๐ FIC Detective Conan ๐ UMEBOSHI [OC]

ตอนที่ 13 : ๐ 12 ๐ ตัดสินใจทำในสิ่งที่ถูกต้อง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 953
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 131 ครั้ง
    4 มิ.ย. 63

ตัดสินใจทำในสิ่งที่ถูกต้อง

 

ตกเย็นในช่วงดวงตะวันโพล้เพล้ท้องฟ้าเริ่มแปรเปลี่ยน เมื่อแสงอาทิตย์สีส้มสาดส่องลงมาบนถนนที่เต็มไปด้วยใบแปะก๊วยนี้ ทั่วทั้งท้องถนนก็ดูเหมือนจะถูกย้อมไปด้วยสีทองยังไงอย่างงั้น...

 

เป็นเพราะสถานที่ๆมีต้นแปะก๊วยนั้นมีอยู่ที่เดียวในแถบนี้ เธอก็เลยเดาว่าคุณป้าฟุซาเอะอาจจจะรออยู่แถวๆโรงเรียนประถมเทตันที่เป็นโรงเรียนที่คุณป้าเคยเรียนสมัยประถมก็เป็นได้

 

และเหมือนลางสังหรณ์ของฉันจะถูก...

 

หญิงสาวอายุวัยกลางคนในชุดโค้ทแขนยาวสวมหมวกปิดบังใบหน้าเอาไว้ กระนั้นก็ยังเห็นเส้นผมสีทองของเธอที่พ้นผ่านหมวกใบเล็กออกมา ข้างๆกันนั้นก็มีผู้ชายคนนึงใส่สูทไว้หนวดเคราพร้อมกับใส่แว่นกันแดดอยู่ด้วย

 

อุเมะที่วันนี้ก็ใส่หมวกอยู่เสมอเช่นกันทำให้อดคิดไม่ได้ว่าถึงจะเป็นคุณป้าที่ไม่ค่อยได้พูดคุยกันเท่าไหร่ แต่ก็ดูเหมือนจะมีอะไรบางอย่างที่คับคล้ายคับคลากันอยู่บ้าง อย่างเรื่องการใส่หมวกปิดบังใบหน้านี่ไง...

 

อุเมะสูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะตัดสินใจเดินเข้าไปทักเธอทันที

 

" สวัสดีค่ะ...คุณป้าฟุซาเอะใช่มั้ยคะ? " สองขาเรียวก้าวเท้าเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าผู้มีศักดิ์เป็นคุณป้าของเธอ และเอ่ยคำทักทาย คุณป้าฟุซาเอะเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียกของฉันก่อนจะเบิกตากว้าง ทันใดนั้นเอง...

 

ฟุ่บ!

 

เธอก็ถูกคุณป้าฟุซาเอะกระโดดเข้ามากอดอย่างจัง ร่างกายของอุเมะรู้สึกแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อถูกอีกฝ่ายกอด จะว่ายังไงดีล่ะ...

 

พูดว่ารู้สึกไม่ชินก็คงจะได้ เพราะเธอไม่ได้ถูกใครกอดแบบนี้มานานมากแล้ว กอดที่รู้สึกถึงความอบอุ่นและความอ่อนโยนที่อีกฝ่ายมีให้ มันทำให้เธอรู้สึกโหยหาจนแทบกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

 

แต่สุดท้ายเธอก็ไม่สามารถร้องไห้ออกมาได้...

 

มือที่คิดว่าจะโอบกอดอีกฝ่ายนั้นก็ถูกลดกลับมาอยู่ข้างตัวเหมือนเดิม ในเวลาและสถานการณ์แบบนี้เธอไม่สามารถทำได้ แค่เธอยอมออกมาพบครั้งนี้ก็ถือว่าเสี่ยงมากแล้ว ถึงมันจะเป็นทางเลือกที่ดูไร้เยื่อใยต่อกันและกัน

 

แต่เธอก็ต้องทำ...เพื่อตัดสายสัมพันธ์ระหว่างครอบครัวเส้นสุดท้ายนี้ทิ้งไปซะ

 

" ขอโทษนะจ๊ะ ป้า...รู้สึกเป็นห่วงหลานมากเกินไปจนเผลอเข้าไปกอด คงจะไม่ชอบใช่มั้ย? " คุณป้าฟุซาเอะผละกอดออกมาและเริ่มพูดคุยกับฉัน

 

" ไม่หรอกค่ะ หนูเข้าใจว่าป้าเป็นห่วงค่ะ " อุเมะตอบ

 

" ไม่เจอกันนานเลยนะอุเมะจัง หลานดูโตขึ้นมากเลยนะ ครั้งล่าสุดที่ป้าเจอยังตัวเล็กๆอยู่เลย " เธอว่าพลางสอดส่องสายตาไปตามร่างกายของอุเมะตามประสาคนที่ไม่ได้เจอกันมานาน

 

" นั่นสินะคะ...ว่าแต่ที่คุณป้าเรียกหนูมาวันนี้ มีอะไรรึเปล่าคะ? " อุเมะไม่รีรอที่จะเข้าสู่บทสนทนาหลักในการมาพบกันครั้งนี้ทันที

 

" เอ๊ะ...ก็ป้าบอกแล้วไงจ๊ะว่าตั้งแต่วันนี้ไปเราจะกลับไปอยู่ด้วยกันนะ หลานได้อ่านจดหมายของป้าแล้วใช่มั้ย? "

 

" ค่ะ..หนูอ่านแล้ว " แล้วก็เผามันทิ้งไปแล้วด้วย...เพื่อไม่ให้หลงเหลือหลักฐานว่าเธอเคยมีการติดต่อกับคุณป้าฟุซาเอะมาก่อน

 

" งั้นเราจะไปกันเลยมั้ย? อ๊ะ แต่ก่อนหน้านั้นป้าต้องรอใครบางคนก่อนนะ อุเมะจังรอได้ใช่มั้ยจ๊ะ? " คุณป้าฟุซาเอะถาม

 

" ...ไม่ได้ค่ะ...หนูไปกับคุณป้าไม่ได้ค่ะ " เธอฝืนยิ้มให้กับอีกฝ่าย

 

มันเป็นเรื่องที่เธอไม่สามารถทำได้...

 

" ...ทำไมล่ะจ๊ะ? หลานมีเหตุผลอะไรงั้นหรอ " คุณป้าถาม

 

" ค่ะ...หนูไม่สามารถไปกับคุณป้าฟุซาเอะได้จริงๆค่ะ และหนูก็มีเหตุผลที่ไม่สามารถบอกได้อีกด้วย...ได้โปรดช่วยเข้าใจหนูด้วยเถอะนะคะ " อุเมะก้มหัวลงเพื่อเป็นการบอกขอโทษ อีกฝ่ายมีทีท่าชะงักไปเมื่อเห็นหลานของตัวเองทำถึงขนาดนี้ เธอก้มหัวอยู่นานมากจนฟุซาเอะนึกแปลกใจ

 

" เป็นเหตุผลที่บอกไม่ได้เลยหรอจ๊ะ? " ฟุซาเอะถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและประคองอุเมะให้เงยหน้าขึ้นมา

 

" ค่ะ...แต่คุณป้าไม่ต้องเป็นห่วงไปนะคะ หนูสบายดีค่ะ ตอนนี้ก็เรียนจบแล้วก็มีงานทำแล้วล่ะค่ะ คุณป้าฟุซาเอะอย่าห่วงไปเลยนะคะ "

 

" ... "

 

" ... "

 

ความเงียบเข้าปกคลุมระหว่างเราสองคน มีเพียงแค่เสียงของใบแปะก๊วยที่พริ้วไหวกระทบกันไปมาบนท้องถนนเท่านั้น จนกระทั่ง...

 

" ป้าเข้าใจแล้วล่ะจ้ะ ป้าจะไม่เซ้าซี้หลานแล้วก็ได้ แต่เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน...บิลลี่ ฉันขอกระดาษกับปากกาหน่อยจะได้มั้ยคะ? " ฟุซาเอะกล่าว การกระทำของเธอทำให้อุเมะนึกฉงนว่าอีกฝ่ายคิดจะทำอะไร รอไม่นานนักมือของอีกฝ่ายที่กวัดแกว่งไปมาบนกระดาษแผ่นนั้นก็ถูกยื่นมาให้เธอ

 

มันเป็นเบอร์โทรและที่อยู่ของคุณป้าฟุซาเอะ

 

" !!...หนูรับเอาไว้ไม่--- "

 

" ห้ามปฏิเสธเด็ดขาดเลยนะอุเมะจัง...ขอร้องล่ะจ้ะแค่สิ่งนี้เท่านั้น ขอแค่หลานติดต่อมาหาป้าบ้างก็ยังดี ป้าจะได้รู้ว่าหลานยังสบายดีอยู่นะ ได้มั้ยจ๊ะ? "

 

ก็บอกแล้วไงล่ะคะ...ว่าหนูทำแบบนั้นไม่ได้

 

อุเมะก้มหน้าลงเล็กน้อยเพื่อข่มอารมณ์ของตนเอาไว้ไม่ให้เผลอขึ้นเสียงกับคนตรงหน้า ก่อนจะทำเป็นใจอ่อนรับกระดาษแผ่นนั้นมาด้วยความไม่เต็มใจ

 

" เป็นเด็กดีนะจ้ะอุเมะจัง " เธอลูบหัวฉันด้วยความอ่อนโยน ความอบอุ่นและความรู้สึกที่ไม่เคยได้รับอีกเลยตั้งแต่4ปีที่แล้ว มันพาลให้เธอต้องขมวดคิ้วเพื่อกลั้นน้ำตาเป็นรอบที่สองของวัน

 

อย่าทำแบบนี้กับหนูเลยค่ะ คุณกำลังจะทำให้หนูร้องไห้...

 

" ...ก่อนไปหนูมีเรื่องอยากจะถามคุณป้าค่ะ ทำไมถึงได้รู้ที่อยู่ของหนูได้ล่ะคะ? " เมื่อสงบสติอารมณ์ของตัวเองได้แล้วจึงเงยหน้าขึ้นมาพูดคุยกับอีกฝ่ายอีกครั้ง

 

มันเป็นคำถามที่เธอต้องการจะรู้มากที่สุด..

 

" เรื่องนั้นป้าจ้างนักสืบน่ะจ้ะ " นักสืบ?

 

" เขาได้บอกชื่อมั้ยคะ? " เธอถาม นักสืบที่ถึงขนาดรู้ที่อยู่ของเธอได้เนี่ยออกจะเป็นคนที่น่ากลัวไปหน่อย เพราะเธอคิดว่าตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอก็ระวังตัวตลอดและไม่น่าจะมีใครตามสืบเรื่องของเธอจนหาที่อยู่ของเธอพบ

 

เว้นซะแต่ว่ามีอยู่คนนึงที่เธอนึกสงสัย...

 

" เอ ขอป้านึกก่อนนะ...รู้สึกว่าเขาจะชื่อ อามุโร่ โทโอรุ น่ะจ้ะ " คุณป้าฟุซาเอะบอก

 

" ...งั้นหรอคะ? " ทำไมกันนะ ไม่รู้เพราะอะไรแต่เธอกลัวใจว่าจะเป็นเขาคนนั้นเหลือเกินน่ะสิ

 

ถ้าเกิดว่ามันเป็นแบบนั้นจริงๆ แล้วเขาสืบแค่เรื่องที่อยู่ของเรามันก็ดีอยู่หรอก แต่เรื่องข้อมูลเบื้องลึกอย่างพวกข้อมูลส่วนตัวน่ะขอทีเถอะ

 

" เป็นอะไรไปรึเปล่าจ๊ะอุเมะจัง หนูดูหน้าซีดๆนะ? " อย่าตอกย้ำสิคะคุณป้าฟุซาเอะ...

 

เอาเถอะ จะไปว่าคุณป้าก็ไม่ได้ด้วยสิ

 

" คุณป้าฟุซาเอะคะ สัญญากับหนูนะคะว่าคุณป้าจะไม่ติดต่อกับนักสืบคนนั้นอีกเป็นครั้งที่สองน่ะค่ะ " อุเมะว่าพลางเอื้อมมือไปจับมือทั้งสองข้างของฟุซาเอะ

 

" จ จ้ะ? ป้าสัญญาก็ได้จ้ะ...เพราะว่าตอนนี้ป้าเจอตัวหนูแล้วนี่นา " คุณป้าฟุซาเอะถึงจะดูเคลือบแคลงใจอยู่บ้างแต่ก็ไม่ได้เอ่ยปากถามหลานสาวของตนแต่อย่างใด และตกปากรับคำว่าจะทำตามที่เธอบอก

 

" นี่ด็อกเตอร์ทำอะไรอยู่ล่ะคะ รีบๆเข้าไปหาเธอสิคะ " หืม?

 

เสียงแบบนี้เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อนเลยนะ?

 

" ต แต่เธอดูเหมือนกำลังคุยกับคนอื่นอยู่นะ เข้าไปขัดมันจะเสียมารยาทน่ะรู้มั้ย? " คราวนี้เป็นเสียงของคุณลุงคนนึงที่ดูท่าทางใจดีแต่กลับพูดด้วยน้ำเสียงร้อนรน

 

อุเมะที่ตัดสินใจมองผ่านไหล่ของคุณป้าฟุซาเอะไปนั้น ก็ต้องพบกับกลุ่มเด็กนักสืบเยาวชนและด็อกเตอร์อากาสะที่พึ่งจะเจอกันเมื่อ3เดือนก่อนนี้เอง

 

มันจะบังเอิญเกินไปแล้วนะ เด็กคนนั้นยิ่งสงสัยฉันอยู่ด้วย ไม่อยากเจอหน้าตอนนี้เลยเอายังไงดี?

 

แต่แล้วดูเหมือนโชคชะตาจะไม่เข้าข้างฉัน...

 

" อ๊ะ! นั่นพี่ชิโนะจริงๆด้วย~ " เสียงของอายูมิร้องเรียกอุเมะดังลั่นสร้างความแตกตื่นตกใจให้กับเด็กขี้สงสัยทั้งสองได้เป็นอย่างดี เด็กสาวตัวเล็กทันสังเกตเห็นดวงตาอันเป็นเอกลักษณ์ของอุเมะเข้าซะก่อน จึงจำได้ในทันทีว่าอุเมะก็คือพี่สาวที่ตัวเองรู้สึกถูกชะตาตั้งแต่ได้พบกันครั้งแรกนั่นเอง

 

พอเป็นแบบนี้แล้วก็อยากจะซืื้อคอนแทคเลนส์มาใส่ให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยนะเนี่ย แต่ติดที่ว่ามันไม่ทันแล้วน่ะสิ ก็ทุกคนเล่นจำกันได้แบบนี้แล้วถึงใส่ไปก็คงจะไม่มีประโยชน์แล้วล่ะ

 

เธอผิดเองที่สะเพร่าเกินไป...

 

" เอ่อ ดูเหมือนว่ามีคนอยากจะคุยกับคุณป้านะคะ หนูว่าหนูขอตัวกลับเลยดีกว่าค่ะ..อ๊ะ แล้วก็นะคะ-- " อุเมะขอให้คุณป้าฟุซาเอะช่วยปิดเรื่องที่ตัวเองมีความสัมพันธ์อย่างไรกับเธอเอาไว้ แค่เรื่องนี้เท่านั้นที่ต้องย้ำเตือนให้ขึ้นใจ ทั้งนี้มันก็เพื่อความปลอดภัยของตัวคุณป้าฟุซาเอะเองด้วย

 

" เข้าใจแล้วจ้ะป้าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับนะ...กลับบ้านดีๆนะจ้ะอุเมะจัง "

 

" ค่ะ คุณป้าฟุซาเอะก็เช่นกันนะคะ หนูลาล่ะค่ะ " เธอว่าพลางค้อมหัวลงตามมารยาท ก่อนจะเดินถอยออกมาและเปิดทางให้ด็อกเตอร์อากาสะที่ดูอ้ำๆอึ้งๆตั้งแต่เมื่อครู่เดินเข้ามาทักทายคุณป้าฟุซาเอะ

 

แหม ถึงแสงอาทิตย์ยามตะวันใกล้ตกดินนี้จะสว่างแค่ไหน แต่ดูเหมือนว่ามันคงจะปิดบังใบหน้าของด็อกเตอร์ที่เห่อร้อนจนเปลี่ยนสี เมื่อเจอหน้าคุณป้าฟุซาเอะไม่ได้เสียแล้วล่ะนะ

 

เห~อายุมันเป็นเพียงตัวเลขสินะคะเนี่ย :)

 

อุเมะเดินออกมาจากตรงนั้นทันทีและไม่ลืมจะส่งยิ้มให้อายูมิที่มองตามตาละห้อยเพราะอยากจะเข้ามาคุยกับเธอ แต่วันนี้คงจะไม่ได้แล้วล่ะนะ...

 

เพราะสายตาของนักสืบตัวน้อยมันทิ่มแทงมาที่เธอจนไม่อยากจะอยู่ตรงนี้ซะแล้วล่ะ

.

.

.

.

มันจะเป็นแบบนั้นถ้าโคนันคุงไม่ได้แอบสะกดรอยตามเธอมาแบบเปิดเผยแบบนี้

 

' โถ่ เด็กคนนี้นี่ เคยคิดนะว่านิสัยนักสืบมันเป็นแบบนี้เหมือนกันหมดเลยรึเปล่านะ? '

 

เรื่องสอดรู้สอดเห็นไปทั่วเนี่ย

 

แต่จะให้ตามไปถึงหอก็คงจะไม่ได้ซะด้วยสิ...

 

" ...นี่ๆโคนันคุง "

 

กึก

 

" เธอจะตามพี่ไปถึงเมื่อไหร่กันหรอ? " อุเมะหันไปเผชิญหน้ากับเด็กชายที่กำลังจะวิ่งไปเปลี่ยนที่ซ่อนตัวได้อย่างเหมาะเจาะเด็กชายชะงักค้างกลางอากาศและยืนหัวเราะแหะๆให้เธออยู่แบบนั้น

 

" เอ๋? พ พี่ชิโนะพูดเรื่องอะไรกันครับ ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลย ผมก็แค่...ทำของตกไว้แถวนี้ก่อนหน้านี้ ก็เลยลองเดินมาหาดูน่ะครับ แหะๆ " ดูคำแก้ตัวที่น่ารักน่าเอ็นดูนั่นสิ...

 

" เฮ้อ โคนันคุง...เธอโกหกได้ห่วยแตกมากเลยนะ "

 

' ย ยัยคนนี้ นั่นปากหรือนั่น! ' เสียงก่นด่าภายในจิตใจของเด็กหนุ่มเอ่ยขึ้น แต่ก็ต้องเก็บอาการเอาไว้เพื่อไม่ให้มีพิรุธไปมากกว่านี้

 

" ผมเปล่านะครับ? " เด็กชายแสร้งตอบและเอียงหน้าน้อยๆเป็นการปฎิเสธ

 

น่ารัก...แต่ก็ไม่ให้อภัยหรอกนะ ถึงเธอจะรักและเอ็นดูเด็กยังไงก็เถอะ

 

" โคนันคุง... " อุเมะหรี่ตาสร้างแรงกดดันให้กับโคนันที่ยืนเหงื่อตกเป็นทางอยู่ตรงหน้า

 

" ผมขอโทษครับ... " เอาเหอะ ก็ยังดีที่รู้จักขอโทษ...

 

" รู้มั้ยว่าการแอบเดินตามผู้หญิงแบบนี้มันไม่ดีนะจ้ะโคนันคุง? เพราะว่าไม่งั้นเดี๋ยวเธอจะโดนคนอื่นเขาหาว่าเป็นพวกโรคจิตเอาได้นะ " อุเมะว่ากล่าวทำทีเป็นสั่งสอน แต่ภายในจิตใจจริงๆแล้วกำลังสนุกที่ได้หลอกด่าเด็กน้อย

 

นี่เธอเอ็นดูเด็กมันจริงๆนะ

 

" หนอย--- " เสียงของโคนันที่ดูเหมือนจะไม่พอใจที่โดนว่าแบบนั้นดังขึ้น

 

" งั้น พี่ขอตัวก่อนนะ...อย่าตามมาอีกล่ะ " อุเมะแกล้งยิ้มตาหยี ก่อนจะหรี่ตามองโคนันเป็นครั้งสุดท้ายและรีบเดินจากไป เด็กชายสวมแว่นที่ดูเหมือนจะยังไม่ยอมแพ้แบบร้อยเปอร์เซ็น ก็ดีดเครื่องส่งสัญญาณขนาดจิ๋วที่อยู่ในรูปของหมากฝรั่งไปที่ตัวของอุเมะ แต่ทว่า...

 

หมับ!

 

ในตอนที่อุเมะเดินหันหลังให้โคนันไปแล้ว เมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่พุ่งตรงมาจากข้างหลัง มันทำให้สัญชาตญาณดิบของเธอทำงานอัตโนมัติ มือเรียวที่แกว่งไปด้านหลังของตนรับหมากฝรั่งที่เป็นเครื่องส่งสัญญาณเอาไว้ได้อย่างทันท่วงที ก่อนที่มันจะลอยมาติดผมเธอไป...

 

โคนันคุงดูท่าทางจะช็อคมากที่เห็นปฎิกิริยาของเธอแบบนั้น เพราะเจ้าตัวยืนอ้าปากค้างถึงขนาดที่ว่าถ้าแมลงวันบินผ่านมาเห็นก็คงจะบินเข้าปากทันที

 

เธอพิจารณาเจ้าสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหมากฝรั่งนี่อยู่สักพัก ก่อนจะเห็นว่าข้างในมีอะไรติดมากับมันด้วย จึงหันหน้าไปบอกกับเด็กชายว่า...

 

" เป็นเด็กนิสัยไม่ดีเลยนะ โค-นัน-คุง~ " พร้อมกับบดขยี้ของในมือจนไม่เหลือชิ้นดี ด้วยรอยยิ้มที่เหมือนพี่สาวใจดีแต่แอบแฝงไปด้วยคราบนางมารร้ายดีๆนี่เอง

 

อึก

 

เด็กหนุ่มผงะไปเมื่อได้รับรอยยิ้มเคลือบยาพิษไปหนึ่งดอก และนี่ก็เป็นอีกครั้งที่เธอเดินจากมาอย่างผู้ชนะตามเคย...

 

' ฝากไว้ก่อนเถอะยัยบ้า!! '

.

.

.

.

ติ๊ง

 

' คราวนี้อะไรอีกล่ะ? ' อุเมะว่าพลางความหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายใบเล็กของเธอ เมื่อหยิบมันขึ้นมาดูก็ต้องพบว่ามีอีเมลเข้ามาในกล่องจดหมายหนึ่งฉบับ ซึ่งชื่อผู้ส่งนั้น...

 

เบอร์เบิ้น

 

เจริญล่ะ...

 

ดวงตาสวยลุกโพลงขึ้นเมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง พลางเอามือก่ายหน้าด้วยความเหนื่อยใจกับผู้ชายคนนี้เต็มทน

 

' ถามจริงๆเถอะ นี่เขาไปเอาอีเมลเธอมาได้ยังไง! '

 

เธอไม่รีรอและกดเข้าไปอ่านเนื้อความภายในทันที

 

'ไม่ได้อยู่ที่ห้องเหรอครับ?'

 

ห๊ะ? หมายความว่ายังไงกันเนี่ย...

 

'คุณมีอีเมลฉันได้ยังไง?'

 

เธอไม่ได้ตอบคำถามของเขาซ้ำยังเลือกที่จะสวนคำถามที่เธออยากรู้กลับไป

 

'เรื่องนั้นสำคัญด้วยหรอครับ?'

 

โอเค...ลืมไปเลยว่าเขาเป็นคนยังไง

 

'มีอะไรคะ?'

 

เมื่อเห็นว่าเค้นคำตอบจากเจ้าตัวไปก็เท่านั้น เธอจึงทำใจร่มๆและเอ่ยถามอีกฝ่ายอีกครั้ง

 

'พอดีว่าผมอยู่หน้าห้องคุณน่ะครับ แต่กดกริ่งเท่าไหร่ก็ไม่มีคนออกมาเปิด เลยลองถามดูครับ'

 

" ....ไอ้ " มาถึงตรงนี้เธอก็เกือบจะหลุดสบถอยู่เหมือนกัน

 

ไปทำอะไรที่หน้าห้องของฉันก่อน!!!

 

'คุณจะมาหาฉันทำไมกันคะ?'

 

อุเมะสูดหายใจเข้าออกช้าๆเพื่อตั้งสติไม่ให้ตัวเองฟิวส์ขาดโดยผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเจ้าเล่ห์ที่สุดในชีวิตที่เธอเคยเจอมา

 

 

ติ๊ง

 

 

'จะมาหาคนที่ตัวเองสนใจ จำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยเหรอครับ?'

 

 

" .... " บนกลางหน้าผากของเธอตอนนี้อาจจะมีคำว่าอิหยังวะแปะอยู่ก็เป็นได้ แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น...

 

'จะไปตายที่ไหนก็ไป!'

 

ว่าแล้วเธอก็จัดการบล็อกอีเมลนั้นทันทีโดยไม่รอให้เขาตอบกลับมาอีก แต่ทีนี้เธอก็รู้แล้วล่ะนะว่าเธอไม่สมควรที่จะกลับหอตัวเองตอนนี้เด็ดขาด ขืนกลับไปจ๊ะเอ๋กับเบอร์เบิ้นฉันคงจะประสาทกินอยู่ตรงนั้นแน่ๆ สองขาก้าวเดินออกไปคนละทางกับทางกลับหอของเธอทันที โดยจะเดินเล่นเรื่อยเปื่อยไปทั่วจนกว่าจะแน่ใจว่าเขาไม่อยู่แล้วจริงๆ

 

แต่หารู้ไม่ว่าในตอนที่เธอกดบล็อกอีเมลของเขาไปแล้วนั้น ก็มีอีเมลฉบับนึงถูกส่งเข้ามาพอดี ทำให้เธอไม่ทันจะได้อ่านมันเสียก่อน

 

 

' ยังตายไม่ได้หรอกครับ :)'

 

 

" ...เพราะผมสัญญากับคนๆนึงเอาไว้แล้วน่ะครับ " ร่างสูงที่ยังยืนอยู่ที่หน้าห้องของหญิงสาว ฉีกยิ้มเมื่อเห็นเธอพิมพ์ตอบกลับมาอย่างปากคอเราะร้าย แต่สายตาของเขานั้น...

 

กลับไม่ได้ยิ้มตามไปด้วย

 

มันดูเศร้าหมองยามเมื่อนึกถึงเขาคนนั้นขึ้นมา

 

 

----ช่วยปกป้องเธอแทนฉันด้วย

จะถือว่านี่เป็นคำขอในฐานะ----ละกันนะ

 

 

 

---------------------------------------------------------

Talk With Writer

โคนันคุงคะหนูลูกก ได้ข่าวว่าเขาอายุมากกว่าหนูนะคะะ

เรื่องของด็อกเตอร์กับฟุซาเอะจะมีให้เห็นวับๆแวมๆนะคะ แต่ยังไงก็คือจะเอาให้เขาคู่กันให้ได้ค่ะ!

ตอนแรกไรท์ว่าจะไม่ใส่อามุตอนท้ายแล้วนะคะ แต่มันอดไม่ได้จริงๆ เพราะไรท์ต้องเปิดปมใหม่---แค่ก 

และเนื่องจากยอดเฟบถึง200เร็วอย่างน่าตกใจ...//กุมอกเพ่งตามอง ตามที่สัญญาไว้จะมีตอนพิเศษค่ะะ

ส่วนจะเป็นอะไรนั้น เดี๋ยวไรท์จะมาแจ้งให้ทราบอีกทีเร็วๆนี้นะคะ

 

1st 04/06/63 100% 04.48 น.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 131 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

167 ความคิดเห็น

  1. #150 เวนีล่า (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2563 / 22:40
    ทำไมฉันแอบปันใจจากเรย์ซามะไปลงเรือโคนันเด็กแอ๊บด้วยนะ5555
    #150
    0
  2. #69 Caramel_Mustard (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 08:17
    ถือว่านี่เป็นคำขอในฐานะพ่อภรรยาในอนาคตรึเปล่าคะ

    ดอกเตอร์สู้ๆ
    #69
    2
    • #69-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 13)
      4 มิถุนายน 2563 / 16:47
      หุๆๆ นั่นก็เป็นส่วนนึงค่ะ--แค่ก แต่ของจริงเซอร์ไพรส์กว่านี้ค่ะ555555
      #69-1
  3. #68 This is my life (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 06:51

    ไรท์ได้นอนรึเปล่าเนี้ย! ลงซะตี่สี่เลย พักผ่อนเยอะๆนะค่า
    #68
    1
    • #68-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 13)
      4 มิถุนายน 2563 / 16:46
      ตั้งแต่โควิดระบาดไรท์ก็ไม่ได้ออกจากบ้านมาสองเดือนแล้วค่ะถถถถถ เพราะแบบนั้นนาฬิกาชีวิตของไรต์ก็เลยพังมาจนถึงทุกวันนี้ค่ะ55555555
      #68-1
  4. #67 Ploy Parita (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 05:09
    คุณอามุโร่อ่อยมาก~
    #67
    1
    • #67-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 13)
      4 มิถุนายน 2563 / 16:44
      อ่อยให้สุดแล้วไปหยุดอยู่ที่เป็นแฟนกันค่ะ!---แค่ก
      #67-1