Superbat AU Detroit Become Human

ตอนที่ 5 : ฝันที่เป็นจริงหนึ่งอย่าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 119
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    5 ต.ค. 62

ม..ไม่เจ็บ ทำไมละ? ทั้งที่คิดว่าโดนแน่ๆ แต่กลับไม่รู้สึกเจ็บเลยแม้แต่น้อยทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นมาดู

“!!”

บรูช!!!” ผมร้องออกมาด้ยความตกใจ ก็เขาเอาตัวเข้ามารับโซ่นี่แทนผมเต็มๆ!! แล้วตัวเขาก็มีบลูบลัดไหลออกมาเต็มไปหมด

 

ผมไม่เป็นไร เขาพูดออกมาเสียงเรียบ

ไม่เป็นไรอะไรที่ไหนละ!! นายบาดเจ็บ!!”

ผมเป็นแอนดรอย ดังนั้นผมไม่มีความ---“

ไม่ทันที่เขาได้พูดจบ มือของแอนดรอยสาวได้ทะลุตัวบรูชออกมาต่อหน้าต่อตาคลาร์ก

บรูช!!!” ผมรีบรับตัวบรูชก่อนที่เขาจะล้มลง แล้วยกปืนขึ้นยิงไปที่จุดสำคัญของแอนดรอยสาวตรงหน้าตามสัญชาตญาณจนเธอออฟไลน์ทันที

ทำใจดีๆไว้นะ!!” ผมพยายามที่จะเขย่าตัวเพื่อปลุกบรูชให้ตื่น

“…ผม...เป็นแอนดรอย...ไม่มี...

บรูช!! บรูช!!”

หลายวันต่อมา

เป็นอะไรไปละ ผู้หมวดคลาร์กคนเก่ง นั่งซึ่มเป็นหมาหงอยถูกทิ้งเชียวนะ ฮาลเดินเข้ามา

อือ...ก็บรูชน่ะสิ... ผมพูดออกมาพร้อมถอนหายใจเฮื๊อกใหญ่ โถ่ คนสวยของผม

อ๋อ เจ้าหุ่นกระป๋องนั่นน่ะเร้อ พังไปแล้วสินะ เสียใจด้วยละบิ๊กบลู

ฮาลตบไหล่เป็นเชิงปลอบใจผม แต่ทำไมผมถึงรู้สึกว่าเขากำลังดีใจแล้วก็เสแสร้งกันนะ น่าโมโหจริงๆเลย

ในทางเทคนิกแล้ว ไม่เชิงว่าผมพังหรอกนะครับ ผมแค่ไปรับการซ่อมแซมเล็กๆน้อยๆเท่านั้น

เสียงที่ทุ้มนุ่มแบบนี้

ผมรีบหันไปตามน้ำเสียงที่คุ้นเคยทันที

บรูช!!” รอยยิ้มผมปรากฏขึ้นบนใบหน้าทันทีด้วยความดีใจ

ผมหายไปหลายวัน คงเหงาสินะครับ เขาว่าพลางยกมือขึ้นลูบหัวผมไปมา อา รู้สึกดีชะมัดเลย

ทำตัวเป็นหมาไปได้ทั้งที่ตัวก็ออกใหญ่ ส่วนแกเองก็ตายยากนะเจ้าหุ่นกระป๋อง ฮาลพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเชิงจิกกัด

ต้องขอโทษด้วยนะครับที่ผมยังไม่พัง และยังอยู่ขวางหูขวางตาคุณ ฮาล จอร์แดน บรูชหันมาเชิดหน้าขึ้นใส่ฮาลเล็กน้อยขณะที่กำลังพูดโต้ตอบ ราวกับวางตัวเป็นผู้ที่เหนือกว่า

อึก!! แกมัน น่ารำคาญ!!!” ฮาลหันหหน้าหนีแล้วรีบเดินออกไปจากตรงนั้นทันที

ผมว่าผมเห็นเขาหน้าแดงหน่อยๆนะ นี่เขาชอบบรูชเหรอ? บรูชของผมเนี่ยนะ? ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะน่า

ผมคิดต่อว่าอยู่ในใจ มันคงไม่เกินไปใช่มั้ยที่ผมจะทึกทักเอาว่าบรูชเป็นของผม

 

แล้ว นายเป็นไงบ้าง ผมหันกลับมาสนใจบรูชต่อ

ไม่เท่าไหร่...เพียงแต่ ทางศูนย์แจ้งมาว่าในตัวผมมีบัคอยู่เล็กน้อย ซึ่งตัวผมไม่สามารถอธิบายได้ว่าคืออะไร แต่ผมยังสามารถปฏิบัติงานได้อย่างไม่มีปัญหา

บัค? ทำไมมีบัคละ ผมถามออกไปด้วยความสงสัย ก็ตัวบรูชน่ะ เพอเฟคสุดๆไปเลยนี่

ผมเป็นหุ่นยนต์ต้นแบบ เป็นแค่รุ่นเบต้าที่นำมาทดลองปฏิบัติใช้งานเท่านั้น เขาว่า

หุ่น...ต้นแบบ ทดลองใช้... ยอมรับตามตรงเลยว่าผมตกใจมาก แปลว่า เขา ก็มีแค่1เดียวน่ะสิ

ใช่ น่าตกใจสินะ แน่นอนว่า หากการทดสอบการปฏิบัติงานนี้สำเร็จ พวกเขาก็จะปิดระบบของผมลงทันที เพื่อให้หุ่นที่สมบูรณ์กว่าได้ออกมาสู่ท้องตลาด....

ยังไง...ผมก็เป็นเพียงสิ่งของที่คอยทำตามคำสั่งของมนุษย์... เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่นิ่งเรียบ แต่ทำไมผมกลับรู้สึกว่ามันฟังดู เศร้า แล้ววงแหวนLEDข้างขมับเขายังหมุนวนเปลี่ยนเป็นสีเหลืองอีก

 

ไม่หรอก ยังไงสำหรับฉัน นายคือหนึ่งเดียวเท่านั้น ฉันไม่ยอมให้พวกเขาปิดระบบนายแน่ ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยนายเอง ฉันสัญญาผมพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น เพื่อให้รู้ว่าผมพูดจริงแค่ไหนโดยที่ไม่รู้เลยว่าทุกอย่างทั้งหมดนั้นอยู่ในสายตาของคนคนนึงตลอด....ฮาล

 

จริงสิบรูช ระหว่างที่นายไม่อยู่ในเมืองเริ่มเกิดเรื่องขึ้นมา พวกแอนดรอยบางส่วนเริ่มที่จะต่อต้านระบบ ต่อต้านคำสั่งของเจ้าของ แล้วก็หน๊ไปอยู่ที่ไหนซักแห่ง

ผมจะลองตรวจสอบข้อมูลทั้งหมด

ได้สิ เอาเลยใช้คอมฉันได้นะ เอ่อ แล้วก็ อย่าหักโหมละ ผมพูดออกมาด้วยความเป็นห่วง

“….ครับ

หรืออันที่จริง...ผมควรพูดคำนี้กับคุณมากกว่านะ..ผู้หมวด

 

บรูชทำการจัดแจงพื้นที่ในการทำงานของตัวเองทันที ก่อนจะเริ่มลงมือหาข้อมูลที่เกี่ยวข้องทั้งหมด

ผมเดินออกมาจากห้องทำงานก็เจอเข้ากับฮาลที่ทำท่าหงุดหงิดเข้า

ฮาล ท่าทางนายดูหงุดหงิดนะ โมโหอะไรมาละ ผมเดินเข้าไปถามพร้อมกดกาแฟออกมา

ฉันหงุดหงิดเจ้าหุ่นกระป๋องนั่นไง เป็นแค่แอนดรอยแต่ทำตัวอวดดี ถ้าไม่ใช่หุ่นยนต์ละก็ ฉันจะชกให้หน้าที่...หน้าที่....

หน้าที่อะไรละ? ผมยกยิ้มถามเล็กน้อย

หน้าที่...ช่างมัน! นายก็อย่ามากวนฉันจะได้มั้ย

พูดจบฮาลเดินกระแทกไหล่ผมออกไปทันที

ทำไมไม่พูดนะว่าหน้าสวยๆ ผมจิบกาแฟอย่างไม่รู้ทุกข์รู้ร้อนอะไรก่อนจะเดินกลับเข้าไปหาบรูชที่โต๊ะทำงาน

 

ได้เรื่องอะไรมั้ย? ผมถามพร้อมวางแก้วกาแฟลงก่อนจะโน้มตัวเพื่อดูคอมให้ถนัด

ดูเหมือนพวกเขาจะได้รับการปลดปล่อยจากระบบเซิฟเวอร์หลักจนเป็นอิสระโดยใครบางคน ผมกำลังตรวจสอบจากกล้องวงจรปิด

ทำงานไวเหมือนเคยเลย----เดี๋ยวนะ นายขออนุญาติดูกล้องวงจรปิดแล้วเหรอ?

แฮ๊กครับ บรูชตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งที่ไม่ระยี้เท่าไหร่ก่อนที่จะหันมามองแก้วกาแฟของคลากท์ที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วใช้นิ้วแตะชิมเล็กน้อย

นั่นคนทำรึป่าว ดูสิ ผมชี้ให้เห็นถึงใครคนนึงที่เดินไปจับแอนดรอยอีกตัวก่อนจะเดินออกไป ก่อนที่แอนดรอยตัวนั้นจะวิ่งหนีเจ้าของตามไปด้วย

เห็นหน้าไม่ชัดเลย ระยะคงไกลเกินไป ผมคว้าจะหยิบแก้วกาแฟแต่กลับคว้าได้เพียงอากาศที่ว่างเปล่า

กาแฟฉันละ----บรูช!?! นายดื่มไม่ได้นะ!!”

? บรูชหันมามองทั้งที่ยังทำท่าจิบกาแฟ

คิดว่าน่ารักรึไงเนี่ย

เอามานี่เลย ผมรีบแย่งกาแฟกลับมาทันที

ไหนว่ากินอาหารแบบมนุษย์ไม่ได้ไง

กลิ่นและรสชาติของมันดูน่าสนใจดี เขาว่า

ให้ตายสิ ทำไมดูอยากรู้อยากลองจังนะ อยากจะ...ลองสอนอะไรหลายๆอย่างให้จัง รวมถึง---ไม่ๆๆ ให้ตายสิ ตั้งสติหน่อยคลาร์ก นายคิดอะไรอยู่เนี่ย

แล้วจากนี้เอาไงต่อดีละ หน้าตาคนร้ายเองก็เห็นไม่ชัดด้วย

บางที่เราอาจต้องหาหลักฐานเพิ่ม

และบางทีเราอาจต้องสังเกตุพฤติกรรมเหล่านี้เพิ่ม

ศึกษายังไง? ผมถามด้วยความสงสัย

ไม่ต้องห่วง...ผมจะจัดการเอง เขากล่าวด้วยเสียงที่เรียบนิ่งอันเป็นเอกลักษณ์ ผมละอยากรู้จริงๆว่าเขาทำเสียงอื่นได้รึป่าวนะ เสียงแบบที่ไม่ใช่กึ่งโมโนโทนแบบเนี้ย

 

อีกเรื่องคือการจัดการของเขา ถึงผมจะสงสัยก็เถอะ แต่ยังไงก็เชื่อใจบรูชละนะ ก็เขาเป็นคู่หูของผมนี่ ฟังดูผมภูมิใจใช่มั้ยละ ถ้าคุฯคิดแบบนั้นละก็ คุณคิดถูกแล้วละ ผมภูมิใจสุดๆ ใครบ้างละที่จะได้คู่หูที่ทั้งเก่ง ฉลาด แถมยังสวย อ้ะ ห้ามบอกใครละว่าผมชมเขาว่าสวย บางทีเขาอาจโกรธผมก็ได้

 

และถ้าคุณไม่ว่าอะไรนะครับผู้หมวด

คลาร์ก เรียกว่าคลาร์กเถอะ ผมพูดพลางยิ้ม

...ครับ คลาร์ก ผมขอพักอาศัยอยู่ที่บ้านคุณซักระยะนะครับ

 

ผมไม่ได้หูฝาดใช่มั้ยเนี่ย!! เขาขอพักบ้านผมละโอ้พระเจ้า!! ขอบคุณคับ!!

ได้สิ ได้เลย แต่บ้านฉันมีห้องนอนแค่ห้องเดียวนะ

ไม่ใช่ปัญหาครับ

 

ตกเย็นกลับมาไม่รู้ว่าบรูชหายไปไหน แต่ว่ายังไงก็เถอะ ผมต้องจัดห้องให้เรียบร้อยที่สุด ไม่สิ จัดทั้งบ้านเลยดีกว่า

 

TBC


TALK: แง้ แต่งไว้ตั้งนานพึ่งมีเวลามาลง ใกล้จบปี3เทอม1แล้วค่ะ งานสุมหัวเหมือนเดิม หวังว่ายังไม่ทิ้งไรท์ไปไหนนะคะT^T อยากจะบอกว่า มีหลายโปรเจคเลยที่อยากลองแต่ง มีทั้งแบบเฮอเร่อด้วย ไว้เรื่องนี้เสร็จเมื่อไหร่จะไปแต่งต่อทันทีค่ะ!! คอมเม้นติเตียนกันได้น้าาา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น