๐ FIC Detective Conan ๐ UMEBOSHI [OC]

ตอนที่ 4 : ๐ 03 ๐ ค่ำคืนแห่งการปะทะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 143 ครั้ง
    19 พ.ค. 63

ค่ำคืนแห่งการปะทะ

 

' ...สถานการณ์ไม่ดีสุดๆ ' อุเมะกล่าวเมื่อมองคนมาใหม่ตรงหน้าตัวเองด้วยใบหน้าที่คิดไม่ตกว่าควรจะทำอย่างไรกับสถานการณ์แบบนี้ถึงจะดีที่สุด

 

" เหล้าที่กลั่นจากแอปเปิ้ลอย่างคาลวาโดสเนี่ย มันก็เหมาะที่จะเป็นคู่หูกับแอปเปิ้ลเน่าๆอยู่แล้วนี่นา " อากาอิกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

 

' โห ริมฝีปากใช่ย่อยเลยนะคะเนี่ย ' ใช่ว่าจะไม่เข้าใจความหมายของคำพูดนั่นซะทีเดียวหรอกนะ อุเมะที่ได้ยินแบบนั้นก็แอบผิวปากเบาๆแบบไม่มีเสียงโดยไม่ให้ใครเห็น

 

ซึ่งดูเหมือนว่าเบลม็อทจะไม่สบอารมณ์กับคำพูดนั้นเลยเลื่อนปืนออกไปตรงหน้าและหวังที่จะยิงอีกฝ่ายทันที แต่ทว่า...

 

ปัง!

 

ทางเจ้าหน้าที่FBIหนุ่มดูจะเร็วกว่าและยิงสวนกลับไปโดยไม่ได้สนใจเลยว่าเบลม็อทจะตายหรือไม่ แต่ว่าก็ว่าเถอะคนอย่างเบลม็อทน่ะเป็นคนรอบคอบ เธอคงจะใส่เสื้อกันกระสุนหรือไม่ก็แผ่นเหล็กเอาไว้เผื่อสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้ว ฝ่ายเบลม็อทขบฟันกรอดด้วยความเจ็บปวดที่แล่นเข้ามาทางบริเวณหน้าท้อง

 

กระดูกซี่โครงหักสามซี่...

 

" เบลม็อท! " อุเมะเบิกตากว้างเผลอร้องเรียกอีกฝ่ายกลับไปด้วยความลืมตัว ถึงแม้ว่าลึกๆแล้วจะเห็นเป็นศัตรู แต่บางทีเธอก็ไม่ชอบให้คนที่เธอรู้จักต้องมาบาดเจ็บสักเท่าไหร่หรอกนะ

 

มันคือความย้อนแย้งอย่างนึงที่เป็นข้อเสียของอุเมะ

 

แต่ถ้าคนที่บาดเจ็บไม่ใช่เบลม็อท แต่เป็นยินกับวอดก้าล่ะก็...นั่นก็อีกเรื่องนึง

 

" หือ? อ้าว เธอมันผู้หญิงแปลกตอนนั้นนี่ " อากาอิเหลือบสายตาคมกริบกลับมามองอุเมะ และพบว่าคนที่เอ่ยเรียกชื่อเจ้าของฉายาที่เขาตั้งให้ว่ายัยแอปเปิ้ลเน่า ก็คือผู้หญิงคนที่เค้าพบเมื่อตอนเช้าตรู่นั่นเอง...

 

" ผู้หญิงแปลก? นั่นน่ะหมายถึงฉันงั้นหรอคะ...ว่าแต่เรารู้จักกันด้วยรึไงกัน " เมื่อได้ยินสรรพนามแปลกๆออกมาจากปากของชายหนุ่ม มันก็ทำให้อุเมะรู้สึกตะหงิดใจจนต้องหันไปพูดกับเขาทันที

 

" หึ ไม่รู้จักหรอก กับผู้หญิงแปลกๆอย่างเธอที่ยืนยิ้มเหมือนกับคนบ้าแล้วสักพักก็กลับไปหน้านิ่งทะมึนตึงแบบนั้น ฉันไม่อยากรู้จักด้วยหรอกนะ...แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะเป็นพวกเดียวกันกับยัยแอปเปิ้ลเน่านี่ซะได้ " อากาอิกล่าวด้วยน้ำเสียงเดียวกับกันที่ใช้กับเบลม็อท น้ำเสียงเย้ยหยันและดูถูกมันชวนทำให้เธอรู้สึกมีน้ำโหขึ้นมาบ้างซะแล้วล่ะ...

 

' เดี๋ยวก่อนนะ...เขารู้ได้ยังไงกันว่าเรา!... '

 

ยิ้ม

 

ร่างบางลอบกัดริมฝีปากตัวเอง ทั้งๆที่ตัดสินใจแล้วแท้ๆ ไม่ว่าจะเป็นใครหน้าไหนก็ไม่อยากจะให้เห็นรอยยิ้มที่จริงใจแบบนั้นแล้วแท้ๆ

 

รอยยิ้มแห่งความสุขที่ยิ้มได้ทั้งๆที่...

 

ทั้งๆที่ยังมีตราบาปติดตัว..

 

อุเมะรีบกลับมาตั้งสติและลบคำพูดของเขาออกไปจากหัวก่อนจะพูดตอกหน้ากลับไปแบบเน้นๆ โดยส่งซิกให้เบลม็อทหาจังหวะมาขึ้นรถและรีบหนีจากที่นี่กันได้แล้ว

 

" ...ผู้หญิงแปลกบ้างล่ะ คนบ้าบ้างล่ะ...คุณเองก็ไม่ได้ต่างไปจากฉันนักหรอกนะคะ กับคนที่ไม่เคยเจอหน้าค่าตามาก่อน แต่กลับรู้ว่าฉันยืนยิ้มเหมือนกับคนบ้า ตัวคุณเอง...ก็ไม่ได้ต่างไปจากพวกโรคจิตถ้ำมองดีๆหรอกนะคะ ไอ-โรค-จิต! "

 

ปัง!ๆๆๆ

 

เมื่อสิ้นสุดคำพูดตอกหน้าเบลม็อทก็พุ่งตัวเข้ามาทางรถของโจดี้ สตาร์ลิ่งและคว้าตัวโคนันคุงเอาไว้เป็นตัวประกัน พร้อมๆกับฉันที่ลั่นไกปืนออกไปหลายนัดก่อนจะกระโดดขึ้นหลังคารถและสไลด์ตัวลงไปทางด้านฝั่งคนขับ ด้วยความโชคดีที่เจ้าของรถเสียบกุญแจรถค้างเอาไว้ อุเมะไม่รอช้ารีบสตาร์ทรถทันที

 

ทางฝ่ายเจ้าหน้าที่FBIทั้งสองไม่กล้าที่จะยิงเข้ามาแล้วเพราะทางเรามีเด็กเป็นตัวประกัน เบลม็อทจึงสบโอกาสยิงสวนเพื่อให้อากาอิล่าถอยกลับไป แต่สิ่งที่เขาทำมันช่างเกินความคาดหมาย...

 

ปัง!

 

" อึก! " กระสุนปืนลูกซองถูกยิงเฉี่ยวหัวของเธอและเบลม็อทไปแบบหวุดหวิด เป็นเพราะหลบแบบกระทันหันทำให้หมวกแก๊ปคู่ใจโดนลูกหลงและปลิวออกจากหัวเธอไป ทำให้ใบหน้าของอุเมะถูกเปิดเผยออกมา

 

ถ้าหลบไม่ทันล่ะก็มีหวังได้ไปเฝ้ายมบาลเป็นแน่...

 

ขนาดมีเด็กเป็นตัวประกันอยู่ยังบ้าบิ่นคิดจะยิงสวนกลับมาเลย!

 

' เจ้าหน้าที่FBIภาษาอะไรเนี่ย... ' อุเมะนึกก่นด่าอยู่ในใจที่อีกฝ่ายทำอะไรไม่ห่วงความปลอดภัยของเด็กเอาซะเลย

 

สองสายตาของเจ้าหน้าที่FBIหนุ่มกับเจ้าหน้าที่DSIสาวสอดประสานเข้าหากันเป็นครั้งสุดท้าย ว่าแล้วอุเมะก็ไม่อยู่เฉยให้เป็นเป้านิ่งอีกต่อไป เท้าเล็กเหยียบเข้ากับคันเร่งและออกตัวไปทันที พร้อมกับเบลม็อทที่หันไปยิงรถที่ตนเองขับมาจนมันระเบิด

 

' เหอะ...ผู้หญิงอะไรไม่น่ารักเอาซะเลย ' ชายหนุ่มแค่นหัวเราะพลางมองรถที่หลบหนีจนลับตาไป

.

.

.

.

.

ระหว่างทางขับรถ

 

' ไม่ชอบเลยแฮะ รถพวงมาลัยซ้ายเนี่ย... ' รู้สึกไม่ชินยังไงก็ไม่รู้...

 

" แล้วไง เธอรู้จักกับอากาอิ ชูอิจิงั้นหรอ? " เบลม็อทถามเสียงหอบเพราะอาการบาดเจ็บของเธอกำลังแย่ลง แต่ก็อยากจะถามเพราะถ้าสาวเจ้ารู้จักกับอากาอิ ชูอิจิคนนั้นจริง เธอจะถือว่ามาโตรชก้าของเล่นของเธอนั้นไม่น่าไม่ไว้ใจอีกต่อไป

 

" อย่ามาล้อเล่นนะคะกับผู้ชายปากเสียโรคจิตแบบนั้นน่ะ ให้ญาติดีด้วยก็ไม่เอาหรอกค่ะ " อุเมะพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นเพื่อยืนยันว่าเธอไม่เคยรู้จักคนๆนั้นมาก่อนแน่นอน

 

" ถ้าเป็นแบบนั้นก็แล้วไปเถอะ... " เบลม็อทว่าพลางเหลือบสายตาไปมองเด็กที่นั่งอยู่บนตักของเธอ

 

" แล้ว? จะเอายังไงต่อดีล่ะคะ " อุเมะถามเพื่อขอความคิดเห็นว่าต่อจากนี้ควรจะให้เธอขับรถไปที่ไหนดี

 

" ...เลี้ยวขวาเข้าป่า " เบลม็อทกล่าวกระทันหันจนเกือบทำให้ฉันขับเลยไป แต่เมื่อตั้งสติได้จึงรีบหักพวงมาลัยเข้าทางขวาตามที่เธอบอกทันที

 

' จงใจ...หล่อนต้องจงใจแกล้งฉันแน่ๆ ' อุเมะหันไปส่งสายตาคาดโทษให้กับอีกฝ่าย แต่เจ้าตัวก็ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยแม้แต่น้อย

 

เอี๊ยด

 

ขับมาได้สักพักก็ต้องหยุดรถตามคำสั่งของเธอ เหมือนว่าต้องการจะส่งข้อความหาใครบางคน ถ้าเข้าป่าไปลึกมากกว่านี้จะทำให้ไม่มีสัญญาณเอา ฉันที่ไม่มีอะไรทำก็ต้องเอาคางเกยกับพวงมาลัยรถด้วยสภาพร่างกายที่เหมือนกับของเหลวเข้าไปทุกที

 

กริ๊งง กริ๊งง

 

' เสียงโทรศัพท์หรอ?...ของเบลม็อทล่ะมั้ง '

 

" แล้ว...จะเอายังไงกับเด็กคนนี้ต่อล่ะคะ " ในเมื่อมันเงียบจนเกินไปเพราะอยู่กลางป่ากลางเขา อุเมะก็เลยต้องเริ่มเปิดประเด็นหัวข้อเกี่ยวกับเด็กชายที่ถูกจับมาเป็นตัวประกันคนนี้อย่างช่วยไม่ได้ ในขณะที่มือบางก็เอื้อมลงไปหยิบหมวกแก๊ปของตนที่ร่วงลงไปอยู่กับพื้นรถจากการปะทะเมื่อครู่มาใส่ให้เข้าที่เข้าทาง

 

อีกฝ่ายที่พึ่งส่งข้อความเสร็จก็เบนสายตามาที่เด็กตัวน้อยที่อยู่บนตักของตน ก่อนที่จะชะงักไปเพราะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง...

 

แคว่ก!

 

" เอ๊ย เดี๋ยว!..ทำอะไรน่ะเบลม็อท " อุเมะร้องเสียงหลงเมื่อคนที่นั่งข้างๆอย่างเบลม็อทคว้ามีดสั้นขึ้นมาเฉือนเสื้อคอเต่าสีเข้มของเด็กชายทิ้งอย่างร้อนรน จนเผยให้เห็นถึงหน้าท้องเรียบเนียนตามประสาเด็กน้อย แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญ...

 

สิ่งที่อยู่ข้างในต่างหากที่ชวนให้น่าตกใจ

 

ขั้วไฟฟ้าที่ต่อกับมอนิเตอร์วัดคลื่นหัวใจ เครื่องส่งสัญญาณและเครื่องอัดเสียง

 

' อย่าบอกนะว่าเสียงโทรศัพท์เมื่อกี้นี้ก็! ' เบลม็อท

 

" โอ้ แสบจริงๆนะคะเด็กคนนี้ " อุเมะว่าด้วยน้ำเสียงยียวนพลางทำสีหน้าเอือมๆใส่คนตัวเล็กกว่า เบลม็อทที่เห็นท่าไม่ดีจึงรีบเอื้อมมือไปจับสายUSBเพื่อจะปลดมันออกจากเครื่องเจ้าปัญหาแต่ทว่า...

 

" อย่าดีกว่านะ " อ่า เด็กน้อยลืมตาตื่นแล้วค่ะ

 

" ถ้าดึงมันออกไปก็เท่ากับว่าหัวใจผมหยุดเต้นและเมลแอ็ดเดรสที่คุณส่งไปถึงบอสเมื่อกี้จะโดนเพื่อนผมส่งต่อไปทันที ถึงบริษัทโทรศัพท์จะมีหน้าที่เก็บความลับของลูกค้าก็เถอะ แต่ถ้าเป็นตำรวจล่ะก็สามารถส่งหนังสือขอความร่วมมือที่มีตราประทับของคนใหญ่คนโตและสักขีพยานอีกหลายๆคนเพื่อขอข้อมูลนั่นได้ "

 

' เฮ้ๆ แน่ใจนะว่านี่เด็กประถมน่ะ...แปลก เหมือนมีบางอย่างที่บอกว่ามันไม่ใช่งั้นแหละ ' อุเมะลอบเหงื่อตกให้กับความฉลาดเป็นกรดของเด็กคนนี้ แถมความฉลาดที่เกินวัยนี้มันก็ชวนให้น่าสงสัยยิ่งขึ้นไปอีก

 

โคนันคุงสาธยายให้ฟังว่าถ้าเบอร์ที่เบลม็อทกดไปไม่ใช่เบอร์มือถือแต่เป็นเบอร์โทรศัพท์พื้นฐานก็จะสามารถรู้ที่อยู่ได้จากเสียงที่ถูกบันทึกไว้ เสียงกดโทรศัพท์นั้นการจะเอาไปถอดรหัสวิเคราะห์ว่าเป็นตัวอักษรหรือตัวเลขนั้นก็ไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไป นั่นก็หมายความว่ามันจะสามารถทำให้รู้ได้ทันทีว่าชื่อของบอสและที่อยู่กบดานของพวกเราคือที่ไหน

 

" ถ้าไม่อยากให้ผมส่งสัญญาณไปล่ะก็พาผมไปหาบอสของพวกคุณสิ จะได้จัดการให้มันจบๆเรื่องไปยังไงล่ะเบลม็อท " โคนันคุงกล่าวด้วยน้ำเสียงแน่วแน่และท้าทายเบลม็อท โดยที่ลืมตัวตนของอุเมะที่นั่งมาด้วยไปชั่วขณะเลยก็ว่าได้

 

' เอาล่ะ จะทำยังไงต่อดีล่ะคะเบลม็อท ' อุเมะส่งสายตาขอความเห็นให้สาวเจ้าที่ทำสีหน้าใช้ความคิดอยู่ เบลม็อทหันกลับมามองตอบและแอบลอบยิ้มเบาๆให้ฉัน

 

...นั่นเป็นสัญญาณของผู้ที่กำลังถือไพ่เหนือกว่า

 

" เข้าใจแล้ว ฉันยอมแพ้ ฉันจะเลิกยุ่งกับเชอร์รี่ก็ได้ " เบลม็อทว่าพลางยื่นโทรศัพท์ของตนออกไปให้ตรงหน้าของโคนัน แต่ทว่า...

 

หมับ!

 

" อ๊ะ! " โคนันอุทานด้วยความตกใจเมื่อมีคนเข้ามาสัมผัสตนเองกระทันหัน

 

" มีความมุ่งมั่นมันก็ดีอยู่หรอก...แต่นายน่ะประมาทเกินไปนะ พ่อนักสืบตัวน้อย~ " อุเมะกล่าวในขณะที่มือข้างขวาเอื้อมไปคว้าข้อมือเล็กที่นั่งอยู่บนตักเบลม็อทและนำมือที่ว่างอยู่เลื่อนมาปิดจมูกของตัวเองทันที

 

ฟู่!

 

พร้อมกันนั้นเบลม็อทก็คว้าหมับเข้าที่มือของเด็กชายที่เหลืออยู่ก่อนจะพ่นแก๊สยาสลบที่ถูกติดตั้งไว้บนตัวโทรศัพท์ออกมา

 

' เสร็จกัน เราลืมผู้หญิงคนนี้ไปเลย! ' โคนันเอ่ยในใจด้วยน้ำเสียงร้อนรนและเจ็บใจ

 

" ไม่ต้องห่วงหรอกมันก็แค่ยาสลบน่ะ.. " เบลม็อทว่ายิ้มๆ

 

" จ จะบ้าหรอถ้าคุณทำแบบนี้...คุณเองก็จะโดนแก๊สด้วย " โคนันกล่าวด้วยน้ำเสียงติดขัดด้วยผลจากการสูดดมยาสลบเข้าไปเป็นจำนวนมาก

 

" ใช่~ แต่เรื่องนั้นฉันไม่สนใจหรอก เพราะฉันยังคอยมีคนช่วยอยู่ตรงนี้อีกคนนึงนี่นา เพราะฉะนั้น...เธอแพ้แล้วล่ะ Cool guy... " เบลม็อทเอ่ยพาดพิงถึงอุเมะอย่างเป็นผู้ชนะในเกมนี้

 

ซึ่ง...มันก็ถูกต้องแล้วล่ะนะ กับเด็กตัวเล็กๆที่อยู่กับผู้ใหญ่สองคนตามลำพังจะเอาอะไรมาสู้ได้ถามจริงๆ

 

เธอแพ้แล้วล่ะโคนันคุง...

 

และแล้วทั้งสองคนที่นั่งทำสงครามประสาทกันอยู่ครู่นึงก็ต่างสลบไปด้วยฤทธิ์ของยาสลบ เมื่อแก๊สจางลงจนหายไปหมดอุเมะจึงลดมือลงและปล่อยมือจากเด็กชายออกมา

 

" แล้ว..สุดท้ายภาระก็มาอยู่ที่ฉันสินะคะ เฮ้อ " อุเมะไม่ว่าเปล่าเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นที่เบลม็อทเอาออกมาก่อนหน้านี้และจัดการถลกเสื้อของโคนันคุงขึ้นมาแกะเจ้าเครื่องดักฟังกับเครื่องส่งสัญญาณเจ้าปัญหาออก จากนั้น...

 

ครึ่ก!

 

ปลายมีดคมถูกแทงลงบนเครื่องนั่นจนมิดด้าม มีกระแสไฟฟ้าช็อตนิดหน่อยแต่ยังไงก็ตาม มันก็พังแล้วล่ะนะ...

 

" เท่านี้ก็เรียบร้อย " จริงๆก็อยากจะเก็บเอาไว้อยู่หรอกนะ แต่เดี๋ยวความแตกขึ้นมาแล้วจะไม่คุ้ม

 

เพราะอย่างน้อยๆถ้าเรื่องชื่อของหัวหน้าองค์กรและเบอร์2ขององค์กรล่ะก็ฉันเองก็รู้อยู่แล้วด้วย ก็เลยไม่รู้ว่าจะเอาไปทำไมเหมือนกัน

 

ถามว่ารู้จากไหนน่ะหรอ? ก็ต้องจากเอกสารต่างๆและแท็บเล็ตที่พ่อทิ้งไว้ให้อยู่แล้วน่ะสิ...

 

' ต้องรีีบไปก่อนที่จะมีพวกของเด็กคนนี้มาสมทบล่ะนะ ' อุเมคิดได้ดังนั้นก็เปิดประตูรถยนต์ทิ้งเอาไว้ก่อนจะหันไปอุ้มเด็กชายป.1ขึ้นมาจากตักของเบลม็อทและให้เขามานั่งที่ของตัวเองแทน

 

" อยู่กลางป่ากลางเขาแบบนี้มันหนาวนะพ่อหนุ่มน้อย " อุเมะว่าพลางย้ายปืนของตนไปเก็บไว้ในกระเป๋าหลังกางเกงอีกข้างนึงและถอดเสื้อคลุมสีเบจออกมาคลุมให้กับอีกฝ่าย เมื่อจัดแจงทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยเธอก็รีบเดินอ้อมรถไปอีกข้างเพื่อเตรียมจะอุ้มอีกฝ่ายออกไปจากที่นี่ทันที

.

.

.

.

รุ่งสางของวันใหม่

 

ตึกๆ..

 

เสียงย่ำฝีเท้าเป็นไปอย่างมั่นคงและรวดเร็วทำให้ดูเหมือนกึ่งเดินกึ่งวิ่ง แต่ก็ไม่กระโตกกระตากมากจนเกินไป ขืนทำรุนแรงมีหวังได้กระทบกระเทือนไปถึงแผลของเจ้าตัวที่กำลังอยู่ในอ้อมแขนของเธอเป็นแน่

 

ถึงอุเมะจะตัวเล็กกว่าเบลม็อทยังไงก็ตาม แต่พละกำลังของเธอก็ไม่ได้เล็กตามขนาดตัวหรอกนะ ถ้าอุ้มคนแค่นี้ยังทำไม่ได้ การเป็นเจ้าหน้าที่DSIก็คงเป็นฝันไปเลยล่ะ

 

เอาเข้าจริงๆเธอก็สามารถทิ้งให้เบลม็อทนอนต่อไปแบบนั้นแล้วหนีมาคนเดียวก็ได้ เพราะคิดว่าถึงฉันไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเจ้าตัวก็คงจะหาทางหนีรอดมาได้เองและไม่ได้คิดด้วยว่าเบลม็อทจะขอให้เธอช่วยจริงๆ

 

แต่พอเห็นร่างของอีกฝ่ายที่กำลังบาดเจ็บและชุ่มไปด้วยเลือดมันก็อดไม่ได้...

 

" อึก...มาโตรชก้า นี่เธอ " พอนึกถึงสาวเจ้าก็ฟื้นขึ้นมาพอดี ตายยากจริงๆเห็นมั้ยล่ะ

 

" อย่าขยับนะคะ ห้ามพูดด้วย...กระดูกซี่โครงคุณหักไปสามซี่ " อุเมะไม่ได้มองหน้าเบลม็อท เพียงแค่พูดและเดินต่อไปเรื่อยๆ โดยมีจุดหมายก็คือรังลับของพวกองคฺ์กรชุดดำ ตอนแรกว่าจะพาไปโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ๆอยู่หรอก แต่นึกอีกทีโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ๆที่ว่าน่ะมันคือโรงพยาบาลตำรวจ

 

คงจะไม่ดีเท่าไหร่ถ้าอีกฝ่ายตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าฉันเป็นคนพามาที่นี่

 

น่าจะตายสถานเดียว...

 

เพราะการกระทำนี้ก็ไม่ต่างจากโยนเจ้าตัวเข้าไปในดงตำรวจ

 

เมื่อนึกได้แบบนั้นจึงจำใจเดินเลียบทางเท้ามาตลอดทางจนรุ่งสางแบบนี้ยังไงล่ะ โชคยังดีที่แถวนี้ไม่ค่อยมีรถผ่าน

 

" ...ไม่นึกว่าเธอจะเป็นคนอุ้มฉันมาจริงๆ เหนือความคาดหมายนะ " เบลม็อทกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงปนประหลาดใจ

 

" อ้าว..ก็คุณเป็นคนพูดเองไม่ใช่หรอคะ ว่ายังมีฉันคอยช่วยอยู่ทั้งคน ถึงจะสลบไปก็ไม่เป็นไรน่ะ? " อุเมะว่าพลางแสร้งยิ้มมุมปากเพื่อแซะอีกฝ่าย

 

" หึ...ยังต่อปากต่อคำเก่งเหมือนเคยนะ " เบลม็อทพ่นลมหายใจออกด้วยความเหนื่อยใจที่จะพูดกับอีกฝ่าย อุเมะเองก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไรอีกแต่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นและเลี้ยวเข้าซอยเปลี่ยวข้างๆไป

 

" ...ต่อสายหายินให้ฉันหน่อย " เบลม็อทกล่าว

 

" อย่ามาล้อเล่นสิคะ ฉันอุ้มคุณอยู่แบบนี้แล้วจะเอามือที่ไหนไปหยิบโทรศัพท์ให้คุณกัน " อุเมะส่งสายตาเอือมๆและทำหน้าตาประมาณว่านี่คุณพูดจริงๆใช่มั้ยให้ไปกลายๆ

 

" ช่วยทนรออีกนิดนะคะ พอส่งคุณให้ถึงมือหมอที่นั่นแล้ว จะโทรหรือจะทำอะไรฉันก็จะไม่ขัดเลยค่ะ " อุเมะ

 

' อีกสามบล็อกข้างหน้า... ' สองเท้าเล็กเพิ่มความเร็วขึ้นอีกนิดเพราะกลัวอีกฝ่ายจะทนบาดแผลไม่ไหว เบลม็อทเองก็จ้องหน้าของอุเมะไม่วางตาก่อนจะพูดอะไรขึ้นมาลอยๆ

 

" ...รู้อย่างนี้ฆ่ามันซะตั้งแต่ตอนนั้นเลยก็คงดี "

 

" ....ใครหรอคะ? " เบลม็ออทที่จู่ๆก็พูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยก็ทำให้เธอนึกสนใจและถามออกไป

 

" เจ้าอากาอิ ชูอิจิคนนั้นไงล่ะ...ท่านผู้นั้นบอกกับฉันว่าคนๆนั้น...เป็นคนที่น่ากลัวและอาจจะเป็นกระสุนเงิน...สำหรับพวกเราก็ได้ "

 

กึก

 

' Sliver bullet...น่ะหรอ หึ ถ้าเป็นคนๆนั้นล่ะก็...อาจจะใช่ก็ได้นะ '

 

กระสุนเงินที่ท่านผู้นั้นหมายถึงมันก็คือกระสุนเงินที่สามารถทำลายภูติผีปีศาจและได้ผลดีที่สุดกับพวกมนุษย์หมาป่า แต่ถ้าในความหมายของเหล้าล่ะก็...มันก็คือค็อกเทลที่ชื่อว่า Silver bullet นั่นเอง

 

" แต่ฉันคิดว่าอากาอิ ชูอิจิคงจะไม่ใช่กระสุนเงินสำหรับคุณหรอก...ใช่มั้ยล่ะ? " อุเมะยิ้มแบบมีเลศนัยอย่างรู้ทัน เพราะดูจากการกระทำที่น่าตกใจของเด็กชายที่ชื่อว่าเอโดงาวะ โคนันคุงคนนั้น มันช่างน่ากลัว...

 

เด็กที่อ่านใจของเบลม็อทออกแบบนั้น...คงจะไม่ใช่เด็กธรรมดาๆซะแล้วล่ะค่ะ

 

" ...หึ ฉันล่ะเกลียดเธอจริงๆ...วางฉันลงได้แล้ว มาโตรชก้า " เบลม็อทว่าในขณะที่สองเท้าของอุเมะได้มาหยุดลงที่ประตูทางเข้าข้างหลังของตึกสูงแห่งนี้

 

" คะ? แต่คุณน่ะขยับตัวไม่ได้แล้วนี่คะ คิดจะลงเดินเองรึไงกัน? " อุเมะกล่าวด้วยความสงสัยแต่ก็ยังคงอุ้มเบลม็อทไว้อยู่

 

" เธอคงจะไม่คิดว่า...การอุ้มฉันที่เป็นคนสำคัญขององค์กรเดินเข้าไปโทงๆแบบนั้น...จะไม่ทำให้เป็นจุดสนใจหรือยังไงกัน " เธอว่า

 

' อ๋อ...ที่แท้ก็ไม่อยากให้ใครเห็นตัวเองในสภาพแบบนี้สินะ ' อุเมะเลิกคิ้วขึ้นก่อนจะถอนหายใจเล็กน้อยและวางตัวเบลม็อทลงครึ่งทางแต่ก็ยังไม่ได้ปล่อยตัวซะทีเดียว เพราะว่า...

 

ปุบ

 

" ปลอมตัวชั่วคราว...แค่นี้ก็โอเคแล้วใช่มั้ยล่ะคะ " อุเมะถอดหมวกแก๊ปของตนออกมาก่อนจะรวบผมสีบลอนด์ของเบลม็อทใส่เข้าไปในหมวกและจับสวมหัวของเธอไปทั้งๆแบบนั้น

 

" ... " เบลม็อทไม่ได้ตอบอะไรกลับมา อุเมะจึงรีบอุ้มคนบาดเจ็บเข้าตึกไปทันที

 

ตอนนี้พวกเราก็เข้ามาอยู่ในตึกเป็นที่เรียบร้อย เป็นไปตามคาดมีสายตาที่จ้องมองมายังพวกเราแบบไม่ปกปิด แววตาชวนสังสัยพวกนั้นมันชวนทำให้อุเมะอึดอัดไม่ใช่น้อย

 

แต่จะไม่ให้พวกเขาสงสัยเลยก็ไม่ได้เพราะเธอเล่นอุ้มคนบาดเจ็บเข้ามาในตึกโทงๆแบบนี้จะสงสัยกันก็ไม่แปลก โชคยังดีที่ไม่มีใครซุบซิบนินทาถึงคนในอ้อมแขนเธอเท่าไหร่นัก...มีแต่เธอเนี่ยแหละที่โดนเต็มๆ

 

' นั่นใครน่ะ? คนในองค์กรเรามีคนหน้าตาแบบนั้นด้วยหรอ '

 

' บาดเจ็บกันมานี่ '

 

' โห ดูสีตานั่นสิ '

 

อืม อันนั้นเป็นอันที่ไม่อยากได้ยินมากที่สุดเลยค่ะ

 

ถึงจะยังไม่เคยบอกหรืออาจจะรู้กันแล้ว แต่สีตาของฉันเป็นสีชมพูน้ำตาลค่ะ ซึ่งเป็นผลมาจากHeterochromia*(เฮเทอโรโครเมีย) เป็นความผิดปกติของยีนที่ทำให้เม็ดสีเมลานินในม่านตาซ้ายแลขวาแตกต่างกัน ในกรณีของฉันนั้นจัดอยู่ในประเภทCentral Heterochromia*(เซ็นทรัล เฮเทอโรโครเมีย) ที่จะมีสี2สีผสมกันโดยแบ่งเป็นชั้นสีวงแหวนรอบรูม่านตา

 

นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันมักจะใส่หมวกปิดบังใบหน้าครึ่งบนอยู่ตลอดเวลาไงคะ...

 

เมื่อเป็นแบบนี้แล้วก็ขอเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นอีกนิด...

.

.

.

.

.

" ฝากด้วยนะคะ " หลังจากที่ฝากคนป่วยให้กับหมอขององค์กรก็เดินเปิดประตูและหันหลังโบกมือให้เจ้าหล่อนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นที่เรียบร้อยแล้วแบบขอไปที

 

แอ๊ด ปัง

 

" เฮ้ออ " ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกผ่อนออกมาอย่างเหนื่อยล้าขณะที่ก้าวเดินออกไปตามทางเดินยาวๆ

 

' วันหยุดก็ไม่ได้หยุด แถมยังต้องโต้รุ่งอีกต่างหาก ให้ตายเถอะ.. ' ร่างกายท่ี่เหนื่อยล้ามาทั้งคืนในตอนนี้ต้องการพักผ่อนมากที่สุด แต่เป็นเพราะอุ้มคนตัวสูงกว่ามาตลอดทางทำให้เธอไม่มีแรงที่จะกลับบ้านแล้วด้วยซ้ำ

 

คิดถูกหรือคิดผิดนะที่ไม่ได้เอารถเต่ามาด้วย อย่างน้อยถ้าเอามันก็อาจจะได้นอนในรถไปแล้วก็ได้

 

จะให้มานอนในที่แบบนี้มันทำให้สงบจิตสงบใจไม่ได้เอาเสียเลย...

 

หญิงสาวที่สายตาเริ่มพร่ามัวขึ้นทุกทีก็หยุดยืนเอามือยันกำแพงไว้ข้างนึงเพื่อพยุงตัวเองเอาไว้ เสียงวิ้งๆที่ก้องอยู่ในหูมันเริ่มทำให้เธอรู้สึกแปลกใจ ปกติแค่โต้รุ่งไม่น่าจะมีอาการแบบนี้ด้วยซ้ำไป หรือว่า...

 

 

 

 

 

" ไม่สบายหรอครับ?... "

 

 

 

 

 

***************************************

Talk With Writer

อุฮิ~ตัดจบซะเลยค่ะะ ฮ่าๆๆ  ใครกันน้าที่โผล่มาตอนท้ายย

ตอนนี้น้องด่ากับคุณสีแดงแบบไม่ยอมกันเลยค่ะ คาดว่าอนาคตข้างหน้าก็อาจจะรุนแรงขึ้น(?)

ฝีปากไม่ได้ต่างกันเล๊ยยย ตัวอุเมะในตอนนี้ที่บอกว่ามีตราบาปเดี๋ยวจะค่อยๆขยายความให้ฟังเรื่อยๆนะคะ

และอนาคตก็จะมีคนมาปลดล็อกความรู้สึกของน้องด้วยค่ะะ มีฉากให้เบลม็อทเยอะนิดนึงเพราะส่วนตัวชอบเจ๊แกมากเลยค่ะะ

------------

Heterochromia*(เฮเทอโรโครเมีย) = เกิดจากความผิดปกติของยีนที่ทำให้เม็ดสีเมลานินในม่านตาซ้าย-ขวาแตกต่างกันออกไป สามารถพบได้ทั้งคน สุนัข ม้า และแมว

Central Heterochromia*(เซ็นทรัล เฮเทอโรโครเมีย) = ม่านตาแต่ละข้างจะมี 2 สีผสมกัน โดยแบ่งชั้นสีเป็นรูปวงแหวนรอบรูม่านตา เช่น สีน้ำตาลอยู่รอบรูม่านตา โดยมีม่านตาสีฟ้าล้อมรอบไว้อีกชั้น

ข้อมูลจาก : https://pet.kapook.com/view141057.html

อะไรแบบนี้เป็นต้น...

---------------------

1st 19/05/63 100% 16.02 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 143 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

167 ความคิดเห็น

  1. #135 โลลิน้อย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2563 / 13:22
    รู้สึกแอบจิ้นตอนอุเมะอุ้มเบลม็อทคือแอบอยากให้เขาได้กันเหมือนกันนะ แลดูมีความอบอุ่น
    #135
    0
  2. #54 Caramel_Mustard (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 18:16
    ใจเผลอไปเรือคุณอากาอิแวบนึงเลย คุณสีแดงปากร้ายมาก~
    #54
    1
  3. #23 2547mild (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 21:31

    รออ่านๆ แต่งดีมากไรท์

    #23
    1
    • #23-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 4)
      21 พฤษภาคม 2563 / 03:39
      ขอบคุณมากนะคะโฮฮฮ
      #23-1
  4. #22 irene612 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:30
    อามุโร่แน่นวลลลล
    #22
    1
    • #22-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 4)
      21 พฤษภาคม 2563 / 03:39
      เขาก็คืออออ---
      #22-1
  5. #21 polytome (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 18:21
    จะรออ่านค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ คุณเรย์เเน่ๆเลยค่ะ
    #21
    1
    • #21-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 4)
      21 พฤษภาคม 2563 / 03:39
      ฮั่นแน่มีคนรู้ทัน อุ๊บ//ปิดปากตัวเอง
      #21-1
  6. #20 princess_rain (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 17:25
    คุณอามุโร่ใช่ไหมมม
    #20
    1
    • #20-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 4)
      21 พฤษภาคม 2563 / 03:38
      ต้องรอลุ้นแล้วล่ะค่ะะ
      #20-1
  7. #19 Yamitsuki Yu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2563 / 16:24

    รอตอนต่อไปอยู่น้า
    #19
    1
    • #19-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 4)
      21 พฤษภาคม 2563 / 03:38
      รอติดตามได้เลยค่ะ ตอนต่อไปใกล้มาแล้วว~
      #19-1