[Fic B2St Yaoi] ฮยองงงง~~ ผมรักฮยองนะคับ - [Fic B2St Yaoi] ฮยองงงง~~ ผมรักฮยองนะคับ นิยาย [Fic B2St Yaoi] ฮยองงงง~~ ผมรักฮยองนะคับ : Dek-D.com - Writer

    [Fic B2St Yaoi] ฮยองงงง~~ ผมรักฮยองนะคับ

    โดย seungky

    ผู้เข้าชมรวม

    675

    ผู้เข้าชมเดือนนี้

    3

    ผู้เข้าชมรวม


    675

    ความคิดเห็น


    5

    คนติดตาม


    1
    หมวด :  รักอื่น ๆ
    เรื่องสั้น
    อัปเดตล่าสุด :  20 มิ.ย. 54 / 21:24 น.


    ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
                 
                ผมเพิ่งเคยแต่ง ฝากไว้โดยนะคับ

                สนุกหรือไม่สนุกเม้นบอกด้วยนะคับ



                  อีกอย่างผมรักทุกคนที่อ่านคับ ^^

                
    ฟิคเรื่องนี้ของwoonseungนะคั
    ตั้งค่าการอ่าน

    ค่าเริ่มต้น

    • เลื่อนอัตโนมัติ

      "ฮยองงง~~~~~~" เด็กหนุ่มร่างสูงเรียกพี่ชาย(สวย)ที่เป็นลูกของป้าเขาให้รอ ร่างบางหยุดแล้วเห็นมามองน้องชายของตัวเอง
       
      "อะไร?ดงอุน มีไรไม่เห็นหรอว่าฮยองรีบ"

      "อ่าาา~ ขอโทษคับผม ผมก็แค่อยากให้ฮยองรอผมบางอ่ะคับ"ร่างสูงตอบร่าง

      บางด้วยน้ำเสียงเศร้าๆแล้วก้มหน้าลง

      "เฮ้อออ
      ~ ดงอุนนายโตแล้วนะ ทำตัวเป็นเด็กอยู่ได้"ร่างบางตอบร่างสูงด้วย

      เสียงเสียงไม่สบอารมณ์

      ก็เพราะว่าผมรักฮยองไงคับ ผมถึงอยากให้ฮยองรอผม

      "......"

      ทั้งสองเดินกลับบ้านกันเงียบๆไม่มีเสียงพูดจากันเลยสนิด

      "ฮยอง ฮยองรีบจะไปไหนหรอคับ?"ดงอุนถามเสียงเงียบ

      "ฮ..ฮยองก็รีบกลับไปที่บ้านไง"ร่างบางพูดด้วยเสียงเงียบแล้วก็รีบเดินตอนไป

      "ผมรู้ว่าฮยองจะไปหา ไอ้จุนฮยองใช้ไม?"ดงอุนตะโกนเสียงดัง

      ร่างบางหยุดเดินแล้วเห็นมามองดงอุน

      "ฮยองไม่รู้หรอว่ามันมีแฟนอยู่แล้วอ่ะ ฮยองรักมันทั้งๆที่มันทำฮยองเจ็บงั้นหรอฮะ!!"ดงอุนยังขึ้นเสียงอยู่
      "เอ้อ....ใช้ฮยองรู้"ร่างบางก้มหน้าตอบเสียงเศร้าๆ

      "แล้วฮยองก็ยังจะไปหามันเนี่ยนะ"

      "....."

      "ฮยองง เลิกรักมันเถอะนะคับ"ดงอุนพูดเสียงเบาลงเหมือนเห็นฮยอนซึงมีน้ำ

      ใสๆไหลมาจากดวงตาคู่สวย

      "พอเถอะ ดงอุนฮยองรู้ตัวฮยองดีกลับบ้านเถอะ"ร่างบางพูดด้วยเสียงสั่นๆ
      "ฮยองง~~แต่"
      "ไม่มีแต่ กลับบ้านดงอุน!!"ร่างบางเสียงดังแล้วหันหลังเดินกลับ
      "คับ" ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าๆแล้วเดินตามร่างบางไป

      ฮยองรู้ไมว่าผมรักฮยองแค่ไหน ผมไม่อยากให้ฮยองต้องเจ็บนะคับ






      "ซอบ!! ซอบฟังผมก่อนสิ"ร่างสูงเรียกคนรักของตัวเองมีเอาแต่เดินหนีเขา

      "เค้าไม่ฟังฮยองแล้ว!ฮยองมันเป็นคนชอบโกหก เค้างอนแล้ว!!"ร่างเล็กยังคง

      เดินหนีต่อ

      "ซอบผม ขอร้องฟังผมก่อน ซอบ!!" ร่างสูงตะโกนเรียก ยัง โยซอบให้ฟังเขาบ้าง

      "....."แต่ไม่มีเสียงตอนรับจากร่างบางเลย ร่างสูงจึงรีบวิ่งเข้าไปก่อนร่างบางไว้

      "ซอบบ ผมกับฮยอนซึงไม่ได้เป็นไรกันแล้วจิงๆนะคับ ฮยอนซึงแค่มาให้ผมช่วยเรื่องเขากับดงอุนเท่านั้นเองนะคับ"ร่างสูงจับร่างบางให้หันมามองหน้าเขา

      "แล้วจะให้เค้าเชื่อได้ไง?"ร่างบางถามด้วยเสียง สั่นๆ


      "งั้น ซอยก็โทรห่ฮยอนซึงเลยก็ได้" ร่างสูงตอบแล้วยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรไปหาหมายเลขที่ต้องการโทร

      ".........."


      Because of you you you you
      นอ ฮานามัน เซงกักเค
      you you you อีเจ
      นัล ซารังเฮจวอโย นัล ซารังเฮจวอโย นัล พาราบวาชวอโย


      ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงลงขึ้นไปยิบโทรศัพท์มาดูว่าใครโทรมาหาเค้า
      เมื่อเห็นว่าชื่อใครเค้าก็หนีรับทันที

      [มีไร จุนฮยอง]

      "ฮยอนซึง โยซอบของผมเค้าไม่เชื่อว่าฮยอนซึงอ่ะมาปรึกษาเรื่องดงอุนกับผมอ่ะ"

      [อ้ออ มันเรื่องจิงนะโย] ร่างบางพูดเสียงเศร้าเล็กน้อย

      เรารักใคร อยู่นะฮยอนซึง เรารักจุนฮยอง หรือ ดงอุนกับแน่

      "เห็นไมซอบ เชื่อผมยัง"
      "อื้มๆๆเค้าเชื่อก็ได้"

      [แค่นี้นะ จุนฮยอง]

      "อื้มมม บายนะ"

      "บาย" ร่างบางกดวางสายได้กดปิดเครื่องทันที ฮยอนซึงเอามือมาจับที่หน้าอกข้างซ้ายของตัวเอง


      "ฮยอนซึง เรารักใครกันแน่" ร่างบางพูดเบาๆให้ได้ยินแค่คนเดียว


      ก๊อก ก๊อก!!!

      "ฮยอง ผมเข้าไปได้ไมคับ" ร่างสูงที่ืแอบฟังร่างบางคุยโทรศัพท์กับจุนฮยองเคาะประตูเสียงร่างบางที่อยู่ในห้องใน้เปิด
      "เปิดมาเลย"
      "คับ" ร่างสูงเปิดประตูเข้าไป
      "ฮยองง คุยกับไอ้จุนหรอคับ?"
      "เอ๋!! นายแอบฟังที่พี่พูดหรอดงอุนทำไมทำแบบนี้ฮะ!!"ฮยอนซึงขึ้งเสียง
      "ก..ก็เพราะว่าผมรักฮยองไงคับ"
      "........" ร่างบางเงียบไม่พูดไร
      "ผมรักฮยองตั้งแต่ได้เห็น ผมรักฮยองมากนะคับ ฮยองเลิกรักจุนมันเถอะนะคับผมขอร้อง" ร่างสูงจับสูงร่างบางแน่น
      "เอ้ออ....ฮยองยังไม่รู้ว่าฮยองรักใครขอเวลาฮยองหน่อยนะดงอุน"
      "คับ ผมจะรอฮยอง" ร่างสูงพูดเสียงเศร้าแล้วเดินออกจากห้องไป
      "........"



      "ซอบกลับบ้านกัน"
      "อื้ม ^^"
      "ซอบบ ผมรักซอบนะรักคนเดียว" ร่างสูงก้มลงจูบปากคนที่เค้ารักมาก
      "อื้ม~ ฮยองบ้า!! คนเยอะแยะไม่อายไง?" รโยซอบตีแขนจุนฮยองแรกๆด้วยความอาย หน้าเริ่มแดง
      "ไม่!! ผมไม่อายจะอายทำไมก็เรารักกันนิ ^^"
      ">//////////////<"


      แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างมากระทบกับใบหน้าสวยของร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงร่างบางขยับตัวไปมาอยู่บนเตียง

      "อื้มมม"ร่างบางครามบอกมาเบาๆแล้วลุกจากที่นอนไปเข้าห้องน้ำทำความสะอาดร่างกายเสร๊จแล้วเดินออกมาจากห้องนอนแต่งตัวแล้วเดินลงไปข้างล่าง

      "ฮยอนซึง เอ๋! ทำไมวันนี้ตื่นเช้าจังเลยนะจร๊า วันนี้วันหยุดนะลูก"แม่ของดง

      อุนพูดขึ้นเมื่อเห้นฮยอนซึงใส่ชุดนักเรียนลงมา

      "เอ๋!! วันหยุดหรอคับ?? "ฮยอนซึงถามด้วยความแปลกใจ

      "จ๊ะ ^^ ตื่นมาก็ดีแล้วน้ามีไรจะคุยด้วยนะ"

      "คับมีไรคับผม??"

      "น้าจะไม่รู้2-3วันนะจ๊ะ ฮยอนซึงต้องอยู่กับดงอุนคนนะจ๊ะ^^"

      "เอ้ออ คับผม"

      "น้าจะไปแล้วนะบ๊ายบาย เมื่อวานน้าลืมบอก อีกอย่างของในตู้เย็นหมดนะจ๊ะ

      ออกไปซื้อกับดงอุนด้วยแหละ น้าไปแหละบายยย"

      "เอ้ออคับผม บายยคับ ผมไปปลุกดงอุนเลยนะคับ"

      "จ๊ะ บายยยย"แม่ของดงอุนลาเสร๊จก่อนรีบออกไปขึ้นรถแล้วขับออกไปทันที

      ปรื้น!!

      "เฮ้อออออ" ฮยอนซึงถอดหายใจแล้วเดินขึ้นไปปลุกดงอุนทันทีเพราะต้องนี้เขาหิวมาแล้ว

      ก๊อก ก๊อก!!

      "ดงอุน!!"

      "........."

      ก๊อก ก๊อก!!

      "ดงอุนตื่นได้แล้ว"

      "......."

      "ดงอุน"

      "......."

      "เฮ้ออ ตื่นยากจึงๆเลยนิ" ฮยอนซึงเปิดประตูเข้าไปว่ารำพึงรำพังเบาๆคนเดียว

        ฮยอนซึงเดินไปนั้งข้างๆเตียงของดงอุนแล้วก้มมองดงอุนอย่างอ่อนโยน

      "ดงอุนฮยองรักได้ไมน๊า??"ร่างบางถามตัวเองเบาๆพอให้ได้ยิน ฮยอนซึงลูบ

      หัวดงอุนเบาๆ

      "ผมก็ไม่ไดสิคับ ^^"ร่างสูงที่นอนอยู่ค่อยๆลืมตาขึ้นมาแล้วยิ้มกว้าง

      "เฮ้ย!! นายตื่นแล้วหรอ??" ร่างบางตกใจจนเกือบตกเก้าอี้ที่นั้ง

      "คับ 55555 ^^" ดงอุนหัวเราะเสียงใจอย่างถูกใจ ^^

      "ไอ้บ้านิ!!" ฮยอนซึงตีไปที่อกเอาดงอุนแรงๆแต่ดงอุนกก็จับมือของฮยอนซึง

      แล้วอย่างแน่น

      "ฮยองรักผมไมคับ??ฮยองรักจุนฮยองอยู่หรอ??"

      "เอ้อออ ฮยองไม่รู้"ฮยอนซึงก้มหน้าตอบ

      "แล้วผมจะทำให้ฮยองรู้ หึ!"ดงอุนก้มลงจูบปากฮยอนซึงอย่างอ่อนโยน


      "อื้ม~"ร่างบางครามออกมาเพราะหายใจไม่ออกแล้วทุบที่หน้าอกของร่างสูง

      ดงอุนจึงถอดจูบออก

      "นินายทำบ้าไรเนี่ย? -////-"ฮยอนซึงหน้าขึ้นสี

      "ทำให้ฮยองรู้ใจด้วยเองไงคับ ^^"

      "บ้า!! ไปแต่งตัวไปเราต้องไปซื้อของกันนะ"ฮยอนซึงบอกก่อนจะได้ออกไปจากนอกห้อง

      "ฮยองผมรักฮยองนะ!!"ดงอุนตะโกนบอกฮยอนซึงก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำทำความสะอาดร่างกายเสร๊จแล้วเดินออกมาหาฮยอนซึงที่รออยู่

      "ฮยองงงงง~~ป่ะไปกินข้าวกัน"

      "อื้มมมไปสิ นายไปเอารถมาดิ"

      "คับๆๆได้คับ ^^"

      ปรื้นนนนนนนนน~~~~

      รถเบนซ์คันหรูสีม่วง(==" มีด้วยหรอว่ะ:ไรเตอร์)(มีดิคับ นี้ไง:ดงอุน)(เอ้ออเนอะ:ไรเตอร์)แล่นมาจอดหน้าบ้านของเขา

      "เร็วฮยองงง!ผมหิว"ดงอุนเปิดหน้าต่างรถมาบอกฮยอนซึงให้เร็ว

      "เอ้อออ รู้แล้วเร็วอยู่" ฮยอนซึงรีบวิ่งไปขึ้นแล้วแล้วขับออกไป

      ปรื้น~~

      รถเบนซ์คันหรูแล่นมาจอดในห้าง


      "โอ๊ยยย~ถึงซักทีผมหิวๆแล้ว"ดงอุนร้องเสียงดังลั้นรถ

      "โอ๊ย รู้แล้วฮยองก็หิวอ่ะแหละ" ทั้งสองคนลงจากรถแล้วเดินเขาไปในห้างทันทีแล้วมุ่งตรงไปที่ร้านอาหาร

      "ป้าเอาขนมปัง กาแฟที่หนึ่ง นายเอาไร??" ฮยอนซึงสั่งอาหารเสร๊จแล้วหันมาถามดงอุน

      "เอาเหมือนฮยอง"

      "อื้มมม"ฮยอนซึงยื่นป้าทำอาหารจนเสร๊จแล้วยกไปให้ดงอุน

      "อ่ะกินๆแล้วจะได้ไปซื้อของสด"ฮยอนซึงพูดก่อนนะก้มหน้าก้มตากิน

      "คับ"ดงอุนก้มหน้าก้มตากินเหมือนกันทั้งคู่กินเสร๊จแล้วก็ไปเดินเล่นหา
      ซื้อของสดกันจนเสร๊จสิ้นก็เดินขึ้นรถกลับบ้าน
      ระหว่างกลับบ้านทั้งสองคนก็ขับรถเที่ยวไปเที่ยวสวนสนุกบ้างไปสวนสัวต์กันสนุกสนาน จนทำให้ฮยอนซึงรู้ใจตัวเองแล้วว่าคนที่คนรักจิงๆคือใคร?
          รถเบนซ์คันหรูสีม่วงแล่นมาจอดที่หน้าบ้านของพวกเขาดงอุนเดินไปเปิดประตูรถให้ฮยอนซึงลงมาแล้วพวกเค้าก็ได้เข้าไปในบ้านกัน

      "ฮยองงง~~"ดงอุนเรียกฮยอนซึงเสียงหวาน

      "หืมมีไร??"

      "วันนี้สนุกหน่อยคับ ฮยองรักผมยัง??"

      "อื้มใช้หนุกดี รักนายหรอ?รักแล้วมั้ง ^^"

      "อ่าาา~อย่ามีมั้งดิคับ ^^ รักยังดีๆเร็ว"

      "ไม่บอกแบร่ๆๆๆ" ฮยอนซึงแลบลิ้นใส่ดงอุนแล้ววิ่งหนี

      "ฮยองอ่าาา"ดงอุนวิ่งตามทั้ง2คนวิ่งไหนกันอย่างสนุกในที่สุดฮยอนซึงก็โดนดงอุนจับได้

      "555 จับได้แล้วรักผมรักใช้ไมคับ??"

      "อื้ม~~รักแล้วรักมากแล้ว" ฮยอนซึงหน้าขึ้นสี

      "เย้!!"ดงอุนก้มลงจูบปากฮยอนซึงอย่างอ่อนโยน

      "ผมรักฮยองที่สุดเลยนะคับ"

      "ฮยองก็รักนายดงอุน ^^" ทั้งสองคนกอดกันกลมแต่เรื่องไม่ขาดคิดก็เกิดขึ้น

      ปัง ปัง!!

      เสียงพุกดังขึ้นแแล้วทำมาด้วย แม่ของฮยอนซึง แม่ของดงอุน และจุนซอบ

      "เย้!! ดีใจด้วยนะจ๊ะ"แม่ของดงอุนพูด

      "......."ฮยอนซึงกับดงอุนทำหน้างง

      "ไม่ต้อง งง จ๊ะ พวกเราวางแผนให้แม่ของดงอุนไม่อยู่แล้วให้พวนเธออยู่ด้วยกันจะได้รู้ใจตนเองกันบ้าง"แม่ฮยอนซึงบอก

      "อ้อคับผม/คับ ^^" ดงอุนกับฮยอนซึงตอบพอกับ

      "งั้นเรามากินเลี้ยงกินดีกว่า เนอะๆๆ" แม่ดงอุนบอกก่อนที่อาหารจะยกมาพวกเขากินเล่นกันสนุกสนานกัน

                                   
         The End

      ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ ดูทั้งหมด

      loading
      กำลังโหลด...

      ความคิดเห็น

      ×