๐ FIC Detective Conan ๐ UMEBOSHI [OC]

ตอนที่ 16 : ๐ 14 ๐ คราวที่ต้องเผชิญหน้ากับเด็กชาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 953
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 135 ครั้ง
    13 มิ.ย. 63

คราวที่ต้องเผชิญหน้ากับเด็กชาย

 

แกร๊ก!

 

" มีสิจ๊ะโค-นัน-คุง~ "

 

!!!

 

" น นี่เธอ!! "

 

" พ พี่ชิโนะ!! "

 

ทันทีที่เจ้าหน้าที่FBIสาวและเด็กหนุ่มสวมแว่นได้ยินเสียงที่โผล่เข้ามาจากทางด้านหลัง ก็หันกลับไปมองด้วยความตื่นตระหนกก่อนจะพบว่า...

 

หญิงสาวคนนั้นกำลังจ่อปืนมาทางพวกเขาอยู่

 

" เป็นอะไรไปล่ะโคนันคุง? ทำไมถึงตกใจขนาดนั้นล่ะจ๊ะ เธอต้องการปืนอยู่ไม่ใช่เหรอ? " อุเมะเอ่ยถามยิ้มๆแต่ในมือของเธอก็ยังไม่ได้ลดปืนลงไปเลยแม้แต่น้อย

 

การกระทำสวนกับคำพูด...

 

' อย่าพูดหน้าระรื่นทั้งๆที่เธอกำลังจ่อปืนมาทางนี้จะได้มั้ย! ' โคนันนึกก่นด่าเธออยู่ในใจ

 

" เธอเมื่อตอนนั้น... " โจดี้เอ่ย เธอจำได้ว่าเคยพบกับผู้หญิงคนนี้มาก่อนที่ท่าเรือส่งสินค้าเมื่อหลายเดือนที่แล้ว มือของเธอค่อยๆล้วงเข้าไปในเสื้อนอกของตนเพื่อหวังจะหยิบปืนที่อยู่ในนั้น แต่ว่า...

 

" อย่าดีกว่านะ เป็นฉัน ฉันคงจะไม่เลือกทำอะไรโง่ๆแบบนั้นทั้งที่ตัวเองกำลังโดนปืนจ่ออยู่แบบนี้หรอกนะ " อุเมะกล่าวและเลื่อนปืนไปทางโจดี้แทน เป้าหมายของเธอตอนนี้มีแค่กันโคนันคุงออกไปเท่านั้น ไม่มีเหตุผลที่จะทำให้เขาเป็นอันตรายโดยใช่เหตุ

 

แต่อีกคนที่ไม่ได้อยู่ในคำสั่ง ถึงจะเป็นFBIแต่ถ้าทำอะไรขวางหูขวางตา เธอก็ไม่ปราณีหรอกนะ...

 

" หนอย.. " โคนันกัดฟันด้วยความเจ็บใจ เพราะเธอคนนี้ไม่มีแม้แต่ช่องว่างที่จะทำให้พวกเขาหลุดออกจากสถานการณ์แบบนี้ได้เลยสักนิด

 

จะต้องทำยังไงถึงจะเบนความสนใจจากเธอได้...

 

นั่นคือคำถามที่เขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้เหมือนกัน

 

' จะทำยังไงดี ถ้าขืนเป็นแบบนี้คุณโดมงต้องถูกพวกมันฆ่าแน่! คิดสิ...อะไรที่จะเบนความสนใจของเธอได้ ' โคนันกำลังวิตกกังวล ถ้าขืนช้าไปมากกว่านี้จะไม่ทันการเอาเป็นแน่ แต่ถึงยังไงก็ต้องลองเสี่ยงดูล่ะนะ...

 

โคนันแอบส่งซิกให้กับโจดี้ที่ยืนอยู่ข้างๆ พลางบอกรายละเอียดของแผนการที่จะทำให้หลุดพ้นออกจากสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ไปให้ได้

 

" คุยกันจบรึยังคะ?...ฉันไม่มีเวลามาเล่นด้วยหรอกนะ ระหว่างไสหัวออกไปจากที่นี่ซะหรือจะตายอนาถอยู่ที่นี่ก็เลือกเอาเองค่ะ บอกไว้ก่อนนะว่าฉันเป็นพวกความอดทนต่ำอยู่พอสมควร " อุเมะเอ่ยเสียงเย็น

 

" คิดจะยิงในที่สาธารณะแบบนี้น่ะหรอครับพี่ชิโนะ แถวนี้น่ะสถานีตำรวจก็อยู่ไม่ไกลนะ? ถ้าเกิดพี่ยิงปืนขึ้นมาจริงๆแล้วมีคนเห็นจะเป็นเรื่องไม่ใช่เหรอ? ทางองค์กรอาจจะสั่งเก็บพี่เพราะทำให้เสียแผนก็ได้นะ? " เขาถาม

 

" ...หึๆ ก่อนอื่น ข้อแรก เธอดูไม่ค่อยตกใจเลยนะว่าทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ทำอย่างกับว่าเธอรู้ว่าพี่จะต้องมาที่นี่อยู่แล้วด้วยซ้ำ...ไม่ใช่ว่าเธอแอบติดเครื่องส่งสัญญาณกับเครื่องดักฟังเอาไว้ที่ไหนอีกแล้วนะโคนันคุง? "

 

" อึก "

 

" ข้อสอง เธออาจจะยังไม่เห็นว่าพี่ใส่ที่เก็บเสียงเอาไว้ แถวนี้เองก็ไม่ค่อยมีคนเพราะส่วนใหญ่ก็ไปอยู่รอบๆตัวคุณโดมงกันทั้งนั้น ถึงพี่จะยิงไปตอนนี้...ก็ไม่มีใครได้ยินหรอก :) "

 

" เอาล่ะ~จะทำยังไงดีล่ะ โคนันคุง? " อุเมะขึ้นนกปืนทันทีที่พูดจบ ทางฝ่ายเด็กชายกัดฟันกรอดเพราะการต่อปากต่อคำเล่นจิตวิทยากับหญิงสาวตรงหน้าให้ชนะได้นั้น มันเป็นเรื่องยากอยู่พอสมควร แถมยังโดนเธอโต้กลับมาแบบไม่ให้พักหายใจกันด้วย

 

ร้ายนักนะผู้หญิงคนนี้...

 

' เอาล่ะ ไหนดูซิว่าเธอจะแก้ปัญหานี้ยังไง? ' อุเมะนึกสนุกที่ได้เห็นเด็กชายลนลานเพราะจนตรอกหาทางออกไม่เจอ โดนเธอไล่ต้อนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหมือนจะแพ้หมดรูปเข้าไปทุกที

 

ถึงกับผู้ชายคนนั้นเรื่องฝีปากจะด้อยกว่าก็จริง แต่กับเด็กตัวเล็กๆแบบนี้มันก็ไม่คณามือเธอเท่าไหร่หรอกนะจะบอกให้

 

เธอยังยืนยันคำเดิมว่าเธอเอ็นดูเด็กมันจริงๆ และไม่ได้ตั้งใจรังแกเด็กแม้แต่น้อยนะ...

 

" ...อย่ามาขวางผมเลยนะครับ พี่ชิโนะ " จนแล้วจนรอดโคนันก็ต้องใช้น้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเมื่อกี้และทำท่าอ้อนวอนขอร้องเธออย่างช่วยไม่ได้ เผื่อมันจะฟลุ๊คถ้าหญิงสาวจะยอมใจอ่อนให้เขา

 

" เสียใจด้วยนะโคนันคุง ถึงเธอจะทำตัวเป็นเด็กน่ารักใส่พี่ยังไง แต่พี่ก็แยกแยะออกระหว่างเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวน่ะ เพราะงั้นยอมแพ้ซะ แล้วรอดูคุณโดมงขึ้นสวรรค์ไปเถอะนะจ๊ะ "

 

" นะครับพี่ชิโนะ? แล้วอีกอย่างพี่ชิโนะกล้ายิงผมด้วยเหรอครับ? พี่ชิโนะไม่กล้าทำหรอกใช่มั้ยล่ะครับ? " นำเสียงออดอ้อนถูกงัดขึ้นมาใช้เพื่อหวังให้หญิงสาวตายใจ แต่อนิจจา...

 

เด็กมันท้าผิดคนซะแล้ว...

 

" ลองชิมรสลูกตะกั่วดูหน่อยเป็นไงจ๊ะ โคนันคุง? " อุเมะยิ้มเย็นและเหนี่ยวไกออกไปทันที

 

ปัง!

 

" ตอนนี้แหละครับอาจารย์โจดี้! " สิ้นเสียงของเด็กหนุ่ม ตัวเขาและโจดี้ก็แยกออกจากกันส่งผลให้ลูกกระสุนที่มันควรจะโดนตัวเจ้าหน้าที่FBI กลับตรงเข้าไปที่สปริงเกอร์รดน้ำแทน!

 

' ชิ เสร็จกัน! ' ตัวสปริงเกอร์ที่ถูกยิงจนทำให้หัวก๊อกมันพังลง น้ำที่ถูกกักเก็บเอาไว้ภายในเลยพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าแทน ละสายตาไปได้แค่ครู่เดียวเจ้าหน้าที่FBIสาวก็วิ่งหายเข้าไปตามพุ่มหญ้าเสียแล้ว โคนันคุงก็ด้วยเช่นกัน...

 

เมื่อเห็นท่าไม่ดี อุเมะจึงตัดสินใจรายงานให้เบลม็อทรู้เอาไว้น่าจะดีกว่า เพราะFBIดันเข้ามามีเอี่ยวด้วยซะแล้ว " เบลม็อท " เธอกดหูฟังวิทยุสื่อสารที่อยู่บริเวณหูข้างขวาและเอ่ยชื่อของอีกฝ่าย

 

' (มีอะไร?) ' เบลม็อทถาม

 

แต่เพราะเนื่องจากว่าหูฟังสื่อสารนี้มันเชื่อมต่อถึงกันหมด ถ้าพูดอะไรเกี่ยวกับโคนันคุงไปแล้วคนอื่นๆนึกสงสัยขึ้นมาจะแย่ เพราะฉะนั้น....

 

" FBI...มีFBIมาขวางทางค่ะ " เธอกล่าวขณะสอดส่องสายตาหาร่างของทั้งสองคนที่วิ่งออกไปคนกันละทาง

 

' (ว่าไงนะ) ' คราวนี้กลับเป็นเสียงของยินที่ดังแทรกขึ้นมาแทน ฟังจากน้ำเสียงดูก็รู้ว่ากำลังไม่พอใจอยู่แน่ๆ

 

' (ล ลูกพี่เราจะเอายังไงกันดีครับ?) ' วอดก้าเอ่ย

 

' (ชิ..นี่ดูนั่นสิ) ' เสียงของเคียนติเอ่ยสบถเมื่อภาพที่เธอมองเห็นจากลำกล้องปืนไรเฟิลนั้น คือประชาชนคนทั่วไปที่ห้อมล้อมตัว โดมง ยาสุเทรุ กำลังกางร่มออกมาทีละคนจนบดบังทัศนวิสัยของวิถีลูกกระสุนไปจนหมด

 

และอีกอย่างนึง...

 

ซู่

 

' !! ฝ ฝนตกงั้นเหรอ? ' อุเมะรับรู้ได้ถึงความเปียกชื้นที่ตกลงสู่ร่างกายกระทันหันจึงมีท่าทีที่ตกใจอย่างเห็นได้ชัด ฝนที่ตกลงมาน่ะไม่เท่าไหร่ แต่เธอไม่ค่อยจะถูกโรคกับสิ่งที่ตามมาพร้อมกับฝนตกหนักนักหรอกนะ...

 

' อ่า ไม่ใช่...นี่มันละอองน้ำจากสปริงเกอร์สินะ ' อุเมะกวาดสายตาไปมองสปริงเกอร์อันอื่นๆที่ถูกทำลายลง

 

ทำลายสปริงเกอร์เพื่อให้เกิดละอองน้ำที่คล้ายฝนตก จะได้ให้ทุกคนได้กางร่มกันสินะ

 

เข้าใจคิดดีนี่นา โคนันคุง....

 

' แต่ไปๆมาๆฝนจริงก็เริ่มตกแล้วด้วยแฮะ...รีบกลับไปที่รถดีกว่าเรา ' เธอแอบเหงื่อตกเล็กน้อยเมื่อกลิ่นคุ้นเคยที่เธอสัมผัสได้นั้น มันคือ'กลิ่นน้ำฝนของจริง' ไม่มัวยืนเอ้อระเหยปล่อยให้มีเสียงฟ้าร้องลงมาแต่อย่างใด เธอรีบสาวเท้ามุ่งหน้าไปยังรถเต่าคันเก่งของเธอทันทีโดยเลิกสนใจโคนันกับโจดี้ไปได้เลย

 

' (อุเมะชู เคียนติ คีร์ กอน ถอนตัวกลับมาก่อน อีก1ชั่วโมงฉันจะไปรอที่นั้นนะ) ' ยินพูดในขณะที่ตนยิ้มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า เพราะไม่ว่าจะยังไงถึงแผนนี้จะล้มเหลว พวกเขาก็วางแผนสำรองเอาไว้ล่วงหน้าอยู่ดี จึงไม่ได้เป็นปัญหามากนัก แต่ถ้าแผนที่สองยังพังไม่เป็นท่าล่ะก็

 

ระเบิดได้ลงแน่ๆล่ะงานนี้...

 

อุเมะที่ไม่ต้องให้ยินเรียกตัวกลับ เดินก้าวขายาวจนมาถึงรถเต่าของเธอทันทีที่สิ้นเสียงเรียกของยิน นั่นอาจจะทำให้วอดก้าสงสัยอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไร แต่กับยินนั้น...

 

" ไปเจอFBIได้ยังไงอุเมะชู " ยินเอ่ยเอ่ยเสียงเรียบ

 

เอ้า นี่ก็ถามแปลกอีกแล้วนะคะ...

 

" เดินไปเจอมาค่ะ " อุเมะตอบกลับอย่างสุภาพ แต่ใบหน้าที่กำลังยักคิ้วอย่างกวนประสาทนั่น ทำให้ยินมือกระตุกจนคว้าปืนออกมาจ่อเธออีกรอบจนได้

 

" เอะอะๆก็เอาปืนขู่เหรอคะ? ฉันไม่กลัวหรอกนะคะบอกเอาไว้ก่อน " อุเมะว่าเสียงเรียบก่อนจะเปิดประตูรถเต่าออกและหย่อนกายลงไปนั่งดีๆและคาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย

 

" ชิ " ยินเดาะลิ้นอย่างหงุดหงิดกับท่าทีของเธอแบบนั้น เธอกำลังทำเหมือนกับว่าเขาดูเป็นตัวตลกในสายตาเธอ และคิดจะเล่นจะแหย่ยังไงก็ได้ ชนิดที่ว่าไม่ได้เกรงกลัวอำนาจเขาเลยสักนิด

 

มันจะมากไปแล้วนะผู้หญิงคนนี้

 

" ระวังปากหน่อยนะอุเมะชู ถ้าขืนยังทำเป็นไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงล่ะก็สมองเธอได้กระจุยแน่ " เขาเอ่ยเสียงเรียบและเย็นชาปนกดดันหวังจะให้อีกฝ่ายเกรงกลัวเขาบ้าง แต่เปล่าเลย...

 

" ค่ะ คุณยิน...พอใจรึยังคะ? " อุเมะหันไปตอบเขาด้วยสีหน้าประชดประชัน ว่าจบก็สตาร์ทเครื่องและออกจากลานจอดรถในสวนสาธารณะไฮโด้ไปทันที ในขณะเดียวกันนั้นเอง..

 

" หึๆๆ " เบลม็อทที่นั่งมาด้วยกันก็หัวเราะในลำคออย่างถูกใจไม่หยุดหย่อน ราวกับว่าตนเองนั้นพึ่งจะได้เห็นของดีมา โดยที่ยังนั่งไขว้ขาด้วยท่าทางที่สง่าผ่าเผย

 

" มีอะไรน่าขำหรอคะ? " เธอถามด้วยสีหน้าเอือมๆพร้อมกับขับรถมุ่งหน้าไปยังแหล่งกบดานชั่วคราวของภารกิจนี้ต่อ

 

" เปล่าหรอก หึๆๆ ฉันก็แค่คิดว่า บางทีฉันอาจจะชอบการต่อปากต่อคำของเธอเข้าซะแล้วล่ะนะ โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้ายินน่ะ " เบลม็อทเอ่ย

 

" ได้ยินแบบนั้นก็ยินดีค่ะ :) " เธอฉีกยิ้มอย่างสมน้ำหน้าซ้ำเติมคนที่ถูกกล่าวในหัวข้อสนทนานี้อย่างอดไม่ได้

 

คนแบบยินน่ะ บทจะฉลาดก็ฉลาด แต่บทจะโง่ก็...ถึงไม่ต้องพูดต่อก็คงจะรู้กันดีนะ?

.

.

.

.

หลังจากที่พากันมาที่โกดังร้างแห่งหนึ่งไม่ใกล้ไม่ไกลจากสวนสาธารณะเมืองไฮโด้ ก็เริ่มจัดแจงแผนกันใหม่ตั้งแต่ต้น คราวนี้เคียนติกับกอร์นจะคอยเป็นแบ็คอัพให้กับเบลม็อทและคีร์อีกทีนึง ส่วนอุเมะก็ต้องคอยรายงานสถานการณ์เพียงอย่างเดียวเหมือนกับที่ผ่านมา อาจจะเป็นเพราะยินที่เป็นคนคุมงานในครั้งนี้ยังไม่ไว้ใจเธอให้ทำงานได้ อุเมะเลยถูกลดบทบาทให้เป็นแค่ผู้สังเกตุการณ์เท่านั้น

 

แต่ขอโทษทีเถอะ กับเบลม็อทที่เอะอะอะไรก็ใช้เธอนั้น มันคนละเรื่องกัน...

 

เบลม็อทจะขี่รถมอเตอร์ไซต์ทำเป็นแกล้งล้มลงไปต่อหน้ารถของ โดมง ยาสุเทรุ เพื่อจะให้เขาจอดรถและลงมาดูคนเจ็บ ในขณะที่คีร์ที่ขับตามมาทีหลังนั้นจะได้จัดการกับเขา ส่วนเคียนติและกอร์นนั้นจะจัดการเก็บบอร์ดี้การ์ดทั้งสองของเขาลงซะ

 

สถานที่คือVane B. คำว่าVane(เวน) นั้นแปลว่ากังหันบอกทิศทางลม ในขณะเดียวกันมันก็แปลว่าขนนกบนลูกธนูได้ด้วย ที่ๆมีชื่อใกล้เคียงกับคำเหล่านี้นั้น โทริที่แปลว่านกและยะที่แปลว่าลูกธนู ตัวBก็หมายถึง bridge(บริดจ์) ที่แปลว่าสะพาน ซึ่งมันก็คือ'สะพานโทริยะ'นั่นเอง

 

" ...อุเมะชู "

 

" คะ? " อุเมะหันไปตามเสียงเรียกและเผลอตอบกลับไปโดยอัตโนมัติ

 

อ่า นิสัยพูดสุภาพที่เคยชินนี่มัน...

 

เมื่อหันกลับไปก็พบว่าคนที่เรียกเธอเอาไว้ก็คือคีร์นั่นเอง " ถุงเสื้อผ้านี่น่ะ ฉันขอฝากเอาไว้ก่อนจะได้มั้ย? "

 

" ก็ได้อยู่หรอกค่ะ แต่ทำไมถึง... " เอามาฝากไว้กับฉันกันล่ะ?

 

" ในนั้นน่ะมีแต่ของส่วนตัวของผู้หญิง ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่หรอกนะถ้าจะเอามันไปไว้กับยินน่ะ " คีร์กระซิบ ฉันยิ้มแหยอย่างเข้าใจและยอมรับฝากถุงเสื้อผ้าของเธอเอาไว้แต่โดยดี

 

" ได้ค่ะ ฉันจะเก็บเอาไว้ให้แล้วกันนะคะ... " ฉันรับฝากถุงนั่นมาพร้อมกับเดินตรงไปที่รถของตัวเอง ในขณะที่คนอื่นๆก็แยกย้ายไปทำตามหน้าที่ของตนแต่ทว่า อุเมะคนหูผีนั้น...

 

" นี่คีร์...เธอคงจะไม่ได้เป็นนี่.. " ก๊อกๆ " หรอกใช่มั้ย? " เบลม็อทถามพลางเคาะไปที่หน้าปัดวัดความเร็วของมอเตอร์ไซค์ฮาเลย์เดวิดสัน V-Rod สองทีเพื่อถามคีร์เป็นนัยๆ แต่หารู้ไม่ว่าการกระทำแบบนั้นของเบลม็อทมันทำให้เธอตัวแข็งทื่อไปซะดื้อๆ

 

เพราะความหมายที่เบลม็อทกำลังหมายถึงน่ะมัน...

 

บ้าน่า ถ้าคีร์เป็นจริงๆล่ะก็ทำไมในไฟล์ข้อมูลของพ่อคาสึมะถึงไม่มีบอกกันล่ะ?

 

" หึ จะเป็นแบบนั้นไปได้ยังไงกันล่ะ " คีร์ยิ้มขำแบบไม่ใส่ใจนักและเดินไปขึ้นรถมอเตอร์ไซต์ของตัวเองอย่างไม่เร่งรีบ

 

...คิดมากไปเองล่ะมั้งเรา

.

.

.

' (เตรียมพร้อมแล้วรึยัง มาโตรชก้า?) ' เบลม็อทถาม

 

" ค่ะ ฉันประจำตำแหน่งแล้วล่ะ " อุเมะว่าขณะที่ใช้กล้องส่องทางไกลนั่งมองสถานการณ์จากในรถเต่าตรงจุดพักรถ ด้วยความที่จุดพักรถตรงนี้คนส่วนใหญ่เองก็เลือกที่จะจอดรถทิ้งไว้เยอะที่สุดและสีรถบวกกับยี่ห้อของรถของเธอก็ดูจะกลมกลืนได้มากกว่ารถของยิน มันจึงเป็นที่อำพรางตัวได้อย่างแนบเนียนนั่นเอง " ตอนนี้ยังไม่มีอะไรผิดปกติค่ะ "

 

ซ่า---

 

" นี่มาโตรชก้า... "

 

ซ่า--

 

" คะ? "

 

" ตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว...รู้สึึกว่าทางฝั่งเธอจะมีคลื่นแทรกนะ? "

 

คลื่นแทรก?

 

" คลื่นแทรกงั้นเหรอคะ? " เมื่อได้ยินแบบนั้นอุเมะก็หันซ้ายหันขวาดูรอบๆรถของตัวเองทันที เพราะเธอค่อนข้างแน่ใจว่าเธอไม่เคยให้ใครแตะต้องรถคันนี้มาก่อน จะมีก็แต่เบลม็อทที่ขึ้นมานั่งบ่อยๆเท่านั้น ถ้าเธอติดเครื่องส่งสัญญาณเมื่อไหร่เธอก็จะรู้ได้ทันที แต่ที่มันมีคลื่นแทรกแบบนี้

 

...มันก็ต้องเป็นของที่ไม่เคยอยู่บนรถคันนี้มาก่อน

 

หรือว่า!?

 

อุเมะเอี้ยวไปทางเบาะหลังและคว้าถุงชุดของคีร์ที่ฝากเอาไว้ให้เธอทันที ก่อนจะทำการค้นของๆเธอโดยไม่ได้รับอนุญาต แล้วสุดท้ายมันก็เป็นอย่างที่เธอคิดจริงๆ

 

เครื่องดักฟังกับเครื่องส่งสัญญาณที่ติดอยู่ในหมากฝรั่ง แบบที่เด็กชายสวมแว่นตัวน้อยเคยจะใช้กับเธอมาแล้วนั่นเอง มันถูกติดเอาไว้ที่รองเท้าส้นสูงของคีร์ อุเมะค่อยๆแกะมันออกมาโดยไม่ให้มีรอบหมากฝรั่งหลงเหลืออยู่บนรองเท้าของเธอก่อนจะแจ้งไปทางเบลม็อทว่า...

 

" ...คุณคิดไปรึเปล่าคะ? ฉันไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรผิดปกติตรงไหนเลยนี่นา..."

 

"หูฟังของคุณคงจะไม่ดีมากกว่าล่ะมั้งคะเบลม็อท? " อุเมะโกหกหน้าตายในขณะที่มือเรียวกำลังสำรวจเจ้าก้อนหมากฝรั่งของเด็กตัวแสบอยู่

 

นี่ถ้าคนที่มาเจอไม่ใช่เธอมันจะเป็นยังไง รู้บ้างหรือเปล่า?

 

' (หึ อาจจะใช่ก็ได้ล่ะมั้ง สงสัยมันคงจะพังจริงๆนั่นแหละ) ' เบลม็อทแค่นหัวเราะราวกับว่ารู้อะไรบางอย่าง แต่ก็ยอมเล่นไปตามน้ำเพราะไม่อยากจะให้ยินที่แอบฟังอยู่นึกสงสัย

 

" ถ้ามีอะไรเพิ่มเติมฉันจะรายงานอีกทีแล้วกันค่ะ " ติ๊ด

 

อุเมะว่าและกดวางสายไปทันที ก่อนจะหันมาสนใจเครื่องดักฟังเครื่องจิ๋วนี้แทน...

 

 

 

" ...พี่รู้นะว่าเธอกำลังแอบฟังอยู่โคนันคุง :) "

 

 

 

 

-------------------------------------------------------

Talk With Writer

ตัดจบค่ะ แหะ~

ตอนแรกจะให้คุณสีแดงโผล่มาตอนนี้ เคร ตอนหน้าละกันมันยาวไปละ555555

เอ็นดูเด็กยังไงไม่ให้เหมือนกำลังรังแกน้องถถถถถถ  ตอนนี้ชิวๆ(?)เป็นเหมือนปูเรื่องเข้าสู่หายนะของน้องค่ะ---แค่ก

รอติดตามตอนต่อไปกันด้วยนะคะ~

แล้วก็อาทิตย์นี้ไรท์จะเข้าร่วมกิจกรรมของconanweekly_TH Week2 หัวข้อ:สบตา(Eye contact) อีกแล้วนะคะ

ใครสนใจไปรอติดตามได้ที่ทวิตของไรท์เลยนะคะ//แอบกระซิบว่าจะแต่งคู่ocของคุณฮิโระล่ะค่ะ อุอิ

ปล.เป็นฟิคสั้นนะคะ~

 

1st 13/06/63 100% 20.25 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 135 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

167 ความคิดเห็น

  1. #109 ขุนนน (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2563 / 00:12
    อุเมะแกล้งโคนันคุงชัดๆเลยค่ะ เอ็นดูน้องมากใช่ไหม 5555555
    #109
    1
    • #109-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 16)
      14 มิถุนายน 2563 / 20:58
      มากๆเลยค่ะอุเมะบอกมา5555555 แค่เอ็นดูจริงจริ๊งง
      #109-1
  2. #108 Caramel_Mustard (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 21:59
    โคนันใช้ประโยชน์จากอุเมะเฉยเลยนะ
    #108
    1
    • #108-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 16)
      14 มิถุนายน 2563 / 20:58
      ของมีต้องใช้ให้คุ้มค่ะ5555555 ไม่งั้นเดี๋ยวน้องจะโดนยิงพรุน----
      #108-1
  3. #107 sangsimaeak15 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 20:42
    อุเมะจังโคตรแสบเลย
    #107
    1
    • #107-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 16)
      14 มิถุนายน 2563 / 20:57
      น้องแค่เอ็นดูเด็กน้อยเองค่ะ55555555
      #107-1
  4. #106 Dailee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2563 / 20:31

    ร้อนแรงมากค่ะะไรทททททท์!!!!!!
    #106
    1
    • #106-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 16)
      14 มิถุนายน 2563 / 20:56
      โอ้ววว ตอนหน้าร้อนแรงกว่านี้แน่ค่ะ!!!
      #106-1