๐ FIC Detective Conan ๐ UMEBOSHI [OC]

ตอนที่ 9 : ๐ 08 ๐ เพราะความรักทำให้คนตาบอด【1】

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 999
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

เพราะความรักทำให้คนตาบอด

 

ผลสุดท้าย...

 

อุเมะที่ออกจากโรงพยาบาลและกลับไปเปลี่ยนชุดของตัวเองดังเดิม เดินกลับไปที่เกิดเหตุ ก็ได้เข้าไปร่วมฟังข้อสันนิษฐานของตำรวจและนักสืบโมริ โคโกโร่เงียบๆ ตัวเธอที่แอบเห็นสายตาของเด็กชายสวมแว่นที่พุ่งมาทางเธอด้วยสายตาฟาดฟันก็หาสนใจไม่ ยังไงซะเธอมาที่นี่เพราะแค่มาเยี่ยมหลุมศพของครอบครัวเท่านั้น

 

เพราะฉะนั้นเธอไม่มีความผิดอะไรที่ต้องกลัว

 

ภายในบ้านหลังเล็กที่กลายเป็นบ้านร้างไปแล้วนั้น ตำรวจตรวจพบปฏิกิริยาลูมินอล*ก็จริงแต่ก็พบว่ามันเป็นรอยที่อยู่มานานแล้ว และไม่น่าจะเกี่ยวกับคดีก็เลยตัดข้อนี้ทิ้งไป

 

แหงสิ มันผ่านมาได้ 4 ปีแล้วนี่นา...รอยเลือดในบ้านพวกนั้นก็คงจะเป็นของคุณปู่กับคุณย่า....

 

ส่วนรอบๆบริเวณเองนั้นก็ไม่พบอะไรที่ผิดปกติเลยแม้แต่น้อย จึงกลับมาดูที่มูลเหตุจูงใจและความเป็นไปได้ในการก่อเหตุครั้งนี้ของสามคนนั้นแทน

 

" อ๊ะ สุดยอดไปเลยค่ะพี่สาว! ตาของพี่สวยมากๆเลยนะคะ " ฉันที่กำลังยืนเหม่ออยู่นั้น ก็มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึงเดินเข้ามาใกล้ๆพร้อมกับเอ่ยคำชม

 

อ่า ฉันว่าฉันใส่หมวกบังหน้าดีแล้วนะทำไมถึงได้เห็นอีกล่ะ...

 

" ชู่ว อย่าเสียงดังสิ พี่ไม่อยากเป็นจุดเด่นนะจ้ะ " อุเมะย่อตัวลงให้เท่ากับอีกฝ่าย ก่อนจะเอานิ้วชี้มปิดปากตัวเองเพื่อเป็นการบอกให้เด็กคนนั้นเงียบเสียงลง

 

" อ๊ะ ขอโทษค่ะพี่สาว...หนูชื่อโยชิดะ อายูมินะคะ พี่สาวล่ะคะ? " อายูมิเอ่ยถามด้วยสายตาเป็นประกาย แต่ภาพที่อุเมะเห็นมันช่างเจิดจ้าผิดปกติมากๆ...

 

อ่า ความไร้เดียงสาของเด็กนี่มัน...

 

" ยินดีที่ได้รู้จักนะจ้ะอายูมิจัง พี่ชื่อมุเสะชิกิ ชิโนตะจ้ะ " เธอว่าก่อนจะยกมือลูบหัวอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยน

 

" อะ..แหะๆ งั้นหนูขอเรียกพี่ว่าพี่ชิโนะนะคะ? " อายูมิยิ้มชอบใจให้กับสัมผัสที่น่าพึงพอใจนี้

 

" ได้สิจ้ะอายูมิจัง " อุเมะเอ่ยยิ้ม

 

เราสองคนคุยเล่นกันอยู่สักพักอายูมิก็เริ่มแนะนำเพื่อนของเธอทีละคน โดยบอกว่าเพื่อนๆคนที่เหลืออยู่รวมเธอเข้าไปด้วยแล้วนั้น เป็นแก๊งนักสืบเยาวชนนั่นเอง แต่ไม่นานนักเด็กน้อยก็ขอตัวผละออกไปจากฉันเพราะไฮบาระที่เหลือบสายตามาเห็นพอดีทำหน้าไม่ไว้วางใจก่อนจะเรียกเพื่อนของตัวเองให้ไปหาเธอ

 

" คุณโยชิดะอย่าเข้าไปใกล้ผู้หญิงคนนั้นอีกนะ " เธอบอก

 

" เอ๊ะ? ทำไมล่ะไอจัง? " อายูมิถาม

 

" ...ไม่ทำไมทั้งนั้นแหละ เอาเป็นว่าอยู่ให้ห่างจากเธอคนนั้นก็แล้วกัน "

 

" อ อืม " ทั้งๆที่พี่สาวดูเป็นคนใจดีขนาดนั้นแท้ๆนะ...

 

อายูมิทำสายตาอาลัยอาวรณ์พี่สาวที่เธอคุยด้วยกันเมื่อครู่ ซึ่งอุเมะก็รู้สึกตัวจึงส่งยิ้มบางๆไปให้เธอเล็กน้อยเพื่อบอกว่าไม่เป็นไรกลายๆ

 

เอาเหอะ ก็คนมันไม่เชื่อใจกันนี่นา...

 

กลับมาฟังรูปคดีกันใหม่ ผู้ตายมีชื่อว่าสึมาโมโตะ มิยูกิ เธอมาเที่ยวที่นี่กับสามีและเพื่อนสมัยที่เรียนมหาลัยด้วยกันอีกสองคนที่ศาลเจ้าดาไซฟุเทนมันกุเพื่อมาชมเทศกาลดอกบ๊วยด้วยกันกับทุกคน แต่ในระหว่างที่เธอขอตัวไปเข้าห้องน้ำนั้นเธอก็ถูกใครบางคนฆ่าตายที่หน้าผาหลังบ้านของต้นตระกูลคิโนชิตะซึ่งเป็นบ้านของคุณพ่อเธอ

 

สภาพของศพนั้นถูกยิงเข้าที่ขมับบ้างขวาหนึ่งนัดและที่หน้าอกข้างซ้ายก็ดูเหมือนจะถูกยิงด้วยก็จริง แต่มันมีรอยที่ไม่ใช่รอยกระสุนอยู่ด้วย มันกว้างเกินกว่าที่จะเป็นรอยกระสุนได้...

 

ซึ่งเมื่อลองตรวจสอบทั้งสามคนแล้วก็ไม่พบคราบเขม่าดินปืนติดตามร่างกายเลยสักคน ทำให้การไขคดียิ่งยากขึ้นไปอีก

 

ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ยังไม่มีผู้ต้องสงสัยคนไหนยอมสารภาพกันเลยสักคน

 

จนกระทั่ง...

 

" อย่ามัวเสียเวลาเลยค่ะคุณตำรวจ ก็คนร้ายน่ะอยู่ตรงนั้นแล้วไม่ใช่หรอคะ! " ชิโด ซายากะว่าด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ ชี้นิ้วมาที่ฉันในขณะที่มือของตนถูกพันไปด้วยผ้าพันแผลและกล่าวหาว่าฉันคือคนร้ายที่ฆ่าคุณมิยูกิ

 

" คะ? ให้มันน้อยๆหน่อยนะคุณ มีหลักฐานที่ว่าฉันเป็นคนทำรึไงกัน? " ฉันเลิกคิ้วขึ้นด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อจู่ๆตัวเองก็ถูกกล่าวหาแบบนี้

 

" ก็เธอน่ะอยู่ใกล้กับมิยูกิมากที่สุดตอนเกิดเหตุนี่นา! " คุณซายากะเอ่ยต่อ

 

" จริงงั้นหรอ ซายะ? " คุณเคนมะสามีของผู้ตายที่มีพลาสเตอร์ติดอยู่ที่นิ้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าตกใจก่อนจะตวัดสายตากลับมามองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ

 

" หา!? นี่เธอเป็นคนฆ่ามิยูกิงั้นหรอ! " คุณยูโตะกล่าว

 

" คุณตำรวจถ้าอย่างงั้นก็จับเธอเลยสิครับ จะรอช้าอะไรอยู่อีกล่ะ จับไอที่ฆ่าภรรยาผมไปเลยสิครับ! " คุณเคนมะหันไปพูดกับตำรวจและอ้อนวอนขอร้อง

 

" จ ใจเย็นก่อนนะครับ ตอนนี้พวกเรายังไม่มีหลักฐานแน่ชัดว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นคนร้ายนะครับ " ตำรวจพยายามที่จะเกลี้ยกล่อมให้พวกเขาทั้งสามคนสงบลง

 

" แต่ว่า--- "

 

" หนวกหู...เงียบหน่อยได้มั้ยคะ? " คำประกาศิตถูกเอ่ยออกมาด้วยแรงกดดันของตัวอุเมะเอง บ่งบอกได้ถึงอารมณ์ที่ครุกกรุ่นอยู่ในจิตใจ เกรงว่าถ้าพวกเขายังไม่หยุดกล่าวหาเธอคงจะได้มีคำสบถออกไปเป็นแน่...

 

" คำพูดพล่อยๆพวกนั้นนะถ้าเกิดมันว่ามันไม่ได้เป็นจริงขึ้นมาฉันสามารถฟ้องพวกคุณกลับได้เลยนะคะ ข้อหาให้ความเท็จกับตำรวจดีมั้ย? อ๋อแต่ก็ขอบคุณนะ...เพราะการที่พวกคุณบางคนพูดอะไรออกมามันทำให้ฉัน...รู้ตัวคนร้ายแล้วล่ะ " อุเมะพลางใช้สายตาที่เหนือกว่ามองไปที่คนๆนึง และเหมือนเจ้าตัวจะรู้ตัวเลยแอบหลบสสายตาไปจากเธอ

 

หนีไม่รอดหรอก...หึ ริจะป้ายความผิดให้คนอื่นงั้นหรอ? ตลกตายล่ะ

 

" เห พี่ชิโนะรู้ตัวคนร้ายแล้วหรอครับ? " โคนันคุงที่แสร้งกลับไปใช้เสียงของเด็กน้อยเอ่ยถามเธอ

 

" ใช่จ้ะแต่พี่ยังมีหลักฐานไม่ครบหรอกนะ...ทางเธอล่ะพ่อนักสืบตัวน้อย? " อุเมะเอ่ยยิ้มๆ ประโยคหลังพูดเสียงเบาเพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน

 

" ถ ถามแบบนั้นทำไมกันครับ ผมยังเป็นแค่เด็กประถามนะครับจะไปรู้เรื่องแบบนนี้ได้ยังไงกันน ฮะๆ " โคนันคุงหัวเราะแห้งกลบเกลื่อนและทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

 

" หึ เด็กน้อยเอ๊ย " อุเมะว่าพลางเดินเข้าไปดูที่เกิดเหตุใกล้ๆอีกครั้งเพียงแต่คราวนี้ไม่มีอาการเหมือนกับเมื่อเช้าแล้ว เพราะไม่มีศพนอนอยู่ตรงนั้น..

 

' ...รอยนี่มันอะไรกันน่ะ? ' อุเมะมองไปที่พื้นเบื้องล่างของตนใกล้ๆกับเท้าตัวเอง รอยที่ดูเหมือนถูกของอะไรบางอย่างถูจนหายไป?

 

อุเมะเดินไล่ไปตามทางที่คิดว่ามันน่าจะมีอะไรบางอย่างอยู่ตรงแถวพุ่มไม้ จากการคาดคะเนของเธอ..

 

และสุดท้ายก็พบจริงๆด้วย

 

" รุกฆาตแล้วล่ะนะ " อุเมะเอ่ยยิ้มๆและดันเผลอพูดออกมาเป็นภาษาไทย ทำให้โคนันที่แอบตามมาพร้อมกับอุเมะได้ยินเข้าและเห็นหลักฐานชิ้นสำคัญเข้าเหมือนกัน เด็กน้อยเงยหน้ามองหญิงสาวที่พึ่งพูดภาษาแปลกๆออกมาด้วยความเคลือบแคลงใจและเอ่ยถามออกไปว่า...

 

" พี่ชิโนะเมื่อกี้พูดว่าอะไรนะครับ? " โคนัน

 

" หืม? เธอคิดไปเองรึเปล่าโคนันคุง พี่เปล่าพูดอะไรเลยนะ " อุเมะก้มลงไปมองคนตัวเล็กกว่าด้วยสายตายียวน เด็กชายที่ไม่ได้คำตอบดั่งใจคิดก็แอบหัวเสียเล็กน้อย

 

" แต่เท่านี้เราก็ไขคดีออกแล้วใช่มั้ยล่ะจ้ะโคนันคุง~ " อุเมะ

 

" ก ก็บอกแล้วไงครับว่าผมไม่รู้เรื่องหรอกนะเรื่องยากๆแบบนี้น่ะ " โคนันว่าพลางเหงื่อตกเล็กน้อย และขอตัวออกไปทันที

.

.

.

" หา!? รู้ตัวคนร้ายแล้วหรอครับคุณโมริ " ตำรวจนายเดิมเอ่ยถามคุณลุงโคโกโร่ที่อยู่ดีๆเจ้าตัวก็ลงไปนั่งบนชานบ้านของบ้านคุณปู่คุณย่าแบบไม่ได้สติ

 

ฉายาโคโกโร่นิทราคือแบบนี้เองสินะ...

 

" ครับ ผมรู้ตัวคนร้ายแล้วล่ะ " คุณลุงโคโกโร่ที่ดูมีท่าทางที่เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดจนอุเมะนึกสงสัย

 

อิมเมจตอนเจอกันที่โรงพยาบาลกับตอนนี้มันต่างกันลิบลับเลยแฮะ...นี่ใช่คนๆเดียวกันแน่รึเปล่าเนี่ย?

 

" สรุปเป็นผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ยล่ะครับ!? " คุณเคนมะสามีของผู้ตายเอ่ยถามอย่างร้อนรนจนผิดปกติ

 

" เปล่าครับ ไม่ใช่คุณหนูคนนั้นแต่เป็นคุณต่างหากล่ะครับ.. "

 

 

" คุณชิโด ซายากะ..คุณนั่นแหละครับ! " เมื่อชื่อของคนร้ายถูกเอ่ยนามออกมา ทุกคนต่างพากันตกใจและหันไปมองผู้หญิงคนนั้นทันทีเพราะไม่นึกว่าเธอจะทำเรื่องอะไรแบบนี้ได้

 

" ซ ซายะน่ะหรอ! ไม่จริงหรอกเธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นได้หรอก " คุณเคนมะกล่าว

 

" ใช่แล้ว ซายากะไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้นได้ลงคอหรอก ก็ซายากะกับมิยูกิน่ะเป็นเพื่อนสนิทกันนี่นา! " คุณยูโตะว่า

 

" คุณมีหลักฐานอะไรมาใส่ความฉันแบบนี้กันคะ ฉันก็บอกไปแล้วไม่ใช่หรอว่าฉันน่ะกำลังขอพรแล้วก็กำลังเขียนคำอธิษฐานอยู่ จากนั้นไม่นานก็หลงทางกับทุกคนน่ะ ฉันไม่มีทางรู้ได้เลยนะว่ามิยูกิจะไปอยู่ที่ไหน แล้วฉันจะไปฆ่าเธอได้ยังไงกัน! " คุณซายาะกะบอกเหตุผลที่เธอจะไม่สามารถฆ่ามิยูกิได้แน่นอน

 

แต่หารู้ไม่ว่าเธอพลาดอะไรบางอย่างไป

 

" อ้าวๆ พูดให้มันครบหน่อยสิคะ ที่ฉันได้ยินมาจากคุุณตำรวจน่ะมันไม่ได้มีแค่นี้นี่นา? " อุเมะที่ยืนอยู่เงียบๆก็อดจะเข้าร่วมการสันนิฐานนี้ไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายก็กล่าวหาเธอเอาไว้เยอะเหมือนกัน

 

ได้เวลาฉีกหน้ากากคนร้ายแล้ว...

 

" เธอพูดอะไรฉันไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย.. " คุณซายากะพยายามปั้นสีหน้าไม่เข้าใจ

 

" ที่ฉันได้ยินมาคือแบบนี้นะคะทุกคน...ชิโด ซายากะ เธอคนนี้เป็นเพื่อนสมัยเรียนมหาลัยด้วยกันกับผู้ตาย เธอให้การว่าขณะกำลังขอพรและเขียนแผ่นป้ายอธิษฐานอยู่นั้น พอหันกลับมาอีกทีเธอก็หลงทางกับทุกคนซะแล้ว โทรศัพท์ของตัวเองก็แบตหมดจึงนั่งรออยู่แถวๆทางเข้าศาลเจ้าเผื่อจะรอเจออีกสองคนที่อาจผ่านทางมา และแน่นอนไม่มีพยานที่อยู่... " อุเมะหันไปพูดกับทุกคนในขณะที่กดปีกหมวกของตัวเองลงต่ำอีกหน่อย

 

" สังเกตเห็นอะไรบ้างมั้ยคะ?...ว่าคุณน่ะ พลาดตั้งแต่คำให้การกับตำรวจแล้วล่ะค่ะ คุณชิโด ซายากะ " อุเมะว่า

 

" อึก พูดออกมาให้ชัดๆเลยสิ เธอพูดอะไรของเธอกัน!--แน่ " คุณซายากะเถียงกลับมาอย่างไม่ยอมแพ้ ก่อนจะหน้าซีดไปเพราะรู้ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังจะสื่อให้เห็นมันคืออะไร

 

คุณซายากะบอกใช่มั้ยล่ะว่าหลงทางกับทุกคนและเนื่องจากว่าโทรศัพท์แบตมันหมด ก็เลยจะไปนั่งรออยู่แถวๆทางเข้าศาลเจ้าเผื่อที่จะรออีกสองคนที่อาจจะผ่านทางมา

 

เห็นอะไรบ้างแล้วรึยังล่ะ :)

 

เธอบอกว่าสองคน แต่ไม่ได้บอกว่าสามคน ซึ่งตามปกติแล้วถ้าเกิดมาเที่ยวด้วยกันสี่คนล่ะก็ คนที่นั่งรออยู่คนเดียวก็จะต้องพูดว่านั่งรอเพื่อนอีกสามคนถูกมั้ยล่ะ? แต่นี่มันเหมือนกับว่าเธอจะรู้อยู่ก่อนแล้ว...

 

รู้ว่าอีกหนึ่งชีวิตจะไม่ได้กลับมาที่นี่อีกแล้วยังไงล่ะ...

 

" ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยนะ ฉันก็แค่พูดผิดไปหน่อยก็เท่านั้นเอง! " คุณซายากะเอ่ยแก้ตัว

 

" ใช่แล้วล่ะ ไม่มีทางหรอก ซายะไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก! " คุณเคนมะพยายามช่วยออกตัวให้กับเจ้าหล่อนจนดูผิดปกติ

 

" ซายะ...งั้นหรอ? เหอะ นี่ก็เหมือนกัน น่าแปลกจังเลยนะคะ กับภรรยาตัวเองกลับเรียกว่ามิยูกิ แต่กับคนอื่นที่ไม่ใช่ภรรยาเนี่ย ทำไมถึงเรียกว่าซายะ อย่างสนิทสนมล่ะคะ? " อุเมะเอียงหัวเล็กน้อยเป็นเชิงถาม พลางทำสีหน้ารังเกียจผู้ชายคนนี้อย่างเห็นได้ชัด

 

ตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว เธอรู้สึกไม่ชอบใจในตัวคุณสามีคนนี้เอาซะเลย มันน่าขัดใจยังไงพิกล...

 

" ร เรื่องนั้นน่ะ! " คุณเคนมะเตรียมที่จะโต้แย้งคำถามของฉัน แต่ฉันกลับตัดบทดื้อๆเพราะไม่อยากฟังคำแก้ตัวของเขาสักเท่าไหร่ ยังไงๆมันก็คงเป็นข้อแก้ตัวของคนที่คิดนอกใจภรรยาตัวเป็นแน่

 

ถ้าเกิดรักคุณมิยูกิจริงๆล่ะก็ เขาก็จะต้องไม่ทำเรื่องที่ทำให้ภรรยาตัวเองไม่สบายใจแน่ๆ

 

คนเป็นสามีถ้ารักภรรยาตัวเองจริงๆน่ะ แค่ครั้งเดียวหรือแม้แต่จะคิดเขาก็จะไม่ทำเป็นอันขาด

 

แบบนี้คิดว่าดีแล้วล่ะนะที่คุณมิยูกิจากไป ชีวิตนี้จะได้ไม่ต้องมาเจอกับผู้ชายเฮงซวยแบบนี้อีก

 

" ถ้าให้เดานะคุณสึมาโมโตะ...ไม่ใช่ว่าคุณเป็นคนเห็นผู้หญิงคนนั้นฆ่าภรรยาคุณหรอกหรอคะ? ถึงได้พยายามออกตัวปกป้องซะขนาดนี้น่ะ...ปกป้องคุณชิโดเพราะว่าคุณกำลังตกหลุมรักเธออยู่ยังไงล่ะ! " และรู้สึกว่าเธอจะพูดถูกเสียด้วย เมื่อเห็นสีหน้าของคุณเคนมะที่ยอมแพ้ลง

 

" อธิบายต่อเลยค่ะ คุณโมริ ฉันไม่ขัดคุณแล้วล่ะค่ะ " เมื่อเห็นว่าต่างคนต่างมีท่าทางที่ยอมแพ้กันแล้ว อุเมะก็หันกลับไปมองคุณลุงโคโกโร่ที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่ชานบ้านให้ช่วยสันนิษฐานต่อทันที จากนั้นเธอก็เดินวกกลับเข้าไปในบ้านของคุณตาคุณยายเพื่อไปเอาอะไรบางอย่างออกมา

 

" อ อ่า ฉันจะพูดต่อล่ะนะ..ที่คุณหนูพูดมาก็ถูกแต่ว่าคดีนี้น่ะ คนร้ายไม่ได้มีคนเดียวหรอกนะครับ " คุณลุงโคโกโร่เอ่ย ทำเอาทุกคนเบิกตากว้างที่เต็มไปด้วยความสับสน

 

" น นี่คุณโมริจะบอกว่าคดีนี้มีคนร้ายสองคนหรอครับ? " คุณตำรวจถาม

 

" ครับ และคนร้ายคนนั้นก็เป็นคนเดียวกับคนที่พยายามจะปกป้องคุณชิโดด้วย "

 

" ร หรือว่า... " รันทำสีหน้าราวกับไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองคิด...

 

" ใช่...ที่คุณพยายามปกป้องคุณชิโดอย่างที่คุณหนูชิโนะบอกไม่ใช่เพราะว่าเธอเป็นคนฆ่าคุณมิยูกิตั้งแต่แรก...แต่เป็นคุณต่างหากล่ะครับ! "

 

 

 

" คุณสึมาโมโตะ เคนมะ คุณนั่นแหละ!! "

 

 

 

 

----------------------------------------------------------

Talk With Writer

อ้าว...เอ๊ะ? ยังไงกันน้าา~

ก็คือคิดว่าสมชื่อตอนแล้วล่ะค่ะจริงๆ สงสารคุณมิยูกิ//ซิกๆ

เป็นตอนที่ลบแล้วลบอีก แก้แล้วแก้อีก อะไรที่ไม่สมเหตุสมผลก็ปล่อยๆผ่านไปบ้างนะคะฮาา

ตอนแรกจะเอาตอนเดียวให้จบไปๆมาๆอ้าว...พาทสองละกัน555555

ไหนรี้ดคนไหนเดาถูกแต่แรกแล้วบ้างคะว่าใครเป็นร้าย มาบอกกันโหน่ยย

เจอกันพาทสองนะคะ บายยย

 

1st 30/05/63 100% 01.56 น.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

167 ความคิดเห็น

  1. #41 fugia (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 09:57
    ค้างไปอีกกกกก
    #41
    1
    • #41-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 9)
      30 พฤษภาคม 2563 / 17:02
      แฮ่~ มันติดเป็นนิสัยไปซะแล้วค่ะ---แค่ก
      #41-1
  2. #40 Ploy Parita (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 02:22
    รออ่านตอนต่อไปนะ~
    #40
    1
    • #40-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 9)
      30 พฤษภาคม 2563 / 17:01
      ขอบคุณค่าาา~ ตอนหน้ามีเซอร์ไพรส์---แค่ก
      #40-1