[Fin] llSFll Devil's Love (SJ , SNSD)

ตอนที่ 4 : Devil's Love 3 : เจ็บทุกครั้ง...ที่เขาอยู่เคียงข้างเธอ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,100
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 มิ.ย. 56


Devil's Love   

เจ็บทุกครั้ง...ที่เห็นเขาอยู่เคียงข้างเธอ

 

 

ถึงแม้ว่ามือไม้จะกำลังสาละวนอยู่กับโน๊ตบุคเครื่องสีขาวตรงหน้า แต่หัวใจของชายหนุ่มกลับลอยเข้าไปในห้องที่ถูกปิดเงียบเชียบตั้งแต่เขาและรุ่นพี่หนุ่มอย่างซองมินได้ก้าวเข้ามายังหอพักของบรรดาสาวๆ

พวกเขานั่งกันอยู่ที่โถงส่วนกลาง ซองมินกำลังนั่งคุยอยู่กับแฟนสาวที่โต๊ะอาหารไม่ห่างกันมาก ในขณะที่เจ้าของเครื่องอย่างซอฮยอนก็นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ข้างๆชายหนุ่มที่กำลังสแกนเครื่องอยู่

“มันไม่ได้โดนไวรัสหรอกจูฮยอน” ร่างสูงเอ่ยขึ้นในขณะที่สายตายังคงจับจ้องผลการรายงานอยู่ที่หน้าจอ “ที่เครื่องมันอืดก็อาจจะเป็นเพราะฮาร์ดดิสมันใกล้จะเต็มละมั้ง ดูสิเหลือไม่ถึง 10 Gb เธอเก็บอะไรไว้เต็มไปหมด”

คำบ่นของเขาทำเอาน้องเล็กเจ้าของเครื่องหน้าเจื่อน

“เคยลบไฟล์จำพวก Temporary files, Cookies อะไรพวกนี้ออกบ้างรึเปล่า”

ปากก็เอ่ยถามแต่สายตาคมก็ยังคงอยู่ที่เดิม จนไม่เห็นว่าหญิงสาวที่เขาพูดคุยอยู่ด้วยนั้นกำลังส่ายหน้าปฏิเสธ และเมื่อไม่ได้คำตอบเขาจึงเงยหน้าขึ้นมามองจนซอฮยอนต้องรีบหลบตาเขาเพราะเธอแอบมองหน้ารุ่นพี่หนุ่มอยู่ เขายิ้มนิดๆกับท่าทางเคอะเขินของหญิงสาว

“งั้นเธอดูนี่นะ คลิกเข้าไปตรงนี้”

ชายหนุ่มเลื่อนโน๊ตบุคไปตรงหน้าของรุ่นน้องสาวแล้วทำให้เธอดูเป็นตัวอย่าง ซอฮยอนมองหน้าคนสอนสลับกับหน้าจอเป็นระยะ แล้วพยักหน้ารับเมื่อเขาถามว่าเธอจำวิธีการได้ใช่ไหม

“เอ่อ แล้วต้องทำแบบนี้ทุกครั้งที่เปิดเครื่องเลยรึเปล่าคะพี่คยู”

“ไม่ต้องหรอก ซักอาทิตย์สองอาทิตย์ก็ได้ ส่วนไวรัสน่ะเครื่องเธอคงไม่มีหรอก มีโปรแกรมสแกนขั้นเทพซะขนาดนี้”

นิ้วเรียวชี้ให้เธอดูโปรแกรมที่ว่านั่น หญิงสาวยิ้มรับพลางก้มศีรษะขอบคุณรุ่นพี่เป็นการใหญ่ เธอก็รู้อยู่ว่าไวรัสน่ะมันเป็นข้ออ้าง

“ขอบคุณนะคะพี่คยูฮยอนที่สละเวลามาดูให้ ถ้าไม่ติดว่าจะต้องเอาไปทำรายงานด้วยก็คงไม่รีบร้อนแบบนี้หรอกค่ะ”

ซอฮยอนทำแก้มป่องเมื่อนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

“อ่ะ...เดี๋ยวซอจะไปลองทำกับเครื่องของพี่ยุนดีกว่า วันก่อนเห็นบ่นอยู่ว่าเครื่องอืดๆแบบนี้เหมือนกัน”

หญิงสาวตั้งใจเอ่ยชื่อของพี่สาวคนสนิทออกมาเพื่อจับตาดูหนุ่มรุ่นพี่อย่างที่คิดเอาไว้ แต่คยูฮยอนเพียงยิ้มรับคำขอบคุณจากเธอเท่านั้น

 

.....

 

ระหว่างที่ปิดเครื่องสายตาคมแอบเหลือบมองที่ประตูห้องนั้นอีกครั้ง เขาแค่อยากรู้ว่าคนในนั้นเป็นอย่างไรบ้าง มันบอกไม่ถูกถึงความรู้สึกที่เขามีในตอนนี้ ห่วงหาอาทรหรือว่าหวงแหนในตัวยุนอากันแน่

“จริงสิ ยัยเหม่งเป็นยังไงบ้างล่ะเห็นซอบอกว่าไม่สบายไม่ใช่เหรอ”

ซองมินที่นั่งอยู่ไม่ไกลเอ่ยถามซันนี่ด้วยเสียงที่ดังพอให้คนบางคนได้ยิน เพราะรู้ดีว่าเจ้าหมอนั่นไม่มีทางเอ่ยถามขึ้นมาเองแน่ถึงแม้อยากรู้ใจจะขาดก็ตาม

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ วันนี้ยังไม่เห็นออกมาจากห้องเลย ได้ยินยัยยูลบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรมาก” สาวตัวเล็กตอบตามที่ตัวเองรู้ “แต่สงสัยคงจะดีขึ้นแล้วมั้ง เพราะได้คุณหมอซีวอนมาดูแลอย่างดีนี่นา เนอะน้องซอเนอะ”

หญิงสาวหัวเราะคิกคักกับประโยคที่พูดแซวคนป่วยที่ไม่มีทางมาได้ยินแล้วหันไปหาแนวร่วมอย่างมักเน่อย่างซอฮยอนที่เอาแต่ยิ้มแหยๆ

ส่วนคนที่ยินเต็มๆได้แต่กำหมัดแน่น ชักสีหน้าบึ้งตึงโดยที่ตัวเองก็ไม่รู้ตัว แต่หญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างๆกลับเห็นชัด เริ่มแน่ชัดในสิ่งที่เธอสังหรณ์ใจและเพื่อให้มั่นใจในสิ่งที่ตัวเองคิด ซอฮยอนมองหน้าหนุ่มรุ่นพี่ทั้งสองแล้วถามขึ้นมาเบาๆ

“พวกพี่จะเข้าไปเยี่ยมพี่ยุนกันไหมล่ะคะ”

“เข้าไปได้เหรอ”

คำตอบที่แทบจะสวนออกมาของคยูฮยอนทำให้สองสาวต้องมองหน้าเขาอย่างสงสัย ซอฮยอนที่พอจะมองความรู้สึกของเขาออกก็ได้แต่เก็บอาการ แต่อีกคนที่สงสัยมาตั้งแต่วันก่อนอดย้อนถามออกไปไม่ได้

“อะไรกัน อยากจะเข้าไปเยี่ยมขนาดนั้นเลยเหรอ”

ซันนี่ถามพร้อมกับมองหน้าหนุ่มรุ่นพี่เขม็ง

“ปะ เปล่า กะ ก็” ชายหนุ่มที่เพิ่งจะรู้ตัวว่าพลาดท่าได้แต่พูดจาตะกุกตะกัก

“ที่คยูมันถามก็เพราะเห็นว่าซีวอนก็อยู่ไม่ใช่เหรอ ถ้าพวกเราเข้าไปจะไปขวางพวกเขารึเปล่า” ซองมินที่เห็นพ่อน้องชายกำลังจนมุมพูดขึ้นช่วย

“ก็แล้วทำไมจะไม่ได้ล่ะ ขวางอะไรล่ะเขาไม่ได้อยู่กันสองต่อสองนี่ ยัยยูลก็อยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นแทยอนไม่มีทางให้พี่ซีวอนเข้าไปหรอก”

ไม่รู้ว่าทำไมคยูฮยอนถึงรู้สึกโล่งอกที่ได้ยินซันนี่บอกว่าสองคนนั่นไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง สาวน้อยมักเน่เห็นรอยยิ้มมุมปากของเขาได้อย่างชัดเจนก็เพราะเธอนั่งสังเกตเขาอยู่นานแล้วแทบจะสรุปได้เลยว่ารุ่นพี่หนุ่มแอบคิดอะไรกับพี่สาวของเธอแน่นอน

 ซอฮยอนเมินหน้าหนีพร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วคว้าโน้ตบุคของตัวเองขึ้นมาถือ

“ซอขอตัวเอาโน๊ตบุคไปเก็บก่อนนะคะ”

 หญิงสาวเดินก้มหน้างุดๆไปยังห้องของตัวเอง ทิ้งให้สองหนุ่มกับอีกหนึ่งสาวมองตามไปอย่างงงๆ

ส่วนซอฮยอนที่เดินเข้ามาในห้อง ร่างบางทรุดนั่งลงพิงบานประตู น้ำตาที่คลออยู่ไหลออกมา ก่อนที่มือบางจะเช็ดมันออกจากแก้มเนียน อย่างน้อยเธอก็รู้ตัวเร็ว ไม่ปล่อยให้มันไปไกลกว่านี้ แต่ตอนนี้สิ่งที่เธอกลับกังวลแทนก็คือ

 

‘งานนี้ไม่ใครก็ใครที่ต้องเจ็บปวด แต่จะเป็นใครกันล่ะ พี่คยูฮยอนหรือพี่ซีวอนหรือว่าคนกลางอย่างพี่ยุนอา’

 

…..

 

คนป่วยยังคงนอนเล่นอยู่บนเตียง ความจริงเธอไม่ได้เป็นอะไรมากนัก อาการปวดศีรษะที่มีในตอนเช้าก็หายไปแล้วเพราะยาที่ยูริเอามาให้

ยุนอาแอบหรี่ตามองและเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายในห้องอยู่เงียบๆ แต่ก็ไม่มีอะไรนอกจากเสียงเบาๆของเครื่องปรับอากาศและเสียงพลิกตัวไปมาของพี่สาวร่วมห้องที่ตอนนี้หลับไปเรียบร้อยแล้ว

‘พี่ยูลนะพี่ยูล พวกพี่ๆเขาอุตส่าห์ให้มาอยู่เป็นเพื่อนน้อง ไหงมาชิ่งหลับไปก่อนอีก’

ส่วนคนที่อาสามาเฝ้าไข้ก็ยังนั่งอยู่ข้างเตียงเหมือนเดิมพร้อมกับหนังสือในมือ เขานั่งเฝ้าเธอมาเกือบๆชั่วโมงแล้ว เธอจึงรู้สึกเกรงใจเขามากและยิ่งพี่เขาดีกับเธอมากเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกผิด

“พี่ซีวอนคะ”

ชายหนุ่มละสายตาจากหนังสือที่อ่านอยู่หันมามองร่างบางที่เรียกเขาและกำลังขยับตัวลุกขึ้นนั่ง

“เป็นยังไงบ้าง”

คำถามแรกที่สื่อถึงความห่วงใย ทำให้คนฟังอดไม่ได้ที่จะส่งยิ้มหวานๆแบบเซียวๆไปให้แทนคำขอบคุณ เขายื่นมือไปแตะหน้าผากของคนตัวเล็กที่นั่งนิ่งตัวแข็ง

“ยุนไม่เป็นไรแล้วค่ะ ได้นอนพักเต็มอิ่มก็เลยหายปวดหัวแล้ว สงสัยงานจะเยอะเกินไปหน่อยเลยทำให้พักผ่อนไม่พอน่ะค่ะ”

ชายหนุ่มยิ้มรับอย่างหมดห่วง เหลือก็แต่ร่างอันผอมบางของหญิงสาวที่เขายังเป็นกังวล เขาอยากให้เธอมีเนื้อมีหนังมากกว่านี้อีกสักหน่อย เขาปรายตามองไปยังอีกเตียง พี่สาวร่วมห้องของยุนอายังคงหลับปุ๋ย

“คนเฝ้ายุน เองก็ท่าทางจะไม่ไหวเหมือนกันละมั้ง พี่คิดว่าพวกเธอทำงานหนักกันเกินไปแล้วนะ”

“โธ่ พี่คะ พี่ก็รู้นี่ว่าช่วงนี้พวกเรากำลังไปได้สวย”

ซีวอนพยักหน้ารับคำ จริงอย่างที่เธอว่าช่วงนี้พวกเธอกำลังจะได้เดบิวท์ที่ญี่ปุ่น ซึ่งอีกไม่ช้าหลังจากยูนิตย่อยของพวกเขาที่ไต้หวันจบลงก็ต้องตามพวกเธอไปเช่นกัน

“แล้วไปคราวนี้นานแค่ไหนล่ะ”

“อย่างต่ำก็สองอาทิตย์ละมั้งคะ ทำไมเหรอคะ”

“ไม่รู้เราจะได้เจอกันอีกเมื่อไหร่นะสิ คงจะสวนกันไปสวนกันมา อีกอย่างพี่มีถ่ายละครด้วย”

ซีวอนมองดวงหน้าของหญิงสาวราวกับจะจดจำเก็บเอาไว้ยามคิดถึง มือหนายื่นไปกุมมือของเธอเอาไว้

“เอาอย่างนี้ เดี๋ยวพี่จะพายุนไปทานข้าว ดูหนัง ใช้เวลาที่เหลืออยู่ด้วยกันดีไหม”

 ชายหนุ่มเสนอความคิดที่ทำให้ยุนอาต้องครุ่นคิดอยู่ครู่ใหญ่แล้วหันมายิ้มให้เขา และก่อนที่เธอจะพยักหน้าตอบตกลงเสียงเคาะประตูดังขัดขึ้นเสียก่อน

และเสียงนี้เองที่ทำให้คนรับอาสาดูแลน้องอย่างยูริต้องงัวเงียตื่นขึ้นมามองที่ประตูเช่นเดียวกับซีวอนและยุนอา แล้วก็เป็นซันนี่นั่นเองที่เดินเข้ามาส่งยิ้มกว้างให้กับคนในห้อง ร่างเล็กหยุดยืนอยู่ข้างเตียงแล้วหันไปบอกคนป่วยที่นอนอยู่

“ยุนอา มีแขกมาเยี่ยมเธอแน่ะ”

คำบอกกล่าวนั้นทำให้หญิงสาวเจ้าของห้องต้องหันกลับไปมองที่ประตูอีกครั้งพลางนึกทายว่าเป็นใครกันที่มา

“ไงยัยเหม่ง เป็นยังไงบ้าง”

แล้วยุนอาก็ถึงบางอ้อ เธอยิ้มให้กับรุ่นพี่ซองมินที่เดินเข้ามาในห้อง เธอไม่แปลกใจแล้วว่าเขารู้ได้อย่างไรกัน แต่แล้วรอยยิ้มที่อยู่บนใบหน้าก็หายไปเมื่อเธอเห็นชายหนุ่มอีกคนที่เดินตามเขามา

“อ้าว คยูฮยอน นายก็มาด้วยเหรอ”

ซีวอนเอ่ยทักน้องคนเล็กของวงที่เดินเข้ามาทีหลัง คยูฮยอนพยักหน้าแทนคำตอบ สายตาคมมองเลยไปที่ร่างบางที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย แต่ก็แฝงไปด้วยความน้อยใจที่เธอทำหน้าหงิกงอทันทีที่เห็นเขา แล้วพลันสายตาเฉียบเหลือบไปเห็นสองมือที่เกาะกุมกันอยู่ รู้สึกเจ็บปวดหัวใจจนต้องเบือนหน้าหนีภาพนั้น

“แล้วนี่พวกพี่รู้ได้ยังไงค่ะว่ายัยยุนป่วย” คราวนี้คนที่ถามคือหญิงสาวเจ้าของห้องอีกคน สองหนุ่มมองหน้ากันก่อนที่ซันนี่จะแย่งตอบ

“พอดีพี่คยูเค้าแวะมาดูโน๊ตบุคให้น้องซอน่ะ เสร็จแล้วก็เลยแวะเข้ามาเยี่ยม”

ยุนอาหรี่ตามองร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้ประตู เธออุตส่าห์ดีใจอยู่ลึกๆเพราะแอบคิดว่าเขาตั้งใจมาเยี่ยมเธอ ที่แท้แค่บังเอิญมาหาซอฮยอนแล้วก็แวะมาดูเธอเท่านั้นเอง

“ขอบคุณนะคะพี่ซองมินที่มาเยี่ยม ขอบคุณนะคะรุ่นพี่คยูฮยอนที่แวะมา”

ยุนอาเอ่ยคำขอบคุณรุ่นพี่หนุ่มยาวเหยียดจนคนอื่นขบขัน แต่คนที่ไม่ขำด้วยยืนกำหมัดแน่น เพราะรู้สึกได้ถึงถ้อยคำที่เธอใช้เรียกเขากับพี่ซองมินนั้นมันบ่งบอกถึงความสนิทสนมที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน อีกทั้งมือบางที่ถูกรุ่นพี่หนุ่มกุมเอาไว้อยู่เลื่อนขึ้นมาเกาะเกี่ยวแขนเขาไว้พลางขยับกายให้ชิดร่างกำยำนั้นเข้าไปอีก คยูฮยอนหน้าบึ้งโดยไม่รู้ตัว สายตายังคงจับจ้องอยู่ที่ดวงหน้าสวยหวานนั่น

‘เธอจงใจยั่วฉันใช่ไหม แล้วเราจะได้เห็นดีกันอิมยุนอา’

“แต่ดูแล้ว เธอไม่เหมือนคนป่วยเลยนะยุนอา สงสัยจะได้ยาดี”

อยู่ๆสาวร่างเล็กก็เอ่ยแซวรุ่นน้องสาวขึ้นมา ทำเอาเจ้าตัวอายจนหน้าแดงยิ่งทำให้ใจของบางคนยิ่งร้อนรุ่มเข้าไปใหญ่จนทนไม่ไหว อยากไปให้พ้นจากตรงนี้และถ้าไม่ติดว่าเกรงใจรุ่นพี่ร่วมวงอย่างซีวอนที่นั่งอยู่ตรงนั้น เขาคงจะกระชากแขนเล็กๆนั่นออกไปด้วยกันแล้วจัดการสั่งสอนคนอวดดีที่คงลืมไปแล้วว่าใครกันแน่ที่ถือไพ่เหนือกว่า แต่เขาก็ทำได้แค่คิด ดังนั้นเขาจึงชวนซองมินกลับ

“ถ้างั้นผมว่าเราก็อย่าอยู่รบกวนพวกเขาเลยดีกว่า เราออกไปกันเถอะ”

“เฮ้ย รบกวนอะไรกันล่ะ อยู่กันเยอะๆดีออกจะได้ไม่เหงาเนอะ”

ซีวอนร้องขึ้นพลางหันไปพยักเพยิดกับร่างบางที่นั่งเกาะแขนเขาแจ

“พี่ซีวอนก็ เผื่อพวกพี่ๆเขาอาจมีนัดกันไปทานข้าว ไปดูหนังกันเหมือนเราไงคะ”

แม่กวางน้อยยังลอยหน้าลอยตาออดอ้อนรุ่นพี่หนุ่ม

“เออใช่ๆ พี่ซองมิน เมื่อครู่นี้พี่บอกว่าจะไปซื้อของเป็นเพื่อนฉันนี่นา”

“รู้แล้วน่า แล้วนายล่ะคยูฮยอน”

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน คงต้องไปถามจูฮยอนดูก่อนละมั้ง”

ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบราวกับมันเป็นเรื่องปกติ แต่สายตายังจับจ้องอยู่ที่ดวงหน้าหวานของคนป่วย เขายกยิ้มขึ้นนิดๆเมื่อเห็นเธอเม้มริมฝีปากแน่น อดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่าเธอกำลังหึงเขา

“อย่างนั้นพวกพี่ไม่รบกวนแล้วนะยุนอา”

ซันนี่หันมาบอกเจ้าของห้องทั้งสองคนที่นั่งอยู่บนเตียงของตัวเองแล้วหันไปยิ้มให้กับรุ่นพี่หนุ่มที่นั่งอยู่ข้างเตียง ซองมินยกมือลาทุกคนที่อยู่ในห้องแล้วเดินตามแฟนสาวออกไป ส่วนอีกคนนั้นยังไม่วายมองหน้าคนชอบยั่วด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา แต่มันทำให้คนถูกมองที่เผลอสบตาด้วยต้องรีบหลบ

“ไปก่อนนะพี่ พรุ่งนี้เจอกัน”

คยูฮยอนแตะลงบนไหล่ของผู้พี่เบาๆก่อนจะเดินออกไป และเมื่อแขกผู้มาเยี่ยมคนสุดท้ายพ้นไปจากประตู ยุนอาก็ปล่อยมือออกจากแขนชายหนุ่มทันที ทำให้เจ้าของแขนแกร่งรู้สึกแปลกใจในท่าทีแบบนั้น แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามเรื่องที่ตนสงสัยจึงเบี่ยงประเด็นไปถามถึงเรื่องที่เธอกล่าวอ้างเอาไว้

“แล้วนี่เราจะไปกันเลยรึเปล่า”

“ไปไหนเหรอค่ะ”

ยุนอาหน้ามึนถามกลับมา ทำเอารุ่นพี่หนุ่มงุนงงกับท่าทีของหญิงสาวไม่น้อย

“อ้าว ก็ที่เธอบอกเมื่อครู่นี้ไง ว่าจะไปดูหนัง ไปทานข้าวกับพี่ซีวอนน่ะ”

พี่สาวร่วมห้องที่ยังคงนอนอยู่บนเตียงเอ่ยบอกแทนเพราะเธอเองก็ได้ยินเช่นกัน แล้วก็เตรียมตัวถูกทิ้งให้นอนเฝ้าหออยู่คนเดียวเพราะไม่เห็นมีใครเอ่ยชวนเธอเลยสักคน

“ตอนแรกยุนก็อยากไปอยู่หรอกค่ะ แต่พอคิดๆดูแล้วอยากอยู่เก็บของมากกว่า พี่ซีวอนเองก็น่าจะกลับไปเตรียมตัวได้แล้วนะคะ พี่ก็เดินทางพรุ่งนี้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องห่วงยุนหรอกค่ะ ยุนไม่เป็นอะไรแล้ว อีกอย่างพี่ยูลก็อยู่ด้วย”

แล้วในที่สุดชายหนุ่มพยักหน้ารับเหมือนอย่างเคย แค่หญิงสาวอ้อนเขาเพียงนิดหน่อยก็ทำให้ซีวอนอดที่จะตามใจเธอไม่ได้

“เอาอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”

เขามองหน้าหญิงสาวแล้วก็พอจะเข้าใจว่าสองสาวคงอยากอยู่กันตามลำพังมากกว่า เพราะเธอทั้งคู่คงจะทำอะไรได้สะดวกกว่าที่มีเขาอยู่ด้วย

“งั้นพี่ไปก่อนนะ ไปนะยูริ”

ยูริลุกขึ้นนั่งพลางโบกมือลารุ่นพี่

“เดี๋ยวยุนไปส่งนะคะ” ยุนอาลุกขึ้นพร้อมกับเกาะแขนชายหนุ่มเอาไว้

“ไม่ต้องก็ได้ค่ะ ยุนนอนพักต่อเถอะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ ยุนนอนมานานแล้วอยากเดินบ้าง” หญิงสาวเอ่ยบอก

“ก็ได้ๆ” มือหนาวางลงบนศีรษะเล็กได้รูปของหญิงสาวแล้วแกล้งโยกเบาๆพลางพากันเดินออกจากห้อง

ยูริมองตามสองคนที่เดินออกไปอย่างนึกสงสัยอะไรบางอย่างจากที่เธอเห็นระหว่างน้องสาวของเธอกับรุ่นพี่หนุ่มอีกคน สายตาของทั้งคู่มันดูแปลกๆไปจากเมื่อก่อน ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเธอเองก็ไม่ได้สังเกตก็เพิ่งจะได้เห็นเมื่อครู่นี้ และแน่ใจว่าเธอมองไม่ผิดว่าสองคนนี้ชักจะยังไงๆอยู่

สักพักยุนอาก็กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับสาวน้อยมักเน่ที่เดินเกาะเอวพี่สาวคนสนิทเดินเข้ามา ซอฮยอนออกมาจากห้องของตนก็เจอกับยุนอาที่เพิ่งไปส่งพี่ซีวอนที่หน้าประตู เธอจึงเดินเข้าไปหาแล้วถามไถ่อาการซึ่งพี่สาวก็ยืนยันว่าเธอไม่เป็นอะไรแล้ว

ยูรินั่งมองน้องสาวทั้งสองคน สิ่งที่คิดจะถามเอาน้องสาวร่วมห้องในเรื่องที่ตนข้องใจก็ต้องมีอันเก็บไว้เพราะเธอพอจะรู้ว่าน้องสาวอีกคนที่เข้ามาด้วยก็แอบชอบหนุ่มรุ่นพี่คนนั้นเหมือนกัน

“ซอฮยอนไม่ออกไปไหนเหรอ”

“ไม่ล่ะค่ะ ซอเพิ่งเก็บของเสร็จ เดี๋ยวว่าจะอาบน้ำแล้วก็นอนอ่านหนังสือเล่น”

“เอ่อ แล้วพี่คยูฮยอนเค้าไม่ได้ชวนออกไปไหนเหรอ”

ยุนอาเอ่ยถามอย่างสงสัยก็ไหนเขาบอกเองว่าจะพาน้องเล็กของเธอออกไปข้างนอกเหมือนกับคู่ของพี่ซองมิน

“เปล่านี่คะ พี่เค้ากลับไปตอนไหน ซอยังไม่รู้เลย”

ยูริที่กำลังจับตาดูอยู่แอบเห็นแม่น้องสาวร่วมห้องอมยิ้มนิดๆราวกับว่าพอใจอะไรบางอย่าง ยิ่งทำให้เธอค่อนข้างมั่นใจในสิ่งที่เธอคิดแต่ขอฟังจากปากแม่กวางน้อยดีกว่า

“เอ่อ ยุน คือพี่”

ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ด

เสียงข้อความจากไอโฟนของยุนอาดังขึ้น หญิงสาวหยิบขึ้นมาเปิดดูแล้วหน้ามุ่ยเมื่อได้อ่านข้อความที่ถูกส่งมา มือบางกดลบข้อความนั้นแล้วโยนสมาร์ทโฟนเครื่องหรูลงบนที่นอน ซอฮยอนมองหน้าสวยหวานที่เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงของพี่สาวอย่างแปลกใจและเอ่ยถาม

“มีอะไรรึเปล่าคะพี่ยุน”

“นั่นสิ ใครส่งอะไรมาเหรอ”

ยุนอากัดริมฝีปากอย่างเคืองใจพลางตอบคำถามพี่กับน้องอย่างปัดๆไป

               “ไม่มีอะไรหรอก แค่ข้อความจากคนโรคจิตน่ะ”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

620 ความคิดเห็น

  1. #617 lovely-yoona (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2556 / 21:21
    ยุนเอย ไปยั่วอารมณ์โมโหพ่อหมาป่าเข้าแล้ว
    จะโดนอะไรเนี่ย
    #617
    0
  2. #607 potjanach (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2555 / 10:35
    เฮ้อ ไม่รู้จะสงสารใีครดี แต่เชียร์ คยูกับยุน
    #607
    0
  3. #594 nalooknooknook (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 กันยายน 2555 / 14:04
    สงสารวอนจัง

    #594
    0
  4. #581 porpor1508 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2555 / 17:21
     หึงใหญ่แล้ว ^^
    #581
    0
  5. #555 Tomika (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 13:59
    คยูส่งมาแน่ๆ

    เริ่มจะชอยคยูซะแล้วอะดิยุนอา ^^
    #555
    0
  6. #551 kyujihae (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 21:01
     เฮ้อออออออออออ
    เริ่มสงสารวอนแล้วแระ
    ข้อความจากคนโรคจิตที่ชื่อว่า คยูฮยอนเหรอ??
    #551
    0
  7. #535 chocomalt (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 18:51
    แอบสงสารวอน



    คยูหึงมาสินะ

    จะส่งข้อความไรมาระรานยุนเนี่ย ๆ
    #535
    0
  8. #527 i-am-love-yoona (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 17:41

    ใครกันน้อคนโรคจิต??

    #527
    0
  9. #510 chareearn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2554 / 14:36
     ข้อความจากคนโรคจิต
    เป็นคยูแน่เลย
    #510
    0
  10. #494 nira (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2554 / 15:53
    สงสารวอนจริงๆนะ
    #494
    0
  11. #447 yeonah (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กันยายน 2554 / 08:05
     กี้ ดูไปดูมา ก้อน่าสงสารเนอะ
    #447
    0
  12. #422 3006yoona (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 19:51
    วอนยุน แหมๆหวานได้อีก น่ารักจัง
    อิอิ..กี้หึงหรอ อย่าลืมนายไม่มีสิทธิ์น่ะจ้ะ
    #422
    0
  13. #410 RiiZaa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2554 / 14:08
    คยูหึงเหรออ อิอิ
    #410
    0
  14. #288 lollipop-green (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2554 / 19:50
    คนโรคจิต คยูแน่ๆๆ
    #288
    0
  15. #169 geeoilly (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2554 / 18:26
    5555555 ยุน ความรู้สึกที่แท้จริงของเทอ คิคิ


    #169
    0
  16. #166 golf_mike_beer (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2554 / 14:45

    โรคจิตคนนั้นคือตากี้ใช่ไหมจ๊ะยุน อิอิ

    งานนี้ต่างฝ่ายก็ต่างหึงใส่กัน โฮะๆ

    แล้วสรุปข้อความนั้นมันคือไรหว่า อยากรู้ๆๆ

    #166
    0
  17. #125 000 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2554 / 00:42
    แบบนี้มันออกแนวต่างคนต่างหึงนะเนี่ย

    ยุนมีแนวโน้มว่าจะเริ่มเอนเอียงไปทางคยูซะแล้ว

    #125
    0
  18. #124 Yoona (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2554 / 22:08
    สงสัยกี้กลายเป็นคนโรคจิตซะเเล้ว ฮ่าฮ่า



    #124
    0
  19. #121 nooyoonie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2554 / 21:22
    ฮ่าๆๆๆ  คยูแน่ๆที่โรคจิต  เซงอิล ซุกกา ฮัมนีดา นะเหม่งยุน
    #121
    0
  20. #119 lollipop-green (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2554 / 20:22
    ใครส่งข้อความหายุนอ่า??
    #119
    0
  21. #118 giftlzz (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2554 / 19:51
    ใครส่งข้อความหายุนนะ?

    รออัพนะค่ะ
    #118
    0
  22. #116 jeanie-star (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2554 / 19:41
    ข้อความของคยูกี้แน่ๆเลย
    ส่งมาว่าอะไรเอ๋ย???
    55555+ คยูยุน ก็ช่างยั่วโมโหกันเองอยู่นั้น
    โอ้ว...ยูลช่างสังเกตชะมัดเลย สุดยอด
    #116
    0
  23. #114 yoonasnsd (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2554 / 19:22
    ยุนทำให้คยูโมโหซะแล้วสิ


    อยากรู้จังเลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับยุนต่อไป
    #114
    0
  24. #112 love snsd (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2554 / 19:17
    ใครส่งข้อความมาให้ยุน
    #112
    0
  25. #103 M*O (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2554 / 10:35
    บอกได้ว่า สนุกมาก!

    เข้ามาอ่านรวดเดียวเลย

    สู้ๆนะคะ :D
    #103
    0