[BTS] Winter with you - Yoonmin ft. Kookmin

ตอนที่ 4 : Winter with you : 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    11 ต.ค. 63

 

 

Winter with you : 3

 


 

 

 

 

 

 

“มึงพูดว่าไงนะ” 

“ยะ ยุนกิ” หลังจากน้ำตาหยาดสุดท้ายไหลลง ดวงตาที่ปูดบวมเพราะร้องไห้ก็เบิกกว้าง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาราบเรียบกับร่างกายที่พยายามยันตัวให้ลุกขึ้นยืน ยุนกิลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีที่ทุลักทุเลเพราะฤทธิ์ของน้ำเมา

 

“มึงพูดว่ารักกูหรอจีมิน” ยุนกิก้มตัวลงกระซิบข้างหูของจีมินที่นั่งตกใจตัวแข็งอยู่บนเตียง คนตัวเล็กกำชายเสื้อของตัวเองไว้แน่นเพื่อระบายความกลัว 

 

มือหนาเชยคางของจีมินขึ้นมาจนทำให้เขาทั้งสองสบสายตากัน ดวงตารีเล็กกึ่งหลับกึ่งตื่นของยุนกิมองสำรวจไปทั่วทั้งใบหน้าเล็กที่มันเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา จีมินพยายามกลั้นเสียงสะอื้นเพื่อไม่ให้ยุนกิรู้สึกรำคาญเขา

 

“มึงพูดมันออกมาได้ยังไงจีมิน!” เพียงชั่วครู่ดวงตาที่ดูเหมือนกึ่งหลับกึ่งตื่นแปรเปลี่ยนกลายเป็นดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ ใบหน้าหล่อขบกรามแน่นพร้อมกับตะคอกใส่คนตัวเล็ก มือหนาออกแรงบีบคางของจีมิน ยุนกิลงน้ำหนักมือมากขึ้นเรื่อยๆตามแรงโทสะที่พุ่งสูง จนจีมินต้องนิ่วหน้าเพราะความเจ็บที่อีกคนมอบให้ มือเล็กยกขึ้นมาจับมือหนาที่บีบคางของตัวเองไว้เพื่อให้ตัวเองได้หลุดพ้นจากพันธนาการที่แสนเจ็บปวดนี้

 

“ฮึก ฮือ ปล่อย” เสียงเล็กร้องไห้อ้อนวอน แต่นั่นก็ยิ่งทำให้อีกคนเพิ่มแรงบีบมากขึ้นกว่าเดิม จีมินหลับตาแน่นปล่อยให้น้ำตาแห่งความเจ็บปวดไหลลงมาอีกครั้ง และอีกครั้ง

“กูถามว่ามึงพูดออกมาได้ยังไง!!!” 

“ฮือ ขะ ขอโทษ มันเจ็บ” 

“มึงกับกูเป็นเพื่อนกันไม่ใช่หรอ ไหนมึงบอกว่าเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปไงวะ”

“แล้วทำไมมึงกล้าคิดแบบนั้นกับกู!!!” 

 

 

สิ้นเสียงมือหนาก็สะบัดใบหน้าของจีมินให้หันออกไปอย่างแรง ร่างเล็กเซไปตามแรงสะบัดจนฟุบลงกับเตียง 

 

“ไหนมึงบอกกูหน่อยดิว่ามึงรักกูมากมั้ย!!!” ยุนกิกระชากคอเสื้อของจีมินขึ้นมาให้นั่งอีกครั้ง

“อ๋อ หรือเป็นเพราะมึงจีมิน มึงไปบอกพี่จีอึนใช่มั้ยว่ามึงชอบกู! พี่เขาก็เลยปฏิเสธกู มันเป็นเพราะมึงใช่มั้ย!!!!”

 

พลั่ก!!

 

ร่างสูงยกหมัดขึ้นต่อยเข้าที่หน้าของคนตัวเล็กอย่างเต็มแรงจนใบหน้าหวานหันไปตามแรงต่อย กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งไปทั่วทั้งปากเล็กจนต้องกระอักเลือดออกมา ร่างเล็กเบ้หน้าด้วยความเจ็บปวด น้ำตาที่ไม่เคยเหือดแห้งก็ยังคงไหลออกมาไม่ขาดสาย มือเล็กยกขึ้นกุมข้างแก้ม ใบหน้าที่โดนกระแทกด้วยหมัดเริ่มรู้สึกชาไปทั่วทั้งใบหน้าจากนั้นความเจ็บปวดก็เริ่มก่อตัวขึ้น 

 

“ตอบกู!!!” ยุนกิในตอนนี้ไม่สามารถควบคุมสติได้อีกต่อไปแล้วและไม่หลงเหลือความเป็นตัวเองแม้แต่น้อย มีแต่เพียงความโกรธเท่านั้นที่เป็นตัวชักนำ

 

ร่างสูงกระชากตัวของจีมินขึ้นมาอีกครั้ง และเขย่าไหล่บางอย่างแรงเพื่อเค้นเอาคำตอบ ร่างเล็กเริ่มรู้สึกมึนหัวจากการเขย่าตัวบวกกับแรงกระแทกของหมัด จีมินยกสองมือขึ้นดันแขนของยุนกิออกเพื่อหวังจะปกป้องตัวเอง ด้วยอารมณ์โกรธที่มันอยู่เหนือทุกอย่าง ยุนกิเห็นการกระทำงี่เง่าๆแบบนั้นก็ยิ่งเพิ่มแรงโทสะเพิ่มขึ้น 

 

พลั่ก!!

 

ร่างบางหันไปตามแรงต่อยอีกครั้งใบหน้าหวานฟุบลงกับเตียง มือเล็กยกขึ้นเช็ดเลือดที่กลบปากออก ความชาแล่นไปทั่วทั้งใบหน้าความเจ็บปวดที่คิดว่าจะมีเพิ่มกลับหดหายมีเพียงความเจ็บปวดในใจที่เพิ่มขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยคราบน้ำตาและคราบเลือดความบอบช้ำที่คนตัวเล็กได้รับมันไม่ได้ทำให้อีกคนรู้สึกสงสารหรือเห็นใจแม้แต่น้อย ในทางกลับกันเมื่อเขายิ่งเห็นเขายิ่งโมโหและอยากจะต่อยลงไปซ้ำๆเพื่อระบายความโกรธของตัวเอง 

 

“อึก ไม่ใช่ ฮือ จะ เจ็บ พอแล้ว” จีมินอ้อนวอน มือเล็กยังคงกอบกุมข้างแก้มเอาไว้ 

“มึงโกหก!! ตอบกูมาว่าเพราะมึงใช่มั้ย!!” 

 

พลั่ก!!

 

ยุนกิกระชากมือของจีมินออกและใส่แรงซัดหมัดลงมาอีกครั้ง เขาไม่ฟังแม้คำอ้อนวอน ไม่ฟังแม้คำตอบที่ตอบออกไปโดยแท้จริง 

 

“กูบอกให้ตอบกู!!!” 

“ไม่ใช่กู ฮืออ” 

“...” 

 

ร่างสูงง้างหมัดเตรียมจะชกลงมาอีกครั้งแต่ก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินประโยคถัดมาของอีกคน เขามองไปยังใบหน้าของเพื่อนสนิทที่นองไปด้วยน้ำตาและเลือดนัยน์ตาที่ดูแข็งกร้าวกำลังวูบไหว ร่างเล็กสะอื้นและสั่นเทา เขาไม่แม้แต่จะยกมือป้องหมัดที่กำลังชกลงมาแม้แต่น้อยและดูเหมือนเต็มใจที่จะรับมันด้วยซ้ำ

 

“ฮึก กูรักมึงนะยุนกิ ฮืออ กูรักมึงจริงๆกูรักมึงมานานแล้ว กูจะไปทำลายความสุขของมึงทำไม”

“...” รักมานานแล้ว?

“เชื่อ ฮึก กูนะฮืออ” 

 

พลั่ก!! พลั่ก!!

 

แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้อารมณ์โกรธลดลงเลยแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังรัวหมัดระบายอารมณ์เพิ่มขึ้นอีก ยุนกิไม่ปล่อยให้อีกคนฟุบลงไปกับเตียงเขากระชากคอเสื้อของจีมินขึ้นมาและตะคอกใส่หน้าด้วยแรงอารมณ์ เขาโกรธ เขาเกลียด เกลียดที่ต่อไปนี้มันจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เกลียดที่อีกคนรักษาความสัมพันธ์แบบเพื่อนเอาไว้ไม่ได้ เกลียดที่นับตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไปเขากับจีมินจะกลายเป็นคนไม่รู้จักกัน

 

“กูไม่เชื่อ!! มึงไม่ใช่เพื่อนกูอีกต่อไปแล้วจีมิน”

“ฮืออ ไม่ๆ ไม่เอาแบบนี้” ร่างบางส่ายหน้ารัว สองแขนเล็กยกขึ้นโอบเอวของยุนกิเอาไว้แน่นราวกับว่าร่างนี้กำลังจะหายไป เขาไม่อยากให้มันเป็นแบบนี้ เขายังอยากมีมินยุนกิอยู่ในชีวิตของเขา 

“ไปให้พ้น!! อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีก!!” ยุนกิพยายามแกะมือที่กำลังโอบเอวของเขาไว้ออก เมื่อหลุดพ้นเขาก็ผลักร่างของจีมินออกจนล้มลงไปกองอยู่บนเตียง เสียงร้องไห้ดังขึ้นแทบขาดใจ ร่างบางพยายามพยุงร่างกายที่บอบช้ำขึ้นมาใหม่และโอบกอดยุนกิเอาไว้อีกครั้ง ยิ่งยุนกิพยายามแกะมือของเขาออกเท่าไหร่จีมินก็ยิ่งกอดเขาให้แน่นมากขึ้น 

 

“ไม่เอา ยุนกิอย่าทำแบบนี้กู ฮือ ขอโทษ”

“ปล่อยกู!!”

“กูขอร้อง ฮือ ยะ อย่าไล่กูเลยอย่าบอกให้กูไป”

“...”

“เรายังเป็นเพื่อนกัน ฮึก ฮืออ นะยุนกิ”

“กูไม่มีเพื่อนอย่างมึงจีมิน”

“ฮืออ ยุนกิขอร้องเถอะนะ”

“ขอร้องหรอ ได้กูจัดให้!!”

 

พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก! พลั่ก!

 

พูดจบยุนกิก็รวบรวมแรงสุดท้ายแกะมือของจีมินออกจนหลุดพ้น เขาก็รัวหมัดใส่จีมินอย่างบ้าคลั่ง แรงโทสะที่พุ่งขึ้นสูงและอยู่เหนือทุกสิ่งให้ทำขาดสติสัมปชัญญะความรู้สึกผิดชอบชั่วดี มือหนากระชากเสื้อนอนของร่างบางจนขาดรุ่ยพร้อมกับผลักร่างของจีมินให้ล้มลงบนเตียง

 

“ไม่! ยุนกิ ฮือ อย่าทำแบบนี้” ร่างบางดึงชายเสื้อขึ้นมาปกปิดร่างกายท่อนบนของตัวเอง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นกลัวร่างกายที่บอบช้ำกำลังหมดแรงสู้ จีมินพยายามตะเกียดตะกายลุกขึ้นหนีแต่ก็ไม่สำเร็จ 

“จะไปไหน!! มึงชอบแบบนี้ไม่ใช่หรอ!! ที่ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ไปเพราะมึงอยากให้กูทำใช่มั้ยล่ะ!!” ร่างสูงขึ้นคร่อมคนตัวเล็กและดึงขาของจีมินเอาไว้เพื่อให้มาอยู่ใต้ร่าง มือหนาตรึงแขนของคนตัวเล็กเอาไว้ภายในมือเดียว ส่วนมืออีกข้างทำหน้าที่ลูบไล้วนบริเวณหน้าท้องบาง ใบหน้าหล่อมองใบหน้าหวานที่ตอนนี้กำลังร้องไห้ด้วยความหวาดกลัว ยุนกิแสยะยิ้มเมื่อสายตากำลังไล่สำรวจเรือนร่างของคนตัวเล็ก 

 

“มึงขาวขนาดนี้เลยหรอวะจีมิน” 

“ฮือ ปล่อย อย่าทำแบบนี้เลยนะยุนกิ”

“มึงรักกูไม่ใช่หรอ กูก็จะทำอย่างที่คนรักเขาทำกันไง อย่าดิ้นสิวะ!!!” 

“แต่มันไม่ใช่แบบนี้ ฮืออ ยุนกิปล่อย” ร่างบางพยายามดิ้นหนีเพื่อเอาตัวรอด แต่ยิ่งดิ้นมือหนาก็ยิ่งเพิ่มแรงกดเพิ่มมากขึ้นจนข้อมือของร่างบางปวดชาไปหมด

 

“แล้วมันแบบไหนหื้ม” ใบหน้าคมก้มลงสูดดมตามซอกคอขาว กลิ่นสบู่อ่อนๆของคนตัวเล็กทำให้สติเขากระเจิง ริมฝีปากกดจูบลงไปที่ซอกคอขาวเบาๆ สันจมูกโด่งไล่สูดดมความหอมไปทั่วคอระหงส์ มืออีกข้างไม่ปล่อยให้ว่างมันทำหน้าลูบไล้เอวบางสร้างความวาบหวามจนร่างบางต้องบิดเร้า จีมินที่รับรู้ถึงสัมผัสก็ยิ่งดิ้นแรงขึ้นพร้อมกับปล่อยโฮออกมา ใบหน้าหวานขยับส่ายไปมาเพื่อหนีสัมผัสที่จาบจ้วง

 

“หยุดนะ!! ฮืออ หยุด!!” 

 

ปึก

 

จีมินยกขาขึ้นถีบหน้าท้องของยุนกิเพื่อเรียกสติ แต่ดูเหมือนว่าเขาคิดผิดเพราะนั่นยิ่งทำให้ร่างสูงไม่พอใจมากกว่าเดิม

 

“โอ้ย! จีมิน!!! ได้มึงชอบนักใช่มั้ยแบบใช้กำลัง ได้!! กูจัดให้!”

 

พลั่ก

 

“อึก” 

 

ยุนกิยกหมัดขึ้นชกลงมาที่ท้องของจีมิน ร่างบางกุมท้องตัวเองพร้อมกับขดตัวเข้าหากัน ความจุกแล่นเข้ามาทันทีเรี่ยวแรงที่มีอยู่น้อยนิดก็ค่อยๆหายไป ใบหน้าหวานหลับตาแน่นปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างทุกที มือหนาค่อยๆรวบแขนของเขาอีกครั้งพร้อมกับเริ่มพรมจูบขบเม้มจนเกิดเป็นรอยแดงไปทั่วทั้งคอขาว เขากำลังมัวเมาไปกับความหอมหวานและร่างบางเองก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอที่จะหยุดร่างสูงได้ จีมินกัดปากตัวเองแน่นกลั้นเสียงสะอื้นและเสียงที่น่าอายไม่ให้เล็ดรอดออกมา ร่างสูงค่อยๆเลื่อนมือลงต่ำและเกี่ยวขอบกางเกงนอนของคนตัวเล็กเอาไว้เพื่อถอดมันทิ้ง 

 

“ฮึก ฮืออ ขอร้องล่ะ ฮืออ หยุดเถอะนะ” 

 

จีมินพูดเสียงแผ่ว ยุนกิที่เหมือนจะได้สติก็เงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่ตอนนี้เปียกปอนไปทั่วทั้งใบหน้า ตาและจมูกก็แดงไปหมด บวกกับมุมปากทั้งสองข้างที่เต็มไปด้วยเลือดและรอยฟกช้ำที่เห็นแล้วก็นึกเจ็บแทน 

 

‘นี่เราทำถึงขนาดนี้เลยหรอ’ 

 

ภายจิตใต้สำนึกลึกๆผุดขึ้นมา หลังจากที่เริ่มมีสติขึ้นมาบ้างยุนกิก็หยุดการกระทำที่ป่าเถื่อนและลุกขึ้นยืนหันหลังให้จีมิน สองมือยกขึ้นทึ้งหัวอย่างหงุดหงิด

 

“ออกไปจากห้องกูไป!!”

“ฮึก ฮืออ”

“แล้วก็ไม่ต้องมาให้กูเห็นหน้าอีก” สิ้นเสียงจีมินก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม เขาคงทำอะไรไม่ได้อีกแล้วคงต้องปล่อยให้มันเป็นไปแบบนี้ 

 

ร่างบางพยายามพาร่างกายที่แสนบอบช้ำของตัวเองให้ลุกขึ้นจากเตียง แขนเล็กกอดร่างกายของตัวเองไว้ด้วยความเจ็บปวด จีมินเดินตัวงอกุมท้องออกมายังนอกห้อง ก่อนจากกันร่างบางเองก็ไม่ลืมที่จะมองใบหน้าของคนใจร้ายก่อนที่จะปิดประตูลง จีมินเดินไปหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะในห้องโถงอย่างทุลักทุเล ทุกย่างก้าวที่กำลังจะก้าวออกจากห้องแห่งนี้มันเหมือนเป็นสิ่งที่กำลังย้ำเตือนว่า ทุกก้าวที่ก้าวถอยออกมาเหมือนเป็นการนับถอยหลัง ว่าเราสองคนกำลังจะกลายเป็นคนอื่น กลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน

 

‘กูไม่มีเพื่อนอย่างมึงจีมิน’

‘ไม่ต้องมาให้กูเห็นหน้าอีก’

 

 

“ฮือ ขะ ขอโทษ ฮึก ฮือ ขอโทษ” 

 

ทุกอย่างมันพังลงก็เพราะเขาเอง

 

 

______________________________

 

 

ผมพาร่างกายที่แสนบอบช้ำของตัวเองออกมาจนถึงหน้าคอนโดของยุนกิ ผมเก่งมากใช่มั้ยแต่ผมยังคงร้องไห้เพราะต่อไปนี้มันจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม 

ผมมองร่างกายของตัวเองที่สภาพยับเยินใบหน้าของผมเริ่มปวดและขยับปากไม่ได้ ผมก้มลงมองมือทั้งสองข้างของตัวเองที่มีแต่รอยแดงอยู่เต็มทั้งสองข้อมือ น้ำหนึ่งหยด หยดลงใส่ฝ่ามือที่สั่นเทามันคือหยดน้ำตาของผม 

 

ร้องให้พอจีมิน 

 

หยดน้ำยังคงตกกระทบลงฝ่ามืออีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง

 

 

ซ่า ซ่า

 

 

มันเป็นหยดน้ำที่เย็นชืด ผมรับรู้ถึงเม็ดฝนที่กำลังตกกระทบลงบนหัว แม้แต่ฝนที่โปรยลงจากบนฟ้ายังรับรู้ถึงความเสียใจของผม ผมปล่อยให้หยดน้ำอุ่นๆไหลลงอาบแก้มพร้อมกับปิดเปลือกตาลงและกอดตัวเองเอาไว้ 

 

หยดฝนและหยดน้ำตาต่างก็ไหลออกมาพร้อมกันราวกับเป็นเพื่อน

 

ขอบคุณเสียงฝนที่ตกดังกลบเสียงร้องไห้ของคนอ่อนแอ

 

 

ร้องให้พอนะจีมิน

 

 

 

 

03:28 น.

 

 

ติ๊ด

 

คีย์การ์ดถูกแตะผ่านเครื่องสแกนที่หน้าประตูห้องไม่นานบานประตูก็เปิดออก ผมพาร่างกายที่เปียกชุ่มเดินเข้าห้องมาอย่างเชื่องช้า ภายใต้บานประตูที่ปิดตัวลงผมทรุดตัวลงนั่งพิงหลังประตู สองแขนยกขึ้นกอดเข่าตัวเองเอาไว้และเกยคางลงบนแขนของผมพร้อมกับหลับตาปล่อยให้ภาพความทรงจำเก่าๆไหลเข้ามาราวกับภาพยนต์เรื่องโปรด

 

‘ไหวมั้ยมึง’

 

‘วะ ไหวมั้ง’

 

‘ตลอดเลยมึงเนี้ย อ่ะ กูให้ยืมคราวหลังพกมาบ้างนะเสื้อกันหนาวอ่ะ แล้วก็หัดดูพยากรณ์อากาศบ้าง’

 

‘ค้าบพ่อ’

 

‘อย่ามีเพื่อนใหม่จนลืมกูนะยุนกิ’

 

‘จะลืมได้ไง มึงแม่งคือเพื่อนที่ดีที่สุดของกูเลย’

 

 

ที่บอกว่าจะไม่ล้ำเส้น ‘ขอโทษ’ ไม่ได้ตั้งใจจะพูดออกไปจริงๆ ‘ขอโทษ’ ที่กลายเป็นคนไม่รักษาคำพูด ไม่ได้ตั้งใจจะให้มันกลายเป็นแบบนั้น 

 

‘เราขอโทษเราไม่ได้ตั้งใจ’

 

“ฮึก ขอโทษยุนกิ กูทำให้ทุกอย่างพังหมดเลย ฮือ”

 

ต่อจากนี้เรื่องราวของเราจะกลายเป็นอดีต ไม่มีเยื่อใย ไม่มีคำบอกลา และปล่อยให้ความทรงจำเก่าๆของเรามันติดไปกับผมแต่เพียงผู้เดียว

 

 

 

_______________________

 

 

 

08:42 น.

 

ครืด

 

 

Taeyong :

“จีมินตื่นยังวันนี้เรามีนัดกันน๊าาา” 08:42 

 

เสียงสั่นของโทรศัพท์ทำให้ผมหลุดจากภวังค์ ผมมองโทรศัพท์ในมือก่อนที่จะพบข้อความของเพื่อนสนิทร่วมคณะ เมื่ออ่านจบผมก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้เราสองคนจะไปซื้อของขวัญวันเกิดให้แจฮยอนกัน ผมปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์พร้อมกับกดโทรเบอร์ของแทยงโดยตรงเพราะผมเองก็ขี้เกียจพิมพ์ข้อความ

 

“ฮัลโหลแทยง ขอโทษนะที่วันนี้กูไปด้วยไม่ได้”

“...”

“ไม่สิ กูไปด้วยไม่ได้ตลอดไปแล้ว”

“เดี๋ยวก่อนจีมินพูดอะไรไม่เข้าใจ”

“มาหาหน่อยได้มั้ย กูอยู่สนามบิน”

 

 

 

 

09:18 น.

 

ไม่นานนักร่างของเพื่อนสนิทกับแฟนหนุ่มของเขาก็รีบวิ่งเข้ามาหาผม ผมนึกขำท่าทางของแทยงดูตื่นตกใจจนน่าถ่ายภาพเก็บไว้ดู เขาก็ยังคงเป็นแทยง แทยงผู้ที่ตื่นตกใจกับทุกๆอย่าง จากนี้ไปผมคงคิดถึงเขา

 

“จีมิน!! มึงจะไปไหนบอกมาเดี๋ยวนี้นะ” ทันทีที่เจอหน้าผมแทยงก็รีบเข้ามาสวมกอดและเค้นหาคำตอบจากผมทันที 

“จะไปจากที่นี่แล้วไม่กลับมาอีก” ผมตอบไปตามความจริง

“มึงอย่ามาล้อเล่นกูไม่เล่นด้วยหรอกนะ” 

“พูดจริงๆ” 

“เมื่อคืนไอ้กิมันทำอะไรจีมินรึป่าว” คราวนี้กลายเป็นแจฮยอนที่พูดขึ้น นัยน์ตาของผมวูบไหวผมมองหน้าแจฮยอนและแทยงสลับกันไปมาก่อนที่จะพยักหน้ายอมรับอย่างช้าๆ

“ไอ้กิมันทำอะไร!! บอกเรามาจีมิน” 

 

ผมค่อยๆถอดแว่นกันแดดสีดำและแมสสีดำออกช้าๆ เผยให้เห็นรอยเขียวฟกช้ำจากการถูกต่อยและดวงตาที่บวมปูดจากการร้องไห้มาทั้งคืน แทยงและแจฮยอนที่ได้เห็นสภาพใบหน้าของผมต่างก็พากันตกใจ และก็เป็นแทยงเองที่เข้ามากอดผมไว้อีกครั้ง

 

“ทำไม ฮือ จีมินเจ็บมั้ย”

“เจ็บสิมันคือผลลัพธ์ของคนที่ล้ำเส้นน่ะ” ผมตอบ

 

“บอกไปหรอจีมิน” แจฮยอนถามพร้อมกับจับมือผมไว้หลวมๆ

“อื้ม นึกว่าเมาแล้วหลับน่ะเลยพูดออกไปที่ไหนได้ มันได้ยินหมดเลยฮ่าๆแย่จัง” ผมแสร้งหัวเราะ แจฮยอนบีบมือผมแน่นขึ้นเหมือนเป็นการส่งกำลังใจมาให้

“กูจะไปต่อยมันคืนให้จีมิน แต่มึงห้ามไปไหนนะ!” แทยงยกหมัดขึ้นมาต่อยกับอากาศเพื่อแสดงให้เห็นว่าเขาเองน่ะก็ของจริง

“แทยงขอบคุณมึงนะทุกๆอย่างเลย แจฮยอนด้วยนะ”

“ไม่ไปได้มั้ย ไอ้กิมันเมามันคงไม่รู้ตัวว่าทำอะไรลงไปอย่างน้อยกลับไปคุยกัน พวกเราจะได้กลับมาเป็นเหมือนเดิม” ผมยิ้มให้กับแจฮยอน ผมขอบคุณในความหวังดีของเขาแต่แล้วยังไงล่ะ 

 

“เราเจ็บมามากพอแล้วแจฮยอนปล่อยเราไปเถอะนะ”

“...”

“สำหรับบางคน มันกลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้อีกแล้ว”

“ฮือ จีมินไม่ไปไม่ได้หรอ” 

“เราพบกับเพื่อจาก”

“ถ้าต้องจากกันแล้วเราจะมาพบกันแต่แรกทำไม ฮือ” 

 

นั่นสินะหรือเราไม่ควรพบกันแต่แรก แต่หากย้อนเวลากลับไปได้ผมก็จะกลับไปรู้จักยุนกิเหมือนเดิมเพราะช่วงเวลาในวัยเยาว์ของพวกเรานั้นมันมีค่ามากเหลือเกิน

 

“แล้วที่เราพบกันแทยงดีใจมั้ย”

“ฮึก ดีใจสิ”

 

ผมยิ้มกับคำตอบ

 

“จีมินก็ดีใจที่ได้พบกับแทยงนะ” 

 

ดีใจที่ได้พบกันนะยุนกิ

 

“แต่ตอนนี้จีมินต้องไปแล้วขอให้ทุกคนดูแลตัวเองดีๆนะ” 

 

ดูแลตัวเองดีๆนะยุนกิ

 

“อื้มโชคดีนะจีมินแล้วติดต่อมาบ้าง” แจฮยอนเป็นคนตอบแทนเพราะตอนนี้แทยงเอาแต่กอดผมไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ขี้แยไม่มีใครเกินจริงๆ

“ห่มผ้าด้วยนะจีมินฮือ” 

 

‘หนาวหรอ อ่ะกูให้ยืมคราวหน้าก็พกมาบ้างนะเสื้อกันหนาวอ่ะ’

 

“อื้ม จะห่มทุกคืนเลย”

 

‘ต่อไปนี้จะพกทุกวันเลย’

 

“ลาก่อนทุกคน”

 

ลาก่อนยุนกิ

 

 

ฝากลมหนาวช่วยพัดเอาคำบอกลานี้ไปบอกเขาที ต่อไปนี้ที่ตรงนั้นจะว่างเปล่า แต่เราไม่ได้หายไปไหน เราแค่ย้ายจากข้างกายไปอยู่ในเศษเสี้ยวความทรงจำของเรา จดจำเราไว้เพียงเท่านี้

 

เราจะอยู่แค่ตรงนั้นเสมอไป...


 

 

 

 

_________________________
 

มาแล้วงับหายไปนานเพราะฟีลหาย;-;

พี่ยุนกิใจร้ายเนอะจะให้น้องจีมหนีพี่ยุนกิไปไกลๆเลยยย 

ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบด้วยนะงับ 

*ทุกคนสามารถติดตามฟิคในจอยลดาของไรท์ได้น๊า พิมพ์นามปากกาว่า KIRIM ก็เจอเบย*

 

 

#วินเทอร์วิทยู

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Lelia Lynn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 15:19
    ใจร้ายจังอะ จีมินแค่ชอบเองนะ
    #2
    0