[Fin] llSFll Devil's Love (SJ , SNSD)

ตอนที่ 9 : Devil's Love 7 : ระยะทำใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 926
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 มิ.ย. 56


Devil's Love

ระยะทำใจ

 

 

ดวงตากลมโตคอยมองไปที่ประตูหน้าร้านอย่างใจจดใจจ่อ เธอมาถึงก่อนเวลานัดเกือบครึ่งชั่วโมง ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้รู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าเดทแรกในชีวิตซะอีก ยุนอาถอนหายใจเมื่อมองดูนาฬิกาที่ข้อมือ รู้สึกว่าเวลาเดินช้าเสียเหลือเกิน

“ใจเย็นๆสิยุนอา”

รุ่นพี่สาวสวยเจ้าของร้านเดินเข้ามาหาเมื่อเห็นร่างบางดูกระวนกระวาย ดาน่ารู้เรื่องทั้งหมดพร้อมกับยูริที่ยุนอาพามานั่งคุยกันที่นี่เพื่อขอคำปรึกษาจากรุ่นพี่คนสนิทของเธอทั้งสองคน จะว่าไปมันก็เป็นเรื่องของคนสามคนที่ยังไงก็ต้องมีคนเจ็บปวด ไม่หนึ่งคนที่ต้องเสียสละหรือไม่ก็เป็นทั้งหมดสามคนที่ต้องผิดหวัง

“พี่คะ พี่คิดว่าพี่ซีวอนเค้าจะเข้าใจยุนไหม”

“ซีวอนเป็นคนดีและเค้าก็รักยุนมาก ถ้ายุนพูดความจริงกับเค้า พี่เชื่อว่าซีวอนจะเข้าใจและยอมรับมันได้”

“นั่นละค่ะปัญหาใหญ่ของยุน เพราะยุนไม่รู้จะพูดยังไงดี”

“ก็แค่พูดความจริงที่เกิดขึ้นทั้งหมดกับความรู้สึกในใจของยุนจริงๆ แค่นั้นล่ะพี่คิดว่าพอที่จะทำให้ซีวอนเข้าใจ”

ถึงแม้จะได้คำแนะนำดีๆจากรุ่นพี่ แต่ยุนอายังไม่คลายกังวล เสียงถอนหายใจยาวกับคิ้วเรียวที่ขมวดมุ่นเป็นปมทำให้คนเป็นพี่ต้องหัวเราะขำในสีหน้าของน้องสาวที่น่ารัก

กรุ๊ง กริ๊ง

เสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ทั้งเจ้าของร้านและลูกค้าขาประจำหันไปมอง ร่างสูงสง่าที่เดินตรงเข้ามาหายิ่งทำให้ยุนอารู้สึกประหม่า รอยยิ้มอบอุ่นจากชายหนุ่มถูกส่งมายังสองสาวที่นั่งอยู่

“สวัสดีดาน่า”

“สวัสดีจ้ะซีวอน รับอะไรดีจ๊ะ”

“เหมือนเดิมละกัน”

ชายหนุ่มเอ่ยตอบเจ้าของร้านพร้อมกับรอยยิ้มที่ยังไม่จางหายไปจากใบหน้าหล่อเหลา “ไงคะน้องยุน รอนานไหม”

ยุนอายิ้มเจื่อนๆเมื่อร่างสูงหันมาทักทายเธอบ้าง

“ไม่นานหรอกค่ะพี่ซีวอน”

ชายหนุ่มยิ้มรับ เขารู้สึกสงสารคนตรงหน้าเหลือเกิน เธอคงรู้สึกลำบากใจมากพอดู เขายืนสังเกตจากด้านนอกตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในร้านแล้ว

ใช่ เขามาถึงก่อนที่เธอจะมาซะอีก

นั่นก็หมายความว่าทั้งเธอและเขามาก่อนเวลานัดกันทั้งคู่ อาจเป็นเพราะความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิมแล้วก็ได้ที่ทำให้สถานการณ์ดูน่าอึดอัดใจ

แก้วกาแฟหอมกรุ่นถูกวางลงตรงหน้า ซีวอนเงยหน้าขึ้นพร้อมกับยิ้มส่งไปให้พร้อมคำขอบคุณ “ขอบคุณครับ”

เจ้าของร้านคนสวยยิ้มตอบพลางมองเลยไปยังน้องสาวที่นั่งหน้าซีดอยู่อีกฝั่ง จึงเอื้อมมือไปแตะที่ไหล่บางเบาๆให้กำลังใจก่อนจะเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์เพื่อเปิดโอกาสให้พวกเขาคุยกันเอง

“งานที่ญี่ปุ่นเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหม” ชายหนุ่มเป็นคนชวนคุยหลังจากวางแก้วกาแฟลงบนจานรอง

“เหนื่อยค่ะ แต่ก็ดีนะคะ สนุกดีอีกแบบหนึ่ง”

“ดีแล้วล่ะ”

“พี่ได้ดูเอ็มวีของพวกเรารึยังคะ”

ซีวอนยิ้มเมื่อเห็นหญิงสาวเริ่มผ่อนคลายและชวนพูดคุย เขาพยักหน้ารับ “แล้วพี่คิดว่ายังไงคะ” หญิงสาวถามต่ออย่างอยากรู้ความคิดเห็นจากรุ่นพี่

“ก็ไม่ว่าไงนี่ ดีออก พวกเธอนี่พัฒนากันขึ้นเยอะเลย”

“ยุนก็ว่ายังงั้นแหละค่ะ แต่พี่คยูสิเอาแต่บ่นเรื่องเสื้อผ้าอยู่ได้”

ใบหน้าที่เคยเปื้อนรอยยิ้มเจื่อนลงเมื่อได้ยินชื่อที่หลุดมาจากปากของหญิงสาว

ยุนอาที่เพิ่งนึกขึ้นได้ อยากยกมือขึ้นตบปากตัวเองนัก ตากลมโตสั่นไหวเมื่อสบตากับคนตรงหน้า เพียงแวบเดียวที่แววตาของเขาดูเศร้าแล้วกลับเป็นประกายเมื่อเอ่ยถึงหนุ่มรุ่นน้อง

“ก็รู้อยู่ว่าหมอนั่นมันขี้หวงน่ะ”

ชายหนุ่มยิ้มนิดๆให้เธอ เขาพอจะเดาออกว่ายุนอาหมายถึงเรื่องอะไร เพราะเขาเองก็ได้ยินจากปากของเจ้าตัวเองที่บ่นเป็นตาแก่เมื่อเห็นเสื้อผ้า เครื่องแต่งกายของสาวๆในระหว่างที่พวกเขาเกาะขอบจอโน๊ตบุคดูซิงเกิ้ลแรกในญี่ปุ่นของพวกสาวที่ปล่อยออกมา

หญิงสาวยกแก้วกาแฟขึ้นจิบแก้เก้อ ซีวอนได้มองอากัปกิริยาของเธอแล้วก็ยิ้มอย่างเอ็นดู

“วันนี้น้องยุนว่างใช่ไหม”

ร่างบางพยักหน้ารับเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม ชายหนุ่มไม่พูดอะไรต่อแต่ยิ้มกว้างให้พลางเอ่ยชักชวนเธอออกจากร้านไป

ร่างสูงเปิดประตูรถให้ราวกับว่าเธอเป็นเจ้าหญิง ยุนอายิ้มหวานแทนคำขอบคุณ เขาเดินอ้อมมานั่งประจำที่แล้วหันมายิ้มให้กับร่างบางที่กำลังสงสัยว่าเขาจะพาเธอไปไหนก่อนจะออกรถไป

   

 

มีอยู่เป็นร้อย..เป็นถ้อยคำลาอยู่ในใจฉัน

ให้พูดออกไปเพียงแค่วันนี้...มันคงใช้เวลาไม่พอ

 

จะโกรธไหม..ถ้ารบกวนอะไรอีกครั้ง

ให้เหมือนวันที่เรารักกัน..อยากจะจำภาพเธอเอาไว้

และจะโกรธไหม..ถ้าขอดึงเธอมากอดไว้

..เพื่อพูดแทนคำในหัวใจ

ภาษากาย..มันบอกลาที่ตรงหัวใจ..ดีกว่าพูดจา
 

 

เมื่อรถหรูเลี้ยวเข้ามาจอดในลานกว้างหน้าสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า เด็กน้อยหลายๆคนที่กำลังวิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานต่างก็หยุดมองมาที่รถ รอยยิ้มสดใสของเด็กน้อยเมื่อเห็นรถที่คุ้นตา ยุนอาหันมามองหน้าคนขับแล้วยิ้มให้ แค่เห็นเขาขับรถมาทางนี้เธอก็พอจะรู้จุดประสงค์ของชายหนุ่ม

พี่ซีวอนเป็นคนดี มีน้ำใจ เป็นสุภาพบุรุษที่สมบูรณ์แบบที่สุด

แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นคนที่เหมาะสำหรับรัก

ชายหนุ่มลงจากรถมาแล้วเดินไปยังด้านท้าย มือหนายกเปิดฝากระโปรงออก เผยให้เห็นขนมมากมายรวมทั้งของเล่นที่บรรจุอยู่ในนั้น ทำให้บรรดาเด็กน้อยที่เห็นต่างกรูเข้ามาหา ร่างสูงคว้าเอวของคนตัวเล็กที่เกือบถูกเด็กๆวิ่งชนให้มาหลบอยู่ข้างกายเขา ยุนอายิ้มให้อย่างขอบคุณ

“เอาล่ะเด็กๆ ไม่ต้องแย่งกัน มาๆ เข้าแถวกันก่อนนะ”

เสียงทุ้มของพี่ชายใจดีร้องบอก เด็กๆจึงพากันทำตามอย่างว่าง่าย พวกเขาเข้าแถวต่อคิวมารับขนมกับของเล่นกันอย่างเป็นระเบียบ ยุนอาเอามาช่วยหยิบของแจกให้เด็กๆอีกแรง ใบหน้าสวยฉาบไปด้วยรอยยิ้มสร้างความอิ่มเอมใจให้กับชายหนุ่มที่แอบมองเธออยู่เป็นระยะ และเมื่อได้รับของกันไปครบแล้วเด็กๆที่รออยู่กล่าวคำขอบคุณพี่ชายพี่สาวกันอย่างพร้อมเพรียงก่อนจะแยกย้ายกันไป บ้างก็กลับไปเล่นกันต่อ บ้างก็นั่งกินขนมหรือไม่ก็เล่นของเล่นที่ได้รับไป

ยุนอานั่งมองภาพนั้นอย่างมีความสุขจนไม่ทันได้สังเกตคนที่นั่งมองหน้าเธออยู่ข้างๆ ซีวอนถอนหายใจอย่างหนักอก อยากจะพูดออกมาเต็มที่แต่ก็เหมือนมีอะไรมาสกัดกั้นเอาไว้ เขาจึงเอ่ยชวนเธอกลับขึ้นรถซึ่งคนตัวเล็กก็ทำตามอย่างว่าง่าย

“พี่ซีวอนจะพายุนไปไหนต่อเหรอคะ”

เธอถามขึ้นหลังจากคาดเข็มขัดนิรภัยเรียบร้อยแล้ว ซีวอนหันมายิ้มให้เธอนิดๆก่อนจะออกรถไปโดยไม่ยอมตอบคำถาม แต่ด้วยความเชื่อใจยุนอาจึงไม่เซ้าซี้ถามต่อ เธอยิ้มตอบเขาแล้วเบนสายตาไปมองสองข้างทางแทน

ไม่นานนักรถหรูแล่นมาเข้ามาจอดที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำฮันในตอนที่แดดร่มลมตกแบบนี้มีผู้คนมาออกกำลังกายกันมากมาย

“ไปเดินเล่นกันนะ”

หญิงสาวพยักหน้ารับก่อนจะเปิดประตูแล้วก้าวลงจากรถ ร่างบางลงมายืนสูดอากาศอย่างฉ่ำปอด ซีวอนที่ยืนอยู่ข้างๆจึงหยิบเอาโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเธอเก็บเอาไว้ คนถูกถ่ายที่หันมาเห็นเข้ายิ้มหวานให้เขาอย่างเต็มใจ

“พี่ซีวอน เราไปเดินเล่นเลียบแม่น้ำกันนะคะ”

ร่างบางหันมาชักชวนซึ่งเขาเองก็ตกลง สองหนุ่มสาวที่ดูแปลกแยกไปจากผู้คนทำให้ทั้งคู่เป็นจุดสนใจของคนที่พบเห็นหรือเดินสวนทางกัน บางคนที่จำได้ต่างยิ้มให้และพวกเขาก็ยิ้มตอบไป

“นานแล้วเนอะที่เราไม่ได้ออกมาเที่ยวกันสองคนแบบนี้”

“ค่ะ ก็เราไม่ค่อยว่างกันเลยนี่คะ”

“จริงด้วยสิ พี่อยู่เกาหลี พวกเธออยู่ญี่ปุ่น พอเธอกลับมา พี่ก็ต้องไปถ่ายละครที่ไต้หวันแล้ว สวนกันไปสวนกันมา แถมยุนไม่ยอมรับโทรศัพท์พี่อีก”

น้ำเสียงทุ้มตัดพ้อออกแนวเศร้าเมื่อพูดถึงเรื่องนี้ มือบางเอื้อมมากุมมือเขาเอาไว้พลางบีบเบาๆราวกับจะส่งความรู้สึกสำนึกผิดไปให้

“พี่ก็พอเข้าใจอยู่ เพราะยุนเองก็ไม่ได้รับสายคยูฮยอนเหมือนกัน”

“พี่ซีวอน”

เสียงหวานเอ่ยเรียกชื่อเขา ทำให้ชายหนุ่มต้องรีบยกมือมือขึ้นห้ามไม่ให้เธอพูดแล้วเขาก็เป็นคนพูดต่อเอง

“ตอนแรกพี่ก็ไม่อยากจะเชื่อเท่าไหร่นัก แต่การแสดงออกบางอย่างของพวกเธอทั้งสองคนมันทำให้พี่รู้สึกได้ ทั้งยุน ทั้งเจ้าคยู คงอึดอัดมากเลยใช่ไหม”

ร่างสูงเห็นม้านั่งว่างจึงจูงมือเธอเดินไปนั่งที่นั่น ตาคมมองตรงออกไปยังเบื้องหน้า พระอาทิตย์ดวงใหญ่กำลังค่อยๆลดตัวลงจรดเส้นขอบฟ้า

“มันเป็นเพราะเรื่องวันนั้นใช่ไหม”

เสียงแปร่งพร่าที่เอ่ยถามออกมาอย่างยากลำบาก เพราะหลังจากคอนเสิร์ตที่ญี่ปุ่น ที่เขาเห็นทั้งคู่ เขากลับไปที่โรงแรมนั้นเพื่อสอบถามเรื่องราวจากพนักงานในห้องอาหารที่พอจะทำให้เขารู้เรื่องมาบ้างว่าเกิดอะไรขึ้น ยอมรับว่าเขาเสียใจที่ไม่ได้ไปตามนัด แต่อีกใจนึงก็ดีใจที่คยูฮยอนไปทันเวลา ไม่เช่นนั้นเรื่องราวคงแย่กว่านี้มากนัก

“ถ้าพี่ไปตามนัด ยุนก็คงไม่”

“เรื่องมันผ่านไปแล้วค่ะพี่ซีวอน ยุนไม่อยากคิดถึงมันอีก”

ยุนอาพูดขัดขึ้นมาก่อนที่เขาจะพูดจบเพราะเธอไม่อยากรื้อฟื้นถึงเรื่องนี้จริงๆ

“พี่ขอโทษ”

“ยุนต่างหากที่ต้องเป็นคนขอโทษพี่” หญิงสาวเอ่ยพลางก้มลงมองที่มือตัวเอง “ที่จริงแล้วถึงไม่มีเรื่องนี้เกิดขึ้น ความรู้สึกของยุนเองก็คงไม่เปลี่ยนไปจากเดิม”

“นั่นสินะ เพราะยุนเองก็ไม่ได้รักพี่แบบนั้นมาตั้งแต่แรก”

“พี่คะ”

“ช่างเถอะ เอาเป็นว่า” ซีวอนหยุดพูดเพราะรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกอยู่ที่คอ เขาค่อยๆกลืนมันลงคอ เขาหันมามองสบตากับคนตัวเล็กที่บีบมือเขาไว้อย่างเข้าใจ

“เรายังเป็นพี่น้องกันได้ใช่ไหม”

“แน่นอนค่ะ”

ดวงตากลมโตกะพริบปริบๆเพื่อไล่น้ำตาที่เอ่อคลออยู่ไม่ให้มันไหลออกมา เธอยอมรับว่าผูกพันกับเขาพอสมควร เพราะที่ผ่านมาซีวอนดูแล เทคแคร์เธอเป็นอย่างดีและเขาก็รักเธอมาก แต่เธอก็ไม่อยากเห็นแก่ตัวยื้อเขาเอาไว้ เพราะเขายังมีโอกาสที่จะได้เจอคนที่ดี คนที่รักเขามากกว่าเธอ

“เอ่อ ยุนอา พี่ขอตัวไปห้องน้ำแปบนะ”

ร่างบางพยักหน้ารับพลางมองเหม่อออกไปยังแม่น้ำข้างหน้า ซีวอนหันกลับมามองแผ่นหลังของร่างเล็กนั้นอย่างอาวรณ์ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรออก

 

…..

 

คยูฮยอนรีบลงจากรถทันทีที่เขาหาที่จอดได้ เขารู้สึกหงุดหงิดมากที่จู่ๆวันนี้ผู้คนที่นี่ถึงได้ดูเยอะกว่าปกติ เขาพยายามโทรหายุนอาแต่ไม่สามารถติดต่อได้ในตอนนี้ยิ่งทำให้เขาว้าวุ่นใจ

“คยูฮยอน นายมารับยุนอาที่สวนสาธารณะริมแม่น้ำฮันด้วยนะ”

ประโยคสั้นๆจากซีวอน หลังจากเขากดรับสายเพียงเท่านั้น ยังไม่ทันได้ถามอะไรต่อรุ่นพี่หนุ่มก็วางสายไป แม้จะไม่แน่ใจในคำบอกกล่าวของซีวอน คยูฮยอนรู้แต่เพียงว่าเขาจะต้องมา ยุนอาจะอยู่ที่นี่หรือไม่ เขาก็ต้องมาให้เห็นด้วยตนเอง

ร่างสูงวิ่งหาหญิงสาวไปทั่วจนเหงื่อท่วม พระอาทิตย์กำลังลับไป ไฟตามทางเดินเริ่มส่องแสง แต่เขายังหาเธอไม่เจอ อยากจะตะโกนเรียกหา ติดอยู่ที่สถานะนักร้องดังของทั้งตัวเขาและเธอ ทำให้ชายหนุ่มได้แต่มองหาเธอเท่านั้น

“ยุนอา เธออยู่ที่ไหนนะ”

 

 

 

ร่างบางกระสับกระส่ายเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มหายไปนาน ครั้นจะโทรหาโทรศัพท์ของเธอดันมาแบตหมดซะก่อน จะเดินกลับไปหาที่รถเธอก็กลัวว่าจะสวนทางกันจึงได้แต่ยืนรอ

“ยุนอา”

“พี่ซีวอน ไปไหนมาคะ ยุนเป็นห่วงแทบแย่”

ร่างสูงกำยำไม่ตอบแต่ชูถุงอาหารกับขวดน้ำให้เธอดู ถึงแม้ยุนอาจะไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่เพราะเวลาที่เขาหายไปมันนานมากกว่าเรื่องแค่นั้น แต่เมื่อเขามายืนอยู่ตรงนี้แล้วเธอก็รู้สึกโล่งใจ

ซีวอนนั่งลงแล้วหยิบแฮมเบอร์เกอร์ส่งให้ หญิงสาวรับมาพร้อมกับเอ่ยขอบคุณ ถึงแม้ตอนแรกตั้งใจว่าจะชวนเขาคุย แต่ไปๆมาๆเธอเองก็ไม่รู้จะพูดอะไร เช่นเดียวกันกับชายหนุ่มที่มีคำพูดลามากมายแต่เขาก็ไม่สามารถเอื้อนเอ่ยออกมาได้ ได้แต่นั่งกินกันไป มองหน้ากันไปแล้วก็ยิ้มเท่านั้น

“ขอบคุณครับ” เขายิ้มพลางรับขวดน้ำที่เธอยื่นให้พร้อมกับกระดาษสำหรับเช็ดปาก

“พี่โทรให้เจ้าคยูฮยอนมารับยุนแล้วนะ อีกเดี๋ยวมันก็คงมาถึง”

หรือไม่ก็มาถึงแล้ว ความจริงเขาก็อยากจะบอกอยู่หรอกว่ายุนอากับเขานั้นอยู่ตรงจุดไหนของสวนสาธารณะแห่งนี้ แต่ด้วยความหมั่นไส้เขาเลยขอเอาคืนบ้างเล็กๆน้อยๆกับการให้เจ้าคยูตัวแสบวิ่งหาให้ทั่วสวน

“ทำไมคะ พี่ซีวอนมีนัดต่อที่ไหนเหรอ จริงๆแล้วยุนกลับเองก็ได้นะคะไม่เห็นต้องโทรตามเค้ามาเลย”

“เปล่าค่ะ ไม่ได้มีนัดที่ไหน พี่แค่”

เขาหันไปมองหน้าเธออีกครั้งก่อนจะคว้าร่างบางเข้ามากอดเอาไว้แน่น ยุนอาที่ตกใจพยายามจะผละออกจากร่างแกร่ง แต่คนตัวโตกว่ากลับยิ่งรัดแน่นกว่าเดิมพลางร้องบอกเธอด้วยเสียงสั่นเครือ

“พี่ขอกอดยุนอย่างนี้เป็นครั้งสุดท้าย แล้วพี่สัญญาว่าจะเป็นพี่ชายที่ดีสำหรับยุน”

คนตัวเล็กหยุดดิ้นเมื่อได้ยินเสียงนั่น แขนเรียวสอดโอบกอดตอบอย่างอบอุ่น ทั้งคู่ใช้สัมผัสแทนการเอ่ยคำร่ำลา

“ขอบคุณนะยุนอา ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่ได้รัก ได้ดูแลเธอ ต่อไปนี้พี่จะคอยมองดูเธออยู่ห่างๆ จำไว้ว่าถ้าวันไหนหมอนั่นมันทำให้เธอร้องไห้ เธอยังมีพี่อยู่นะคนดี”

 

…..

 

คยูฮยอนยืนมองภาพนั่นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ยอมรับว่าแวบแรกที่เห็นมันเจ็บแปลบที่ใจ กลัวใจของหญิงสาวจะรวนเร แต่สองขาของเขาก็ยังก้าวเข้าไปหาคนทั้งคู่อย่างไม่หวั่นไหว

“มาแล้วเหรอ”

ซีวอนเอ่ยทักพลางคลายอ้อมกอดออกจากร่างเล็ก ยุนอาเหลียวมองตามทำให้สบตากับร่างสูงที่เดินเข้ามาชิดถึงร่างเธอพอดี เขาพยักหน้ารับคำรุ่นพี่ก่อนจะเอื้อมมือไปประคองร่างบางเข้าหาตัวอย่างถือสิทธิ หญิงสาวมองเห็นแววตาของหนุ่มรุ่นพี่สลดวูบแล้วกลับมายิ้มกว้างให้เธออย่างจริงใจ ยิ่งทำให้เธอซาบซึ้งใจในความรักและเสียสละของเขาอย่างที่สุด

“ฉันฝากนายดูแลยุนอาด้วยนะคยูฮยอน”

ประโยคสุดท้ายที่ร่างสูงกำยำเอ่ยบอกกับน้องรักขณะเดินผ่านทั้งคู่ไปพร้อมกับรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวดโดยที่ไม่คิดจะหันกลับมามองทั้งสองคนนั่นอีก

คยูฮยอนโอบกอดร่างบางที่สั่นเพราะแรงสะอื้นเพื่อปลอบโยนหญิงสาวที่กำลังร้องไห้เพราะความสงสารรุ่นพี่ซีวอนสุดใจ ยุนอาหมุนตัวเข้าหาอกอุ่นพักพิง เธอร้องไห้จนตัวโยนจนเขาต้องกอดเธอให้แน่นขึ้นอีก




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

620 ความคิดเห็น

  1. #599 nalooknooknook (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 15:00
    วอนช่างเป็นคนดีเหลือเกิน ><
    #599
    0
  2. #586 porpor1508 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 18:12
     อินจัด
    #586
    0
  3. #560 Tomika (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 20:31
    พ่อเทพบุตรชีวอนนนนน T^T

    สงสารอ่า มีคนมาดามใจเถอะค่ะไรท์เตอร์
    #560
    0
  4. #542 chocomalt (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 19:18
    วอนคนดีไม่ไหวแล้ว ๆ

    คยูอย่าทำให้ยุนเสียใจนะ
    #542
    0
  5. #536 i-am-love-yoona (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 18:55
    สู้ๆๆนะพี่ซีวอน ^ ^
    #536
    0
  6. #515 chareearn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 15:16
     วอนสู้ๆๆ
    #515
    0
  7. #489 c-minor (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2554 / 17:24
    วอนนนนนน TT TT ความรักคือการเสียสละ
    #489
    0
  8. #483 stw bo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2554 / 15:31
    ชายวอน พ่อพระของยุนนนนนน

    อุปสรรคความรักขั้นแรกผ่านไปแล้วสินะ แต่เห็นไรท์เตอร์บอกมีอีกอุปสรรคที่ใหญ่กว่า เอิ่ม เริ่มกลัวค่ะ
    #483
    0
  9. #471 lollipop-green (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กันยายน 2554 / 16:05
    สงสารชเวจังTT  พ่อพระ แสนดีเหลือเกิน
    ตากี้ก้อย่าทำให้ยุนเสียใจนะ-*-
    #471
    0
  10. #452 yeonah (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 12:59

     กี้ระหว่างที่นายดูแลยุน

    เค้าจะดูแลชีวอนเองนะ ดูแลยุนดีๆล่ะ

    โอเคนะ

    #452
    0
  11. #414 RiiZaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 15:28
    สงสารวอนอ่ะ พี่ชายที่แสนดี
    #414
    0
  12. #327 aha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2554 / 23:14
    ฮือๆๆๆ คุณชายใจดีที่สวดเลย น่าสงสาร T^T
    #327
    0
  13. #323 bell-yoona (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2554 / 19:45
    วอนเป็นคนดีมากอ่ะ....สงสารวอนน T^T
    รอคยูยุนนะคะ หวานๆๆ~ ><
    #323
    0
  14. #321 lovely-yoona (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2554 / 19:23

    ตาคยูกี้ คุณชายวอนยอมมอบหัวใจให้นายดูแล
    ดังนั้น ห้ามทำให้หนูยุนต้องเสียใจนะ
    ไม่อย่างนั้นจะให้คุณชายเอาหัวใจกลับคืนเลย

    #321
    0
  15. #319 nooyoonie (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 21:22
    ชาย เชว ผูชายคนนี้  แมนสุดๆอ่ะ

    กี้อย่าทำเหม่งเสียใจนะ
    #319
    0
  16. #316 lastfantacycode (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 19:22
     TTT_____TTT เจ็บจึ๊กเลยค่ะไรเตอร์
    โดนเต็ม ๆ อ๊ากกก 
    #316
    0
  17. #314 pumkinsmile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 19:12
    วอนเป็นพี่ที่ดีมากกกกก  นับถือเลยอะ

     
    #314
    0
  18. #312 geeoilly (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 18:49
    เศร้าจริงจัง กี้แกถอยให้วอนเถอะ 555
    สงสารวอน ><
    #312
    0
  19. #309 Yoona (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 17:39
    สงสารวอน ;(



    #309
    0
  20. #308 yoonasnsd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 17:35
    วอนนายช่างเป็นคนดีแท้ๆ ให้สิกก้าคู่กับวอนแทนได้ไหมคะ


    คยูนายก็หวงเกินหน้าเกินตาไปหน่อยนะ
    #308
    0
  21. #307 5713 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 17:08
    โล่รางวัลบุคคลดีเด่น สมควรให้แก่วอนคนเดียว!

    ในที่สุดก็ลงเอยกันสักที

    แต่ว่านะ...คยูกับยุนจะบอกกับพวกพี่ๆในวงยังไงล่ะเนี่ย

    ปวดหัววววว

    #307
    0
  22. #306 love snsd (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 13:38
    สงสารวอนจับใจ ความรู้สึกนี้บอกไม่ถูกเลย
    #306
    0
  23. #305 jeanie-star (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 13:10
    คุณชายวอนคร้า ได้ใจที่สุดเลยค่ะ
    วอนทำซึ้งมากมาย  ชนะใจแม่ยกไปเลยคร้า....
    คยูยุนหวานเบาตอนท้ายเรื่องด้วย  คิคิ

    กรี๊ดดดดดดดดดดด
    แล้วจะรอติดตาม วอนยุน นะค่ะ  สู้ๆ
    #305
    0
  24. #304 yoonayun (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 10:45
    ซึ้งใจกับวอนอ่ะ ... วอนนายแมนมาก

    คยูรีบหาเหม่งให้เจอนะ

    ลุ้นต่อที่เหลือคร๊าบบบ
    #304
    0
  25. #303 lastfantacycode (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2554 / 09:59
     บ่อน้ำตาท่วม ฮืออออ
    วอนเอ๊ยยยย แสนดีเกินไปไหมเนี่ย
    สงสารอ่ะ T^T
    #303
    0