[BTS] Winter with you - Yoonmin ft. Kookmin

ตอนที่ 1 : Winter with you : intro

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    10 ส.ค. 63

 


INTRO

Winter with you

 

เม็ดฝนที่เคยโปรยปรายไม่เว้นแต่ละวันได้ผลัดเปลี่ยนเป็นเกร็ดน้ำแข็งเล็กๆตกโปรยปรายลงมาแทน ตามกาลเวลาที่แปรผัน ลมหนาวพัดโชยนำความเย็นมากระทบกับผิวกายของใครหลายๆคนซึ่งนั่นก็หมายความว่าฤดูหนาวได้คืบคลานเข้ามาแทนที่แล้ว

“ประกาศจากกรมอุตุวิทยาสภาพภูมิอากาศของวันนี้ กรุงโซลมีอากาศที่หนาวเย็นอุณหภูมิจะลดลงถึง -10 องศาเซลเซียส มีผลทำให้หิมะตกตลอดทั้งวันขอให้ทุกๆคนดูแลสุขภาพเนื่องจากสภาพอากาศที่หนาวเย็นลงด้วยนะคะ สวัสดีค่ะ”

 เสียงของกรมอุตุที่ดังมาจากโทรทัศน์เครื่องหรูที่ตั้งเด่นอยู่บริเวณห้องโถงมือบางยกรีโมทขึ้นปิดโทรทัศน์ทันทีหลังจบประกาศของกรมอุตุวิทยา จีมินดีดตัวออกจากโซฟาตัวยาวที่ในตอนแรกเขาวางแผนไว้ว่าจะนอนดูโทรทัศน์ไปเรื่อยๆเพื่อรอเวลานัดของใครบางคนที่เขาเองก็รู้ว่ามันสำคัญ แต่เพราะความเบื่อหน่ายบวกกับอากาศที่หนาวเย็นไม่ได้ทำให้เขาอยากนอนโง่ๆอยู่ในห้องนัก จีมินเดินไปหยิบเสื้อโค้ทที่แขวนไว้และใส่มันอย่างประณีตเขากระชับเสื้อโค้ทให้เข้าที่และไม่ลืมที่จะสวมผ้าพันคอและถุงมือไหมพรมเพื่อป้องกันความหนาวจากด้านนอก5ปีกับการที่เขาหายไปจากชีวิตของใครบางคน มันเป็น5ปีที่นานมากพอที่จะทำให้ลืม แต่เขาเองก็ไม่เคยลืมมันได้เลย

ติ๊ด

เสียงประตูห้องที่ล็อคอัตโนมัติ มือบางหยิบเอาคีย์การ์ดมาเก็บใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อโค้ท ขายาวก้าวเท้าออกไปถึงหน้าลิฟต์ ระหว่างรอลิฟต์ก็เอาโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาเช็คตามแอพต่างๆ ดวงตาคู่สวยเหลือบไปเห็นเวลาในโทรศัพท์ที่อีกยี่สิบนาทีจะบ่ายโมงแล้ว นิ้วเรียวกดเข้าไปยังแอพพลิเคชั่นไลน์เพื่อส่งข้อความบอกนัดหมายให้อีกฝ่ายรับรู้

 

JIMIN :

“พี่โฮซอกครับผมจะเข้าไปหาที่ร้านนะครับ” 12:43

 

ติ้ง

เสียงลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก จีมินเงยหน้ามองลิฟต์จากนั้นก็เก็บโทรศัพท์ลงในกระเป๋าเสื้อโค้ทและเดินเข้าลิฟต์ไป เมื่อถึงจุดหมายลิฟต์ที่จอดอยู่ชั้นที่หนึ่ง ประตูลิฟต์ก็ค่อยๆเปิดออก จีมินสาวเท้าเดินออกไปยังลานจอดรถอย่างรวดเร็วเพื่อหนีอากาศที่หนาวเย็น ไม่นานนักจีมินก็พาร่างกายของเขามาถึงรถบีเอ็มดับบิลสีดำ จากนั้นก็ขับมันออกไปยังปลายทางที่เขากำหนดเอาไว้

รถหรูมาจอดที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่งในกรุงโซล เจ้าของร่างบางเดินลงมาจากรถ จีมินกระชับเสื้อโค้ทให้เข้าที่มือบางล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อโค้ทพร้อมกับเดินเข้าไปในสวนท่ามกลางหิมะที่กำลังตก อากาศที่หนาวจนติดลบสิบองศามันยังเทียบไม่ได้กับความหนาวเหน็บที่เกาะกุมจิตใจของเขาในตอนนี้ได้เลย 

จีมินพาขาเรียวๆของตัวเองเดินมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่ม้านั่งตรงหน้าสระน้ำของสวนสาธารณะ เขานั่งลงม้านั่งพร้อมกับทอดสายตามองเหม่อออกไป หวนให้นึกถึงเรื่องราวในอดีตที่แสนเจ็บปวด ขอบตาที่ร้อนผ่าวกักเก็บน้ำตาเอาไว้ไม่ให้ไหลลงมาแต่ความเศร้าที่มันมีมากกว่ามวลน้ำตา ความรู้สึกทุกสิ่งทุกอย่างได้หลวมรวมกันจนท่วมท้นหยาดน้ำตาที่ว่าเก็บมันได้กลับไหลลงมาเป็นทางยาวหิมะที่กำลังตกเปรียบเสมือนเพื่อนแท้ของหยดน้ำตาที่ตกลงมาพร้อมๆกัน 

นึกย้อนไปถึงเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาในชีวิตทั้งเรื่องสุขและเรื่องเศร้า 

สุขที่เคยได้รับรอยยิ้มจากเขาคนนั้น เศร้าจากรอยแผลที่บาดลึกไปถึงในหัวใจ

แม้แผลนั้นมันจะบาดลึกเท่าไหร่ ภาพของเขาไม่เคยเลือนลางไปจากหัวใจได้เลย

 

ครืด

 

เสียงสั่นของโทรศัพท์ทำให้จีมินหลุดจากภวังค์และยกมือขึ้นปากน้ำตาอย่างลวกๆ มือบางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพบกับแจ้งเตือนแชทสีเขียวที่ในตอนแรกจีมินคิดว่าคงเป็นพี่โฮซอกทักมาเร่งให้ไปร้านแน่ๆ แต่ผิดคาดเพราะคนที่ทักแชทสีเขียวมากลายเป็นคนที่เขาเคยคุ้นเคย น้ำตาที่พึ่งเช็ดมันออกไปไม่นานมันกลับไหลออกมาอีกครั้งเมื่อเห็นข้อความที่อีกฝ่ายส่งมา ความเจ็บปวดหัวใจแล่นเข้ามาทันที มือบางที่สั่นเทาปลดล็อคหน้าจอโทรศัพท์และกดเข้าไปอ่านข้อความ

 

JK :

“พี่เป็นยังไงบ้าง” 13:17

“ผมคิดถึงพี่” 13:17

“มากๆเลย..” 13:17

 

หลังจากอ่านข้อความของคนอีกฟากโลกหนึ่ง จีมินที่กำลังร้องไห้กลับร้องไห้หนักกว่าเดิม เขายกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นให้เงียบที่สุดแม้ความเจ็บปวดที่ปะปนกับความทรมานกำลังบีบรัดหัวใจมากขึ้นจนแทบจะแตกสลาย

มันเป็นเพราะจีมินเองที่เผลอใจไปสร้างความรักและความหวังให้กับอีกคนจนเขาคนนั้นมีร่องรอยของความเจ็บปวดที่มันถูกสร้างโดยจีมินเอง

 

                           JIMIN :

                      “ลืมพี่ได้มั้ยจองกุก” 13:20

 

JK :

“ผมทำไม่ได้หรอก” 13:21

“เหมือนที่พี่ก็ลืมเขาไม่ได้เหมือนกัน” 13:21

เหมือนมีดเล่มใหญ่ปักลงกลางใจ ความรู้สึกเจ็บช้ำๆถาโถมเข้ามาเรื่อยๆที่เขาบอกมันถูกทุกอย่าง ความรักไม่ได้ทำให้เขาเจ็บแต่เป็นความทรงจำต่างหากที่ทำให้เขาเจ็บ และมันยังคงเจ็บมาจนถึงทุกวันนี้

 

“พี่ขอโทษ”

 

 

 

กรุ้งกริ้ง~

 

“spring coffeebar สวัสดีครับ อ้าวจีมินมาแล้วหรอ” เสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นหลังเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้น ร่างบางเงยหน้าขึ้นหลังจากที่ยุ่งอยู่กับการเรียงเค้กทันทีที่เห็นว่าเป็นใครที่เดินเข้าร้านมาจึงวางของในมือทุกอย่างแล้วเดินไปหาน้องคนสำคัญทันที ใบหน้าที่ซีดเผือกแต่กลับแดงแค่บริเวณพวงแก้มและจมูกดวงตาที่รีเล็กกลับปูดบวมโดยไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคนตัวเล็กคนนี้พึ่งผ่านการร้องไห้มา

“โกโก้ร้อนสักแก้วมั้ย นายคงหนาวน่าดู” โฮซอกประคองร่างเล็กไปยังโต๊ะภายในร้านเพื่อจะได้นั่งปรับทุกข์กันได้อย่างสะดวก

“ก็ดีครับ” 

“พี่นัมจุนขอโกโก้ร้อนให้จีมินด้วยครับ” โฮซอกตะโกนบอกให้อีกคนชงโกโก้ร้อนมาให้

“พี่โฮซอก ผม ฮึก ผมคิดถึงเขาแล้วผมก็รู้สึกผิด” จีมินเริ่มระบายความเศร้าที่อัดแน่นอยู่ภายในใจ แขนเล็กยกขึ้นกอดรุ่นพี่ที่เขาไว้ใจที่สุดไว้แน่น ราวกลับส่งความเศร้าผ่านอ้อมกอดปลอบให้อีกฝ่ายได้เข้าใจ โฮซอกกระชับกอดน้องชายพร้อมกับตบหลังเบาๆเพื่อให้จีมินได้คลายความเศร้าลงบ้าง

จีมินเป็นเด็กที่น่าสงสารคำว่ารักที่เคยมอบให้กับคนที่ไม่มีหัวใจ มันกลับย้อนมาทำลายชีวิตและหัวใจของเขาจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี พอจะเริ่มต้นใหม่ภาพคำบอกรักที่แสนน่ากลัวในตอนนั้นก็ไหลเข้ามาในหัวเป็นฉากๆและมันทำให้เด็กน้อยของเขากลัว..

 

“พี่อยู่ตรงนี้อยู่กับจีมินเสมอนะ ไม่เป็นไรแล้ว”

“ฮึก ครับ”

“แล้ววันนี้นัดลูกค้าไว้กี่โมง หื้ม”

“สามโมงครับ” สิ้นเสียงคนตัวเล็กโฮซอกก็ยกมือขึ้นเพื่อดูนาฬิกาเวลาในนั้นได้บ่งบอกว่าอีกสิบนาทีก็จะถึงเวลานัดของคนตัวเล็กแล้ว

“อีกสิบนาทีเอง มาพี่เช็ดหน้าเช็ดตาให้ดีกว่าจะมาให้ลูกค้าของน้องพี่เห็นสภาพเด็กขี้แงแบบนี้ไม่ได้นะ ฮ่าๆ” โฮซอกพูดติดตลกเพื่อให้จีมินได้ผ่อนคลายลง คนตัวเล็กผละอ้อมกอดออกพร้อมให้โฮซอกจัดการเช็ดหน้าเช็ดตาให้แต่โดยดี

“รอบนี้ออกแบบอะไรหรอ สร้อยรึป่าว” 

“แหวนครับ พี่ดาร่าเขาไม่ค่อยถนัดเรื่องแหวนก็เลยให้ผมมาทำแทนครับ” 

“งั้นหรอ อ่า เรียบร้อยทีนี้น้องของพี่ก็หล่อไม่เป็นเด็กขี้แงแบบเมื่อกี้แล้ว” โฮซอกพูดพร้อมกับบีบแก้มนุ่มของจีมินอย่างเอ็นดู คนโดนบีบแก้มก็หลับตาหยีใส่คนเป็นพี่ซึ่งนั่นก็ทำให้โฮซอกรู้สึกหมั่นเขี้ยวมากกว่าเดิม

“ขี้อ้อนเหมือนจินไม่มีผิด อ่ะ โกโก้ร้อนได้แล้วครับ” เสียงของผู้มาใหม่ที่มาพร้อมกับโกโก้ร้อนที่หอมกรุ่น ร่างสูงถือโอกาสนั่งข้างๆโฮซอกเพื่อเข้าร่วมวงสนทนาด้วยอีกคน

“ก็ผมเป็นพี่น้องกันนี่ครับ” จีมินพองแก้มใส่พร้อมกับยกแก้วโกโก้ขึ้นมาดื่มรสชาติหวานปนขมของโกโก้ที่ติดอยู่ปลายลิ้นมันทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น ความร้อนของโกโก้ที่ไหลลงสู่ลำคอจนไปถึงในท้องสร้างความอบอุ่นให้กับร่างกายยิ่งทำให้เขารู้สึกดี

 

 

กรุ้งกริ้ง~

 

“มีลูกค้ามางั้นเดี๋ยวพี่ไปรับลูกค้าก่อนนะ โฮซอกอยู่กับน้องนี่แหละเดี๋ยวพี่ไปเอง” พูดจบนัมจุนก็รีบลุกออกไปต้อนรับลูกค้า

 

Rrrr~

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหลังจากที่นัมจุนลุกออกไปได้ไม่นาน เบอร์แปลกๆที่จีมินไม่ได้เมมเอาไว้โชว์หลาขึ้นมา แม้ข้างในใจได้เดาเอาไว้แล้วว่านี่อาจเป็นเบอร์ของลูกค้าของเขาที่มาติดต่อให้ออกแบบแหวนหมั้นเป็นแน่มือบางขมวดคิ้วอยู่ครู่เดียวจากนั้นก็กดรับโทรศัพท์ทันที

 

“ฮัลโหลสวัสดีครับ” จีมินเอ่ยทักทายก่อน

“เอ่อ สวัสดีครับผมที่คุณนัดคุยเรื่องแหวนครับ ตอนนี้ผมอยู่ที่ร้านแล้วคุณอยู่ตรงไหน” และเขาก็เดาไม่ผิดว่านี่ก็คือลูกค้าของเขาเอง

“ผมอยู่โต๊ะนี้คะ..ครับ” จีมินลุกขึ้นยืนโบกไม้โบกมือส่งสัญญาณให้ลูกค้าของเขาได้เห็นและเดินเข้ามาแต่ว่า..

 

ใบหน้าที่กระตือรือล้นในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความตกตะลึง คนคนนั้นที่สร้างรอยแผลไว้ให้เขา เป็นเขาคนนั้น หรือว่าระยะเวลา5ปีมันคงนานไม่พอสำหรับการหนีหน้าคนคนนี้ ขอบตาที่ร้อนผ่าวมวลน้ำตาเริ่มก่อตัวขึ้นมาอีกครั้งเขากระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่ให้น้ำตานั้นหายไป 

ห้ามไหลนะ อย่าร้องออกมานะจีมิน’ 

 

 

“จีมิน”

 

“ยะ ยุนกิ”

 

“จีมิน”


           “ขะ ขอโทษที่กลับมาให้เห็นหนะ..”

 

 

“นายหายไปไหนมา”

 

 

 

 

 

______________________________________

จบแล้วขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ ตอนต่อไปจะเป็นอย่างไรได้โปรดติดตามกันด้วยน๊า

พี่ยุนกิทำอะไรจีมินไว้นะ!! แล้วน้องจองกุกกับน้องจีมมีความสัมพันธ์กันแบบไหน ต้องรออ่านตอนต่อไปแย้ววว

เม้นเป็นกำลังใจให้ไรท์ตัวน้อยๆหน่อยนะงับบ ติดแท็กคุยเล่นกันในทวิตได้น๊าา

  #วินเทอร์วิทยู

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น