๐ FIC Detective Conan ๐ UMEBOSHI [OC]

ตอนที่ 10 : ๐ 09 ๐ เพราะความรักทำให้คนตาบอด【2】

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 144 ครั้ง
    30 พ.ค. 63

เพราะความรักทำให้คนตาบอด

 

' ...ไอผู้ชายสารเล--- ' อุเมะกำหมัดแน่นเมื่อได้ฟังข้อสันนิษฐานของคุณลุงโคโกโร่ สุดท้ายแล้วผู้ชายคนนี้ก็เป็นคนลงมือฆ่าภรรยาตัวเองจริงๆ

 

ก็คิดไว้อยู่แล้วว่าทำไมถึงออกตัวปกป้องนักหนา ที่แท้ตัวเองก็เป็นคนฆ่าภรรยาตัวเองซะนี่...

 

" คุณมีอะไรจะแก้ตัวมั้ยครับ? คุณสึมาโมโตะ " คุณลุงโคโกโร่ถาม

 

" หลักฐานล่ะครับ? หลักฐานที่บอกว่าผมเป็นคนฆ่ามิยูกิ... "

 

" ก่อนอื่นผมจะพูดในกรณีของคุณชิโดก่อนนะครับ...อาวุธที่เธอเลือกจะใช้สังหารคุณมิยูกิก็คือมีดครับ " คุณลุงโคโกโร่

 

" มีดหรอ? ของแบบนั้นฉันไม่เคยพกติดตัวหรอกนะ! " คุณซายากะแย้ง

 

" ครับ เพราะตอนนี้มันไม่ได้อยู่กับคุณแล้วยังไงล่ะครับ "

 

" อึก... "

 

" หัวหน้าครับเราเจอมีดพกแบบพับได้ที่มีปฏิกิริยาลูมินอลในกระเป๋าของคุณนิชิซากิด้วยครับ! " กองพิสูจน์หลักฐานคนนึงวิ่งเข้ามาบอกข่าวพร้อมกับถือมีดเล่มนั้นเข้ามาด้วย

 

" น ในกระเป๋าผมหรอ? ผมไม่ได้ทำนะ! " คุณยูโตะว่า

 

" ครับ คุณไม่ได้ทำ แต่นี่เป็นแผนของคุณชิโดต่างหากล่ะครับ...คุณนิชิซากิบอกใช่มั้ยล่ะครับว่าเกิดท้องเสียขึ้นมากระทันหันน่ะ? " คุณลุงโคโกโร่

 

" เอ๊ะ ค ครับ ผมเกิดท้องเสียขึ้นมาโดยที่ไม่รู้สาเหตุ...อ่ะ หรือว่า! " คุณนิชิซากินึกอะไรบางอย่างออกก็หันไปมองคุณซายากะที่หลบหน้าอยู่ก่อนแล้วทันที

 

" ใช่ครับ ผมคิดว่าหลังจากที่คุณชิโดทำร้ายคุณมิยูกิด้วยมีดเล่มนั้นแล้ว คุณชิโดก็กลับมาพร้อมกับแอบใส่ยาถ่ายลงไปในอาหารเที่ยงที่คุณกิน และประจวบเหมาะกับที่คุณลืมกล้องไว้ที่พักพอดี แผนก็เลยประสบความสำเร็จยิ่งขึ้นไปอีก...คุณชิโดอาจจะอยากป้ายความผิดไปให้คุณที่หายตัวไปนานจนดูผิดสังเกตก็ได้นะครับ "

 

" ซายากะนี่เธอ! " คุณยูโตะต่อว่าซายากะ

 

" หลักฐานล่ะคะ? " เธอถามด้วยสีหน้าปลง ราวกับว่าถ้ามีหลักฐานครั้งนี้เธอจะยอมแพ้...

 

" ตรงพุ่มไม้ที่ห่างออกไปทางซ้ายจากจุดเกิดเหตุครับ ตรงแถวๆนั้นหญ้ามันไม่ค่อยจะมีเลยมีแต่ดินซะส่วนใหญ่ หลังจากที่คุณแทงคุณมิยูกิแล้วเลือดมันกระเด็นลงไปที่พื้นดินใช่มั้ยล่ะครับ? "

 

" ... "

 

" เลือดน่ะพอทิ้งไว้นานๆมันก็จะเปลี่ยนเป็นสีดำ จนมันเลือนไปกับสีของดินทำให้มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น คุณก็เลยไม่สนใจมันใช่มั้ยล่ะครับ แต่รู้อะไรไว้อย่างนึงนะครับ...กลิ่นของเลือดกับกลิ่นของดินน่ะ มันต่างกันมากเลยล่ะครับ คุณชิโด... " คุณลุงโคโกโร่กล่าว จนท้ายที่สุดคุณซายากะก็ทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรง

 

" ใช่แล้วล่ะค่ะ...ฉันเรียกเธอออกมาพบที่นี่และแทงเธอเองค่ะ เพื่อให้เธอรู้สึกผิดบ้างก็แค่นั้น ฉันอยากให้เธอทรมาณเหมือนกับที่ฉันเป็น!...ทั้งๆที่เราเป็นเพื่อนสนิทกันแท้ๆ...ทั้งๆที่ฉันบอกเธอว่าฉันชอบคุณเคนมะอยู่ก่อนแล้วแท้ๆ...แต่เธอก็กลับ! หักหลังฉันได้ลงคอ!! แย่งคนที่ชอบไปจากฉันไม่พอ ยังชิงแต่งงานเพื่อกีดกันฉันออกจากชีวิตของคุณเคนมะอย่างสมบูรณ์! "

 

" ซายะ..นี่เธอก็ชอบฉันงั้นหรอ? " คุณเคนมะที่ได้ฟังอย่างนั้นก็เผยอยิ้มออกมาด้วยความลืมตัว

 

" ...กลับมาที่คุณสึมาโมโตะ " คุณลุงโคโกโร่ดูเหมือนจะเงียบเสียงลงไปเมื่อเห็นท่าทางของคุณเคนมะ ก่อนจะรีบพูดต่อเพื่อไม่ให้การสันนิษฐานมันขาดช่วง...

 

" หลังจากที่คุณมิยูกิถูกแทง คุณที่วางแผนฆ่าคุณมิยูกิไว้ก่อนแล้ว ถูกคุณมิยูกิเรียกมาเพราะเธอได้รับบาดเจ็บอย่างหนักและต้องการความช่วยเหลือให้เร็วที่สุด คุณที่เห็นโอกาสนั้นก็ชิงลงมือฆ่าคุณมิยูกิซะโดยใช้ปืนพกยิงเข้าที่หัวใจด้ายซ้ายซ้ำรอยเดิมกับที่ถูกคุณชิโดแทงลงไป "

 

" เมื่อฝ่ายคุณมิยูกิหมดแรงคุณก็จับเธอให้เดินไปที่หน้าผาก่อนจะยิงเข้าที่ขมับข้างขวาอีกรอบเพื่อความแน่ใจว่าเธอจะตายจริงๆและโยนเธอลงไปข้างล่างเพื่อหวังจะอำพรางศพ แต่เผอิญที่ข้างล่างนั้นมันเป็นปากถ้ำก็เลยเสียแผนไปนิดหน่อย...ขณะที่คุณกำลังหาทางแก้คุณหนูชิโนะที่ดูเหมือนจะวิ่งมาตามเสียงปืนก็ดันมาซะก่อน ทำให้คุณไม่มีทางเลือกและวิ่งอ้อมหนีไปทางหลังบ้านร้างนี่ยังไงล่ะ"

 

" อีกทั้งรอยเลือดที่กระเด็นเลอะพื้นนั่น พื้นดินแห้งๆยิ่งมีพวกทรายและกรวดสีเม็ดเล็กๆถ้าใช้อะไรมาถูแรงๆมันก็สามารถเลือนหายไปได้ง่ายๆเหมือนกัน ส่วนปลอกกระสุนผมก็คิดว่าคุณคงจะเตะมันกระเด็นไปไหนสักที่แล้วล่ะมั้ง? " คุณลุงโคโกโร่ร่ายยาวถึงการกระทำอันโหดเหี้ยมของคุณเคนมะที่ตอนนี้ยังยืนยิ้มเหมือนคนเสียสติเข้าไปทุกที

 

" มันก็แค่คำสันนิษฐานนี่ครับ ที่ผมถามถึงน่ะคือหลักฐานต่างหากล่ะครับ! ไหนล่ะครับอาวุธที่ผมใช้ฆ่ามิยูกิน่ะ! " คุณเคนมะกล่าวด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น จนเด็กๆผวาให้กับท่าทางของเขา

 

 

" แหม~ ภรรยาตายไปทั้งคนยังยิ้มออกอยู่หรอคะ? ช่างเป็นผู้ชายที่เลวได้ใจจริงๆเลยนะคุณเนี่ย... "ทันใดนั้นอุเมะที่เดินกลับออกมาจากในบ้านพร้อมกับหลักฐานชิ้นสำคัญ...

 

 

" นี่ๆคุณโมริ เสื้อกันฝนตัวนี้มันดูเปียกๆนะคะว่ามั้ย? แถมยังมีปืนอีกกระบอกนึงด้วย... " อุเมะกลับออกมาจากบ้านพร้อมเสื้อกันฝนกับปืนที่ชุ่มไปด้วยเหล้าบ๊วย ในขณะที่เธอใส่ถุงมือพลาสติกจับไว้อีกชั้นเพื่อไม่ให้มีรอยนิ้วมือติด

 

ถามว่าถุงมือพลาสติกเอามาจากไหนน่ะหรอ...เธอแอบไปหยิบมาจากในครัวไงล่ะ

 

ใช่ เธอเดินกลับเข้าไปหลังบ้านและมุ่งหน้าไปยังพื้นดินที่รู้สึกว่ามันแปลกๆเหมือนกับว่ามีใครพึ่งมาพรวนดินยังไงอย่างงั้น ซึ่งมันไม่น่าจะเป็นไปได้เลยแม้แต่น้อยสำหรับบ้านที่ไม่ได้มีใครดูแลมาตั้ง4ปี

 

คิดได้แบบนั้นก็ทำการขุดมันขึ้นมาแล้วก็ต้องพบกับไหสีทึบที่เอาไว้ดองเหล้าบ๊วย ฝาของมันปิดไม่สนิทดี ตามปกติแล้วคุณย่าที่เป็นคนเนี้ยบเน้นความระเบียบเรียบร้อยคงไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นแน่ๆ ถึงมีคุณปู่ก็คงจะโดนด่าเละ...

 

และเมื่อลองเปิดฝาออกมามาดู...ก็ต้องพบกับเสื้อกันฝนและปืนพกขนาดมาตราฐานที่ชุ่มไปด้วยเหล้าบ๊วยนั่นเอง...

 

ที่เมื่อครู่เธอเดินออกมาจากที่เกิดเหตุก็เพราะแบบนี้แหละ...มันเป็นเพราะเธอได้กลิ่นดินปืน

 

กลิ่นของดินปืนที่คุ้นเคยและไม่มีวันลืม บางทีนี่อาจเป็นผลพลอยได้จากการที่เธอไปฝึกยิงปืนกับพ่อคาสึมะบ่อยๆและจากโศกนาฏกรรมเมื่อ4ปีก่อนก็เลยทำให้เธอสามารถแยกกลิ่นดินปืนกับเหล้าบ๊วยออกก็ได้นะ?

 

" อ โอ้ ช่วยได้มากเลยนะคุณหนูชิโนะ อะแฮ่ม...งั้นผมจะขออธิบายต่อเลยนะครับ นี่เป็นเหตุผลที่บนตัวของคุณไม่มีเขม่าดินปืนติดอยู่เลยยังไงล่ะ คุณสึมาโมโตะ " คุณลุงโคโกโร่เอ่ย

 

" ก็แค่เสื้อกันฝนกับปืนกระบอกเดียวมันจะไปบอกได้ยังไงว่ามันเป็นของผมน่ะครับ! " คุณเคนมะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่คิดว่าตนเองนั้นเป็นฝ่ายชนะ...

 

เพราะเสื้อกันฝนกับปืนขนาดมาตราฐานถูกแช่อยู่ในเหล้าบ๊วยเป็นเวลานานจนทำให้ยากต่อการตรวจหารอยนิ้วมือ

 

แต่ถึงอย่างนั้น...

 

" เสื้อกันฝนอาจจะพิสูจน์ไม่ได้เพราะมันแช่อยู่ในเหล้านานแล้วก็จริง แต่ว่า...ซองแม็กกระซีนของปืนน่ะเรายังสามารถตรวจสอบได้อยู่นะคะ คุณสึมาโมโตะ :) " อุเมะลอบแสยะยิ้มเบาๆจนเด็กสาวผมสีน้ำตาลแดงสะดุ้งโหยงเพราะความน่าขนลุกและความเจ้าเล่ห์ของเธอคนนี้ มันทำให้เธอกลัวและนึกขยาดขึ้นมา

 

" ม หมายความว่ายังไงกัน! " คุณเคนมะหน้าถอดสี

 

" ถูกอย่างที่เธอพูดครับคุณสึมาโมโตะ ปืนน่ะถึงจะถูกแช่อยู่ในน้ำไว้นานแล้วก็จริง แต่ถ้าส่วนในอย่างแม็กกระซีนและลูกกระสุนที่คุณบรรจงใส่เข้าไปทีล่ะอันน่ะ ถึงจะมีความเป็นไปได้น้อยก็จริง แต่เรายังมีโอกาสที่จะตรวจสอบมันได้อยู่นะครับ...รอยนิ้วมือของคุณน่ะ " คุณลุงโคโกโร่กล่าวเสียงเรียบให้กับความพ่ายแพ้ของฆาตกรในครั้งนี้

 

" ถ้าจะให้ดีก็ช่วยตรวจตามซอกเล็บของเขาด้วยนะคะ เพราะมันอาจจะมีเศษบ๊วยติดมือไปบ้างน่ะค่ะ คุณตำรวจ " อุเมะว่าพลางเดินลงมาจากชานบ้านที่คุณลุงนั่งอยู่ก่อนจะนำหลักฐานที่ชุ่มไปด้วยเหล้าบ๊วยไปให้กับตำรวจกองพิสูจน์หลักฐานคนนั้น

 

" เหลวไหลเป็นไปไม่ได้หรอกเรื่องพรรค์นั้นน่ะ! ผมไม่ได้เป็นคนทำนะ! " คุณสึมาโมโตะเริ่มโวยวาย

 

" เห~งั้นถ้าเป็นหลักฐานชิ้นนี้ล่ะคะจะว่ายังไง? " อุเมะว่าพลางสาวเท้าเข้าไปใกล้ชายหนุ่มเสียสติก่อนจะ..

 

" อ อะไรน่ะ เธอจะทำอะ---โอ๊ย! นี่เธอ! " คุณสึมาโมโตะที่ถอยหลังไปได้ไม่กี่ก้าว โดนอุเมะที่เข้าประชิดตัวสไลด์เท้าขัดขาจากด้านหลังจนเขาล้มลง เมื่อเขาล้มหงายอุเมะก็ไม่รอช้าที่จะถอดรองเท้าสองข้างออกมาของเขาออกมาและเดินเชิดเอามันไปให้กับตำรวจกองพิสูจน์หลักฐานคนเดิมทันที

 

" เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลาคุณตำรวจก็เอาไอ้นี่ไปตรวจปฎิกิริยาลูมินอลด้วยก็แล้วกันค่ะ เพราะรอยที่อยู่ตรงแถวๆหน้าผานั่นน่ะคงจะเป็นรอยที่คุณพยายามจะใช้รองเท้าคู่นี้ถูกับพื้น...เพื่อลบรอยเลือดยังไงล่ะคะ? " อุเมะแสร้งยิ้มหวานออกมาให้กับคุณเคนมะจนในที่สุดเขาก็สิ้นฤทธิ์และยอมแพ้ในที่สุด

 

ฉากรักสามเศร้าอันโหดร้ายภายในงานเทศกาลชมดอกบ๊วยที่เต็มไปด้วยกลิ่นเหล้าบ๊วยนี้ก็เป็นอันปิดฉากลง...

.

.

.

.

" เก่งจังเลยนะคะพี่ชิโนะ! ขัดขาผู้ชายคนนั้นลงไปนอนได้เท่มากๆเลยล่ะค่ะ " อายูมิที่วิ่งเข้ามาหาฉันอีกเป็นครั้งที่สอง โดยที่ลืมคำห้ามปรามของไฮบาระไปซะสนิท และเธอก็วิ่งเข้ามาพร้อมกับเพื่อนๆอีกสองคน

 

" จริงด้วยครับ! พี่สาว ผมฟังมาจากอายูมิจังแล้วล่ะครับ พี่สาวทั้งเก่งทั้งมีสีตาที่สวยมากเลยนะครับ " เด็กชายตัวผอมโปร่งอย่างมิซึฮิโกะพูดเชยชมหญิงสาวตรงหน้าที่ยินกระพริบตาปริบๆจนทำอะไรไม่ถูก

 

" ใช่แล้วล่ะ! นี่ๆชวนพี่เขาเข้ามาในกลุ่มนักสืบเยาวชนกันมั้ย? " เด็กชายร่างท้วมเก็นตะเอ่ย

 

" เอ๋? แต่พี่สาวไม่ใช่เด็กแล้วนะ อย่างนี้ก็ใช้ชื่อนักสืบเยาวชนไม่ได้น่ะสิ? " อายูมิจังแทนที่เธอจะคัดค้านกลับเห็นดีเห็นงามด้วยซะอย่างงั้น...

 

" นี่เด็กๆจ้ะ อย่าไปรบกวนพี่เขาสิมันไม่มีนะรู้มั้ย? เอ่อ ฉันขอโทษแทนเด็กๆพวกนี้ด้วยนะคะ คุณ...? " รันเข้ามาห้ามพวกเด็กๆที่ล้อมหน้าล้อมหลังฉันเอาไว้ ก่อนจะเอ่ยขอโทษ

 

" มุเสะชิกิ ชิโนตะ ค่ะ " อุเมะว่าและค้อมหัวลงเชิงทักทาย

 

" โมริ รัน ค่ะ " เมื่ออีกฝ่ายบอกชื่อเธอก็ไม่รอช้าที่จะแนะนำตัวเองกลับทันที เพราะแค่ไปถามเขาโดยที่ไม่บอกชื่อตัวเองก่อนก็นับว่าเสียมารยาทมากพอแล้ว

 

" เห? คุณคือลูกสาวของคุณโมริหรอกหรอคะ? " เธอแสร้งถาม

 

" ค่ะ ขอบคุณที่ช่วยคุณพ่อสืบคดีนะคะ แล้วก็ดูเหมือนคุณพ่อของฉันจะไปรบกวนคุณที่โรงพยาบาลมา ต้องขอโทษจริงๆนะคะ " รันว่าพลางก้มหัวขอโทษเธออย่างใหญ่โต

 

" ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยค่ะ " อุเมะพยายามจับอีกฝ่ายให้เลิกก้มหน้าลงขอโทษเธอแบบนั้น และกลับมาคุยกันดีๆอีกครั้ง

 

" เอ่อ ขอเสียมารยาทอีกรอบได้มั้ยคะ...คุณชิโนะอายุเท่าไหร่หรอคะ? " รันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ้ำๆอึ้งๆ

 

" ฉันอายุ 22 ค่ะคุณรัน " อุเมะตอบพลางยิ้มเล็กน้อย

 

" เอ๊ะ! โกหกน่า แต่หน้าคุณดูเด็กมากๆเลยนะคะ.. " รันอุทานออกมาเมื่อรู้ความจริงว่าหญิงสาวตรงหน้าเธออายุมากกว่าเธอตั้ง 5 ปี ทั้งๆที่ยังหน้าอ่อนกว่าเธอด้วยซ้ำ...

 

" ฮะๆ ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ คุณรันล่ะคะอายุเท่าไหร่? " อุเมะเปิดบทสนทนาต่อไปเรื่อยๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดโดยมีสายตาของนักสืบตัวน้อยที่ลอบดูการกระทำของเธออยู่ห่างๆ

 

แต่เธอเห็นนะจะบอกให้...

 

รู้ว่าไม่ไว้ใจ แต่ก็เพลาๆลงบ้างเถอะค่ะพ่อหนุ่มน้อย...

 

" อ๊ะ จริงสิคะ คุณพ่อบอกว่าคุณชิโนะพักอยู่ที่เดียวกับพวกเราหรอคะ? " รันเอ่ยถาม

 

" อ๋อ เรียวกังฟุคุโอน่ะหรอคะ? ใช่ค่ะ " อุเมะตอบ

 

" จริงหรอคะพี่ชิโนะ งั้นแบบนี้เราก็จะได้คุยกันอีกสินะคะ? " อายูมิถามเธอด้วยสีหน้าและดวงตาที่เป็นประกายอย่างเห็นได้ชัด ด้วยความรู้สึกที่ว่าเธออาจจะกำลังชอบพี่สาวคนนี้เข้าแล้วก็ได้...พอๆกับเพื่อนของเธออีกสองคนที่มีสายตาคาดหวังที่ไม่แพ้กัน

 

" จริงสิจ้ะอายูมิจัง แต่ว่า...วันนี้พี่อาจจะต้องกลับแล้วล่ะ " อุเมะว่าพลางทำสีหน้าน่าเสียดายให้กับเด็กน้อยทั้งหลาย วินาทีนั้นเธอสาบานได้ว่าพอเธอพูดจบก็เสมือนเห็นหูกับหางของเด็กของทั้งสามคนลู่ลง มันดูน่าเอ็นดูอย่างบอกไม่ถูกเลยล่ะ

 

" ท ทำไมล่ะคะพี่่ชิโนะ! " อายูมิเอ่ยถามอีกครั้ง

 

" อืม พี่นึกขึ้นได้ว่ามีธุระกระทันหันน่ะจ้ะก็เลยต้องรีบไป ขอโทษนะอายูมิจังที่วันนี้พี่ต้องกลับซะแล้วล่ะ " อุเมะกล่าวพลางลูบหัวเธอเบาๆด้วยความเอ็นดู

 

ตอนแรกว่าจะค้างนั่นแหละ เพราะยังไงเธอก็จองห้องไว้แบบ2วัน1คืน แต่คิดไปคิดมาฉันหมดธุระกับที่นี่แล้วด้วย ขืนอยู่นานจะไม่ดี ยิ่งมีสมบัติสุดรักสุดหวงของเบลม็อทอยู่ใกล้ๆแบบนี้ มันทำให้เธอกระวนกระวายใจถ้าเกิดบังเอิญมีคนในองค์กรมาที่นี่ และให้ความสนใจกับทั้งสองคนนี้ล่ะก็ เบลม็อทฆ่าเธอแน่...

 

แถมหลังจากที่เกิดอาการกำเริบแบบนั้นก็ทำเอาอยากจะรีบกลับหอพักให้ได้ซะตอนนี้เลยด้วย จิตใจของเธอตอนนี้ถึงจะเป็นคนเก่งยังไงก็เถอะมันก็...นะ?

 

ถึงจะรู้สึกมากแค่ไหนก็แสดงสีหน้าออกมาได้ไม่เต็มที่เพราะหน้าที่การงานและตำแหน่งที่มันค้ำคอของเธอ ราวกับว่าต้องสวมหน้ากากอยู่ตลอดเวลา

 

อึดอัด...

 

" พี่ชิโนะคะ? " อายูมิเรียกเมื่อสังเกตว่าพี่สาวตรงหน้าเธอมีท่าทีที่แปลกไป

 

" ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ พี่แค่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยน่ะ " อุเมะว่า

 

" แต่ว่าถ้างั้น...เราจะไม่ได้เจอกันอีกแล้วหรอคะ? " อายูมิถามด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยจนเธออดลูบหัวเธอต่อไม่ได้

 

" ได้เจอสิจ้ะ ต้องได้เจอกันอีกแน่นอน...แต่วันนี้พี่ต้องกลับแล้วล่ะ เพราะไม่งั้นถ้าพี่อยู่ต่อล่ะก็ จะมีเด็กแถวนี้ที่ไม่เอ็นจอยกับการเที่ยวเอาน่ะจ้ะ " อุเมะตอบอายูมิและเหลือบสายตาหันกลับไปมองเด็กสองคนที่ยืนอยู่ห่างๆ เด็กชายสวมแว่นและเด็กสาวผมสีน้ำตาลแดงที่เกาะหลังของเขาอยู่นั่นเอง

 

อุเมะแกล้งปล่อยจิตสังหารไปให้เด็กสาวผมแดงเบาๆเป็นการขู่เล่นๆ ก่อนจะหันมาลาทุกคนเป็นครั้งสุดท้ายและเดินลงจากเขาไป โดยไม่คิดที่จะหันกลับไปมองข้างหลังอีก

 

เบื้องหลังที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันโหดร้ายในวัยเด็กของเธอ...

.

.

.

.

อุเมะที่กลับไปเก็บของที่เรียวกังนิดหน่อยก็ออกมาทำเรื่องเช็คเอาท์ ถึงจะยุ่งยากมากพิธีไปสักหน่อยแต่ท้ายที่สุดเธอก็สามารถเช็คเอาท์ได้สักทีล่ะนะ

 

และในตอนที่คิดจะก้าวออกจากเรียวกังนั้นเอง...

 

" ไหนบอกว่าการเยี่ยมหลุมศพคือการจัดฉากไง? พี่ชิโนะ... " โคนันคุงที่เดินมาดักหน้าฉันราวกับรอเวลานี้มานานเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจที่เหมือนจะโดนอีกฝ่ายต้มกันซะเปื่อย เพราะเขาไปถามคนขายดอกไม้มาเมื่อไม่นานมานี้เองว่าเคยเห็นคนในรูปถ่าย ที่เขาแอบถ่ายรูปเธอมาอีกทีตอนอยู่โรงพยาบาลหรือเปล่า

 

ซึ่งคำตอบก็คือใช่ เธอซื้อดอกไม้ไปจริงๆ แถมยังซื้อไป4ช่อด้วย แล้วพอเขาเดินตามไปดูที่หลุมฝังศพที่เธอบอกมันก็มีอยู่จริงๆ ช่อดอกไม้ที่มีดอกเบญจมาศสีขาวและดอกคัดเตอร์สีขาววางกันอยู่เรียงรายกันเต็มไปหมด...

 

ทำให้เขาไม่สามารถรู้ได้เลยว่าหลุมฝังศพที่เธอคนนี้ไปเยี่ยมมานั้นคืออันไหนกันแน่

 

แสบนักนะผู้หญิงคนนี้!

 

" ฮะๆ เธอคงเดินไปดูที่หลุมฝังศพมาแล้วสินะถึงได้ทำหน้าบูดขนาดนั้น คนที่นี่น่ะมักจะใช้ดอกเบญจมาศกับดอกคัดเตอร์ในการเคารพศพซะส่วนใหญ่...เสียใจด้วยนะโคนันคุง แต่พี่คงให้เธอล้ำเส้นเข้ามามากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ " ได้โปรดอย่ามาล้ำเส้นเรื่องส่วนตัวของเธออีกเลย...

 

" นี่ตกลงพี่ชิโนะเป็นใครกันแน่เนี่ย...ชื่อนี้ก็เหมือนกัน มันไม่ใช่ชื่อจริงใช่มั้ยล่ะครับ? " โคนันขมวดคิ้วลงอย่างไม่ชอบใจพลางถามสิ่งที่ตัวเองคิดออกไป โดยใช้น้ำเสียงที่อ่อนลงเมื่อเห็นว่าสุดท้ายแล้วเธอก็ไม่ได้ทำร้ายเขาหรือรันอย่างที่เธอพูดเอาไว้ตอนอยู่ที่โรงพยาบาล

 

อุเมะลอบยิ้มให้กับความฉลาดของเด็กน้อยคนนี้ก่อนจะเดินไปใกล้ๆเขาและย่อตัวลงไปให้เท่ากับส่วนสูงของเด็กชาย

 

" แต่พี่ก็คิดนะว่าบางที...ชื่อเอโดงาวะ โคนัน เนี่ยมันก็ไม่ใช่ชื่อจริงๆของเธอเหมือนกัน คิดว่างั้นมั้ยโค-นัน-คุง? ฟู่ว~ " เสียงหวานที่แหบพร่ากระซิบเข้าที่ใบหูเล็กๆของเด็กชายที่ใบหน้าขึ้นสีเล็กน้อยและตื่นตระหนกเมื่อถูกทำแบบนั้นเข้า ก่อนจะดีดตัวถอยออกไปห่างๆเธอทันที

 

อุเมะแลบลิ้นเล็กๆของตัวเองใส่เด็กชายก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นและลากกระเป๋าเดินทางใบเล็กออกมาจากตรงนั้นทันที

 

" ด เดี๋ยวก่อนสิ ตอบคำถามฉันมาก่อนว่าเธอเป็นใครกันแน่น่ะ นี่! " โคนันเปลี่ยนสรรพนามที่ใช้เรียกอีกฝ่ายทันทีเมื่อใจเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

 

" A secret make a woman, woman. " อุเมะว่าพลางใช้นิ้วชี้ปิดปาก

 

" !!! " โคนันตาลุกโพลงเมื่อได้ยินประโยคที่เขารู้จักเป็นอย่างดี

 

หรือว่าเธออาจจะไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้น...แต่เป็นเบลม็อทที่ปลอมตัวมา!

 

อุเมะที่มองท่าทางสับสนของเด็กชายอยู่แบบนั้นสักพัก ก่อนจะเดินจากไปเงียบๆโดยทิ้งระเบิดลูกใหญ่ที่ทำให้เขาได้คิดหลายตลบเอาไว้

 

ปล่อยให้เข้าใจผิดไปแบบนี้แหละดีที่สุด ไม่นึกเลยว่าประโยคที่เบลม็อทชอบพูดบ่อยๆเวลาเธอจะถามอะไรเกี่ยวกับเจ้าตัวที เบลม็อทก็จะชอบพูดประโยคนี้ใส่เธอตลอดจนติดหูไปซะแล้ว

 

' เหอๆ มันมีประโยชน์ในเวลาแบบนี้เองสินะ... ' อุเมะคิดพลางหยิบโทรศัพท์ของตนออกมาเลื่อนหาตั๋วรถไฟชินคันเซ็นขากลับทันที ถ้าจะเอาตั๋วที่มีอยู่ไปเปลี่ยนก็ได้อยู่หรอก แต่มันต้องใช้เวลาอีกเหมือนกัน เธอที่ขี้เกียจรอก็เลยว่าจะไถนิ้วหาตั๋วขากลับไปจนกว่าจะถึงสถานีรถไฟ

 

ช่วงขามามันเต็มก็จริงเพราะงานเทศกาล แต่ขากลับมันค่อนข้างจะว่างเลยล่ะเพราะฉะนั้นคิดว่าคงหาได้ไม่ยากหรอก

 

เดินมาได้สักพักก็มาถึงสถานีรถไฟจนได้ ในขณะที่เธอเจอตั๋วชินคันเซ็นขากลับพอดีและกำลังจะไปติดต่อพนักงานขายตั๋ว จู่ๆก็มีคนมายืนขวางทางเธอเอาไว้ จนหน้าของเธอแทบจะจมลงไปบนหน้าอกกว้างของเขา ยังดีที่รั้งเท้าเอาไว้ได้ทัน...

 

อุเมะขมวดคิ้วหน้านิ่วด้วยความหงุดหงิดก่อนจะตวัดสายตาขึ้นไปมองคนเสียมารยาทตรงหน้าทันที และพบว่า...

 

คนเสียมารยาทคนนั้นก็คือ...

 

" สวัสดีครับ เราบังเอิญเจอกันอีกแล้วนะครับ? :) " ชายคนเดียวกันกับที่พาเธอไปส่งถึงเตียงนอนและยังเปลี่ยนชุดนอนให้เธอเสร็จสรรพด้วย

 

ตึกตัก

 

ใจกระตุกหนึ่งทีพอเป็นพิธี ไม่ได้หวั่นไหวเพราะรอยยิ้มของเขาหรอกนะ แต่คำถามที่อยู่ในหัวตอนนี้คือ...

 

 

 

มาได้ยังไงวะเนี่ย!!!

 

 

 

 

---------------------------------------------------------

Talk With Writer

อุเมะเครียด!...อีกรอบค่ะ ฮาาา สงสารน้อง

ใจจริงอยากพิมพ์แบบ เมิงมาที่นี่ได้ยังไง! มากเลยค่ะ แต่ไม่เอา น้องเป็นคนเรียบร้อย(?) เดะเสียภาพพจน์หมด55555

คุณๆคนนั้นเขามาที่นี่ทำไมกันนะ? เรื่องบังเอิญหรือตั้งใจกัน? :)

ตอนนี้น้องคือหมดความอดทน คือฉันจะกลับบ้าน รีบๆจัดการให้เสร็จขัดขาเลยจบๆ55555

เป็นวิธีที่ฮาร์ดคอร์ดีว่ามั้ยคะ? ถถถถถถถถถถถถ

เจอกันตอนหน้ากับคนฉวยโอกาสค่ะ กี้ดดดดด

 

" สวัสดีครับ เราบังเอิญเจอกันอีกแล้วนะครับ? :) "

 

1st 30/05/63 100% 03.33 น.

 

Cr. หัวข้อ : เช็ดปืน ทิ้งน้ำ รอดไหม? / https://ngthai.com/cultures/14884/how-to-take-fingerprints/

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 144 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

167 ความคิดเห็น

  1. #136 0631122612 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2563 / 02:11
    แด๊ดดี๊ที่ไม่ได้แปลว่าพ่อ เรือบาปชั่ยมั้ย!!!
    #136
    1
    • #136-1 0631122612(จากตอนที่ 10)
      30 สิงหาคม 2563 / 02:17
      แอแงตีความผิด นึกว่าคือพ่อลูกกัน ตอนนี้เข้าใจแล้ววใดใดคือเขิงแหละ
      #136-1
  2. #130 GornK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2563 / 02:27
    โธ่ เด็กน้อยโดนต้มซะเปื่อยเลยนะ เห็นละเอ็นดูอยากหยิกแก้มแล้วเป่าพุงจริงๆ
    #130
    1
    • #130-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 10)
      1 กรกฎาคม 2563 / 03:35
      5555555555เป่าพุงเลยหรอคะะ ถ้าที่บ้านเราทำคงไม่แปลกนะคะ ทำเพราะเอ็นดู แต่ที่ยุ่นนี่...
      #130-1
  3. #66 YoooG (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2563 / 19:05
    อุเมะต้องตอบว่า “ มันไม่ใช่ชื่อจริง ชั้นเป็นคนไทย คนไทยแปลว่าอิสระ ชั้นจะไม่ยอมบอกชื่อจริงเธอหรอก “ 55555555555
    #66
    2
    • #66-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 10)
      3 มิถุนายน 2563 / 19:14
      555555555อันนี้ฮาค่ะ ก็จริงนะคะเนี่ยถถถถถถ ถ้าบอกไปทีโคนันคงมีอึ้งแน่ๆเลยค่ะะ😂
      #66-1
    • #66-2 .•:*´Lenna`*:•.(จากตอนที่ 10)
      2 กรกฎาคม 2563 / 16:59
      ขอขำเม้นนี้ด้วยคนเถอะค่ะ ฮื้อ ตลกมาก อยากให้เด็กดีมีกดถูกใจคอมเม้นต์ซะที 555
      #66-2
  4. #59 Caramel_Mustard (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 21:34

    จงใจตามมาแหละดูออกก แงงง เขินอีกแล้ว
    #59
    1
    • #59-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 10)
      1 มิถุนายน 2563 / 22:00
      อยากตามมาเพราะเป็นห่ว---แค่ก ค่ะ 55555555
      #59-1
  5. #47 soulking (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2563 / 14:51
    \(^0^)/
    #47
    1
    • #47-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 10)
      1 มิถุนายน 2563 / 03:58
      รอติดตามด้วยนะคะ~
      #47-1
  6. #46 fugia (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 22:45
    เรย์นี่แบบ...อ่อยแบบเนียนๆตลอดอ่ะ
    #46
    1
    • #46-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 10)
      31 พฤษภาคม 2563 / 02:58
      อุ๊ยๆ~อย่าพูดความจริงค่ะ---ฮาาา คุณเรย์ชอบหยอดทีละนิดเป็นนิสัยของเขาแหละค่ะ5555555
      #46-1
  7. #45 Thisisrin (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 22:14

    งือออออ สนุกมากค่ะไรท์ รอติดตามตอนต่อไปน้าา่่

    #45
    1
    • #45-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 10)
      31 พฤษภาคม 2563 / 02:57
      ฮืออ ดีใจที่รี้ดชอบค่ะ! ขอบคุณมากๆเลยนะคะ แล้วติดตามรอได้เลยค่าา
      #45-1
  8. #44 Ploy Parita (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 18:06

    อยากอ่านต่อ
    #44
    1
    • #44-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 10)
      31 พฤษภาคม 2563 / 02:56
      รอก่อนนะคะะ~~
      #44-1
  9. #43 ขุนนน (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 17:34
    เอ็นดูเจ้าเด็กแว่นนน โธ่อุเมะก็แกล้งเก่งจริงๆ
    #43
    1
    • #43-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 10)
      31 พฤษภาคม 2563 / 02:55
      อุเมะเป็นคนเอ็นดูเด็กค่ะ ฮิๆ
      #43-1
  10. #42 Yukisi! (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2563 / 17:28

    แค่เห็นสีผิวก็รู้แล้วว่าเป็นใคร.....

    #42
    1
    • #42-1 Himawari Yukino(จากตอนที่ 10)
      31 พฤษภาคม 2563 / 02:55
      ใช่มั้ยคะะ55555 รู้เลยนะว่าเป็น----
      #42-1