BaBY_LoVe : แรกรักเธอ

ตอนที่ 39 : กลับมาเจอกัน (LOADING 100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 73 ครั้ง
    12 มี.ค. 61








ยิ่งผมรู้ว่าเมียผมอยู่ใล้ๆ.. ผมยิ่งอยากพุ่งเข้าไปในงานให้เร็วที่สุด
MIN SAID




EP 42: กลับมาเจอกัน

MINTT’S TALK
ชั่วโมงก่อนงานหมั้น, ปั๊มน้ำมันแห่งหนึ่งแถวอยุธยา

         
“วิ๊ดวิ้ววววว
~ ~คนสวยไหนจ๊ะ
         

เสียงแซวชวนห
งุดหงิด.. ที่ได้ยินเมื่อไหร่ก็ตีนกระตุก  ฉันที่เพิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าออกมาจากห้องน้ำปั๊มเสร็จหันไปยิ้มหวานให้กับต้นเสียง
         

พ่เป็นนกหรอคะ?”


เป็นคำตอบ
สั้นๆที่ฟังแล้วก็สมกับคนแซวดี  อยู่ดีไม่ว่าดี ปากอยากวอนตีนซะงั้น  ฉันเดินกระแทกเท้ากลับก่อนจะเสียหลักตกจากส้นสูงหัวแทบทิ่ม  ดีนะ.. ที่เกาะรถที่จอดอยู่แถวนั้นได้ไม่งั้นล่ะอายตายเลย  ปกติฉันใส่แต่ผ้าใบค่อยใส่ส้นสูงซะที่ไหนล่ะ
         

“ซี๊ดดดสส์” แล้วเคราะ
ห์กรรมอีกอย่างคือรองเท้ากัด
! นอกจากฉันจะไม่ชินกับส้นสูงแล้วก็ดูเหมือนส้นสูงจะไม่ชอบผู้หญิงเท้าบานๆอย่างฉันจริงๆ  นี่ขนาดฉันเพิ่งซื้อมาใส่แค่ทีสองที  ยังกัดซะ..
         

โอ้ยยยย  นี่ขนาดยังไปไม่ถึงงานเลยนะ  นี่ขนาดฉันแค่ซ้อมเดินในปั๊มรองเท้ายังกัดฉันยับขนาดนี้  แล้วฉันต้องไปเดินกระย่องกระแย่งในงานเนี่ยะนะ
!
          

“เหมือนเป็ดเดินเลยว่ะ.. 


เกือบละ.. เกือบหันไปด่าว่ามีหมาตายในปากรึเปล่าถ้าคนที่หันไปเจอไม่ใช่มิณทร์  ไอ้หล่อนี่ก็ขยันกวนตีนฉันจังง
          

“สวยอ่ะ” ฉันหันไปจีบปากและเชิดหน้าใส่มิณทร์อย่างมั่นใจ  แต่รู้อะไรมั้ย..ไอ้หล่อแม่งนั่งขำก๊ากอยู่กลางปั๊ม
 
เลววว
ววววววอ่ะ
!!
          


“มีเป็ดเป็นไอดอลรึไงแม่คุณ  ถ้ามันใส่ยากก็ใส่ผ้าใบไปมั้ยจะฝืนใส่ส้นสูงทำไมเดินไปก็ไม่ถนัด”  ฉันใส่ผ้าใบไปแน่.. ถ้าฉันไม่มารู้ทีหลังว่าเพื่อนที่มิณทร์บอกว่าจะไปงาน
หมั้นคือ กร มานพสกุล นะ  ฉันก็ว่าแล้ววววว่าถ้าไอ้หล่อนี่นามสกุลปันณพัชร เพื่อนสนิทก็คงดีกรีไม่ต่างกันแต่ฉันไม่ยักรู้ว่าเพื่อนสนิทมิณทร์จะตระกูลไฮโซขนาดนั้นน่ะสิ  ไฮโซขนาดรวยเป็นอันดับต้นๆของตระกูลในประเทศไทยเลยนะ
!
            


“ตลกละ.. งาน
ไฮโซขนาดนั้นขืนให้เราใส่ผ้าใบไปเราโดนการ์ดหามออกมาทิ้งหน้างานแน่ๆ  แต่ความจริงเราไม่ไปก็ได้นะ”


ฉันก้มตัวลงนั่งยองๆแล้วแปะพลาสเตอร์ยาตรงบริเวณที่รองเท้ากัดจนพองหน้ารถขณะที่มิณทร์เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน
         

“อ้าว ทำไมอ่ะ”


มิณทร์ที่เข้าไปเปลี่ยนชุดในห้องน้ำปั๊มยืนหยุดอยู่ตรงหน้าฉันแล้วล้วงกระเป๋าชุดสูทด้วยลุคที่โคตรเท่..  โอ้ยย ก็เพราะแบบนี้ไงล่ะ  ไอ้หล่อไม่ว่าแต่งอะไรมันก็ล่อ
! ส่วฉันสิ.. ขนาดพยายามขนาดนี้ยืนเทียบแล้วยังดูเหมือนหนอนเลย  มิณทร์เป็นผู้ชายที่ไม่ว่าจะใส่อะไรก็ดูแพงและดูราศรีจับ

            


“ก็เราเป็นแค่คนธรรมดาป่ะ” ฉันก้มหน้าอย่างหงอยๆ “ก็ที่ๆจะไปมีแต่เซเลปไฮโซป่ะ?” 


นี่ขนาดฉันลงทุนสั่งเดรสที่ดูน่ารักๆจากในไอจีแล้วให้ไปส่งที่ลำพูนเลยนะ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังดูเหมือนจาน กระเบื้องอยู่ดีเมื่อเทียบกับจานเนื้อดีอย่างคุณหนูสุดไฮโซกุญแจซอล..  สิ่งที่มิณทร์ลืมบอกคือ “หนูซอล” แฟนคนสวยของมิณทร์กับ กร ม
านพสกุลเป็นพี่น้องกัน
!
            


โว้ยยยย
ยย ไม่บอกตอนแจกการ์ดเลยล่ะยะ
!!
 ฉันก็ว่าสวยๆอย่างหนูซอลก็หน้าคุ้นๆอยู่..
           


“คนธรรมดาแล้วไงวะ” มิณทร์ย่อตัวลงมานั่งยองๆตรงหน้าฉัน  “เราก็คนเหมือนกัน  ที่งานไม่มีใครเป็นนางฟ้าหรือเทวดาหรอก..”
          

แหมม ก็ถ้าฉันสวยอย่างกุญแจซอลฉันจะรู้สึกเป็นหนอนอย่างงี้มั้ยล่ะ?

         

“จริงๆนะมิณทร์เราไม่ไปก็ได้นะ” ฉันเงยหน้าขึ้นต่อรอง “ชุดเราก็เหมือนซื้อมาจากสำเพ็
งอ่ะขณะที่คนที่ไปงานก็สวยๆดูดีกันทุกคน  บอกตรงๆเราอาย”
         

“อายอะไร.. เราเป็นเพื่อนกันป่ะ?”


ฉันรู้ว่ามิณทร์ไม่เคยอวดรวยหรือทำตัวเหมือนคนนามสกุลดังเลยสักครั้ง แต่ความจริงมันก็คือความจริงป่ะ..
ว่ามิณทร์คือ มิณทร์ ปันณพัชรและมีแฟนคนสวยชื่อ กุญแจซอล ดาริกา มานพสกุล  และสังคมของฉันกับมิณทร์มันคนชั้นกัน
         

“เออ  แต่ขอเว้นงานไฮโซแบบนี้ได้มะ”
         

“คิดมากไปป่ะ  แล้วถ้าไม่ไปจะไปเจอเพื่อนเราได้ไง  เพื่อนเราหล่อนะ”
         

“ขี้คุยว่ะ..” จริงๆไม่อยากไปหรอกนะ  ความจริงที่ฉันติดรถมิณทร์มากรุงเทพด้วยก็แค่อยากหลบหน้าภัทรเฉยๆ  ฉันแค่อยากตั้งหลักอยู่ในที่ๆไม่มีภัทรสักพัก
         

“ไอ้ฉัตรมั
นหล่อน้าา”
         

“แม่ง.. ขายเพื่อนว่ะ”
          

“ใครวะก่อนมาท้าเหยงๆ ว่าไม่กลัวอยากเจอ.. แต่พอจะมาเจอจริงๆกลับป๊อดซะงั้น” มิณทร์เริ่มขยี้จุดฉัน “ แม่งอ้างว่ะ.. ทำเป็นไม่อยากไปงานไฮโซที่จริงๆก็ป๊อด  พูดแล้วไม่รักษาคำพูด  นี่เด็กโยธาจริงป่ะวะ”
         

“คือแค่ไม่ไปต้องขุดมาด่าขนาดนั้น?”
         

“ก็กะด่าให้เสียหมาเลยอ่ะถ้ามีคนป๊อดไม่ไป”
         

“เอ
! ไปก็ได้ ถ้านาย ฉัตอะไรเนี่ยงานไม่ดีนี่กลับมาด่าเลยนะ”
         

“ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ไอ้ฉัตรปัญหาอยู่ที่ตัวเธอเองที่
ม่ชอบเปิดใจ  จริงอยู่ที่ความรักดีๆมันไม่หาได้ง่ายๆแต่ถ้ายังมัวจมอยู่แต่กับความเสียใจยังไงก็ไม่เจอป่ะ?” มิณทร์ยิ้มกว้างแล้วยื่นมือส่งมาให้ฉัน..  ความจริงฉันก็รู้นะว่าเป็นเพราะฉันจมอยู่แต่ความสุขในอดีตมาตลอดฉันเลยลืมภัทรไม่ได้  ถึงฉันจะหนีแต่ฉันก็แอบหวังไว้ในใจว่าภัทรจะกลับมาหาฉัน          
         

“รู้น่ะ..”


ฉันเอื้อมมือจับมือมิณทร์ที่เอื้อมมาฉุดฉันให้ลุกขึ้น  แปลกที่ค
แปลกหน้าที่ไม่น่าจะมาเจอกันกลับมอบความรู้สึกดีๆให้และทำให้ฉันรู้สึกถึงคำว่า “เพื่อน”ที่แท้จริง  มิณทร์เป็นผู้ชายอบอุ่นเป็นเพื่อนที่ดีและเป็นคนรักที่แสนน่ารัก
         

“ไอ้ฉัตรมันหล่อน้าา
~
         

โว.. ไอ้หล่อนี่ก็ย้ำจัง
! 
จะหล่อแค่ไหนกันนะไอ้คนชื่อฉัตรเนี่ย?  แต่สำหรับฉันฉันไม่ต้องการคนหล่อแค่รักเดียวใจเดียวก็พอ
         

ฉันข
อแค่นั้น..



(LOADING 30%)





“พี่คิดถึงหนูสุดๆเลยค่ะ”
MIN SAID




MIN’S TALK
V hotel, นหมั้นกรรณารา & กร มานพสกุล, 8:40 am         
         

         

ผมขับรถเข้ามาจอดในโรงแรมดังระดับห้าดาวซึ่งเป็นสถานที่จัดงานหมั้นอย่างฉิวเฉียด เยดเข้
! กรุงเทพแม่งรถติดตั้งแต่รถผมเหยียบกลับเข้ามาในเขตเลยว่ะ นี่ขนาดผมรีบเหยียบมาแล้วนะยังมาถึงเกือบสายเลย


เชี่ยยย  กุญแจซอ
ลของพรี่
~  พี่มิณทร์คนดีมาถึงแล้ววววค่ะ
        

“เฮ้
ย มิ้นต์เร็วหน่อยดิวะ
!



ผมรีบสาวเท้าออกมาจากที่จอดรถก่อนจะหันไปเร่งมิ้นต์ที่เดินๆหยุดๆอย่างหงุดหงิด  แม่งงงตัวผมอยู่นี่แต่ใจผมบินไปยังสถานที่จัดงานเรียบร้อยแล้ว  โว้ยยย  มัวแต่เดินๆหยุดๆเดี๋ยวผมก็ไปเซอร์ไพร์ซเมียไม่ทันนน
         

“รองเท้ากัดอ่ะ..” มิ้นต์ลงไปนั่งยองๆแล้วทำหน้ายู่ยี่ใส่ผม สองมือจับๆคลำๆอยู่ที่รองเท้าคู่สวย  “เราเจ็บจนเดินแทบไม่ไหวเลยอ่ะ”
         

“ก็บอกให้เปลี่ย
นใส่ผ้าใบป่ะ?”
         

“ไม่ทันแล้วมะ” มิ้นต์จิ๊ปากแล้วยู่หน้าใส่ผมอย่างหัวเสีย  “โคตรรรเจ็บเลยอ่ะ..”
         

“กลับไปเปลี่ยนที่รถก่อนป่ะ”ตอนนี้ผมกับมิ้นต์เดินมาเกือบถึงหน้าล็อบบี้เพื่อที่จะกดลิฟท์ไปยังห้องจัดงานแต่มิ้นต์ก็มาเดินไม่ไหวซะก่อน  “รองเท้ากัดขนาดนี้ไม่ต้องห่วงสวยแล้วป่ะ”
         

“นายไปก่อนเหอะเดี๋ยวไม่ทัน”
         

“แล้วเธออ่ะ”
         

“เดี๋ยวเราค่อยกระ
ดื๊บๆตามไปไม่ต้องกลัว” มิ้นต์โบกมือไล่ผม “ นายไม่อยากเจอหน้าหนูซอลเร็วๆรึไงห้ะ” โห.. นี่ถ้ามีปีกคงบินไปแล้ววว เมียอยู่ใกล้แค่เอื้อมขนาดนี้.. อยากเจอหน้าเมียจะตายอยู่แล้วอ้ะ
!
          

“โทษทีนะมิ้นต์  งั้นเดี๋ยวเจอกันในงานนะ”


ผมยกมือขอโทษมิ้นต์ก่อนจะวิ่งไปกดลิฟท์เพื่อดิ่งไปยังห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ด้านบน  แค่คิด..เท้าแม่งยังวิ่งเร็วไม่เท่าหัวใจ ยิ่งผมรู้ว่าเมียผมอยู่ใกล้ๆ.. ผมยิ่งอยากพุ่งเข้าไปในงานให้เร็วที่สุด
       

“เอาล่ะค่ะท่านผู้มีเกียรติ.. หลังจากรอกันมาอีกไม่นานก็จะถึงฤกษ์สวมแหวนแล้วค่ะ” 
ทันทีที่ลิฟท์เปิดออกปั๊ป  เสียงประกาศของพิธีกรของวิ่งแล่นเข้ามาในโสตป
ะสาทผม เยดเขร้
~ เกือบมาไม่ทันน
          

ผมรีบสาวเท้าเข้า
ปในงานที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่มาร่วมงาน  ทั้งดารา เซเลป และคนมีชื่อเสียงมากมายมาร่วมงานหมั้นแห่งปีกันเต็มไปหมด  สื่อจ้าวต่างๆต่างเดินกันให้พล่านเยอะแยะมากมาย  เชี่ยยย งานหมั้นของไอ้กรที่มันงานหมั้นระดับชาติชัดๆ  แขกแต่ละคนที่มากันมีแต่ระดับไฮคลาสทั้งนั้นเลย  ผมเดินหลบบรรดาผู้คนแล้วแทรกตัวเข้าไปในงาน 


เอ.. ท่ามกลางคนที่แออัดอย่างกับตลาดนัดเปิดท้ายแบบนี้ เมียของผมอยู่ไหนน้า
~

         

ผมยืนด้อมๆมองๆหากุญแจซอลอยู่บริเวณภายในงานขณะที่พิธีกรก็กำลังแจ้งกำหนดการอยู่ด้านหน้า แสงแฟลชวิบ วับที่สาดไปมาทำเอาผมตาพล่าและท
ำให้ทุกอย่างในงานเป็นสีขาวไปหมด  โอ้โห นามสกุลไอ้กรนี่มันบิ๊กจริงว่ะ..
         

“ขอเชิญสื่อมวลชนทั้งหลายประจำที่ด้วยค่ะ”
         

จากตอนแรกที่คิดว่าผมคงจะมาไม่ทันแต่ตอนนี้ผมรู้สึกโคตรโชคดีเลยที่ผมมาทันงานหมั้นเพื่อนที่สนิทที่สุดของผมตั้งแต่เริ่ม  งานหมั้นของไอ้กรเต็มไปด้วยคนดังระดับบิ๊กๆมากมาย  ด้วยความที่ “มานพสกุล” เป็นนามสกุลใหญ่แล้วยังจะมาดองกับตระกูลอสังหาริมทรัพย์อย่าง “ธราธร” อีกกก  งานนี้คนดังเลยคับคั่ง
!
        
  

ไอ้กรกับเกี่ยวก้อยเพาะบ่มความรักด้วยกันนานเป็นสิบปีและผมก็อยู่ด้วยในเหตุการณ์ตลอด  การที่เพื่อนที่ผมรักสมหวังและเป็นฝั่งเป็นฝาแบบนี้ผมรู้สึกยินดีกับมันด้วยจริงๆว่ะ 


บรรยากาศในงานชื่นมื่นและอบอวลไปด้วยกลิ่นอายความรัก  ภายในงานถูกประดับประดาด้วยดอกไม้น้อยใหญ่ตระการตา
มกับเป็นงานหมั้นประจำปีภาพพรีเวดดิ้งของไอ้กรกับเกี่ยวก้อยที่ในอิริยาบถต่างๆถูกตกแต่งอยู่เป็นมุมๆจัดเป็นซุ้มๆกระจายอยู่ทั่วงาน  ผมเดินไล่ดูภาพแห่งความสุขทีละภาพและอดยินดีด้วยไม่ได้จริงๆ 


กร กูยินดีด้วยจริงๆว่ะ..

         

กรกับเกี่ยวก้อยเป็นตัวอย่างรักแท้ที่ฝ่าฟันหลายสิ่งหลายอย่างมาด้วยกัน  กว่าจะได้ยืนข้างกันกว่าจะสมหวังอย่างวันนี้  ผมพูดได้ว่าไอ้กรกับก้อยฝ่าฟันอะไรด้วยกันมามากมายจริงๆ  และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นไอ้กรกับก้อย..ก็ไม่เคยปล่อยมือไปจากกัน  กับอุบัติเหตุใหญ่ที่เกิดขึ้นกับไอ้กรคราวนั้นแม้แต่ความทรงจำ.. ก็ไม่สามารถพรากความรั
กของไอ้กรกับเกี่ยวก้อยได้  ผมยกนิ้วโป้งให้บ่าวสาวในรูปบานใหญ่
         

“ยินดีกับมึงด้วยจริงๆว่ะ”
          

ผมพยายามมองหากุญแจซอลพร้อมๆกับมองหาไอ้ฉัตร..  ไอ้ฉัตรก็มางานนี้ด้วยเหมือนกัน  ผมโทรคุยกับมันเมื่อคืนมันบอกอยากจะมาอวยพรเกี่ยวก้อยด้วยตัวเอง  เกี่ยวก้อยเป็นความรักที่ฝังใจของมัน.. แต่การจะมองหาไอ้ฉัตรท่ามกลางเหล่าไฮโซไฮซ้อเป็นสิบขอบอกว่าจนป่านนี้ผมยังไม่เห็นเงาหัวไอ้ฉัตรเลย


เมียทั้งคนก็ยังไม่เห็นน  หรือผมต้องแอ๊บทำเป็นโทรไปหาซอลวะ? 
         

“ไง มาเมื่อไหร่วะ” แล้วก็เป็นไอ้ฉัตรที่เดินอ้อมมายืนอยู่ตรงหน้าผม กลายเป็นไอ้ฉัตรเป็นคนเดินมาทักผมทั้งๆที่ผมกำลังเดินมองหามัน
         

“เยดเข้
~ไม่ได้เจอกันตั้งนานหล่อสาดด”
          

“ตกลงมึงเหาะมารึไงวะจากลำพูนมากรุงเทพใช้เวลาแค่คืนเดียว  ตีนผีสัส”
          

“ก็จะรีบมาหาเมียอ่ะ”
          

“ตกลงไม่ได้คิดจะมางานหมั้นเพื่อนสินะแต่กะจะมาปล้ำเมีย  มึงนี่แม่งงงจริงๆเลยว่ะ” เกลียดดดนักคนรู้ทัน
!  ตอนแรกก็กะว่าจะสงสารขี้หน้าแม่งอยู่หรอกนะแต่พอเจอปาหมาๆของมันเข้า  ผมว่าผมร้องเพลง “คำยินดี” ปลอบมันดีกว่าว่ะ
         

“เปล๊าา กูแค่อยากมาดูหน้าหมาอกหัก”
         





“กูแค่จะมาแสดงความยินดีกับคนที่กูรัก
CHAT SAID





“กูแค่จะมาแสดงความยินดีกับคนที่กูรัก  ไม่ได้กะมาปล้ำน้องสาวเจ้าบ่าวอย่างมึง”



เห
ยดดดดเขร้
~~
ไอ้ฉัตรแม่งกัดไม่ปล่อยเลยว่ะ  นี่ขนาดแค่ทักกันเบาๆนะไอ้ฉัตรยังกัดผมซะจมเขี้ยว  งุ้ยยย แต่แม่งเอาความจริงมาพูดได้ไงอ้ะ

         

“เออ แล้วมึงเจอไอ้กรกับเกี่ยวก้อยรึยังวะ”
         

“ไอ้กรน่ะกูเห็นแว่บๆ  ส่วนเกี่ยวก้อยเห็นพิธีกรบอกว่าจะให้เจ้าบ่าวเชิญเจ้าสาวออกมาตอนได้ฤกษ์ทำพิธี  ส่วนเมียมึงก็ยืนทักทายแขกอยู่ด้านนู้นอ่ะ”
         

เชี่ยยยยยย เพื่อ
ฉัตรรรรรร  กูรักมึงงงงงงงว่ะ
!!
           

“พ่เมิง!
แล้วทำไมไม่รีบบอกกูวะ กูเดินหาซอลจนขาจะลากอยู่แล้ว” ผมระริกระรี้รีบเดินไปตามคำพูดไอ้ฉัตร  ท่ามกลางผู้คนร้อยพันผมมั่นใจว่าผมมองหาหัวใจของผมเจอแน่ๆ


ผู้หญิงคนเดียวที่ผมคิดถึงและอยากที่สุด.. ผู้หญิงที่ผมรัก
          

โดดเด่นและส่องสว่างท่ามกลางคนนับร้อยพัน  ร่างบางของผู้หญิงที่ยืนหันหลังและยิ้มให้กับฝูงกล้องที่กำลังลั่นแฟลชอยู่ตรงหน้า  จะเป็นใครไม่ได้นอกจากคนที่ผมคิดถึงที่สุด.. กุญแจซอล
          

“น้องซอลคะ ยิ้มให้กล้องนี้ด้วยค่ะ”



เสียงหนึ่งของบรรดาช่างภาพดังขั้น ร่างบางที่ยืนหันหลังอยู่ยกมือขึ้นมาเท้าเอวแล้วยิ้มสู้กล้องราวกับนางแบบ โหยย เมียใครวะน่ารักจังง

          

“น้องซอลคะมองกล้องนี้ด้วยค่ะ”
ร่างบางหันไปยิ้มสู้ตายให้กล้องอีกครั้ง ขนาดเห็นแค่ข้างหลังผมยังแทบใจละลายเลย..  ผมรู้สึกถึงความคิดถึงที่มันจุกอกอยู่ข้างใน  ยิ่งได้มองใกล้ๆ  ยิ่งโคตรอยากดึงเข้ามากอดเลยว่ะ..
         

“เอ่อ.. เดี๋ยวพวกพี่พอแค่นี้ก่อนแล้วกันนะคะ งานกำลังจะเริ่มแล้วค่ะซอลต้องขอตัวก่อน” ร่างบางกล่าวตัดบทอย่างนอบน้อมก่อนจะค้อมตัวให้กับบรรดาสื่อที่มาขอถ่ายรูปอย่างน่าเอ็นดู  โหยย เมียพรี่
~  ทำไมถึงได้น่ารักขนาดนี้นะ
         

“งั้นเดี๋ยวจบงานพวกพี่ขอถ่ายรูปน้องซอลอีกนะคะ”
 
          

“ได้เลยค่ะ” เสียงห
วานตอบรับ  สาบานเลยเลยว่าให้ผมยืนแอบมองซอลทั้งวันผมก็ทำได้  ซอลคือเหตุผลว่าทำไมคนบางคนถึงเพียงแค่แอบมองก็มีความสุข..
         

ใช่.. เพราะซอลคือคำว่ารัก
         

การที่เราสองคนต้องอยู่ห่างกันทำให้ผมรู้คุณค่าของความสุขเวลาที่เราได้อยู่ใกล้ ผมรู้ถึงความรักและความคิดถึงที่มันท่วมท้นใจ.. คำตอบของความคิดถึงมากมาย  คือกุญแจซอล..
         

ผมหายใจลึกๆและสืบเท้าเข้าไปใกล้ๆ..งุ้ยยย อยากดึงเมียเข้ามากอดจังงง
~

         

เยดเข้.. ทำไมแค่จะทักเมียถึงได้รู้สึกตื่นเต้นจังวะ ผมยืนเงอะงะอยู่สักพักก่อนจะย่องเข้าไปใกล้ๆแล้วกระซิบเบาๆข้างหูเมีย          
        

“ซอลขา.. พี่กลับมาแล้วค่ะ”









          “พี่มาได้ไงคะ..”
SOL SAID




TALK 2

งุ้ยยยย ในที่สุดก็กลับมาเจอกันแล้นน
วันนี้ที่รอคอยยยยยยย วั้ยยย
ขออนุญาติจบตอนสั้นกว่าปกติหน่อย เพราะเดี๋ยวยาวเกินนน
ขอเคลียร์พื้นที่โล่งๆให้กับ EP หน้า ฮี่ๆ
จะหวานสมกับที่รอมั้ยน้าาาา ตื่นเต้นแทน 555+




TALK 1

งานใกล้เริ่มแล้วค่ะ
ตัวละครมาครบแล้ว

อีพี่มาพร้อมมิ้นต์ ส่วนอีน้องโดนบังคับดูตัว
ต้องเป็นงานหมั้นที่สนุกม๊ากกมากแน่นวลลล
กร + เกี่ยวก้อย @ งานหมั้น
พร้อมด้วยพี่ฉัตรที่มาแสดงความยินดี

ฮี่ๆ


รักส์




ขอให้อ่านอย่างมีความสุขค่ะ
ขอบคุณที่ติดตามกันนะคะ






CR : MIN > KITIW้HUT
CR : SOL > PARITA
CR : MINT> RINLADA
CR : MINTT> THANYAWEE
CR : GORN > PONGTIWAT
CR : GOY > PIMTHA

FOLK :  PORNPIPAT



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 73 ครั้ง

1,005 ความคิดเห็น

  1. #439 แสงสุรย (@0612549913) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 00:19
    อยากบอกไรท์เป็นการส่วนตัวค่ะ


    คือไม่กล้าอ่านตอนต่อไปเลย ตอนนี้ก็ยังไม่อ่านนะ คือมันกลัวว่ามิณทร์กับซอลเสียใจ หรือฉากสะเทือนใจ
    ปล.ไรท์เราไม่กล้าอ่านจริงๆ
    #439
    2
    • #439-1 I AM PLATINUM (@iamplatium) (จากตอนที่ 39)
      13 มีนาคม 2561 / 07:30
      อ่านเถอะค่ะ คิดถึงงงงงงงงงง
      พี่มิณทร์กับซอลเอาอยู่น่าาาา นะ
      #439-1
  2. #438 Nimmy4044 (@Nimmy4044) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 13:30
    มีแอบมองเมียด้วย แต่มองอย่างเดียว ระวังจะโดนคนอื่นงาบได้นะ หุหุ
    #438
    0
  3. #437 heykeo (@heykeo) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 12:44
    ขอให้เค้าหวานกันก่อนนะ
    #437
    0
  4. #436 Aom (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 12:27
    ขอซีนหวานๆนะคะไรท์ต้องการน้ำตาลด่วนค่ะ
    #436
    0
  5. #435 Aom (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 12:10
    อร้ายยยย........เจอกันแล้วววววววว
    #435
    0
  6. #434 aonann241 (@aonann241) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 11:42
    ทำไมลุ้นเสียตัวโก่งเรยเรา555
    #434
    0
  7. #432 Pearlmookmic (@Pearlmookmic) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 19:59
    อีพี่มิณทร์จะไปงานก็รีบไปเถอะ มัวลีลาอยู่นั่น อะไรจะเป็นเพื่อนที่แสนดีขนาดนั้น หมั่นไส้!!!
    #432
    0
  8. #431 heykeo (@heykeo) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 13:52
    รอให้อีพี่มาถึงงานไวไว
    #431
    0