๐ FIC Detective Conan ๐ UMEBOSHI [OC]

ตอนที่ 18 : ๐ 16 ๐ เวลาจะเยียวยาทุกสิ่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,095
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 123 ครั้ง
    23 มิ.ย. 63

เวลาจะเยียวยาทุกสิ่ง

 

" ไม่ต้อง! กลับไปซะ! เร็วเข้าสิ!! "

 

" ...ขอเสียมารยาทนะครับ "

 

ฟึ่บ!

 

" นี่คุณ! "

 

เปรี้ยง!

 

" อึก! "

 

" กลัวเสียงฟ้าผ่าขนาดนี้ก็อย่าดื้อนักเลยครับ "

.

.

.

.

.

20 นาทีก่อนหน้านี้

 

อุเมะที่ขับรถกลับมาจากโกดังลับสำหรับวางแผนงานการลอบฆ่าโดมง ยาสุเทรุด้วยอารมณ์ที่ไม่ค่อยจะดีนัก เพราะเธอโดนปลดออกจากแผนการนี้ซะแล้วน่ะสิ...

 

ถามว่าทำไมน่ะเหรอ?

 

เพราะว่าฉันโดยยินสงสัยเรื่องที่ฉันกลับมาช้ายังไงล่ะ เวลาที่เกิดเรื่องอะไรต่อมิอะไรขึ้น ฉันที่บังเอิญไปอยู่ตรงนั้นได้อย่างประจวบเหมาะพอดี ทำให้เขามองว่าฉันมีอะไรบางอย่างที่ไม่น่าไว้วางใจจึงทำการปลดฉันออกโดยใช้อำนาจของคนคุมงานในครั้งนั้น แต่ความผิดทั้งหมดนี้ก็ต้องยกให้เจ้าหน้าที่FBIคนนั้นคนเดียวนั่นแหละที่ทำให้ฉันโดนปลด...

 

อากาอิ ชูอิจิ

 

คอยดูนะถ้าเจออีกเมื่อไหร่ แม่จะด่าให้!

 

เมื่อขับรถเลี้ยวเข้าซอยขวามือ ในที่สุดอุเมะก็เดินทางมาถึงหอพักสักที แต่ทว่า...

 

เอี๊ยด!

 

เท้าเล็กกลับเหยียบเบรกรถกระทันหัน เมื่อเจอรถสีขาวสะอาดตาจอดรถดักรออยู่ตรงหน้าทางเข้า ทำให้ฉันหลับตาและตั้งสติไม่ให้มันหลุดกระเจิงไปมากกว่านี้

 

ขอทีเถอะ วันนี้ทั้งวันมีแต่เรื่อง ให้ฉันพักบ้างจะได้มั้ย...

 

อุเมะซบหน้าลงไปกับพวงมาลัยรถยนต์อย่างหมดอาลัยตากอยากและผ่อนลมหายใจยาวอย่างเหนื่อยล้าเต็มทน ในเมื่ออีกฝ่ายขับขวางทางเข้าเธอแบบนี้ มีทางเดียวที่เธอจะได้เข้าหอพักไปนอนก็คือลงไปคุยกับเขาให้รู้เรื่องสถานเดียว ไม่เสียเวลาคิดเปล่า เธอก้าวเท้าลงจากรถและปิดประตูด้วยความไม่พอใจเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้ารถของเขา

 

มองคนขับที่ยิ้มหน้าระรื่นในขณะที่ตนยืนกอดอกเอียงหน้าเล็กน้อยและส่งสายตาเอือมๆไปให้เขา

 

' มีอะไรเหรอเหรอครับ? ' เขาขยับปาก

 

อืม นอกจากจะยังไม่ลงมาจากรถ ยังจะกวนประสาทใส่กันอีก...

 

แถวนี้มีตู้เก็บของใบใหญ่ๆบ้างมั้ยคะ? ฉันจะยัดคนๆนึงลงไปแล้วจัดการขังลืมน่ะค่ะ...

 

" จะลงมาดีๆหรือจะให้กระโปรงรถยุบ? " อุเมะขยับปากขัดเจนและส่งเสียงด้วยน้ำเสียงหนักแน่น สายตาของเธอไม่ได้ล้อเล่นด้วยเลยแม้แต่น้อย

 

คนอย่างอุเมะ พูดจริงทำจริงแน่...

 

ซึ่งก็ดูเหมือนจะเป็นผล เธอเห็นเขาแอบยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหมือนกับจะยอมแพ้และลงจากรถมาแต่โดยดี แต่ก็นั่นแหละดีซะอีก เธอจะได้ไม่ต้องเสียแรงเปล่า

 

ยิ่งเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดี...

 

เพราะเธอได้กลิ่นความชื้นที่เริ่มก่อตัวขึ้นในอากาศ...ฝนกำลังจะตกอีกครั้ง

 

นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เธออยากจะรีบจัดการกับคนตรงหน้าให้มันจบๆไปนั่นเอง

 

" ช่วยถอยรถออกไปด้วยค่ะ นอกจากมันจะขวางทางฉันแล้ว มันยังจะขวางทางคนในหอพักด้วยนะคะ...เบอร์เบิ้น " ไม่ว่าเปล่าเมื่อเขาลงมาจากรถฉันก็เปิดบทสนทนาทันที

 

" ว้าว ยอมเรียกชื่อผมดีๆแล้วเหรอครับ? อุเมะชู " ชายหนุ่มไม่ได้ทำตามในทันทีแต่กลับยืนกอดอกตามฉันด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์และทะนงตัว

 

บรรยากาศรอบๆตัวของคนๆนี้ดูไม่เหมือนกันเลยสักครั้ง...

 

ไบโพล่าร์?...ไม่สิเธอกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย..

 

" หึๆ ดีใจเหรอคะ? งั้นก็ขอบคุณฉันซะสิคะ " ฉันหัวเราะเสียงแข็งแบบไม่เต็มใจนักและเลิกคิ้วตอบกลับไปด้วยความไม่แยแส แต่ถึงอย่างงั้นอีกฝ่ายก็ยังตีหน้ายิ้มระรื่นอยู่ดี ราวกับว่าคำพูดพวกนั้นไม่ได้ทำให้เขาระแคะระคายได้เลยแม้แต่น้อย

 

" ครับ งั้นผมก็ขอขอบคุณก็แล้วกันนะครับที่ยอมเรียกชื่อของผมดีๆ...ไม่ใช่น้ำเสียงประชดประชันที่ทำอยู่บ่อยๆ " หายใจเข้าลึกๆนะอุเมะ เขาก็แค่ต้องการที่จะกวนประสาทเธอเท่านั้นเอง...

 

" เพราะมันเป็นชื่อโค้ดเนม ไม่ใช่ชื่อของคุณจริงๆสักหน่อยนะคะอย่าได้ใจไป...ฉันจะพูดอีกแค่ครั้งเดียว ช่วยถอยรถออกไปด้วยค่ะ " ฉันบอก ย้ำว่ามันเป็นคำสั่งไม่ใช่คำขอแต่อย่างใด...

 

แต่เขากลับยกยิ้มและลงไปนั่งบนกระโปรงรถสปอร์ตที่ฉันขู่จะทุบให้ยุบอยู่เมื่อครู่อย่างหน้าตาเฉย

 

" แหม โหดร้ายจังเลยนะครับ ใจคอจะไม่ขอบคุณที่ผมช่วยคุณเอาไว้หน่อยเหรอครับ? คราวที่แล้วก็อุตส่าห์ไปรับถึงที่ฟุกุโอกะแท้ๆ แต่ก็ไม่มีแม้แต่คำขอบคุณนี่...มันน่าน้อยใจนะครับ:) "

 

ประทานโทษนะคะ...

 

แล้วใครเขาขอให้คุณมาช่วยฉันกันเล่า!

 

" ...ช่วยกรุณาถอยรถออกไปด้วยค่ะ " อุเมะเอ่ยย้ำอีกครั้ง

 

" ไม่เอาครับ จนกว่าคุณจะยอมขอบคุณผม " แต่อีกฝ่ายก็ตอบกลับมาทันทีด้วยประโยคเดิมๆ จนกระทั่งอุเมะทนไม่ไหว...

 

" ไปตายซะ " อุเมะกล่าวด้วยสีหน้านิ่งๆ ซึ่งอีกฝ่ายที่ได้ยินแบบนั้นก็ดูจะนิ่งไปพักใหญ่อยู่เหมือนกันก่อนจะตอบกลับมาด้วยเสียงเรียบๆปนเหนื่อยใจว่า...

 

" ...ผมคิดว่านั่นไม่น่าจะใช่คำขอบคุณหรอกนะครับ? "

 

อ่า...ความในใจของฉันมันดันเผลอหลุดปากออกไปซะนี่

 

" ...ถ้าคุณยอมถอยรถ? " ฉันเงียบลงสักพักก่อนจะพูดออกไป เพื่อทำใจร่มๆไม่ให้เส้นความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึง...

 

" แล้วคุณก็จะชิ่งหนีผมอีกน่ะหรอครับ?...ไม่เอาล่ะครับ :) "

 

โอ๊ย ผู้ชายแบบนี้ก็มีในโลกด้วยเหรอคะเนี่ย!?

 

" ฉันจะพูดเป็นครั้งสุดท้ายนะคะ ถอยรถออกไป--- "

 

เปรี้ยง!!

 

" อึก! " ในตอนที่อุเมะคิดว่าจะเอ่ยปากไล่ให้เขาถอยรถออกไปอีกครั้งนั้นเอง ไม่ทันได้ตั้งตัวเสียงฟ้าร้องก็ดังขึ้นกระทันหัน...

 

นัยน์ตาสีชมพูน้ำตาลโรสวู้ดเบิกกว้าง ปิดหูของตัวเองและลงไปนั่งยองกับพื้น ร่างบางกำลังสั่นเทิ้มเพราะความกลัวที่เข้าครอบงำจิตใจ ในเวลาแบบนี้อุเมะที่เป็นโรคกลัวฟ้าร้องฟ้าผ่าเข้าเส้นเลือดก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อยว่า คนตรงหน้าของเธอจะเห็นตัวเองในสภาพแบบไหน หรือเป็นคนในองค์กรชุดดำหรือไม่...

 

เธอแค่กำลังกลััว...กลัวจนไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้อีก

 

พอฟ้าร้องดังขึ้นอีกครา น้ำตาใสก็รื้นขึ้นมาทันที อุเมะกัดฟันกรอดเพื่อหวังจะระงับความกลัวของตัวเอง แต่อนิจจา....

 

ครืน เปรี้ยง!!

 

ราวกับชะตากำลังเล่นตลกกับเธอ เพราะว่าวันนี้ดูเหมือนฟ้าร้องฟ้าผ่าจะแรงเป็นพิเศษกว่าทุกวันซะเหลือเกินนี่...

 

ฝ่ายชายที่เห็นอาการของเธอก็ผงะไปทันทีตั้งแต่เธอทรุดลงไปนั่งกระทันหัน เขายันตัวขึ้นมาจากกระโปรงรถและเข้าประชิดตัวของเธอทันที

 

" คุณโอเคมั้ยครับ? " เขานั่งคุกเข่าลงกับพื้น ถามอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป...

 

น้ำเสียงของคนหยิ่งทะนงและเจ้าเล่ห์หายไป มันถูกแทนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนอบอุ่นแทน และเพราะเสียงของเขาทำให้เธอไขว้เขวไปได้ชั่ววูบ ในตอนนี้ที่คิดว่าจะตอบชายหนุ่มกลับไปนั้นเอง...

 

เปรี้ยง!

 

" อึก!...กลับไปซะ...รีบๆไปให้พ้นหน้าฉันได้แล้ว! " ใบหน้าหวานก้มต่ำลงเพื่อซ่อนน้ำตาของตัวเองไม่ให้ฝ่ายชายเห็น

 

เบอร์เบิิ้นที่เห็นหญิงสาวมีท่าทีปฏิเสธเขาอย่างเห็นได้ชัดก็ถอนหายใจออกมาเล็กน้อยก่อนจะมองขึ้นฟ้าไปและพบว่าฝนกำลังเริ่มตกลงมาปรอยๆเสียแล้ว

 

ขืนยังอยู่แบบนี้ต่อไปเรื่อยๆมีหวังได้เปียกกันทั้งคู่แน่ๆ...

 

" เอางี้นะครับ เรื่องขอบคุณไว้ทีหลัง ตอนนี้ส่งกุญแจรถของคุณมาหน่อยได้มั้ยครับ? "

 

" ...จะเอาไปทำอะไรคะ? " อุเมะนิ่งไปเมื่อได้ยินคำถามแบบนั้น ก่อนจะถามเขาด้วยความสงสัยปนความไม่ชอบใจอยู่ภายใน

 

" ผมจะยอมถอยรถให้ไงครับ แล้วผมก็จะเอารถของคุณเข้าไปจอดให้คุณดีมั้ยครับ? แต่เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยนคุณต้องยอมไปนั่งรอผมในห้องด้วยนะครับ " เขายื่นข้อเสนอที่ชวนให้ฉันได้แต่ทำหน้าสงสัยกับการกระทำของเขาอยู่แบบนั้น เสมือนหัวสมองทำงานขัดข้องไปสักพัก...

 

ห๊ะ?

 

" แล้วทำไมฉันจะต้องทำตามที่คุณบอกด้วยล่ะคะ! คุณน่ะแค่ถอยรถออกไป..ไม่สิ รีบๆกลับไปได้เลยยิ่งดีค่ะ! อีกอย่างถ้าคุณยอมถอยรถออกไปดีๆตั้งแต่แรกเรื่องก็คงไม่เป็นแบบนี้หรอกค่ะ! " และแล้วในที่สุดความอดทนเส้นสุดท้ายของฉันก็ขาดลงจนได้

 

" แต่คุณน่ะ...กลัวเสียงฟ้าร้องจนแทบจะขยับไปไหนไม่ได้แบบนี้ แล้วจะขับรถเข้าไปจอดในหอพักได้ยังไงกันล่ะครับ? " ฝ่ายชายพยายามพูดไกล่เกลี่ยขอให้เธอยอมเขาแต่โดยดี

 

เขาต้องแข่งกับเวลา....เพราะฝนกำลังจะตกหนัก

 

แต่จนแล้วจนรอด...

 

" ไม่ต้อง! กลับไปซะ! เร็วเข้าสิ!! "

 

คำตอบของเธอกลับกลายเป็นแบบนี้ไปซะนี่...

 

ในเมื่อพูดดีๆแล้วเธอยังไม่ยอมอยู่แบบนี้ เห็นทีเขาจะต้องใช้ไม้แข็งกับเธอซะแล้วล่ะ :)

 

" ...ขอเสียมารยาทนะครับ " ไม่พูดพร่ำทำเพลงชายหนุ่มช้อนตัวเธอขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าหญิงอย่างง่ายดายโดยที่อุเมะไม่ทันได้ตั้งตัวด้วยซ้ำ

 

ฟึ่บ!

 

" นี่คุณ! " เธอที่ตกใจกับการกระทำของเขา ปุบปับนึกอยากจะอุ้มก็อุ้มแบบนี้มันก็ชวนให้นึกอยากจะด่าทออีกฝ่ายเหลือเกิน..

 

เปรี้ยง!

 

แต่ดูเหมือนว่าแม้แต่สภาพอากาศก็ยังไม่เข้าข้างเธอเสียนี่...

 

" อึก " คราวนี้มือทีี่เผลอไปแตะเสื้อตรงหน้าอกของเขาตอนคิดว่าตัวเองกำลังจะตก ก็กระตุกมือกำผ้าเนื้อดีสีขาวแน่นจนเป็นรอยยับยู่ยี่ มือบางไม่ได้ปล่อยออกทันทีเพราะมันยังมีเสียงฟ้าร้องดังขึ้นอย่างต่อเนื่องนั่นเอง

 

ร่างสูงกระชับคนในอ้อมกอดให้ดีก่อนจะรีบพาเธอไปส่งถึงหน้าห้องพัก

 

ราวกับว่าหญิงสาวสิ้นฤทธิ์ ปล่อยความกลัวให้เข้าครอบงำจิตใจโดยสมบูรณ์มืออีกข้างที่ว่างอยู่กำเสื้อของชายหนุ่มเอาไว้และเอาใบหน้าซุกลงไปเล็กน้อยแต่ก็ยังห่างจากอกแกร่งของเขาอยู่พอสมควร

 

ไม่รู้เพราะว่าอะไร เธอแค่รู้สึกว่าตอนนี้...แค่ตอนนี้เท่านั้น

 

ที่เธออยากจะได้ที่พึ่งพิงจิตใจจากความหวาดกลัวและความอบอุ่นจากใครสักคน...

 

ชายหนุ่มร่างสูงเหลือบสายตาลงไปมองเจ้าหล่อนที่ก้มหน้างุดอยู่ในอ้อมกอดของเขา แถมยังกำเสื้อเชิ้ตของเขาจนยับไม่เหลือชิ้นดีอีก ก่อนจะเอ่ยปากบอกเธอว่า...

 

" ทีหลัง...กลัวเสียงฟ้าร้องขนาดนี้ก็อย่าดื้อนักเลยครับ อุเมะ " แต่นั่นเป็นคำบอกที่เป็นเหมือนกับถ้อยคำกระซิบเสียมากกว่า มันจึงทำให้อุเมะที่กลัวจนลืมหูลืมตาไม่ขึ้น ไม่ได้รับรู้อะไรเลยสักนิดว่าเขากำลังพูดถึงเธออยู่

 

แต่มันก็ดีแล้วล่ะนะ...

 

เพราะเขาก็ยังไม่อยากให้เธอมาคาดคั้นอะไรเขามากซะด้วยสิ~

.

.

.

.

.

ผลสุดท้ายของวันนั้นอุเมะก็โดนอุ้มมาส่งถึงห้องในขณะที่ฝ่ายชายก็ไปเลื่อนรถและนำรถของเธอเข้ามาจอดให้ตามที่พูดจริงๆก่อนจะเอากุญแจมาคืนด้วยใบหน้ายิ้มระรื่น แต่ฉันก็ปล่อยผ่านไปเพราะสภาพของตัวเองมันไม่มีเอนเนอจี้มากพอที่จะไปต่อร้องต่อเถียงกับเขาได้

 

นึกภาพของเด็กผู้หญิงอายุ20กว่าๆเอาผ้าห่มคลุมหัวและยื่นหน้าออกไปกุญแจที่หน้าประตูสิ...

 

ฟ้าร้องฟ้าผ่าทีก็สะดุ้งไม่หยุด และสงสัยว่าเธอจะออกอาการกลัวมากจนเกินไป มันเลยทำให้ฝ่ายชายเอ่ยปากถามกลับมาว่า...

 

' ให้ผมอยู่ด้วยดีมั้ยครับ? เพราะดูท่าทางคุณจะกลัวเอามากๆ :) '

 

ด้วยน้ำเสียงที่กลับมาเจ้าเล่ห์อีกครั้งมันทำให้เธอเลือกที่จะปิดประตูอัดหน้าเขาอย่างไม่ใยดีทันที ก่อนจะไถตัวลงไปนั่งพิงกับประตูด้วยความเหนื่อยล้าจิตใจและยกผ้าห่มขึ้นมาปิดชิดโดยไม่ได้สนใจว่าตัวเองจะขาดอากาศหายใจหรือไม่

 

ไม่ว่าจะอีกกี่ครั้งเธอก็ไม่สามารถรับมือกับผู้ชายคนนี้ได้เลย...

 

แต่ในขณะเดียวกันนั้น...

 

อุเมะก็ยังคงรู้สึกตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอกันแล้วว่า ความอ่อนโยนของเขาที่ถึงแม้จะออกมาให้เห็นเพียงชั่ววูบ แต่เธอก็สัมผัสได้ว่ามันเป็นของจริงที่ไม่ใช่การเสแสร้งแสดงละครตบตาผู้อื่นแต่อย่างใด เป็นความอ่อนโยนที่ออกมาจากใจจริงของเขาเอง...

 

และเธอก็มั่นใจว่า เธอต้องเคยพบหน้าเขามาก่อนอย่างแน่นอน เพียงแต่...

 

เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อนล่ะ?

.

.

.

.

เบอร์เบิ้น...

 

คุณเป็นใครกันแน่นะ?

 

 

 

 

 

 

----------------------------------------------------------

Talk With Writer

แหะ~ตัดจบค่ะ!

เอาแล้วๆทำไมคูมเรย์ถึงเรียกน้องแบบนั้นกันนะ?

ที่สำคัญคือคูมพี่ยังกวนประสาทน้องเสมอต้นเสมอปลายเลยนะคะ55555555

ตอนหน้ายังจะเจอกับน้องแว่นกับคุณสีแดงอยู่นะคะ แล้วคูมเรย์ก็จะหายตัวไปสักพัก----

อ้อ แล้วก็ไรท์มีเรื่องอยากชี้แจงค่ะ ตามด้านล่างเลยนะคะ :)

 

ช่วงไรท์ขอระบายค่ะ ; _ ; : สาเหตุที่หายไปนานมีอยู่แค่ไม่กี่อย่างค่ะ ไปเล่นวีคลี่ของโคนัน+วาดรูปเล่นค่ะ แหะ~ แต่ที่น่าเหนื่อยใจยิ่งกว่านั้นก็คือ...เดือนนี้ทั้งเดือนฟิคของไรท์ทั้งสองเรื่องคือเข้าข่ายโดนก็อปค่ะ(เป็นฟค.ของเราที่ติดตามฟิคเราทั้งสองคนด้วย อีกคนยังไม่แน่ใจเพราะยังไม่อัพเนื้อหา แต่ฟิคในด้อมโคนันไรท์ยืนยันได้ร้อยเปอร์เซ็นแน่ค่ะ เมื่อวานยังไม่แน่ใจเลยรอเขาอัพอีกตอน พออัพเท่านั้นแหละค่ะ...) จะไม่บอกว่าเรื่องไหนที่กำลังก็อปเราอยู่...การดำเนินเนื้อเรื่องและบทพูดเหมือนกันบางช่วงค่ะ เราเอะใจได้จากคำโปรยเลยลองไปอ่านมาค่ะ แค่เพิ่มประโยคของตัวเองเข้าไปเสริม ให้รี้ดตัดสินใจกันเองเลยค่ะ บอกเลยว่าโมโหมาก เข้าใจว่าเราชอบหายไปบ่อยๆแต่มาเจอแบบนี้ก็ท้อเหมือนกันนะคะ กว่าจะเขียนออกมาได้แต่ละตอนต้องไปเก็บข้อมูลอยู่พอสมควร ที่่เจ็บกว่าคือเป็นฟค.เราด้วยทั้งคู่นี่มือสั่นเลยค่ะ เรื่องแบบนี้ไม่ได้พึ่งเกิดกับไรท์นะคะ เมื่อหลายปีที่แล้วก็โดนเหมือนกัน มันบ่อยจนแบบ...//สูดลมหายใจ//พอเถอะค่ะถือว่าไรท์ขอ ;_ ;

Writer : shirayuki-hime

 

**ชี้แจงเพิ่มเติมนะคะ**

ตอนนี้ทางนั้นเหมือนจะทำการลบนิยายไปแล้วค่ะ ทางไรท์เองก็ไม่ได้ติดใจอะไรแล้วด้วย แต่ก็ขออย่าให้มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีกเลยค่ะ ข้อความย่อหน้าแรกขอเก็บไว้นะคะ เอาไว้เป็นเครื่องเตือนใจให้กับคนอื่นๆที่อาจจะทำแบบนี้อีกกับไรท์อีก//กลับสู่สภาพเดิมค่ะ หายหัวร้อนแล้ว แฮ่~

เอารูปคุณสีแดงมาย้อมใจค่ะ ฮรุกก(; _  ;)//Cr.ไรท์เองจ้า~

 

 

1st 23/06/63 100% 21.16 น.

2nd 23/06/63 ชี้แจง 23.08 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 123 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

167 ความคิดเห็น

  1. #134 ChLoE. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2563 / 23:17
    เขินค่ะเขิน!!!!!ยิ้มจนไม่รู้จะยิ้มยังไงแล้วเเง้
    #134
    0
  2. #126 ขุนนน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 12:18
    คิดถึงจังเลยค่าา ;-; น้องกับคุณเรย์ตอนนี้น่ารักมาก เรื่องคนนั้น ถ้ามีอีกก็ รีพอร์ตเลยได้ไหมนะ แงง เป็นกำลังใจให้ค้าบบ ใครกันนะมาแกล้งคุณไรท์! นิสัยไม่ดีเลยๆๆ
    #126
    1
    • #126-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 18)
      24 มิถุนายน 2563 / 22:14
      ใส่ฟิลเตอร์คูมเรย์คนอบอุ่นเลยค่ะตอนนี้! ขอบคุณที่เป็นกำลังใจให้นะคะรี้ด แงงง
      #126-1
  3. #125 GD_GG (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2563 / 01:10
    อยากให้น้องคู่กับเบอร์เบิ้น เวลาอยู่ด้วยกันรู้สึกมันมุ้งมิ้งอย่างบอกไม่ถูก
    #125
    1
    • #125-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 18)
      24 มิถุนายน 2563 / 22:12
      เอ~จะได้คู่กันมั้ยน้าา แต่คูมพี่เขาอบอุ่นจริงค่ะเวลาอยู่กับน้อง มันอาจจะมีเหตุผลรึเปล่านะ:)----แค่ก
      #125-1
  4. #124 Caramel_Mustard (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 22:12
    เบอร์เบิ้นเป็นอะไรไม่รู้แต่เป็นแฟนแน่เลย~

    ปล.เป็นกำลังใจให้นะคะ ถ้าเขาทำให้รำคาญใจมากก็แจ้งทางเด็กดีเถอะค่ะ อย่าเก็บมาทำให้ไรท์เครียดเลยนะคะ รอตอนต่อไปอยู่ค่ะ สู้ๆ✌
    #124
    1
    • #124-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 18)
      23 มิถุนายน 2563 / 22:51
      อุ๊ยย บ้าน่า เขินแทนน้องเลยนะคะ55555
      ขอบคุณมากนะคะที่เป็นกำลังใจให้ เดี๋ยวเราจะไปชี้แจงอีกทีนะคะ
      #124-1
  5. #123 Paperlamp47 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:55
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ อยากจะอัพเมื่อไหร่ก็ได้ เราโอเคค่ะ แค่มาต่อเรื่องก็ดีใจมากๆแล้ว อย่าเครียดเลยค่ะ สู้ๆๆๆๆ
    #123
    1
    • #123-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 18)
      23 มิถุนายน 2563 / 22:50
      ขอบคุณมากๆๆนะคะรี้ด ไรท์มีกำลังใจขึ้นมาเลยค่ะ!
      #123-1
  6. #121 Tanaporn_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:43

    สู้ๆค่ะ
    #121
    1
    • #121-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 18)
      23 มิถุนายน 2563 / 22:49
      ขอบคุณนะคะะ!~
      #121-1
  7. #120 bellofhope (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:40

    สู้ๆ ไรท์เป็นกำลังใจให้นะคะ เอ็นดูหนูอุเมะชู~~~
    #120
    1
    • #120-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 18)
      23 มิถุนายน 2563 / 22:48
      โฮฮ ขอบคุณมากๆค่ะรี้ดด
      #120-1
  8. #119 Ploy Parita (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:39
    อยากอ่านต่ออะ~
    #119
    1
    • #119-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 18)
      23 มิถุนายน 2563 / 22:48
      รอก่อนนะเตงง
      #119-1
  9. #118 Dailee (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:35

    จริงๆคืออ่านเรื่องอื่นอยู่ แต่พอเห็นแจ้งเตือนคือรีบมาอ่านเลยค้าาาา อ่านวนหลายรอบมากค่ะเรื่องนี้ สู้ๆนะคะไรท์!
    #118
    1
    • #118-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 18)
      23 มิถุนายน 2563 / 22:48
      ขอบคุณมากๆค่ะรี้ด ได้กำลังใจกลับมาแล้วค่ะ!
      #118-1
  10. #117 This is my life (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2563 / 21:19

    แอบพอเดาได้นิดนึงว่าเรื่องไหน แต่ไม่รู้ว่าใช่รึเปล่า ยังไงก็เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #117
    1
    • #117-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 18)
      23 มิถุนายน 2563 / 21:25
      ขอบคุณมากๆนะคะรี้ด(;﹏;)
      #117-1