิ์ว่าจีวอน เพราะนายไม่ใช่คนในตระกูลซง แล้วนายก็ไม่ได้สนิทกับจีวอนขนาดนั้น แถมไม่พอนายยังเป็นรุ่นน้องด้วย”

“มันไม่ใช่คนเหรอครับ? สูงส่งกว่าคนอื่นเหรอผมถึงว่าไม่ได้ หรือพี่หลงมันจนหน้ามืดตามัวแล้ว เลยแยกแยะไม่ออกว่าควรฝากชีวิตไว้กับคนแบบนั้นหรือไม่ มันเป็นฆาตกรนะ!

“ไอ้เหี้ยยูค” ชานอูเตรียมจะพุ่งเข้าไปหาอีกครั้งพอได้ยินอีกฝ่ายสบประมาทพี่ชายของตัวเอง หากแต่แขนแกรงก็โดนฮันบินฉุดรั้งเอาไว้ก่อน พร้อมกับสายตาโกรธเคืองที่หันไปจ้องไม่แพ้คนเป็นน้อง

“เลิกกันเถอะยูคยอม เพราะถึงพี่จะไม่กลับไปคืนดีกับจีวอน แต่พี่คงทนคบกับคนที่มีความคิดน่าเกลียดๆแบบนายไม่ได้” ฮันบินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น เขาพยายามข่มอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ระเบิดออกไป ทั้งๆที่ความไม่พอใจมันพุ่งขึ้นสูงตั้งแต่ที่อีกฝ่ายเอ่ยว่าจีวอนเมื่อกี๊แล้วด้วยซ้ำ

ไม่มีใครชอบให้คนนอกมาว่าคนที่ตัวเองรักหรอกจริงไหมล่ะ

“นี่.. พี่บอกเลิกผม?” ยูคยอมถามด้วยความไม่เข้าใจ แต่ฮันบินก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ทำเพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆแล้วลูบหลังชานอูอีกสองสามครั้ง

“พี่ขอตัวกลับไปเรียนก่อนนะ” พูดเพียงแค่นั้นแล้วจึงเดินหันหลังกลับมา โชคดีจริงๆที่ชานอูคอยห้ามไม่ให้ยูคยอมวิ่งตามมาได้ ฮันบินรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อยเพราะเมื่อเขาเหลียวไปมองด้านหลังแล้วพบว่าภาพมันค่อนข้างชุลมุนวุ่นวายอยู่พอสมควร

พอยูคยอมจะวิ่งมาหา ชานอูก็เข้ามาขวาง ทั้งคู่มีปากเสียงกันและเกือบจะมีเรื่อง โชคดีที่การ์ดของตระกูลซงเข้ามาห้ามเอาไว้ก่อน เมื่อเห็นแบบนั้นเขาจึงรีบเดินไปยังรถแล้วขับกลับไปยังซงให้เร็วที่สุด ในขณะเดียวกันก็ต้องถอนหายใจออกมาเบาๆเพื่อไล่ความเหนื่อยที่เกิดขึ้น

ขอให้เรื่องทุกอย่างจบด้วยดีเถอะนะ..

แค่นี้ก็ปวดหัวจะแย่อยู่แล้ว..

ขอล่ะ

 

100% แล้ว
จะสารภาพผิดว่าแต่งไปรำคาญยูคยอมไปเนาะ 555555555555 แต่ก็จะพยายามเข้าใจ 
บางทีความรักที่มากเกินไปก็ทำให้ตัวเองเป็นบ้า ถ้าเขาไม่รักเราเราก็ต้องปล่อยเขาไปนะ อย่าทำร้ายตัวเองหรือคนอื่นเลย
#นี่ มีข้อคิดกับเขาด้วย 555555555555555555555

ตอนนี้ฟิคเปิดจองแล้วนะงับ รายละเอียดอยู่ตอนถัดไปเลย
แล้วก็ ใครอยากได้ของแถม special เป็น mini book valentine วันวาเลนไทน์ของเหล่าคนบาป
สามารถโอนเงินได้ถึงเที่ยงคืนวันนี้นะงับ จะได้ไปแบบฟรีๆ เลยน้า ยังไงก็ลองอ่านรายละเอียดดูก่อนเนาะ

สุดท้ายนี้ฝากเม้นกับติดแท็ก #จุนฮเวขี้โมโห กับ #7sinsดบบ ด้วยน้าเตง <3 


     
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 33 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,735 ความคิดเห็น

  1. #2678 K987654321 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2560 / 05:08
    รำคาญเหมือนกัน แต่พอนึกยูคจริงๆละรำคาญไม่ลงฮรึ่ก55555655555 หลายใจจรีงๆ
    #2,678
    0
  2. #2657 aiidjdoeo727 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2559 / 23:21
    นี่คือสาเหตุที่ทำให้ยูคต้องเป็นกะเทยที่เต้นดัมป์ดัมป์แน่ๆเลย อกหกเลยไปเป็นกะเทย ใช่แน่ๆโธ่ลูกแม่
    #2,657
    0
  3. #2645 choopp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 11:42
    ยูคทำไมเป็นคนงี่เง่าแบบนี้โอ้ย ขำเน่ 5555555 มีการบังคับแอร์ด้วยอ่ะ
    #2,645
    0
  4. #2360 dragonz'lp (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 10:15
    งื้ออออออ อ่านไปอ่านมารู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฮันบินเลย 55555555555555 คบคนใหม่เพื่อลืมคนเก่านี่ไม่โอจริงๆ ;____; จะเลิกก็ไม่รู้จะเลิกยังไง 
    #2,360
    0
  5. #2286 Zeno122000 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 20:23
    ไหนบ๊อบบอกไม่มีเพื่อนสนิท นี่บ๊อมฆ่าใครรรรรรร ชีวิตบาบินี่ซีเคร็ดจริงๆ
    #2,286
    0
  6. #2133 ทำไมต้องจินฮวาน' (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 07:54
    บ๊อบฆ่าใครรรรรรรรรร ใครรรรรรร ใครรรรรร จฮวนี่ก็ซึนกันต่อ นี่อยากรู้ปาดบบมาก
    #2,133
    0
  7. #2118 9nawKIHAE (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 00:03
    โฮยยย ชานอูเป็นน้องที่ดีมากกกอ่ะ ขนาดเคยโดนพี่จีวอนต่อยนะนั้น ออกโรงปกป้องพี่ชายด้วยแฮะ
    จะว่าสงสารยูคก็สงสารนะ แต่ก็แอบรำคาญ รู้ทั้งรู้สู้เขาไม่ไหวก็ยังดันทุรังยื้อฮันบินไว้อีกกกกก 
    #2,118
    0
  8. #2117 9nawKIHAE (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 00:03
    โฮยยย ชานอูเป็นน้องที่ดีมากกกอ่ะ ขนาดเคยโดนพี่จีวอนต่อยนะนั้น ออกโรงปกป้องพี่ชายด้วยแฮะ
    จะว่าสงสารยูคก็สงสารนะ แต่ก็แอบรำคาญ รู้ทั้งรู้สู้เขาไม่ไหวก็ยังดันทุรังยื้อฮันบินไว้อีกกกกก 
    #2,117
    0
  9. #1893 B_MOMORIN27 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:32
    พาร์ทของจุนฮเวก็ยังคงคอนเซปต์มึนอึน แต่น่ารักอยู่เหมือนเดิม
    ส่วนคู่บ๊อบบินก็กำลังจะไปได้ดี จริงๆ เราชอบคู่แรร์ยูคบินมากเลยนะ
    น้องยูคเราชอบมานานแล้วแต่มาได้รับบทที่นิสัยไม่ดีมากๆ เลยแง
    ขอให้ทุกอย่างคลี่คลายไวๆ นะ สู้ๆ ทุกคน ไรต์ด้วยงับ
    #1,893
    0
  10. #1508 SYMJDH (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 00:03
    ปากยูคยอมนี่มันวอนโดนตรีนจริงๆโลย น่าจะให้ชานอูจัดสักหมัดสองหมัดนะ
    #1,508
    0
  11. #1457 Chutikarn'I (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2558 / 09:27
    ไม่อยากจะขัดใจตัวเองที่มันชอบเธอ เพลงนี้ให้จุนเน่เลยก๊ะ 55555 เราก็รำคาญยูคยอมเหมือนไรท์ ทิ้งยูคยอมไว้กลางทางดีกว่า ฮันบินขอจบเพียงเท่านี้....
    #1,457
    0
  12. #1436 fine feel (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2558 / 07:29
    โอ้ยยยยย จำเบอร์พี่เขาได้ขึ้นใจเลยน้าาจุนฮเว ให้แอร์พาตัวขึ้นไปหาอีก ชอบพี่เขาแค่ไหนถามใจตัวเองดูเนาะ อิอิ ส่วนดบบ. ทำถูกแล้วฮันบิน ทำดีแล้ว อยู่ข้างจีวอนนะ
    #1,436
    0
  13. #1390 mclub (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 23:27
    จุนเน่น่ากิน ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เหลืออีกครึ่งตอนใช่ไหมเนี่ย???

    #1,390
    0
  14. #1389 feelforfun (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 23:27
    เอายูคไปเก็บได้แล้ว สงสารน้องนะเพราะฮบก็ผิด แต่บ๊อบต้องคู่กะบินอ่ะนะตัวววว ไม่ร้องๆ มากอดปลอบ


    แล้วนังจุนเน่จะฟอร์มจัดไปไหนคะ พิจินปรับอารมณ์มิถูกเลย คนอ่านก็เช่นกัน
    #1,389
    0
  15. #1385 Trustme CJ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 14:12
    ฮันบินทำถูกแล้วลูก 5555 ฉันเชียร์บ๊อบบี้ #ทีมกระต่ายคิมบับ 5555 ยูคควรไปตามทางของยูค ฮันบินไม่ได้รักยูค ยูคควรเข้าใจ
    เน่..เน่แกซึนมากกกกกกกกก ซึนมาก น่ารักอ่ะ นี่พี่จินยังไม่รู้อีกรึไงว่าเน่มีใจใฟ้ โหย...เราว่าเน่มันแสดงออกล่ะนะ คนไม่เคยพูดอะไรกับใครอย่างเน่ยอมมาคุยกับพี่จินนี่ยังไม่รู้ตัว ? สรุปคือ ซึนทั้งคู่ ซึนมาก ซึนแรง 55555 อยากได้บ๊อคเซตมาก..แย่ตรงที่ว่าค่าขนมเดือนนี้ยังใช้ไม่พอ 55555 เอาเป็นว่าจะติดตามทุกผลงาน..

    บ๊อบรีบหายสักที มาปั๊มลูกได้แล้วนะ เรารอดูผลงานอยู่ 55555
    ไม่รู้สิ เชียร์ทีมดบบ.มากอ่ะ 55555 น่ารัก เด็ดมาก บ๊อบหายสักที กูว่าหายมาคงจัดหนัก 5555 เอาเลย คราวนี้บินก็ไม่ขัดขืนแล้ว แต่ดีใจที่บินเคลียยูคได้ แต่ไม่มั่นใจว่ายูคจะยอมง่ายๆ.. TT
    ยูคไปหาคนใหม่เถอะ ปล่อยบินไป บินมีสามีแล้ว 555
    #1,385
    0
  16. #1384 l_lilac (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 12:24
    หุยยยย ตะกี้นั่งเขียนเม้นต์ตั้งนาน ระบบล่ม เสียจุย เขียนใหม่ก็ได้ 555555 //อารมณ์ค้าง

    คยอมนี่มันน่าตบจริงๆ ซักตั้งมะ 55555555 ทำไมเป็นคนเอาแต่ใจแบบเน้! รู้ว่ารักบินมาก ชอบมานานมากแต่มันเกินไปแล้วนะเว้ย ตอนนี้ฮันบินเขารักจีวอนโว้ย ได้ยินมั้ย เลิกยุ่งกับสองบีได้แล้ว ตัวเองไปด่าเค้าว่าเลว แต่ตัวเองก็ไปทำอะไรเลวๆเหมือนกัน นี่มันเท่ากับจะฆ่าบิชัดๆ แต่บิก็ฆ่าเพื่อนสนิทนี่? แต่คงไม่ใช่สั่งให้แม่แหม่มเมือกนอกไปทำแท้งหรอกมั้ง นั่นก่อนที่จะกลับมาอยู่บ้านใหญ่นี่ //เอาไว้ก่อน เดี๋ยวไรท์ก็มาเฉลย 555555 บิเป็นคนตระกูลซงนะหนู เกิดเรื่องแดงขึ้นมาตัวเองอ่ะจะยุ่ง ไม่รู้จะโดนอะไร แต่ป๋าซงคงไม่ปล่อยเอาไว้แน่อ่ะ -0- ลูกเขาทั้งคน อย่าไปทำอะไรมากล่ะ มีความผิดติดตัวอยู่แล้วก็อย่าไปเพิ่มให้ตัวเองได้มาอีกกระทง แต่ตอนที่ด่าชนูนี่ก็เกินไปนา ความรักทำให้คนตาบอดจริงๆอ่ะ นั่นเพื่อนนะ เขาเป็นห่วงแกมากนะเว้ย งุ่ยยยยยยย แต่จุนวานน่ารักมากเลยยยยยย เน่น่ารักกกก ไม่นั่งเรือยอร์ช ปฏิเสธเครื่องบินส่วนตัว ยอมนั่งเครื่องบินธรรมดาที่แออัดกว่าเพื่อที่จะได้เห็นหน้าจีนาน นั่งกับพี่เตี้ย น่ารักกกกก ไปเอาพี่เตี้ยมา ว้ากกกกกกกกก น่ารักอ่าาาาา ชอบพี่เขาก็บอกไปปปป ขี้เก็กที่สุด 5555555 ว่าแต่จุนเน่คนน่ากลัวไปไหนละ~ จีนานเอาใช้อะไรละลายน้ำแข็งก้อนนี้น้าาา ง้าาาาาาา ไรท์สู้ๆน้าาา // ชนูจะไม่ไปจริงอ่ะเหรอ เชจูมีพี่ยุนนะ พี่ยุนอยู่นั่นนะ ฮืออออออออ //ไรท์สู้ๆ ไรท์สู้ตาย ไรท์เขียนเก่งมากเลย เป็นโปรเจคที่เค้าจะยอมเสียตัง 55555555555 อยากเก็บไว้อ่าน ฮลึ่กกกกก ติด ติดมาก
    #1,384
    0
  17. #1383 ba-na-na (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 18:35
    หัหมุมสุดๆ เรานึกว่าบ็อบมันไปทำใครท้องเลยมีเรื่องซะอีกที่น้องบินบอกว่ากลับไปคบไม่ได้นั่นน่ะ กลับกลายเป็นฆ่าคนซะงั้น!!!!!!
    #1,383
    0
  18. #1377 ปุ้กก้าพิม╮(-3-)╭ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 13:32
    จุนเน่โว้ยยยยยยยยยยยยยยยยย
    ทำไมน่ารักงี้ว่ะ T////////////T
    เอาตัวพี่เตี้ยขึ้นมา555555555555
    บ้าบอบ้าบอ -//////////////////-

    สงสารพี่ฮันบินเนอะ ;___;
    อ่านแล้วรำยูคมาก #ยูคพี่ขอโทษ
    ยูคคงไม่ยอมง่ายๆใช่เปล่า ต้องตามรังควานแน่เลย Y_Y
    #1,377
    0
  19. #1374 ปาร์คปาล์มพันเจ็ด (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 12:24
    ถ้าเป็นฮันบินกับชานอูก็รำคาญยูคอ่ะ เอาแต่ใจสัสๆเลย
    #1,374
    0
  20. #1369 FanFic (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2558 / 02:13
    เน่เอ้ย ชอบเต็มเปาแล้วล่ะทีนี้ โดนใจมากตอนที่ชนูพูด'จะเสียงดังทำไรวะ'555555555555

    ไรท์สู้ๆน้าาาาาา
    #1,369
    0
  21. #1368 ซงมโน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 21:41
    ชอบเน่มากๆ เลยนะ น่ารักมากๆ โมเม้นคนแอบชอบมากๆ ตแนจะโทรไปหา คือตื่นเต้นมากๆ งื้อออ 

    เรียกว่าพี่เตี้ยก็น่ารักมากๆ โอ๊ยย ทาสจุนฮเววว 

    อิลกุกก็เป็นห่วงลูกจริงๆนะ แบบถามย้ำสุดๆ รู้ว่าลูกกลัวเครื่องบิน จริงๆพ่อก็ไม่ได้เลวร้ายนะเว้ยย 



    ตัดภาพมาที่ดบบ เฮ้ยยยย จีวอน พี่บ๊อบบี้ของบ่าว ho my gdodness พี่ทำจริงๆหรอ ไม่ใช่มั้ง ต้องไม่ใช่นะ หนูเรสเปคในตัวพีมากๆเลย พี่ไม่ทำหรอก ต้องมีคนใส่ร้ายแน่ๆ ให้ตายยยยยย 



    ดีใจที่ฮันบินบอกเลิกยูคยอมได้สักที รำคาญมากๆ เบื่อออ ฮันบินนอกใจอะไรละ ฮันบินไม่เคยมีใจให้แกต่างหาก Eบ้า!!

    ตอนอ่านตอนนี้ ตอนที่ยูคยอมเถียงฮันบินภาพบอสฮอร์โมนเข้ามาในหัวเลย รู้สึกคล้ายๆกัน ไม่มีเหตุผลเลย-__- 
    #1,368
    0
  22. #1367 vaxxhan (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 21:20
    ฮเวนี่มันจริงๆเลย
    #1,367
    0
  23. #1366 Nicenight (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 20:09
    นี่อ่านไปก็รำคาญยูคยอมอยากต่อย5555555555555 ชอบตอนจุนฮเวบอกไปเอาพี่เตี้ยมาโอ้ยยยยยยย ขอให้ฮบหมดเรื่องสักทีเหนื่อยแทน
    #1,366
    0
  24. #1363 BEAUTY-INCLE (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 17:44
    พี่บ็อบฆ่าคน ???????? งงมากกก มันยังไง มาเฉลยเลยนะ !!!
    #1,363
    0
  25. #1361 นุ้งต๋าา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 16:10
    งื้ออ ฟินจุนเน่อ่า แค่โทรออกมันยากขนาดนั้นเลยหรอ 55555 พี่เตี้ยยย อิอิ

    ตอนของดบบ.ดราม่าจุงง จีวอนฆ่าคน เงิบหนักมาก 😱😱
    #1,361
    0