[FIC Nanatsu no taizai] OUR PROMISE คำสัญญาของพวกเรา

ตอนที่ 4 : #Promise 2# Do you trust me? (RW 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 419
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    5 พ.ค. 62





                                                                                       " ความเชื่อใจ "


รูปภาพที่เกี่ยวข้อง





               จู่ๆภายในห้องก็เกิดอาการเดธแอร์ขึ้น 


               โอเค นี่หรือว่าฉันจะคิดผิดกันแน่นะที่เลือกที่จะทำแบบนี้...


               ไม่มีใครพูดอะไรออกมาขัดสถานการณ์นี้เลยซักคน ฉันก็ได้แต่จ้องตาเมลิโอดัสตอบอยู่แบบนั้น ให้ตายเถอะ ไม่ชอบเลยความเงียบที่ชวนทำให้อึดอัดแบบนี้เนี่ย


               ภายในดวงตาของเค้าฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกโหยหา แต่เพียงแค่ชั่ววูบเท่านั้นก่อนจะหายไป และเริ่มเอ่ยปากออกมาว่า


               " เธอเป็นใครกัน? " ได้อย่างหน้าตาเฉย....


               วืดด


               " ปัญหามันอยู่ตรงนั้นหรอกหรอคะ! " ทำเอาฉันไปต่อไม่เป็นเลยทีเดียวเชียวล่ะ 


               ' ร รู้หรอกนะว่าเค้าเป็นคนที่กวนประสาทขนาดไหน แต่พอมาเจอกับตัวเองก็รับมือยากเหมือนกันแฮะ นี่เค้าไม่คิดจะถามเลยหรอว่าทำไมถึงมีเอลิซาเบธสองคนหรือทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้ทั้งๆที่เอลิซาเบธที่พึ่งจะเกิดใหม่ก็อยู่ตรงนี้หรือพวกคำถามอะไรทำนองนั้นน่ะ '


               " ฉ ฉันคือคนที่ร่วมเดินทางมากับคุณตอนที่อยู่ดาน่าฟอร์น่ะค่ะ คนที่สวมผ้าคลุมแล้วอาสาอุ้มเด็กคนนี้ให้ไงคะ! " แล้วฉันก็บ้าจี้ตอบคำถามเค้าไปซะด้วย


               " อ๋อ~ จริงด้วยสินะ " เค้าว่าด้วยน้ำเสียงสบายอารมณ์


               " ม ไม่ใช่สิ! ที่สำคัญกว่านั้นน่ะ!---อุ๊บ " ฉันหยุดความกวนประสาทของเค้าไว้แค่ตรงนั้นและเริ่มที่จะอธิบายเกี่ยวกับตัวของฉันเอง แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออยู่ดีๆเค้าก็ฉกตัวเอลิซาเบธที่ฉันอุ้มอยู่ไปอย่างรวดเร็วและไม่กระทบกระเทือนจนทำให้เอลิซาเบธเป็นอันตรายเลยซักนิดเดียว 


               แต่เป็นฉันเนี่ยแหละ ที่กำลังตกอยู่ในอันตราย...


               ภาพสโลโมชั่นเมื่อสักครู่คือ ในวินาทีที่เค้าฉกตัวเอลิซาเบธไป ตัวของฉันก็เหมือนจะลอยได้ไปชั่วขณะก่อนที่จะล้มลงไปกับพื้น       


               " อึก--แค่กๆๆ " ทำเอาฉันหยุดหายใจไปชั่ววูบ เพราะนอกจากเค้าจะเสยหมัดใส่ท้องฉันเบาๆ ย้ำว่าเบาๆนะ... 



               เบาจนฉันสำลักเลือดออกมาเนี่ย!



               ชิ้ง


               ซ้ำ ในชั่วพริบตาก็ยังจะอุตส่าห์กระโดดมาชักอาวุธ(?)อย่างด้ามจับสีเขียวที่คล้ายรูปมังกรขดกันเป็นวงกลมด้านล่าง อัญมณีสีแดงที่เป็นตาของมันตรงปลายด้ามใส่หน้าฉัน แล้วยังปล่อยจิตสังหารออกมาอีกด้วย


               " ฉันจะถามอีกรอบ เธอเป็นใครกัน? " เค้าว่างั้นแน่ะ จากน้ำเสียงที่ฟังดูสบายอารมณ์เมื่อสักครู่ แปรเปลี่ยนเป็นน้ำเสียงติดเหี้ยมไปในทันใด


               โอเค ฉันว่าฉันคิดผิดที่ทำแบบนี้ และเหมือนฉันเองนี่แหละที่จะเข้าใจคำถามผิดไป ตอนนี้เค้าอาจจะกำลังเข้าใจผิดอยู่ว่า ฉันคือศัตรูที่ปลอมตัวมาเป็นเอลิซาเบธหรืออะไรเทือกนั้นอยู่ก็เป็นได้ ก็คิดไว้แล้วแหละนะว่าอาจจะต้องมีการใช้กำลังกันเกิดขึ้น แต่ไม่นึกว่ามันจะขนาดนี้นี่นา...


               ตอนนี้ฉันกำลังนอนกุมท้องตัวเองด้วยความเจ็บปวด ด้วยความที่ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ซาราทรัสและบัลทร่าที่พึ่งรู้สึกตัวก็รีบเข้าไปห้ามปรามทันที


               " เดี๋ยว! หยุดก่อนเมลิโอดัส! ใจเย็นๆก่อนนะค่อยๆพูด ค่อยๆจากันก็ได้ ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ล่ะ อีกฝ่ายเป็นแค่เด็กผู้หญิงนะ " ซาราทรัสเข้าไปพูดกับเมลิโอดัส เพื่อให้เค้าใจเย็นลง แต่ดูเหมือนจะไม่เป็นผลเพราะเค้าไม่ได้สนใจอีกฝ่ายเลยซักนิด 


               อีกด้านหนึ่งบัลทร่าก็เข้ามาช่วยพยุงฉันให้ลุกขึ้นมานั่งดีๆ พร้อมกับถามด้วยความเป็นห่วง แต่ฉันก็ไม่ได้ยินเสียงที่เค้าพูดเหมือนกัน ฉันกับเมลิโอดัส ต่างคนต่างก็จ้องหน้ากันอยู่อย่างนั้น จนในที่สุดฉันก็ต้องพูดออกมาเพื่อสื่อสารให้เค้าเข้าใจ ว่าฉันไม่ได้มีจุดประสงค์คิดร้ายอะไรเลยแม้แต่น้อย


               " ฟังฉันนะเมลิโอดัส " 


               ฟึ่บ


               ทันทีที่ฉันเอ่ยชื่อของเค้าออกไป ปลายด้ามนั่นก็เค้ามาประชิดเข้ากับคอของฉันทันที ประมาณว่าถ้าฉันพูดอะไรไม่เข้าหู คอของฉันก็คงจะหลุดออกจากบ่าแน่ๆ แต่ฉันก็ต้องทำใจดีสู้เสือ ทำเป็นไม่สนใจมันและพูดต่อไป


               " เข้าใจนะว่าพึ่งจะเสียคนที่รักไป แต่นายช่วยใจเย็นๆ แล้วฟังเรื่องราวของฉันก่อนเป็นไง? " ฉันว่า 


               ปลายด้ามนั่นค่อยๆลดลงอย่างเชื่องช้า ก่อนที่เค้าจะเก็บมันไว้ที่หลังดังเดิม ซาราทรัส และบัลทร่าต่างก็ลอบถอนหายใจที่ฉันพึ่งจะรอดจากวินาทีเฉียดตายมาอย่างโล่งอก


               " เล่ามาสิ " เมลิโอดัสว่าด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ


               แล้วฉันก็ต้องเริ่มเล่าใหม่ทั้งหมดตั้งแต่ต้น เหมือนอย่างที่ฉันเล่าให้บัลทร่าฟังไปเมื่อสักครู่ และเมื่อเล่าให้ฟังจนจบทุกคนก็นิ่งไปเพื่อรอดูปฎิกิริยาของเมลิโอดัส แต่ดูเหมือนซาราทรัสเป็นคนที่ดูจะตกใจซะมากกว่า


               " ร เรื่องจริงอย่างนั้นรึ! " ซาราทรัสว่า


               ' คุณน่ะหุบปากไปเถอะ! ' ฉันคิด


               " ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ...พิสูจน์ได้มั้ยล่ะ ว่าสิ่งที่เธอเล่ามาทั้งหมดเป็นเรื่องจริง~ " หลังจากที่เมลิโอดัสทำหน้านิ่งไปสักพัก เค้าก็อยากจะให้ฉันพิสูจน์ว่าเรื่องที่ฉันพูดเป็นเรื่องจริง ซึ่งดูเหมือนว่าซาราทรัสกับบัลทร่าท่านพ่อคนใหม่ของฉันก็ดูจะสนใจซะด้วย


               " ...มันก็ได้อยู่หรอกนะคะ แต่ว่า เรื่องที่ฉันจะขอพูดต่อไปนี้น่ะ เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นมาแล้วในอดีตเท่านั้น ส่วนเรื่องในอนาคตที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้ฉันไม่สามารถบอกได้จริงๆ ถือว่าเป็นเรื่องต้องห้ามที่ฉันทำไม่ได้และจะไม่ทำอย่างเด็ดขาดค่ะ " ฉันอธิบายให้ทุกคนฟังซึ่งพวกเขาก็พยักหน้ารับรู้ถึงสิ่งที่ฉันบอกไป


               " อีกเรื่องนึงก็คือ...ตอนที่ฉันจะบอกเรื่องของเมลิโอดัสนั้น ฉันขออยู่กับเค้าสองคนด้วยนะคะ " ฉันว่า


               " เอ๋ ทำไมล่ะ? " ซาราทรัสถาม


               " เรื่องบางเรื่องก็ไม่จำเป็นต้องรู้นะคะ~ " หรือในอีกความหมายนึงก็คือ อย่าเ-ือกค่ะ! ฉันยิ้มหวานให้เค้า


               " อ ฮะๆๆ " ซาราทรัสยิ้มแห้ง เมื่อรับรู้ความหมายแฝงที่เจ้าตัวต้องการจะสื่อ


               " งั้น มาเริ่มกันที่เรื่องแรก น้องสาวของ...ท่านพ่อ  " ฉันลากเสียงยาวแล้วเว้นช่วงไปสักพัก มองหน้าบัลทร่าเพื่อทำใจก่อนจะเล่า


               " เธอมีชื่อว่า นัดญ่า เธอได้พบรักกับเด็กผู้ชายคนนึง เด็กผู้ชายคนนั้นออกจะเป็นคนที่ดูประหลาดและชอบแต่งตัวด้วยชุดเมดอยู่เสมอ แต่เค้าก็เป็นคนดีนะ ทั้งสองคนต่างมีใจให้กันและกัน แต่สุดท้ายแล้ว...เธอก็เสียไปตั้งแต่ยังเด็ก เธอจากไปด้วยโรคประจำตัวของตัวเธอเอง แต่ก่อนที่เธอจะเสีย...เธอ...ก็ยังยิ้มอย่างมีความสุขค่ะ " ฉันว่า ก็ยิ้มอย่างอ่อนโยนด้วยความเห็นใจเธอ อาจจะสังเกตุว่าทำไมฉันถึงไม่เอ่ยชื่อของเด็กผู้ชายคนนั้น 


               ในช่วงเวลาที่เกิดเรื้องนี้ขึ้น เมลิโอดัสไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นี้ด้วย ขืนพูดออกไปล่ะก็...นะ


               " แค่นี้คงจะพอพิสูจน์ได้ใช่มั้ยล่ะคะ ท่านพ่อ เพราะนี่เป็นเรื่องในสมัยที่ท่านยังเด็กกว่าข้าในตอนนี้อีกนะคะ " ฉันว่าพลางหันไปหาเค้า พร้อมกับทำท่าวัดส่วนสูงประกอบ


               " ...อืม แค่นี้ข้าก็เชื่อแล้วล่ะ " บัลทร่าหลับตาลงและอยู่ในท่านั่งที่สงบนิ่ง


               " ไม่น่าเชื่อ... " ซาราทรัสว่า


               " ต่อไปก็...ตานายแล้ว เมลิโอดัส " ฉันว่า พลางมองไปยังซาราทรัสกับบัลทร่าเป็งเชิงว่า ฉันขออยู่กับเค้าเพียงลำพัง ซึ่งทั้งสองคนก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ปล่อยให้ฉันกับเมลิโอดัสอยู่กันตามลำพังอย่างที่ขอไว้


               " คิดๆดูแล้ว...จะไม่เป็นไรจริงๆน่ะหรอคะ? ให้ฉันพูดได้จริงๆนะ.. " ฉันยังทำท่าลังเลอยู่บ้าง เพราะกลัวเหลือเกินเจ้าค่ะ... 


               กลัวว่าชีวิตฉันจะหาไม่ก่อนที่จะเล่าจบน่ะสิ!


               " ไม่เป็นไรหรอกน่า เล่ามาเถอะ เพราะฉันก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าเธอจะรู้เรื่องของฉันมากแค่ไหน " 


               เอาอีกแล้ว... ไอน้ำเสียงติดสบายแบบนี้ มันชวนทำให้ไม่สบายใจเลยแฮะ 


               เหมือนเป็นลางร้ายบอกชะตากรรมอะไรซักอย่าง....


               " จะเริ่มที่เรื่องไหนดีล่ะคะ? ระหว่าง...เรื่องที่คุณเป็นลูกชายของราชาปีศาจ? เรื่องที่คุณเคยเป็นบัญญัติ 10 ประการมาก่อน? เรื่องที่คุณทำอาหารห่วยแตก?...หรือเรื่องคำสาป...ของคุณกับเอลิซาเบธดีล่ะคะ " ฉันว่าพลางหันไปมองหน้าเขา


                " ..... " อาา...มีแต่เรื่องต้องห้ามทั้งนั้นเลยสินะ ถึงได้ถามไงล่ะว่าให้เล่าให้ฟังได้จริงๆน่ะหรอ? ยกเว้นเรื่องทำอาหารอ่ะนะ...


                เค้าเงียบไปแล้วล่ะค่ะทุกคน... เงียบแบบนี้คือเล่าต่อได้ใช่มั้ยคะ?


------(50%)




               1 ชั่วโมงถัดมา


               หลังจากที่ฉันนั่งพิงกำแพงพับเพียบเรียบร้อยลงกับพื้น เมลิโอดัสก็นั่งอยู่ข้างๆฉันด้วย ในขณะที่ในอ้อมกอดของเค้านั้นก็มีเอลิซาเบธที่ผล็อยหลับไปแล้ว และเล่าเรื่องของเมลิโอดัสไปพอประมาณด้วยสีหน้าอมทุกข์ เพราะความอึดอัดที่เพิ่มขึ้นสูงเรื่อยๆ ฉันพยายามที่จะผ่อนคลายนะ แต่เจ้าตัวน่ะเล่นไม่ปริปากพูดอะไรออกมาเลยซักคำ 


               " ...หืมม รู้ทั้งหมดจริงๆด้วย " หลังจากที่เค้าเงียบมานานก็เริ่มที่จะพูดอะไรออกมาบ้าง นั่นทำให้ฉันค่อนข้างที่จะหายใจคล่องขึ้นมาบ้าง... 


               " เอาล่ะ ฉันจะขอสรุปรวบยอดล่ะนะ ข้อที่1 ฉันไม่ใช่เอลิซาเบธที่กลับชาติมาเกิดใหม่ด้วยคำสาปนั่น ข้อที่2 ฉันไม่มีเจตนาแอบแฝงอย่างการที่คิดจะทำร้ายเอลิซาเบธหรือนายเลยซักนิด และข้อที่3...เป็นความจริง ที่ฉันไม่ใช่คนของโลกนี้  " ฉันพูดสรุปให้เค้าฟังถึงเรื่องที่เล่าไปทั้งหมด แต่ข้อสุดท้ายนั้นฉันพูดด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาซะจนคนที่นั่งข้างฉันเหลือบสายตามามองเล็กน้อยก่อนจะหันกลับไป ทำท่าคิดอะไรบางอย่างก่อนจะลุกขึ้นมาและพูดกับฉันว่า


               " ก็ได้ ฉันจะยอมเชื่อเธอก็ได้ แต่มีข้อแม้อย่างนึงนะ~ " เมลิโอดัสพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริงติดทะเล้น 


               " ข้อแม้? ข้อแม้อะไรงั้นหรอ " ฉันถามด้วยสีหน้าครุ่นคิด


               " ฮืมๆๆ ฉันยังไม่บอกตอนนี้หรอก ขอเก็บไว้ก่อนละกันนะ " เค้าฮัมน้ำเสียงปกติที่มักจะใช้กวนประสาทใครซักคนอยู่เสมอออกมา พร้อมกับพูดด้วยสีหน้าที่เจ้าเล่ห์ จนฉันหวั่นว่าเค้าจะนำพาโชคชะตาอะไรบางอย่างที่ทำให้ฉันเรือหายมาแน่ๆ...


               " สัญญาสิ ว่าพอถึงเวลานั้นเมื่อไหร่ เธอจะไม่ปฎิเสธมัน " เมลิโอดัสว่า


               " เอ่อ...ก็ได้ค่ะ " ฉันว่า ด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยมั่นใจซักเท่าไหร่


               " งั้น ข้อตกลงเสร็จสิ้น จากนี้ไปก็ขอฝากตัวด้วยนะ เธอ...เธอชื่ออะไรนะ? " เค้าว่างั้นแน่ะ


               วืดด


               " แพทริเซียค่ะ!! แพท-ทริ-เซีย! " ฉันพูดชื่อตัวเองอย่างเสียงดังฟังชัด และเน้นทีละคำ เพื่อให้ชื่อของฉันมันซึมเข้าไปในหัวของอิตาทึ่มนี่บ้าง นอกจากจะลืมชื่อคนอื่นเค้าตอนที่เล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟังแล้ว ยังจะทำหน้าตายโดยไม่รู้สึกสำนึกผิดเลยซักนิดอีก มันหน้าโมโหชะมัด!


               " โอ้! แพทริเซีย ฝากตัวด้วยนะ " ค่ะเค้าไม่รู้สึกสำนักผิดจริงๆด้วยล่ะค่ะ...


               เฮ้ออ เกินเยียวยาแล้วล่ะผู้ชายคนนี้ 


               " เอาล่ะๆๆๆ คิดว่าน่าจะถึงเวลาแล้วล่ะมั้ง? " เมลิโอดัสว่า 


               ด้วยความที่จู่ๆเค้าก็พูดออกมาแบบนี้ มันเลยทำให้ฉันสงสัยว่าเค้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรกัน จึงถามเค้าไป


               " เวลา? เวลาอะไรหรอคะ " ฉันถาม


               " เธอคงไม่ได้ลืมไปหรอกนะ ว่าฉันต่อยท้องเธอไปน่ะ? " เมลิโอดัสถามด้วยใบหน้าที่แปลกใจ


               " เอ่อ มันก็ใช่อยู่หรอกค่ะ แต่ว่ามีอะไ--ร--- " ฉันยังถามไม่ทันจะจบประโยค อยู่ๆร่างกายมันก็รู้สึกหนักอึ้ง ก่อนที่สติของฉันจะดับวูบไป และทิ้งตัวลงไปกับพื้นตามแรงโน้มถ่วงของโลก แต่โชคยังดีที่เมลิโอดัสคว้าตัวฉันไว้ได้ทัน ไม่งั้นก็ล่ะ...ได้จูบพื้นแน่ๆ


               ก๊อกๆ แอ๊ดด


               " พวกเราจะเข้าไปล่ะนะ---- เอ๊ย! ม เมลิโอดัส น นายทำอะไรกับแพททริเซียน่ะ! " ซาราทรัสและบัลทร่าหลังจากที่ออกจากห้องไป เพื่อไปพักอีกห้องนึงที่อยู่ข้างๆ พวกเขาเห็นตรงกันว่านี่ก็ผ่านมาหนึ่งชั่วโมงแล้ว พวกเราสองคนคงจะคุยเสร็จแล้วกระมัง จึงกลับเข้ามายังห้องพักขององค์ราชา แต่ภาพแรกที่เปิดประตูเข้าไปก็พบว่าแพทริเซียนั้นได้สลบไปแล้ว จึงตีโพยตีพายใส่เมลิโอดัสทันที


               " ไม่ใช่อย่างที่นายคิดซักหน่อย อืม...แต่ถ้าก่อนหน้านี้น่ะใช่ " เมลิโอดัสพูด


               " ตกลงมันยังไงกันแน่เนี่ย! " ซาราทรัสว่า


               " เอาเป็นว่ารีบพาเธอไปพักก่อนเถอะ ซาราทรัส ไปตามหมอมาทีสิ แล้วก็ไปตามคนมาช่วยอุ้มแพททริเซียไปทีนะ " บัลทร่ารีบตัดบทก่อนที่จะเถียงกันไปมากกว่านี้ และรีบพาคนมาอุ้มแพทริเซียไปให้หมอรักษาทันที ก่อนที่จะหันกลับไปหาเมลิโอดัสเพื่อที่อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูด


               " อย่าห่วงเลย ข้ากับยัยนั่น เราเคลียร์กันเรียบร้อยแล้วล่ะ " เหมือนเมลิโอดัสจะรู้เลยพูดเพื่อให้บัลทร่าคลายกังวลลงกับสิ่งที่กำลังคิดอยู่ซะ


               " ถ้าเป็นแบบนั้นก็แล้วไปล่ะนะ งั้นข้าขอตัว " บัลทร่าถอนหายใจอย่างโล่งอก พลางกับขอตัวไปดูแพทริเซียที่ตอนนี้ยังหลับไม่ได้สติอยู่ในห้องพัก


               ตอนนี้ก็เหลือเพียงแต่เมลิโอดัสและเอลิซาเบธเท่านั้นที่ยังอยู่ในห้อง พอบัลทร่าออกไปแล้ว เค้าก็หันกลับมามองเอลิซาเบธที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของเค้า เมลิโอดัสยิ้มที่มุมปากเพียงเล็กน้อย ก่อนที่จะก้มลงไปจูบอย่างแผ่วที่หน้าผากของเอลิซาเบธด้วยความทะนุถนอม


               ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เมลิโอดัสบอกว่า รู้ทุกอย่างจริงๆด้วย น่ะ อันที่จริง เอาเข้าจริงๆแล้วตัวฉันเองก็ยังไม่เข้าใจอยู่อย่างนึง ที่เกี่ยวกับเรื่องนั้น...


               เกี่ยวกับเรื่องคำสาปนั้นไงล่ะ


               นี่เมลิโอดัส นายน่ะ...ต้องทนเจ็บปวดมามากแค่ไหนกันนะ กับการที่ต้องสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักไปหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็ยังกลับมาเจอกันอยู่เรื่อยไปไม่มีวันจบสิ้น จนกว่าโซ่ตรวนที่ว่านั่นจะพังทลายลง...



               มันคงจะ เจ็บปวดเจียนตาย เลยใช่มั้ยนะ?

.

.

.

.

.

               หลังจากที่ฉันโดนส่งเข้าห้องพยาบาลไปเพื่อรักษา ก็ได้ย้ายเข้ามาอยู่ในห้องพักส่วนตัวของฉันตลอดระยะเวลาที่จะอยู่ที่นี่ ที่บัลทร่าเป็นคนจัดเตรียมไว้ให้แล้ว ฉันตื่นขึ้นมาเพื่อสำรวจร่างกายตนเอง ก็พบว่ารอยที่โดนเมลิโอดัสเสยเข้าที่ท้องน้อยของฉันนั้น ตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่ร่องรอยให้เห็นเลยแม้แต่นิดเดียว


               " จริงหรอเนี่ย? ทั้งๆที่ตอนนั้นยังเห็นลางๆว่ามัน ม่วงช้ำซะขนาดนั้นน่ะนะ " ฉันว่าด้วยน้ำเสียงที่ไม่เชื่อสายตาตัวเอง ก่อนหน้านี้ตอนที่สลบไปก็พบว่าตอนที่ได้สติกลับคืนมาเล็กน้อย ตัวเองก็โผล่มาอยู่ในห้องพยาบาลซะแล้ว เป็นเพราะเสียงพวกพยาบาลที่ดูจะวุ่นวายกันไปหมดมาปลุกให้ฉันตื่นขึ้น จึงมีแรงพอที่จะเหลือบมองแผลบนหน้าท้องที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อต่างๆ


               " อืม...ช่างมันเถอะ หายดีก็ดีแล้วล่ะนะ " ฉันว่าปัดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนที่จะล้มตัวกลับไปนอนใหม่



               หารู้ไม่ว่า เพียงแค่หนึ่งจุดเล็กๆที่ฉันไม่ใส่ใจในตอนนี้



                จะเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตของฉันไปตลอดกาล



               การผจญภัยของจริงน่ะ มันพึ่งเริ่มขึ้นต่างหากล่ะ!


 




Talk 1 

มาแล้ววว กับตอนที่2 ในยามค่ำคืน....ของวันถัดมา 

ใครเห็นทอล์คนี้แล้วไรท์มีเรื่องจะแจ้งให้ทราบ ไรท์จะทำการจัดหน้านิยายใหม่ค่ะ

เพราะไรท์เจอปัญหาที่ว่าอัพนิยายที่รีไรท์แล้ว มันไม่แจ้งเตือนค่ะ

ขออภัยในความไม่สะดวกนะคะ~

แล้วก็ในเรื่องของไทม์ไลน์ของฟิคเรื่องนี้ ไรท์จะเรียงลำดับเหตุการณ์จากอดีตขึ้นมาก่อน

แล้วค่อยเลี้ยวเข้าสู่เนื้อหาหลักในอนิเมะค่ะ มีอะไรผิดพลาดไปบ้างก็บอกกันได้นะคะ

สุดท้ายนี้ เม้นติชมกันเข้ามาเยอะๆนะะ อีก50% เจอกันพน.ค่ะ!


Talk 2 

เอ ทำไมรู้สึกว่า50เปอร์เซ็นหลังมันสั้นๆเนาะ..ช่างมันละกั---//แค่ก//โดนรีดจับหักคอ

เดี๋ยวยาวไปจะยืดเยื้ออีก ถถถถถถ

เดี๋ยวแก้ตัวให้ในตอนที่3นะ รอเค้าก่อนนน

พอมาถึงตรงนี้ก็พึ่งรู้ตัวว่าตัวเองยังไม่ได้อธิบายเกี่ยวกับฟิคเรื่องนี้แบบจริงจังๆซักที

หลายๆคนอาจจะสังเกตุว่า ตัวละครocยังเหลืออีก2คนใช่ม้า 

เอาไว้ไรท์จะไปอธิบายในหน้าหลักนิยายอีกทีน้าา

สำหรับวันนี้ Good night ค่ะ!



1st 03/05/62 50%
2nd 04/05/62 100%

B
E
R
L
I
N
?
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

69 ความคิดเห็น

  1. #33 _ZIN (@_ZIN) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 17:09

    เมลิโอดัสควบสองคนเลย
    #33
    2
    • #33-1 Himawari Yukino (@ice1998) (จากตอนที่ 4)
      6 มิถุนายน 2562 / 20:26
      มันจะดีหรอคะะ//หนุบหนับๆ---//แค่กๆ
      #33-1
  2. #10 TARA I.N.K. (@Ink260248) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 05:34

    ต่ออีกนะเรารอเสมอ รู้สึกอยากรู้ว่าน้องอลิธของเรานางจะติดใครหรือติดทั้งสองคนกันนะ
    #10
    1
    • #10-1 Himawari Yukino (@ice1998) (จากตอนที่ 4)
      5 พฤษภาคม 2562 / 22:55
      ฮุๆๆ ถ้าอยากรู้ล่ะก็----//โปรดติดตามตอนต่อไป~
      #10-1
  3. #9 TARA I.N.K. (@Ink260248) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 07:53

    ต่ออ่กเร็วๆนะรอไรท์เสมอ
    #9
    1
  4. #8 Todoya (@Todoya) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2562 / 07:00

    รอจร้าสนุกมากเลย
    #8
    1
    • #8-1 Himawari Yukino (@ice1998) (จากตอนที่ 4)
      4 พฤษภาคม 2562 / 17:40
      ซึ้งใจจ ขอบคุณน้าา
      #8-1