๐ FIC Detective Conan ๐ UMEBOSHI [OC]

ตอนที่ 17 : ๐ 15 ๐ กิ่งของต้นบ๊วยที่เปราะบาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 988
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 147 ครั้ง
    17 มิ.ย. 63

กิ่งของต้นบ๊วยที่เปราะบาง

 

5 นาทีก่อนหน้านี้

 

" ชู่ว เงียบๆก่อนนะครับ " ผมบอกกับอาจารย์โจดี้ก่อนจะเงี่ยหูฟังว่าหญิงสาวที่แท้จริงแล้วเป็นคนขององค์กรโดยใช้โค้ดเนมว่าอุเมะชูนั้น กำลังพูดอะไรกับใครอยู่กันแน่

 

' (เตรียมพร้อมแล้วรึยัง มาโตรชก้า?) '

 

" มาโตรชก้า? " ผมเอ่ยเมื่อได้ยินเสียงที่คิดว่าน่าจะเป็นของเบลม็อทเรียกอีกฝ่าย ทั้งๆที่เธอน่าจะมีโค้ดเนมว่าอุเมะชูแท้ๆ แต่ทำไมเบลม็อทถึงเรียกพี่ชิโนะแบบนั้นกันล่ะ?

 

" มาโตรชก้างั้นเหรอ...จริงสิ ก่อนหน้านี้ที่ท่าเรือส่งสินค้าเมื่อตอนนั้น เบลม็อทก็เรียกเธอแบบนี้ด้วยนะ " โจดี้กล่าวเมื่อได้ยินเด็กชายพูดเช่นนั้น

 

" มาโตรชก้า คือคำที่ชาวรัสเซียเขาเรียกกัน ส่วนความหมายของมันก็คือ...ตุ๊กตาแม่ลูกดก? " ทำไมถึงเป็นชื่อนี้กันล่ะ มันมีความหมายแฝงอย่างอื่นอยู่รึไงกันนะ?

 

ทว่าในขณะที่เขากำลังคิดหาเหตุผลที่ทำให้เบลม็อทเรียกพี่ชิโนะแบบนี้ เสียงหวานเคลือบยาพิษที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีก็ดังขึ้น...

 

' (พี่รู้นะว่าเธอกำลังแอบฟังอยู่โคนันคุง) ' !!!

 

" อะ! " แย่แล้ว เธอไปเจอเครื่องดักฟังของเราเข้าแล้วงั้นเหรอ!

 

' จะทำยังไงดี! ถ้าขืนปล่อยไปแบบนี้ รันกับคุณลุงโคโกโร่ก็คงถูกพวกมันฆ่าปิดปากแน่! ' เขาคิด

 

' (เป็นเด็กนิสัยไม่ดีเลยนะคะ..เธอเนี่ย) '

 

" เอ๊ะ? " แต่แล้วเขาก็ต้องแปลกใจ เมื่อน้ำเสียงเจ้าเล่ห์เพทุบายและแฝงไปด้วยความกดดันนั้น กลับแปรเปลี่ยนไปเป็นเสียงของพี่สาวใจดีแบบที่เคยคุยกับเด็กๆพวกนั้น...เป็นน้ำเสียงที่อ่อนโยนและเอ็นดูเด็กตามประสาผู้ใหญ่ มันเลยทำให้เขาเผลอ...

 

คลายความกังวลใจลงได้นิดนึง?

 

แต่ยังไงก็ยังประมาทไม่ได้หรอกนะ...

 

' (ไม่รู้หรอกนะว่าเธอกำลังฟังอยู่รึเปล่า...แต่ทั้งเธอแล้วก็คนรอบๆตัวเธอน่ะเกือบชะตาขาดแล้วนะรู้มั้ย? ถ้าคนที่มาเจอเจ้านี่ไม่ใช่พี่แต่เป็น'ยิน'ล่ะเธอจะว่ายังไง? เธอจะสามารถรับผิดชอบชีวิตของคนอื่นๆไหวรึเปล่า เคยคิดถึงข้อนี้บ้างมั้ย? โคนันคุง ) '

 

เธอใช้น้ำเสียงราบเรียบและร่ายคำบ่นสั่งสอนออกมายาวเหยียดจนเหมือนมีธนูหลายดอกปักเข้ากลางอกของเขาจนจุกไปหมด แต่สิ่งที่เธอพูดออกมาทั้งหมดมันก็ดูเหมือนจะเป็นคำหวังดี?

 

แต่มันก็ดูเหมือนจะเป็นคำหวังดีที่ออกมาจากปากของคนร้ายล่ะนะ...

 

ถึงอีกฝ่ายจะพูดดีด้วยยังไง ความจริงที่ว่าเธอเป็นคนขององค์กรชุดดำก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง เขาไม่มีวันหลงเชื่อคำพูดหวังดีของพวกที่ฆ่าคนเป็นผักปลาแบบนั้นได้เด็ดขาด ไม่มีวัน!

 

' (ไม่ว่าตอนนี้เธอคิดจะทำอะไรอยู่พี่ขอให้เธอเลิกซะดีกว่า อย่าได้ล้ำเส้นเข้ามามากกว่านี้อีกเลย ไม่งั้นเดี๋ยวจะหาว่าพี่ไม่เตือนนะ?) '

 

' (เพราะถ้าเธอยังดึงดันที่จะถลำลึกลงไปสู่ความมืดแล้วล่ะก็...จนถึงตอนนั้น) '

 

 

' (พี่ก็คงจะไม่สามารถปกป้องเธอได้อีกแล้วนะ โคนันคุง) ' กึด!

 

 

สิ้นเสียงหวานของหญิงสาวสมาชิกองค์กรชุดดำลึกลับคนนั้น เครื่องดักฟังกับเครื่องส่งสัญญาณของเขาก็ถูกเธอทำลายจนไม่เหลือชิ้นดี และไม่ได้ยินเสียงอะไรอีกเลย..

 

' ปกป้องงั้นเหรอ? เหอะ อย่ามาพูดให้ขำน่า...คนในองค์กรชุดดำที่สกปรกโสมมอย่างเธอจะมาปกป้องเราไปเพื่ออะไรกันล่ะ?...ผู้หญิงคนนั้นต้องการอะไรกันแน่? ' เด็กหนุ่มเหยียดยิ้มสมเพชออกมาพลางคิดไปถึงเธอคนนั้น

 

การกระทำที่ดูย้อนแย้งของเธอกำลังทำให้เขาสับสนเป็นอย่างมากจนไม่แน่ใจว่าแท้จริงแล้วเธอต้องการอะไรจากเขา? และจะปกป้องเขาไปทำไมกัน?

 

เพราะไม่ว่าจะดูยังไงเธอก็ไม่เห็นจะได้ประโยชน์จากตรงนี้เลยด้วยซ้ำ

 

ตกลงแล้วเธอเป็นใครกันแน่นะ มุเสะชิกิ ชิโนตะ...

.

.

.

.

" เฮ้อ เตือนไปขนาดนั้นจะยอมฟังกันรึเปล่านะ? เด็กคนนั้นยิ่งดื้อๆอยู่ด้วย " อุเมะว่าพลางใช้กล้องส่องทางไกล ส่องไปยังเส้นทางที่คาดว่า โดมง ยาสุเทรุ น่าจะผ่านมาทางนั้น

 

เวลาผ่านไปได้ไม่นานนัก ก็ดูเหมือนว่าคีร์จะเจออีเว้นท์ซะแล้วล่ะ...

 

" ข้างหลังนั่น...ยิน พวกFBI " อุเมะที่อยู่จุดพักรถอีกฝั่งของถนนเมื่อเห็นร่างของคีร์ที่กำลังขี่มอเตอร์ไซต์ผ่านหน้าเธอไป อีกด้านนึงเองเธอที่พบความผิดปกติบางอย่างจึงเปิดวิทยุสื่อสารขึ้นมาอีกครั้งและรีบรายงานอีกฝ่ายไป

 

มีรถสามคันกำลังเข้าประชิดตัวคีร์อยู่และอีกไม่นานเธอก็กำลังจะโดนปิดล้อมแล้วด้วย

 

' (ชิ ไอเจ้าพวกFBIอีกแล้วงั้นเรอะ) ' วอดก้าสบถอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นักเมื่อได้ยินอุเมะบอกแบบนั้น

 

' (คีร์ สลัดให้หลุด) ' ยินสั่งเสียงเรียบและพยายามทำใจร่ม

 

' (รับทราบ) ' เธอตอบกลับมาและจัดการบิดคันเร่งยกล้อมอเตอร์ไซต์ขึ้น พร้อมกับพุ่งทะยานขึ้นไปบนหลังคารถคันข้างหน้าทันที แต่ทว่า...

 

โชคไม่ดีที่มีเด็กเข้ามาขวางหน้ารถเพื่อหวังที่จะเก็บลูกฟุตบอล

 

โครม!

 

" คีร์! " อุเมะเบิกตากว้างกรีดร้องเสียงหลงอย่างตกใจเมื่อทั้งร่างของเธอและมอเตอร์ไซต์นั้นล้มเสียหลักเป็นท่าจนหมดสตินอนแน่นิ่งไปจนน่าใจหาย

 

' (เป็นอะไรไปอุเมะชู รายงานสถานการณ์มา) ' ยินเอ่ยถาม

 

" คีร์...รถเสียหลัก เธอสลบไปแล้วค่ะ " เธอตอบ

 

ปึก!

 

อ่า เสียงทุบกับอะไรบางอย่างแบบนี้แสดงว่าเจ้าตัวคงจะโมโหแล้วแน่ๆเลยล่ะ

 

" เอายังไงต่อดีล่ะคะ? คีร์ก็ถูกFBIควบคุมตัวไปแล้วด้วยนะคะ " อุเมะถามพลางมองสภาพของคีร์ที่มีเลือดอาบศีรษะไม่ได้สติอยู่

 

' (ยกเลิกภารกิจ...ถอนตัวกลับมาให้หมดทุกคน) ' ยินกล่าว

 

' (หา!? มาถึงขนาดนี้แล้วจะให้ยกเลิกเนี่ยนะ ฉันรับไม่ได้หรอก!) ' เคียนติโวยวายทันทีเมื่อยินพูดแบบนั้น ถ้าจะไม่โมโหก็คงจะกระไรอยู่เพราะเธอเล่นตั้งไรเฟิลรอจนรากจะงอกแล้วยังไงล่ะ จู่ๆไปบอกให้ยกเลิกและถอนตัวออกมาก็คงจะมีหยุดหงิดกันบ้างล่ะนาทีนี้

 

แต่ไม่ว่าจะยังไง คำสั่งก็คือคำสั่ง....

 

' (ถอนตัวกลับมาซะ นี่คือคำสั่ง) ' ยินพูดแค่นั้นก่อนจะวางสายไปและไม่สนใจเสียงร้องโวยวายของเคียนติอีก ฉันเองก็เช่นกัน...

 

ช่วยไม่ได้ เราเองก็รีบไปก่อนที่พวกFBIจะรู้ตัวดีกว่า ขืนโดนไล่ตามแบบคีร์ล่ะก็มีหวังเราคงแย่แน่ๆ

.

.

.

แต่ว่าก็ว่าเถอะ...

 

ดูเหมือนว่าฉันจะสมพรปากแล้วล่ะนะตอนนี้

 

หลังจากที่ขับออกมาได้ไม่นานนักและยังขับไม่พ้นจากสะพานโทริยะ ก็มีรถน่าสังสัยคันนึงขับตามหลังฉันมาติดๆ มันเป็นรถกระบะยี่ห้อ Chevrolet C1500 สีดำ เธอพยายามสังเกตมาได้สักพักแล้วเพราะไม่ว่าเธอจะเลี้ยวไปทางไหนหรือจะชิดเลนไหนก็ตาม รถกระบะสีดำข้างหลังเธอก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตามเลยแม้แต่น้อย

 

แม้ว่าจะลองลดความเร็วลง เผื่อจะให้เขาแซงขึ้นไปก็ไม่เป็นผล ฉันเลยสันนิษฐานว่าน่าจะเป็นพวกFBIที่ตามมาแน่ๆ แต่จะเป็นใครได้ล่ะ?

 

เจ้าหน้าที่FBIที่เคยเห็นหน้าเราก็มีแต่ผู้หญิงที่ชื่อโจดี้ สตาร์ลิ่ง กับ....!!!

 

" อย่าบอกนะ!! " ชื่อและใบหน้าของคนๆนึงแล่นเข้ามาในหัวของเธอทันที เลื่อนสายตาขึ้นไปดูกระจกมองหลังรถอีกทีตอนที่แสงแดดมันสาดส่องรถมายังรถของเขา ด้วยความที่ฟิล์มหน้ารถของเขาไม่ใช่สีดำ มันเลยทำให้เธอเห็นใบหน้าของคนขับได้อย่างชัดเจน

 

 

อากาอิ ชูอิจิ!

 

 

" อิตาผู้ชายคนนี้..กัดไม่ปล่อยเลยนะ " น้ำเสียงที่บ่งบอกความไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด อุเมะลอบมองคนข้างหลังเป็นระยะ มือเลื่อนไปจับที่เกียร์รถเพื่อหาจังหวะดีๆ เธอกะว่าจะรอให้รถคันข้างหน้าหลบไปให้พ้นทางก่อนแล้วค่อยขับรถชิ่งหนีทีเดียว ขืนมีใครมาขวางหน้าตอนเธอขับรถด้วยความเร็วล่ะก็ เธอไม่รับประกันความปลอดภัยให้หรอกนะ...

 

เพราะครั้งสุดท้ายที่เธอขับรถด้วยความเร็วประดุจหนังเรื่องหนึ่งนั้น...กระจกมองข้างของเธอทั้งสองอันก็ได้ลาโลกไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

 

ดีที่มันเป็นรถเต่า ค่าซ่อมและค่าอะไหล่ใหม่นั้นจึงไม่ค่อยขูดรีดขูดเนื้อสักเท่าไหร่ นี่ก็อาจจะเป็นเหตุผลนึงที่เธอไม่เลือกขับรถคันใหญ่ๆอย่างรถสปอร์ตด้วยล่ะมั้ง?

 

เมื่อเวลามาถึงรถคันหน้าเปิดสัญาณไฟเลี้ยวไปทางด้านขวาและเตรียมจะเลี้ยว อีกด้านนึงไฟจราจรที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองทำให้อุเมะรีบเปลี่ยนเกียร์รถรอ จนในตอนที่รถคันข้างหน้าของเธอเลี้ยวพ้นทางไปแล้ว...

 

บรืน!

 

เธอเหยียบคันเร่งมิด หน้าปัดบอกความเร็วเด้งไปถึงขีดสุดและพุ่งทะยานออกตัวไปข้างหน้าทันที

 

ถึงจะรู้สึกผิดต่อแม่แก้วที่เคยเป็นตำรวจจราจรเก่า แต่สายเลือดคนไทย(?)มันบอกเธอมาแบบนี้...

 

ไฟเหลืองเขาบอกให้รีบไปค่ะ :)

 

" หึ " อากาอิหัวเราะในลำคอเมื่อเห็นรถของอีกฝ่ายออกตัวไปอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ตัวเองจะขับรถฝ่าไฟเหลืองที่มันจวนจะเปลี่ยนไปเป็นสีแดง ตามเธอไปติดๆอย่างไม่คลาดสายตา

 

เสียงบีบแตรก่นด่าของผู้คนดังขึ้นบนท้องถนน แต่อุเมะหาได้สนใจไม่ เธอยังพยายามที่จะสลัดผู้ชายคนนี้หลุดออกไปให้ได้ ขืนปล่อยให้เขาที่เป็นFBIตามเธอไปถึงรังลับของพวกองค์กรชุดดำได้ล่ะก็ มีหวังเธอก็โดนตราหน้าหาว่าเป็นคนทรยศกันพอดี

 

ยิ่งถ้าเคียนติที่ตอนนี้กำลังเกลียดขี้หน้าเธอด้วยแล้วล่ะก็ มีหวังชีวิตของเธอจบไม่สวยแน่ๆ...

 

มือบางกระตุกเบรกมือดริฟต์รถเลี้ยวซ้ายวนรถกลับเข้าสะพานโทริยะอีกครั้ง ถ้าเธอไม่สามารถรอดพ้นจากสายตาของเขาไปได้ เธอก็จะยังไม่ไปที่เส้นทางของโกดังร้างนั่นเป็นอันขาด

 

แต่อีกฝ่ายก็ดูจะชำนาญการขับรถมากกว่าเธอ ขืนเป็นแบบนี้ได้โดนไล่ต้อนเข้าจริงๆแน่

 

' ทำยังไงดี ไม่มีวิธีอื่นเลยรึไงนะ!? ' เธอขบกัดริมฝีปากล่างพร้อมกับหมุนพวงมาลัยซ้ายทีขวาที หักหลบรถที่ขวางทางเธออยู่ สภาพรถของเธอตอนนี้เรียกว่าถลอกปอกเปิกเต็มไปหมดก็ว่าได้

 

ไม่เสียค่าอะไหล่ก็เสียค่าทำสีรถใหม่เนี่ยแหละ!

 

กริ๊งง!

 

" ใช่เวลามั้ย!! " เธอร้องโหยหวนเมื่อโทรศัพท์ดังขึ้นกระทันหัน แค่ขับรถหนีอีกฝ่ายจะยังไม่รอดแล้วจะเอาเวลาไหนไปรับโทรศัพท์ได้กัน

 

อ๋อ ลืมไป...เธอเชื่อมโทรศัพท์กับหูฟังอยู่

 

" ...ฮัลโหลค่ะ " ทำหน้าตึงเม้มปากให้กับความโง่เขลาของตนที่มัวแต่ร้อนรนใจจนลืมคิดให้ดี เมื่อได้โอกาสมือบางเลื่อนกดรับสายที่หูฟังก่อนจะรีบกลับมาจับพวงมาลัยรถอีกครั้ง สายตาได้แต่จดๆจ้องๆอยู่กับทางข้างหน้าและสังเกตเจ้าหน้าที่ชายหนุ่มที่ไล่ตามเธอมาตั้งแต่เมื่อครู่

 

'(อุเมะชู มัวทำอะไรอยู่ทำไมไม่รีบมาสักที)' เสียงของยินที่กำลังหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด เมื่อตัวเธอนั้นยังไปไม่ถึงที่นัดหมายเอาไว้สักที

 

" จะอะไรซะอีกล่ะคะ...ก็FBIมันไล่ตามฉันอยู่เนี่ย " น้ำเสียงเรียบนิ่งที่ใช้พูดกับอีกฝ่ายกับสีหน้าสวนทางกันอย่างเห็นได้ชัด...

 

'(จะอะไรก็ช่าง รีบๆมาได้แล้ว แล้วก็อย่าลืม...อย่าให้ไอ้เจ้าFBIนั่นตามมาถึงที่นี่เป็นอันขาด)' ไม่งั้นหัวของเธอหล่อนก็อาจจะโดนเขาเป่าหัวเป็นแน่

 

" ทราบค่ะ แค่นี้นะคะมันรบกวนสมาธิ " ไอ้พูดน่ะมันง่ายนะ แต่จะทำยังไงนี่สิคือปัญหา!

 

เธอปล่อยให้อีกฝ่ายวางสายไปเองและกลับมาตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อ อีกไม่กี่เมตรก็จะเข้าสู่สะพานโทริยะที่เคยเป็นจุดสังหารคุณโดมงแล้ว เท้าเล็กเหยียบคันเร่งแบบไม่ผ่อนแรงเลยสักนิด เนื้อตัวของเธอเริ่มสั่นรวมถึงใจของเธอเองด้วย...

 

อาจจะตื่นเต้นเพราะไม่ได้ขับรถด้วยความเร็วแบบนี้มาซะนานหรือไม่...เธอก็อาจจะกำลังกลัวอยู่จริงๆก็ได้นั่นแหละ

 

กลัวการขับรถ...ด้วยความเร็วน่ะ

 

ตึง!

 

" อะ! " อุเมะกำพวงมาลัยรถแน่นเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงสะเทือนจากทางด้านหลัง มันเป็นเพราะว่าอีกฝ่ายกำลังขับจี้ชนท้ายรถเธอนั่นเอง แถมไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลยด้วย ลำพังด้วยแรงของผู้หญิงเกิดชนบ่อยๆแล้วรถเสียหลักล่ะก็ เธอคงได้ตกสะพานลงไปว่ายน้ำลอยคอเป็นแน่

 

จะฆ่าจะแกงกันเลยรึไงนะผู้ชายคนนี้!

 

และในตอนที่เตรียมจะรับแรงกระแทกจากทางด้านหลังอีกรอบนั้น เสียงเร่งเครื่องแบบรถสปอร์ตที่ฟังดูคุ้นหูก็แล่นเข้ามาในโสตประสาทของเธอ เมื่ออุเมะรีบหันไปมองกระจกทางซ้ายมือก็ต้องพบกับ...

 

รถ Mazda RX-7 สีขาวบริสุทธิ์

 

' บ เบอร์เบิ้นเหรอ!? ' มาได้ยังไงกันล่ะคะนั่น...

 

ยังไม่ทันจะคิดอะไรให้มากความ รถของเขาก็เข้าไปเบียดกับรถกระบะสีดำที่อยู่ข้างหลังฉันจนทำให้เธอหลุดพ้นออกมาจากรถของ อากาอิ ชูอิจิ ได้ ก็ไม่รู้หรอกนะว่ามาได้ยังไงหรือเขามาช่วยเธอเอาไว้ทำไม แต่โอกาสมาแบบนี้เธอก็ขอตัวหนีก่อนล่ะนะ!

 

ไม่ว่าเปล่าทันทีที่หลุดออกมาจากสะพานโทริยะได้ อุเมะรีบเปลี่ยนเกียร์และหักเลี้ยวรถเข้าไปแล่นบนถนนเส้นหนึ่งและลัดเลาะพรางตัวไปตามถนนหนทางก่อนจะหายตัวไปจากที่นั่นโดยไม่เหลือร่องรอยอะไรให้ตามได้อีก

 

ทางด้านหนึ่งรถกระบะที่ถูกเบียดเข้าข้างทางจนเกือบจะตกสะพานนั้น ล้อรถข้างนึงถูกเกี่ยวอยู่บนขอบสะพานจวนจะตกแหล่มิตกแหล่ ทำให้คนขับตัดสินใจสละรถและลงมายืนบนถนนอย่างช่วยไม่ได้ นัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องรถสปอร์ตสีขาวที่ค่อยๆหายไปจากสายตาของเขาพร้อมกับแค่นหัวเราะเล็กน้อย

 

" หึ...ก็สมแล้วล่ะนะ " เขาพูดอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์เล็กน้อยที่มีคนมาขวางและปล่อยให้เป้าหมายหลุดมือไปได้ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อติดต่อหา เจมส์ แบล็ก ในขณะที่มืออีกข้างของเขาล้วงบุหรี่หนึ่งมวนขึ้นมาสูบแบบที่เขาชอบทำเป็นประจำ

 

ไอสีขาวกลิ่นแสบคอถูกพ่นออกมาจากปากของชายหนุ่มร่างสูง หลังจากที่โทรหาเจ้านายของตนเพื่อรายงานสถานการณ์เรียบร้อยแล้วเขาก็ไปนั่งพิงขอบสะพานใกล้กันกับรถเพื่อรอคนมารับ

 

' ไม่ปล่อยให้หนีไปได้หรอก ' นั่นคือสิ่งที่เขาคิดอยู่ตอนนี้...

.

.

.

.

ในขณะเดียวกันนั้นชายหนุ่มเรือนผมสีบลอนด์ทราย ผิวสีเข้ม ที่กำลังขับรถสปอร์ตไปตามทางก็เหลือบสายตาขึ้นไปมองกระจกมองหลังก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างสมเพชอีกฝ่าย มือข้างซ้ายกำเกียร์รถแน่นเพื่อระบายอารมณ์ขุ่นมัวที่อยู่ภายในจิตใจและนึกถึงหน้าของหญิงสาวที่เขาพึ่งจะช่วยเธอเอาไว้

 

ภาพในอดีตวันวานแห่งความเจ็บปวดผุดขึ้นมาในหัว ภาพของเพื่อนคนสุดท้ายที่ตนเหลืออยู่ถูกผู้ชายคนนั้นฆ่าตาย และยังคงเชื่อจนมาถึงทุกวันนี้ เชื่อว่าเป็นเพราะมันคนเดียว...ที่เป็นคนกดดันไล่ต้อนเพื่อนเขาจนถึงแก่ความตาย!

 

แค่เพื่อนเขาคนเดียวก็เพียงพอแล้ว

 

' ไม่มีวัน... '

 

จะไม่ปล่อยให้เรื่องแบบนั้นต้องเกิดขึ้นอีก

 

' จะอีกกี่ครั้งฉันก็จะทำ... '

 

 

 

 

 

' ฉันจะไม่ยอมให้แกได้แตะต้องเธอเป็นอันขาด! '

 

 

อากาอิ ชูอิจิ!!!

 

 

 

------------------------------------------------------------

Talk With Writer

ไรท์คนเดิมมาแน้วค่ะะ แหะ~

รถของอากาอิช่วงนี้ยังเป็นChevrolet C1500อยู่นะคะ ยังไม่ได้เปลี่ยนเป็นมัสแตงสีแดง เรื่องสีเองไรท์ไปดูในop22มา ไม่แน่ใจว่าตกลงมันเป็นสีกรมเข้มๆหรือดำกันแน่ ก็เลยคิดว่าให้เป็นสีดำก็แล้วกันค่ะ555555

ความจริงคือน้องไม่ชอบขับรถเร็วเท่าไหร่ถ้าไม่จำเป็นค่ะ น้องขับรถถูกกฏจราจรเสมอเพราะคำสอนของแม่แก้วที่คอยบ่นกรอกหูให้ฟังเป็นประจำจากตอนที่กลับมาจากทำงานค่ะ(อย่าไปทำตามกันนะเธออ เรื่องฝ่าไฟเหลืองไฟแดงน่ะ55555 ขับรถถูกกฏจราจรกันด้วยนะคะ~)

เจ้าชายขี่ม้าขาวมาช่วยของจริงเลยค่ะตอนท้าย ฮะๆ เอ? แล้วทำไมคูมเรย์ถึงได้ออกตัวแรงแบบนี้กันล่ะ?

เอาเป็นว่าตอนนี้ฟิคของไรท์ยอดเฟบแตะ300แล้วนะคะ//ท ทำไมมันเร็ว เพราะฉะนั้นแล้ว...ยังจำตอนพิเศษของบ๊วยกับส้มตอนเด็กที่เคยพูดถึงกันได้มั้ยคะ รอติดตามกันได้เลยนะคะ ได้ลงแน่ๆแล้วล่ะค่ะ อีกสองสามตอนน่าจะได้เจอกันค่ะ :)

 

1st 17/06/63 100% 03.08 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 147 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

166 ความคิดเห็น

  1. #114 ขุนนน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2563 / 12:48
    อุเมะก็พูดจริงนะะ เจ้าโคนันนี่มันดื้อจริงๆ บางเรื่องก็เสี่ยงไป๊ แต่ก็เข้าใจโคนันเหมือนกัน เฮ้อๆๆ
    #114
    1
    • #114-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 17)
      18 มิถุนายน 2563 / 15:55
      เด็กมันดื้ออจริงๆค่ะ ห้ามไปก็เท่านั้น5555555 อุเมะกุมขมับรอแล้วนะคะ ฮ่าๆ
      #114-1
  2. #113 Caramel_Mustard (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 09:14
    นั่งขำตอนไฟเหลืองให้รับไปเสร็จต้องมากรี๊ดต่อจากเจ้าชายขี่ม้าขาวเป็นรถสีขาวแทน
    #113
    5
    • #113-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 17)
      17 มิถุนายน 2563 / 14:56
      ไฟเหลืองที่มันผุดขึ้นมาในหัวจริงๆค่ะ55555555 ไหนๆน้องก็เป็นลูกครึ่งไทยก็ขอสักหน่อยเถอะ//คูมเรย์ขี่ม้า เอ๊ย ขับรถสีขาวมาช่วยน้องได้ทันเวลาค่ะ!
      #113-1
    • #113-5 Himawari Yukino(จากตอนที่ 17)
      17 มิถุนายน 2563 / 18:38
      555555555อันนี้ตัวใครตัวมันนะคะรี้ด--//วิ่งหาที่หลบ
      #113-5
  3. #112 Fralele (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 07:56
    เขาก็หวงของเขาอ่ะค่ะ5555555
    #112
    1
    • #112-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 17)
      17 มิถุนายน 2563 / 14:54
      ใช่ค่ะ55555555 คูมพี่เรย์ก็หวงเขาเนาะ
      #112-1
  4. #111 Dailee (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 07:56

    อ่านไปยิ้มไปเลยค่ะ ไรท์เขียนได้ดีจริงๆ
    #111
    1
    • #111-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 17)
      17 มิถุนายน 2563 / 14:53
      งุ้ยย ขอบคุณมากๆเลยนะคะ พูดแบบนี้ก็มีกำลังใจเขียนขึ้นมาเลยค่ะ!
      #111-1
  5. #110 Ploy Parita (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2563 / 04:06
    สนุกมาก อยากอ่านต่อแล้ว
    #110
    1
    • #110-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 17)
      17 มิถุนายน 2563 / 14:52
      ขอบคุณมากค่าา รอก่อนน้า~
      #110-1