นิยาย[exo]- weird patient❤

ตอนที่ 9 : weird patient❤ - 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 71
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    16 ส.ค. 56


weird patiant- 7

 

 

เอ้ก อี เอ๊กกกกกกกกกกกกกกกก กากากากากา…. (?)

 

+_=

 

ผมลืมตาขึ้นมาในยามเช้าเหมือนทุกวัน

แต่สิ่งที่ไม่เหมือนคืออะไรบางอย่างที่นิ่มๆกำลังนอนขลุกอยู่ในอ้อมกอดของผม ซึ่งผมมั่นใจว่ามันไม่ใช่หมอนข้าง

 

ใช่แล้วครับ แบคฮยอนนั่นเองแหละ

 

หลังจากที่ผมกอดปลอบเขาไปเมื่อวาน แบคฮยอนก็ไม่เหมือนเดิมทั้งวันเลยครับ จากพูดมากๆ ก็เงียบซึมไปทั้งวันเลย

ผมรู้สึกผิดมากๆเลยล่ะ

 

ผมไม่เคยเห็นแบคฮยอนเป็นแบบนี้ตั้งแต่อยู่ด้วยกันมา จะมีก็แค่ตอนที่เขาป่วยแค่นั้นแหละ แต่อาการซึมไม่มีสาเหตุแบบนี้

 

เอ่อ หรืออาจจะมีนั่นแหละครับ

 

 

มันก็ทำให้ผมห่วงเขาอยู่ไม่มากก็น้อยแหละ เอาจริงๆ ผมก็ไม่รู้ใจตัวเองนะว่าทำจะต้องห่วงคนๆนี้ขนาดนี้ ทั้งๆที่ ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับแบคฮยอนซะหน่อย

 

 

มั้งครับ อันนี้ผมไม่แน่ใจ

 

 

 

ตลอดเวลาที่ผมอยู่กับแบคฮยอนมา บอกเลยว่า ผมแทบจะไม่ได้นึกถึงเซฮุนเลย ในหัวผม มีแต่แบคฮยอน จะทำอะไร ภาพของเขาก็ฉายเข้ามาในหัวผมตลอด

 

 

ผมกำลังคิดถึงเขาใช่ไหมครับ?

 

แค่แบคฮยอนร้องไห้ ผมก็รู้สึกแย่มากๆ ผมรู้สึกว่า ผมดูแลเขาได้ไม่ดีพอ และนั่นยิ่งทำให้ความผิดทิ่มแทงผมเข้ามาเต็มๆ

เมื่อคืน ผมเลยนอนกอดแบคฮยอนไว้ทั้งคืน เพื่อที่จะถ่ายทอดความรู้สึกเป็นห่วงให้กับเขา

 

 

 

 

แล้วทำไมผมต้องทำแบบนี้ล่ะครับ????????

 

หงิง…”

 

เสียงครางดังมาจากคนในอ้อมกอดผมแบคฮยอนค่อยๆขยับตัวช้าๆ ตาของเขาค่อยๆเปิดออกแบคฮยอนค่อยๆเอาหน้าซุกกับอกผมไว้อีกครั้งพร้อมกับหลับตาหยีเนื่องจากแดดที่ผ่านเข้ามาทางหน้าต่างแยงตาของเขา

 

ผมค่อยๆเอามือของผมมาปิดที่ใบหน้าใสของเขาเพื่อไม่ให้แดดเข้าตาเขาจนเขารำคาญ

 

งื่อวันนี้ชานยอลตื่นเช้าจัง

 

เสียงอู้อี้ดังเล็ดลอดมาจากคนในอ้อมกอดผมอีกครั้ง ผมค่อยๆยิ้มออกมาบางๆเพราะความน่ารักของเขา

ไม่สิ ผมชมไอ้ลูกหมานี่อีกแล้วหรอเนี่ย!!

 

ฮะๆชานยอลเก่งไงล่ะ

ง่วงจังเลยชานยอล นอนต่อได้มั้ยอ่ะงื่อ

 

 

ไอ้ลูกหมาเอาหัวซุกไปที่อกผมอีกครั้ง

 

ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก….

 

 

หัวใจผม เอาอีกแล้วครับ มันเต้นโดยไม่มีสาเหตุ

 

แต่ผมบอกได้เลยว่าตอนนี้ผมกำลังหน้าแดงแบบมากๆอยู่ คือจะว่าไงดีล่ะ ตอนนี้ตัวผมกับไอ้ลูกหมานี่จะรวมร่างเป็นคนเดียวกันอยู่แล้วอ่ะนะ มันชิดมาก

 

จนผมควบคุมหัวใจตัวเองไม่ไหว

 

 

ชานยอล…”

ห้ะ ห๊ะ?

เป็นอะไรอ่ะ ทำไมใจเต้นแรงอีกแล้ว

 

ไอ้ลูกหมาเงยหน้าขึ้นมาสบตากับผม มันยิ่งทำให้ผมทำตัวไม่ถูกอีกแล้วครับ

 

ทำไมเดี๋ยวนี้รู้สึกคนตรงหน้าทำให้ผมใจเต้นแรงบ่อยไปแล้วนะ

หรือความรู้สึกที่ผมมีให้แบคฮยอนจะเปลี่ยนไปจริงๆ?

 

 

ป่าวไม่ได้เป็นไร…”

อื้ม…”

 

แบคฮยอนเอาหน้าซุกไปในอ้อมกอดผมอีกครั้ง

 

แต่ผมว่าเวลาแบบนี้เขาควรจะลุกไปอาบน้ำกินข้าวได้แล้วนะไม่ใช่ว่ามานอนต่อ

 

แบคฮยอนลุกไปอาบน้ำได้แล้วนะ จะได้ไปกินข้าว…”

งื่อ..”

แบคฮยอน…”

 

ผมทำน้ำเสียงขู่เขา จนคนตรงหน้าต้องเงยหน้าขึ้นมามองผมพร้อมกับยู่ปากแสดงความไม่พอใจอีกครั้ง…. แต่มันก็ยังน่ารักในสายตาผมอยู่ดี

 

ก็ได้งึ่ย…”

 

แบคฮยอนค่อยๆลุกออกจากเตียงพร้อมกับเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างสลึมสลือ ทิ้งผมที่กำลังนั่งกุมหัวใจของตัวเองอยู่บนเตียงด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

 

 

ผมว่า

 

 

 

 

 

 

ผมอาจจะมีใจให้กับแบคฮยอนแล้วจริงๆก็ได้….

 

 

 

 

วันนี้ก็ยังคงเป็นวันหยุดพักร้อนของผมเช่นเคย คือหลังจากที่แบคฮยอนป่วย ผมก็ยื่นใบพักร้อนไปเลยหนึ่งอาทิตย์ กิ้บกิ้ว

 

ก็ดีเหมือนกับครับ จริงๆผมก็อยากพักมานานแล้วแหละ รอเวลานี้มานานละ ฮ่า

และเนื่องจากว่า เวลาในการพักร้อนของผมนั้นพึ่งจะหมดไปแค่วันเดียว ดังนั้นผมเลยกะว่าจะพาแบคฮยอนไปเที่ยวซักหน่อยซักสี่ห้าวัน ผมจะได้พักผ่อนด้วย

 

ดังนั้น วันนี้ผมเลยรีบไล่เขาไปอาบน้ำเพื่อที่จะมาจัดกระเป๋าเตรียมจะไปทะเลกันไงล่ะครับ ฮ่า

 

 

หลังจากที่ผมและแบคฮยอนช่วยกันจัดกระเป๋า และยัดทุกอย่างที่สามารถเอาไปได้จนผมเกือบจะเข้าใจผิดไปแล้วว่าเราสองคนจะย้ายบ้าน

 

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น!

 

วันนี้แบคฮยอนร่าเริงเป็นพิเศษครับ สงสัยดีใจว่าจะได้ไปเที่ยว มันก็ทำให้ผมอดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

มันก็ยังดีกว่าจะต้องมาเห็นเขาร้องไห้แหละครับ

 

 

 

 

 

 

ผมขับรถไปตามทางเรื่อยๆ เป็นเวลาหลายชั่วโมงมาแล้ว และสิ่งที่ผมตั้งใจเป็นอย่างแรกคือ พาแบคฮยอนไปกินอาหารทะเลครับ

 

ผมจอดรถแวะที่ร้านอาหารริมทะเลร้านเล็กๆที่ ประดับไปด้วยเปลือกหอย และรอบๆร้านก็มีแต่ของที่แสดงถึงกลิ่นอายของทะเลอย่างชัดเจน

 

….นี่ผมไม่ได้ออกมาเที่ยวอย่างนี้นานเท่าไหร่แล้วเนี่ย

 

ผมเห็นสายตาที่เป็นประกายของแบคฮยอนมองไปรอบๆร้านด้วยความอยากรู้อยากเห็นเหมือนเด็กๆ

ใช่สิครับ ก็ตอนนี้เขาเป็นเด็กอยู่นี่หน่า

 

แต่แล้วสายตาเขาก็ต้องหม่นไปเมื่อเขาหันไปเจอกับผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินมากับคนอีกคน

 

บะ..แบคฮยอน…”

 

ผู้ชายคนนั้นพูดออกมาเบาๆหลังจากที่เขาหันมาเจอกับแบคฮยอน

 

ทั้งสองคนรู้จักกันหรอเนี่ย?...

 

“…”

 

ผมสังเกตไปที่แววตาของแบคฮยอน แววตาของเขาเศร้าลงไปถนัดตา

 

แบคฮยอนอ่าเป็นอะไรหรอ?? แล้วนี่ รู้จักกับผู้ชายคนนี้หรอ??

 

ผมหันมาถามแบคฮยอน เมื่อเริ่มเห็นว่าผู้ชายคนนั้นค่อยๆเดินเข้ามาทางผมและแบคฮยอนพร้อมๆกับผู้ชายอีกคน

 

เทา ใครอ่ะ??

 

 

ผู้ชายตัวเล็กทีเดินขนาบข้างมากับคนที่ชื่อเทาผมคาดว่าเขาต้องรู้จักกับแบคฮยอนมาก่อนแน่ๆ แต่

 

ในฐานะอะไร?...

 

 

อ๋อ….. เพื่อน น่ะครับพี่จุนมยอน

“……”

 

 

แบคฮยอนมองไปทางคนที่ชื่อเทาพร้อมกับแววตาที่ตอนนี้คลอไปด้วยน้ำตา

 

สวัสดีฮะคุณ…”

 

เทาหันมาถามผมพร้อมกับยิ้มออกมาบางๆผมจึงยิ้มกลับไปให้เขาพร้อมกับตอบเขากลับไป

 

ชานยอลครับแล้วนี่ คุณรู้จักกับแบคฮยอนหรอครับ??...”

“….เอ่อ…”

 

 

อะ โอ๊ย!! ปวดหัววว ชานยอล แบคฮยอนปวดหัว ฮื่อ…”

 

ผมรีบหันไปทางแบคฮยอนที่ตอนนี้ทรุดลงไปที่พื้นพร้อมกับกุมขมับตัวเอง เขาร้องไห้ออกมาเสียงดัง

เทา ผู้ชายคนนี้เป็นอะไรกับแบคฮยอนกันแน่???

 

แบคฮยอนเป็นอะไรหรือเปล่า???

 

เทาค่อยๆนั่งลงมาข้างๆผมพร้อมกับเอื้อมมือไปเมื่อที่จะจับตัวแบคฮยอน แต่

 

อย่า!! อย่ามายุ่งกับฉัน!! นายเป็นใคร ฉันไม่รู้จักนาย ออกไป!!”

 

แบคฮยอนกลับตวาดกลับไปเสียงดัง จนคนทื่ชื่อเทาอะไรนั่น ถึงกับชะงักมือตัวเองไว้ แล้วค่อยๆลุกขึ้น

ไปกันเถอะจื่อเทา…”

 

ผู้ชายตัวเล็กอีกคนค่อยๆควงแขนของคนที่ชื่อเทาแล้วพาเขาเดินออกไป

 

ฮือ….”

แบคฮยอนก็ยังคงนั่งกุมขมับของตัวเองและร้องไห้ออกมาอย่างไม่หยุด

ผู้ชายคนนั้น

 

 

 

เขาคือใครกันแน่???...

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่ผมสามารถปลอบแบคฮยอนจนเขาหยุดร้องไห้ได้ แบคฮยอนก็นิ่งไปเลยแหละครับ ไม่มีแม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้า

 

ไม่เอาน่าแบคฮยอน ยิ้มๆหน่อยสิ มาเที่ยวทั้งทีน้า…”

“…”

 

คนตรงหน้าเอาแต่นั่งเหม่อ ไม่สนใจผมเลยซักนิดครับ

 

แบคฮยอนอ่า…”

“…ชานยอลผู้ชายคนนั้นนิสัยไม่ดี เขาทิ้งแบคฮยอนไป…”

“…เขาคือใครหรอแบคฮยอน?

 

ผมว่า แบคฮยอนต้องจำอะไรได้ขึ้นมาแล้วแน่ๆเลย

 

เขาคือใครแบคฮยอนไม่รู้ แต่เขานิสัยไม่ดีเขาทิ้งแบคฮยอนไปหาคนอื่น เขาไม่รักแบคฮยอนแล้วฮึก…”

แบคฮยอนเริ่มที่จะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง จากคำพูดของเขา ผมก็พอจะเดาออกหรอกนะว่าทั้งสองคนเคยเป็นอะไรกัน..

 

 

แต่ทำไมผมต้องหน่วงๆที่ใจด้วยกันไม่รู้

ไม่เป็นไรนะแบคฮยอนไม่ต้องร้องไห้ ชานยอลอยู่นี่ไง ชานยอลจะไม่ทิ้งแบคฮยอนไปไหนนะ…”

 

ผมค่อยๆจับมือของคนตรงหน้าขึ้นมากุมไว้พร้อมกับยิ้มบางๆให้กับเขา

และผมก็สัญญา ว่าผมจะไม่ทิ้งเขาไปไหนแน่นอน

 

ผมจะดูแลเขาจนกว่าเขาจะหายดีและความทรงจำของเขากลับมา

 

 

แต่ถ้าถึงเวลานั้น เวลาที่เขาต้องเดินจากผมไป ผมจะทำใจได้ไหมครับ???

 

ผมว่าตอนนี้ความรู้สึกบางอย่างมันกำลังก่อตัวขึ้นในหัวใจของผมมันคือความรู้สึกอะไรก็ไม่รู้

 

หลายครั้งที่แบคฮยอนยิ้มแบคฮยอนหัวเราะ ผมก็อดจะยิ้มตามเขาไม่ได้

หลายครั้งที่เขาร้องไห้ ผมก็อดที่จะกอดปลอบเขาไม่ได้

หลายครั้งที่เขาเข้ามาใกล้ๆผมใจผมมักจะเต้นจนแทบจะออกมานอกอกตลอด

 

 

ความรู้สึกแบบนี้ มันเรียกว่ารัก หรือเปล่าครับ?

 

และตลอดเวลาที่ผ่านมาที่ผมอยู่กับแบคฮยอน มันมีความผูกพันบางอย่าง ที่ค่อยๆก่อตัวขึ้นมาจนมากขึ้นเรื่อยๆ

ผมกับแบคฮยอน อยู่ด้วยกันในฐานะคุณหมอและผู้ป่วยเท่านั้นหรอครับ???

 

 

ถ้าเป็นแค่นั้นจริงๆ พอแบคฮยอนหายดี ผมก็จะต้องปล่อยเขาไปเราจะไม่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้อีกแล้ว….

 

 

 

 

แต่ทำไม ผมถึงไม่อยากที่จะปล่อยเขาไปตามทางของเขาเลย ผมอยากจะอยู่ดูแลเขา….

ผมไม่อยากให้ถึงเวลานั้นจริงๆเวลาที่เขาต้องเดินจากผมไป….

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่ผมและแบคฮยอนกินอาหารกันเสร็จแล้ว เราก็เดินทางกลับที่พักกันครับ

ที่พักที่ว่านี่ก็คือบ้านของผมเองแหละครับผมมาซื้อบ้านไว้ที่นี่เมื่อนานมาแล้วแหละ ทุกครั้งที่ผมเครียด ผมก็มักจะมาที่นี่เสมอ

 

มันเป็นบ้านพักริมทะเลที่เห็นวิวทะเลอย่างสวยงาม

 

ผมค่อยๆเอากระเป๋าของผมและแบคฮยอนเข้าไปไว้ในห้องพักครับ ตอนนี้แบคฮยอนก็อารมณ์ดีขึ้นมาแล้วหลังจากที่นั่งเครียดกันมานาน

 

ไปเล่นทะเลกันมั้ยแบคฮยอน???^^”

ไปๆๆๆ แบคฮยอนอยากเล่นทะเล ><”

 

เขากระโดดโลดเต้นด้วยความตื่นเต้น

 

 

 

 

 

ผมกับแบคฮยอนเล่นทะเลกันมาได้นานพอสมควรจนตอนนี้พระอาทิตย์ก็เริ่มที่จะตกดิน

 

ท้องฟ้าสว่างเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้มแดดจ้าของตอนกลางวัน เริ่มที่จะเลือนรางลงตามช่วงเวลาเราสองคนนั่งอยู่ที่ริมชายหาดเพื่อที่จะดูพระอาทิตย์ตกดินที่หาได้ยากในเมืองหลวง

 

ผมแอบเหลือบมองไปทางแบคฮยอนหลายครั้ง และผมก็เห็นรอยยิ้มประดับบนใบหน้าหวานของเขาทุกครั้ง..

..มันเหมือนมนต์สะกดให้ผมยิ้มตามจริงๆครับ

 

ผมไม่รู้ว่านานแค่ไหนที่ผมตกไปอยู่ในห้วงของตัวเองเพราะรอยยิ้มหวานนั่น จนกระทั่ง

 

ชานยอล พระอาทิตย์สวยจัง

หะห๊ะอ๋อ ใช่ๆ แบคฮยอนชอบใช่ไหมล่ะ ^^”

ใช่ๆๆๆ แบคฮยอนชอบมากๆๆๆเลย ><”

วันหลังชานยอลจะพาแบคฮยอนมาดูพระอาทิตย์อีกนะ^^”

อื้ม^^”

ฮะๆรักชานยอลจัง…”

 

 

ตึกตัก ตึกตัก

 

ผมไม่รู้ว่าคำบอกรักของแบคฮยอนจริงจังแค่ไหน แต่แค่คำสั้นๆทำไมมันทำให้ผมใจสั่นอีกแล้ว

ถ้าผมจะบอกว่าผมคิดแบบเขามันคงไม่แปลกสินะครับ…”

 

ชานยอลก็รักแบคฮยอนนะ^^”

“…ฮะๆ…”

 

 

แบคฮยอนยิ้มให้ผมจนตาหยีเราสองคนจ้องหน้ากัน

 

รอยยิ้มนั้นเหมือนมนต์สะกดให้ผมค่อยๆเลื่อนหน้าไปใกล้ๆใบหน้าหวานนั่นมากขึ้น

จนผมสามารถรับรู้ลมหายใจของเขาได้เพราะความใกล้ชิดจนปลายจมูกของเราสองคนชนกัน

 

ชะ..อื้อ..”

 

ผมรีบปิดปากของเขาด้วยริมฝีปากของผม ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ที่ผมค้างริมฝีปากของผมไว้อย่างนั้น

 

มือทั้งสองข้างของผมค่อยๆเลื่อนไปประคองใบหน้าหวานเอาไว้พร้อมกับดูดคลึงริมฝีปากของคนตัวเล็กจนบวมเจ่อแบคฮยอนตัวแข็งทื่อเพราะตกใจกับการกระทำของผม

 

ไม่ครับผมก็ตกใจกับการกระทำของตัวเองเหมือนกันนั่นแหละ

 

แบคฮยอนค่อยๆเอามือทั้งสองข้างขึ้นมาประคองใบหน้าของผมอย่างเก้ๆกังๆ

ลิ้นร้อนของผมค่อยๆเข้าไปหยอกล้อกับลิ้นเล็กๆของแบคฮยอน

จนเมื่อเวลาผ่านไป ผมจึงค่อยๆถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง แบคฮยอนตาโตด้วยความตกใจ

 

 

 

 

ชะ..ชานยอลทำอะไรอ่ะ?

 

แบคฮยอนถามผมขึ้นมาด้วยความสงสัย เขาเอียงคอนิดๆ ซึ่งผมคิดว่ามันน่ารักมากครับ

เขาทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมดในสายตาผมอ่ะ

 

ทำแบบในละครไงแบคฮยอน…”

 

 

 

 “เขาเอาปากชนกันทำไมอ่ะ???

อะเอ่อเขาจูบกันน่ะแบคฮยอน

แล้วทำไมเขาต้องจูบกันอ่ะ

ก็เพราะเขารักกันไง

อ๋อ….”

อ่าห๊ะ…”

แบคฮยอนอยากลองจูบอ่ะ ^^”

 “ไม่ได้นะแบคฮยอน

ทำไมล่ะ?

 “ก็จูบเนี่ยเขาไว้ทำกับคนที่เรารักไม่ใช่ว่าจะจูบใครก็ได้นะแบคฮยอน

หรอ…”

ช่าย ^^…”

งั้นแบคฮยอนก็จูบชานยอลได้อ่ะดิ

ห๊ะ….”

 

 

 

 

ละคร…”

 

แบคฮยอนเอียงหัวด้วยความสงสัยอีกครั้ง

 

ที่ชานยอลเคยบอกว่า…”

“…”

 

 

 

คนที่จะจูบกันได้…”

“…”

ต้องเป็นคนที่รักกันเท่านั้นไง…^^”

 




 

----------------------------------------

อ๊ากกกกกก มาแล้ววววววว หลังจากหายไปเกือบเดือน 55555555555
วันนี้ที่มาลงเพราะฉลองที่เอ็กโซได้ที่ 1 ครั้งแรกกับอือรือรอง อือรือรอง อือรือรอง เด!
ปริ่มอ่ะดิ 55555555555
ขอโทษจริงๆที่หายไปนานมาก -3- จะบอกเลยว่าไรต์ตันสุดๆ เพราะช่วงนี้เรียนหนักมากค่า ขอโทษจริงๆน้า
ใครอ่านแล้วแบบเห๊ย เจ๋งฟินดี ก็ไปสกรีมได้ในทวิตเตอร์ พร้อมกับติดแท้ก >>> #วพทอ ด้วยนะคะ ^^

รักนะะะะะะะะะะะะะะะะะะะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

:) Shalunla

70 ความคิดเห็น

  1. #69 mo.morning (@momorning) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2556 / 18:49
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด


    คนรักกัน
    #69
    0
  2. #68 Pinpin (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2556 / 01:30
    คนรักกัน -////////-
    #68
    0
  3. #67 CB_lover (@luvchanbaek92) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2556 / 19:59
    รักกันรักกันรักกันรักกันรักกันนนนนนนนนนนนน
    โอ๊ยยยยย เขินนนนนนนนนนน >///<
    แต่แบคเคยโดนเทาทิ้งหรอออ น่าสงสารร
    #67
    0
  4. #66 BYun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2556 / 20:33
    ในที่สุด ชานยอลก็รู้ใจตัวเองสักที แหม่ มันน่าจะรู้ตั้งนานและนะ 



    แบคถ้าแกจำได้ แกจะไม่ทิ้งชานยอลใช่มั๊ย 
    #66
    0