Superbat AU Detroit Become Human

ตอนที่ 2 : สอบสวน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 147
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    9 มิ.ย. 61

บรูช!!?

รอเดี๋ยวนะ! ฉันจะไปช่วยเดี๋ยวนี้!”

ผมรีบคว้าเก้าอี้แถวนั้นแล้วรีบปีนตามขึ้นไปสมทบทันที

คลาร์ก ระวัง!”

“!!!?

แอนดรอยรุ่นสำหรับดูแลบ้านได้เหวี่ยงมีดอีกเล่มที่เจ้าตัวได้ซ่อนไว้เข้าฟันใส่คลาร์ก แต่ด้วยเสียงเตือนของบรูช ทำให้เขาสามารถหลบได้ทันอย่างฉิวเฉียด แม้ว่าจะโดนบาดเข้าแขนและเกือบตกลงมาก็ตาม

หลบไป!”

แอนดรอยตัวนั้นผลักคลาร์กออกให้พ้นทางก่อนที่ตัวมันจะกระโดดลงจากห้องใต้หลังคาแล้ววิ่งฝ่าดงตำรวจออกจากบ้าน

ฉันตามเอง!” ผมว่า พลางกระโดดลงจากห้องใต้หลังคาแล้วเริ่มออกฝีเท้าวิ่งไล่ตามแอนดรอยตัวนั้นทันที

บรูชที่กำลังจะตามลงไปได้ชะงักลงเล็กน้อย ก่อนจะมองเห็นช่องหน้าต่าง แล้วจึงเริ่มคำนวนเส้นทาง

กำหนดเส้นทาง....

ไวเท่าระบบ บรูชส่งตัวเองออกทางช่องหน้าต่างนั่น แล้วออกตัววิ่งไปตามหลังคาบ้านทันที

ทำไมถึงได้ไวแบบนี้นะ แค่แอนดรอยสำหรับดูแลบ้านไม่ใช่รึไงกัน ผมวิ่งไปบ่นไปด้วยความเหนื่อย ใครจะคิดกันว่าแอนดรอยจะวิ่งได้เร็วขนาดนี้ แถมเจ้าหมอนี่ยังแสบใช่ย่อย ผลักอะไรต่อมิอะไรมาขวางทางผมไปหมด

ก่อนที่ผมจะได้คิดอะไรมากไปกว่านี้ จู่ๆ บรูชก็กระโดดลงมาจากหลังคาบ้านพร้อมกับถีบขาคู่ใส่แอนดรอยที่วิ่งหนีผมจนมันล้มไม่เป็นท่าอย่างสวยงามเชียว

ถีบ...แฮ่กๆ...ได้แจ๋ว แต่ว่า นายมาจากตรงไหนกันเนี่ย ผมเอามือยันเข่าถามปนหอบหายใจ สงสัยต้องออกกำลังกายมากกว่านี้แล้วสิ

หลังคาบ้าน...ดูก็น่าจะรู้ บรูชว่า

ผมชักสงสัยแล้วสิ ว่าเจ้าหุ่นนี่มีระบบตอบโต้กวนประสาทแบบนี้ด้วยรึไง

ผมมี1ข้อสงสัย เมื่อซักครู่ ทำไมคุณไม่ใช้ปืน

จริงด้วย! ผมมีปืนนี่ ทำไมผมไม่หยิบมาใช้กัน โถ่!

ในตอนนี้ คุณควรพัก ระบบผมสแกนพบว่า กล้ามเนื้อของคุณกำลังอ่อนล้า และคุณได้รับบาดเจ็บบริเวณแขน

แผลแค่นี้เอง ไม่เป็นไรหรอก ใส่ยาพันพาเดี๋ยวก็หายแล้วละ เห็นงี้ฉันก็แข็งแรงมากเลยนะ

ผมพูดพร้อมทำท่าเบ่งกล้ามเล็กน้อย

.....คุณเหมือนสุนัขโกเดนขนาดใหญ่

บรูชตอบกลับพร้อมหันไปจับกุมแอนดรอยที่นอนหมดสภาพ

ทำไมต้องเอาฉันไปเทียบกับโกเดนด้วยละ

ผมถามด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองเล็กน้อย

เพราะคนบ้าพลังมีพลังงานที่ไม่สิ้นสุดและคุณมีลักษณะอาการที่เรียกว่าร่าเริ่งเกือบตลอดเวลา

ชมรึด่าละนั่น

แล้วแต่จะคิด เขาส่งต่อแอนดรอยตัวนั้นให้กับลูกน้องของผม

หลังจากนั้นไม่นานผมกับบรูชได้มาอยู่ที่หน้าห้องสอบสวน โดยที่ข้างในนั้นฮาลเพื่อนผมกำลังทำการสอบสวนแอนดรอยตัวนั้น

เขาไม่พูดอะไรเลย ผมว่า

มันจะเข้าสู่โหมดการทำลายตัวเองถ้าเกิดความตึงเครียดมากๆ

งั้นเราควรทำยังไง ผมหันกลับไปถามบรูชทันที

ให้เพื่อนคุณออกมา....ผมจัดการเอง

อื้ม

ผมเดินไปเรียกฮาลให้ออกมาจากห้องสอบสวน โดยบอกว่าจะให้เปลี่ยนตัวกับบรูช ดูเหมือนเจ้าตัวจะหัวเสียไม่น้อยเลย

นายหวังพึ่งไอ้หุ่นกระป๋องนั่นเหรอ ไม่มีทางซะละ ลืมไปได้เลยคลาร์ก”:

เราไม่มีทางเลือกนะฮาล ฉันว่าเขาทำได้ ถ้านายยังดื้อดึงเราจะเสียเวลา ผมพยายามแย้งกลับด้วยเหตุผล

รู้สึกว่านายจะให้ท้ายมันมากเลยนะคลาร์ก เอาสิ เต็มที่เลย มาดูกันว่ามันจะทำได้ดีแค่ไหน ฮาลพูดกึ่งประชดประชันก่อนจะกระแทกตัวเดินออกไป

ผมทำอะไรให้เขาไม่พอใจรึป่าว บรูชถามด้วยความสงสัย

ไม่หรอก ฮาลเขาแค่ไม่ชอบแอนดรอยน่ะ เชิญนายเลย

เมื่อพูดจบ บรูชจึงเดินเข้าไปในห้องสอบสวนทันที

เหอะ จะไหวเร้อ

รอดูเถอะ ฉันว่าเขาทำได้

ภายในห้องสอบสวนนั้น บรูชได้นั่งจ้องแอนดรอยตรงหน้าด้วยความเงียบ ถ้าเป็นผม ผมคงต้องบ้าตายแน่ๆถ้าโดนจ้องกดดันขนาดนั้น

ผมอยากให้คุณพูด...ว่ามันเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น

“….”

ไม่พูดไม่ว่า แต่จะไม่มีอะไรดีขึ้น ทั้งต่อเรา และ ต่อคุณ ผมไม่อยากใช้มาตรการขั้นเด็จขาด ในการรับข้อมูลจากคุณ เพราะฉะนั้น พูด

“….เขาทำร้ายผม แอนดรอยตรงหน้าเริ่มยอมที่จะเปิดปากพูด

เขาใช้ไม้เบสบอล....ฟาดเข้ามา ผมตกใจ ผมหันไปคว้ามีดขึ้นมาป้องกันตัว แต่...แต่รู้ตัวอีกที เขาตายแล้ว ผมไม่ได้ตั้งใจ

“….. บรูชนั่งรับฟังอยู่เงียบๆด้วยสีหน้าที่นิ่งเฉยของเขา

ผมจะไม่ถูกจับแยกส่วนใช่มั้ย ผมยังไม่อยากตาย ยังอยากมีชีวิต ได้โปรด

เขาขอร้องออกมาด้วยน้ำเสียงอันสั่นเทา

....ผมตอบคำถามนั้นให้คุณไม่ได้ คลาร์ก ยืนยันคำตอบแล้ว มีความผิดปกติเกิดขึ้นกับเขา

บรูชตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่น

ฉันบอกแล้วว่าเขาทำได้ คลาร์กหันไปพูดกับฮาลด้วยสีหน้าของผู้มีชัย

เหอะ ก็แค่หุ่นกระป๋อง เขาหันไปพยักหน้าให้กับตำรวจ2นายเป็นเชิงให้นำแอนดรอยผู้ต้องหาไปขัง

ทำได้ดีเลยนะบรูช

ผมเข้าไปหาทันทีเมื่อเห็นบรูชออกมาจากห้องสอบสวน

ไม่ใช่เรื่องยาก... เขาตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉยอันเป็นเอกลักษณ์

ไม่ทราบว่าใครทำแผลให้คุณ?

ทำเองน่ะ เห็นว่าวุ่นวายกันอยู่เลยทำเองแบบลวกๆไปก่อน ผมตอบด้วยท่าทีไม่ทุกข์ไม่ร้อน

การไม่ทำแผลให้ถูกต้องเสี่ยงต่อการติดเชื้อได้ง่าย

เป็นห่วงฉันหรอ ผมมองเขาตาแป๋ว

....แอนดรอยไม่มีความรู้สึก เขาพูดจบก่อนจะลากผมไปที่ห้องเบรกรูมทันทีพร้อมหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมา

กรุณานั่งเฉยๆด้วย

เป็นการใช้น้ำเสียงเชิงออกคำสั่งที่ฟังดูเด็จขาดจังแฮะ

ผมนั่งนิ่งตามที่บรูชบอกเพื่อให้เขาทำแผลให้ผมได้ถนัด อืมม เอาตามตรงผมแอบรู้สึกดีนะ ก็ เขาก็ไม่ได้นิ่งเป็นหุ่นแบบธรรมดา นี่สินะของรุ่นใหม่

บรูช นายพักที่ไหนงั้นหรอ ผมถามออกไปด้วยความสงสัย

ที่ศูนย์

นี่ นายไปพักกับฉันมั้ย ที่บ้าน คือ ฉันก็อยู่คนเดียวกับหมาอีกตัว---“

จะรองทบทวน เรียบร้อยแล้ว เขาพูดตัดบทก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทำแผล

“……ผมเคยพูดรึป่าว ว่าคุณเหมือนโกเดนขนาดใหญ่

เคยสิ

อาาา ตอนนี้ผมคงทำหน้าเป็นหมาหงอยอยู่สินะ

ผมยังไม่ได้ปฏิเสธ....

แต่ก็ยังไม่ได้ตอบรับ

เขารีบพูดต่อทันทีที่เห็นผมเงิยหน้าขึ้นอย่างฉับไวยิ่งกว่าประกันภัยชั้น1

คุณควรรีบกลับบ้านก่อนจะมืดไปมากกว่านี้

นั่นสินะ งั้น---“

เจอกันตอนเช้า

อื้ออ ผมทำหน้าหมาหงอยอีกครั้ง

แล้วเจอกันนะบรูช พูดจบผมก็ลุกขึ้นไปเก็บของก่อนจะเดินออกจากสถานีเพื่อที่จะตรงกลับบ้าน

อาาาา อยากเจอบรูชอีกไวๆจัง อยากจะเห็นดวงตาคู่สวยกับใบหน้าคมนิ่งแต่ดูมีเสน่ห์นั่นอีกจังเลย....

TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7 ความคิดเห็น

  1. #6 Efilmcomback (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 07:11

    เยี่ยมๆ!!

    #6
    0
  2. #3 mam*o*chan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 08:34

    คนสวยบู๊เก่งมากกก คนสวยฉลาดมากก

    คนฉวยเก่งมากกก และคนฉวยก็น่ารักมาก > < //ยกป้ายอวย

    ต้องเก่งทั้งบู๊ทั้งบุ๋นนและใจดีแบบนี้สิคะจะได้คุมพ่อโกลเด้นรีทีฟเวอร์ได้ 555

    มาวันแรกพ่อคลาร์กก็ชวนเขาไปนอนที่บ้านเลยนะ

    อยากจะร้อง แหมมมมมมมม~ ดังๆ หลงเสน่ห์เค้าแล้วล่ะซี่~~

    แถมยังขี้ตู่ว่าเขาเป็นห่วงอีกพ่อคนมั่น 5555

    ไม่ต้องห่วงว่าคนสวยจะเป็นแอนดรอยแล้วไม่มีความรู้สึกเลยค่ะ

    อีกสักพักเจอความมึนจีบของเฮียคลาร์กมันก็ต้องมีกุ๊งกิ๊งในใจบ้าง 555


    จะรอตอนต่อไปน้า หนุกๆ คนเขียนสู้ๆ ^ ^

    #3
    0