[MONSTA_X UP10TION SEVENTEEN] Deep of Heart

ตอนที่ 5 : Deep of Heart : Chapter 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 189
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ธ.ค. 59

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ monsta x minhyuk 2016 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ monsta x wonho ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ monsta x hyungwon


Chapter  4

 

            จองฮันมองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ..ผู้ชายใจดี มีเมตตาและช่วยเหลือเขาทำไมในตอนนี้ถึงได้เป็นแบบนี้


            "ดะ โดยุน ให้ซึงชอลดื่มน้ำหน่อยสิ เขาหน้าซีดหมดแล้วนะ"


            เมื่อคืนการเถียงกันเรื่องใครฆ่ายูควอนจบลง และในที่สุดก็มีผู้ร่วมเดินทางใหม่นั่นก็คือซึงชอลทั้ง 3คนเดินไปเรื่อยๆอย่างไร้จุดหมาย จนสุดท้ายความมืดก็เข้ามาแทนความสว่าง พวกเขาจึงนอนกันตรงนั้น และตอนนี้ก็ได้เวลาออกเดินทางต่อ แต่ซึงชอลที่ดูแล้วร่างกายน่าจะขาดน้ำ ขาดอาหารมาตั้งแต่เมื่อวาน อาการของเขาเริ่มแย่ลงทุกที จนจองฮันชักจะห่วงว่าขืนปล่อยเอาไว้แบบนี้


            เขาคงไม่รอดแน่ๆ


            "เสบียงเรามีน้อยนะจองฮัน ผมเตรียมเอาไว้แค่สำหรับเรา 2 คน ส่วนคนอื่น ในเมื่อมีชีวิตรอดมาถึงตอนนี้ ก็หาทางเอาตัวรอดเอาเองสิ"


            "โดยุน.."


            "ไม่เป็นไรฮะพี่จองฮัน ผมไหวอยู่"ซึงชอลตอบ ยิ้มสดใสให้กับจองฮันที่คอยหันมามองเขาอย่างเป็นห่วง


            "พักตรงนี้กันก่อนก็ได้"โดยุนพูด เมื่อเห็นท่าทางของจองฮัน


            จองฮันรีบพยักหน้ารับ นั่งลงบนขอนไม้ที่ยื่นออกมา ส่วนซึงชอลนั่งลงอย่างหมดแรง รู้สึกหิวจนตาลายไปหมด แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ในเมื่อตอนนี้ตัวของเขาไม่มีของติดตัวอยู่เลยสักอย่าง หนึ่งวันเต็มๆที่ต้องใช้ชีวิตอยู่อย่างโดดเดี่ยว ช่างโชคดีเหลือเกินที่ตอนนี้มีผู้ร่วมทาง


            "ในทุกสังคมต้องมีการแบ่งชนชั้น"


            ทั้งซึงชอลและจองฮันต่างก็เงียบเมื่อจู่ๆโดยุนก็พูดขึ้นมา


            "ในที่นี้ ..จางโดยุนคือคนที่มีอำนาจมากที่สุด เพราะฉะนั้น ผมก็ต้องอยู่ชนชั้นสูงที่สุด"


            "ดะ โดยุน"


            "ลำดับต่อไปก็คือจองฮัน อาหารที่มีจะแบ่งออกได้เป็น 2 ส่วนเท่านั้น ชนชั้นสุดท้ายอย่างนาย ..ไม่มีสิทธิได้รับอาหาร!!"


            "ทำไมนายถึงตัดสินตามอำเภอใจแบบนี้"ซึงชอลถาม รู้สึกไม่พอใจชายหนุ่มตรงหน้ามากขึ้นเรื่อยๆ


            "ฉันก็แค่ทำ ..อย่างที่พวกนายที่โรงเรียนทำกันยังไงล่ะ"


            "..."


            "ฉันจำได้ทุกอย่างว่าใครทำอะไรไว้กับฉัน รวมไปถึงนาย!!!"


            "ไรของนายวะโดยุน"


            "ตอนที่ฉันถูกคิมยูควอนรังแก นายเห็นเหตุการณ์ แต่นายเลือกที่จะเดินผ่านไป!!!! นายไม่เคยช่วยเหลือฉัน แล้วทำไมในเวลานี้ ฉันจะต้องช่วยนาย"


            "โดยุน พอได้แล้ว ไปกันใหญ่แล้วนะ เวลานี้พวกเราทุกคนต้องช่วยเหลือกันสิ"


            "เงียบไปเลยจองฮัน!!!"


            "เฮ้ พี่จองฮันเป็นพี่นายนะ เบาๆหน่อย"ซึงชอลลุกขึ้นยืนบังจองฮันเอาไว้ เมื่อโดยุนเผลอผลักไหล่ของจองฮันจนเซ "นายมันบ้า บ้าไปแล้ว"


            "ฉันไม่ได้บ้า จำเอาไว้ ว่านายต้องฟังคำสั่งของฉันเท่านั้น"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

            "ฉันจะไปหาเสบียงเพิ่ม"


            ซองจุนลุกขึ้นยืนหลังจากที่พวกเขาทานอาหารเล็กๆน้อยๆที่มี บวกกับปลาที่โฮซอกจับได้จากลำธารอีก 2 ตัว นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับคน 6 คนที่อาศัยอยู่ด้วยกัน


            "ฉันไปด้วย"


            ซองจุนมองอูซอกที่ยกมือขึ้นอย่างแปลกใจ แต่คนตัวเล็กกลับวิ่งมายืนข้างๆเขา "ให้ฉันไปด้วยนะ"


            "อืม"


            สุดท้ายทั้งสองคนก็เดินออกมาจากถ้ำ ไปด้วยกันในป่ากว้างใหญ่ ..


            "ตั้งแต่เกิดมา ฉันไม่เคยลำบากขนาดนี้มาก่อนเลย"


            "...อืม ฉันรู้"


            เพราะชีวิตของอูซอก เกิดมาบนกองเงินกองทอง มีชีวิตที่สวยหรูมาตลอดตั้งแต่เด็ก แต่เมื่อมาอยู่ในความลำบากขนาดนี้กลับทำให้ได้เรียนรู้อะไรที่ไม่เคยรู้มาก่อน


            บางทีชีวิตที่ไม่มีเงิน แต่มีเพื่อน ..มันก็ดีเหมือนกัน


            ไม่สิต้องบอกว่าดีกว่าด้วยซ้ำ


            "เราจะได้กลับบ้านกันหรือเปล่า"


            "ไม่รู้สิ"ซองจุนตอบสั้นๆ ลอบมองคนข้างๆอย่างสงสาร


            ความจริงแล้วถ้าถามเขาว่าเกลียดอูซอกหรือเปล่า บอกเลยว่ามันก็มีบางเวลา ..ตลอดเวลาที่ผ่านมาเขามักจะเห็นแม่ของเขาถูกวีน เหวี่ยงใส่อยู่เสมอ แต่ที่ไม่เข้าใจเลยก็คือ แม่ของเขากลับไม่เคยโกรธ ไม่เคยเกลียดอูซอก ซ้ำยังบอกให้เขาดูแลอูซอกให้ดีอีกด้วย แต่ตอนนี้เขาคิดว่าเขาเข้าใจแล้วล่ะ


            "อ๊ะ นั่นผีเสื้อนี่นา ^o^"


            อูซอกก็เป็นแค่เด็กผู้ชายวัยรุ่นธรรมดาๆ ไม่มีพิษภัยอะไรให้ต้องกลัวเลยแม้แต่น้อย


            "น่ารักจัง นายดูสิ"


            ...


            ก็แค่แกล้งสร้างภาพเย็นชา และเอาแต่ใจเอาไว้เพื่อปกป้องตัวเอง แต่ตอนนี้คงไม่จำเป็นแล้วล่ะ


            "อื้ม ^^ น่ารัก"


            เพราะตั้งแต่นี้ ..เขาจะปกป้องอูซอกเอง








































 

            อูซอกเดินมาที่ลำธารเพื่อเอาน้ำใส่ขวดเตรียมไว้เพราะใกล้จะมืดอีกแล้ว เวลาในแต่ละวันช่างผ่านไปอย่างรวดเร็วเหลือเกิน แต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าทุกคนจะได้ออกไปจากป่าแห่งนี้ เห็นพวกโฮซอกวางแผนกันว่าพรุ่งนี้จะย้ายไปที่อื่นบ้าง เพราะถ้าอยู่กับที่ก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นมา มีแต่จะแย่ลงทุกที เสบียงอาหารก็เริ่มหดหาย ปลาในลำธารก็ใช่ว่าจะมีเยอะแยะมากมาย ทางที่ดีที่สุดคือการออกไปจากป่าแห่งนี้ต่างหาก


            ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาพร้อมกับการปรากฏตัวกับคนเพียงคนเดียวที่ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่อูซอกหลีกเลี่ยงที่จะเจอตามลำพังมาโดยตลอด



            "เป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม"


            "..."


            "ก็คงจะสบายดีอยู่แหละเน๊อะ ซองจุนดูแลเนายดีมากนี่นา ดีใจด้วยนะที่มีคนสนใจนายเสียที"


            "..."อูซิกทำให้เสียงของเยอินกลายเป็นเหมือนลมที่พัดมาแล้วผ่านไปเพียงเท่านั้น ไม่แม้แต่จะปรายตามองและเลือกที่จะลุกเดินหนีไป แต่เยอินกลับจับแขนไว้ก่อน "มีอะไร"


            "จะทำแบบนี้อีกนานแค่ไหนอูซอก"


            "ฉันทำอะไร"


            "ก็กำลังหลอกพวกเราทุกคน กำลังทำให้ซองจุนเชื่อใจนาย"


            "..."


            "เพื่อการเอาตัวรอดของนาย สุดท้ายแล้ว นายก็พร้อมจะถีบส่งพวกเราทุกคนใช่ไหม"


            "ใช่โดยเฉพาะนายนั่นแหละ"


            พูดจบอูซอกก็สะบัดแขนออก เดินเข้าไปด้านใน ..เยอินถอนหายใจเบาๆขณะมองตามร่างเล็กไปจนลบตา


            "ฉันไม่ให้นายทำแบบนั้นหรอกนะ"

 

 

 

 

 

 

 



 

            ฮยองวอนนอนหลับลึกอยู่ด้วยความเหน็ดเหนื่อย ในขณะที่โฮซอกเกลี่ยผมที่ตกลงมาปรกหน้าของฮยองวอนออกอย่างเบามือที่สุดด้วยกลัวว่าจะทำให้อีกฝ่ายตื่น แผลที่หัวของฮยองวอนไม่น่ามีอะไรให้ต้องห่วงอีกแล้ว ต้องขอบคุณซองจุนที่ทำหน้าที่ผู้นำ เดินย้อนกลับไปที่รถบัสอีกครั้งแม้ว่าจะผ่านมา 2 เกือบจะ 3 วันแล้วก็ตาม


            แน่นอนล่ะ ผ่านไป 2 วัน กลิ่นและสภาพคงไม่น่าดูสักเท่าไหร่ แต่ก็ทำให้ได้กล่องปฐมพยาบาลที่มียาแทบจะทุกชนิดของอาจารย์มา


            "เฮ้ย ไม่นอนเหรอวะ"


            "กูยังไม่ค่อยง่วงว่ะ นอน นอน นอน กิน นอน นอน มาทั้งวันละ"โฮซอกตอบมินฮยอกที่เดินมานั่งข้างๆ "มึงอ่ะ"


            "เหมือนมึงแหละ"


            "อือ"


            มินฮยอกมองโฮซอกที่เอาแต่ลูบหัวฮยองวอน ใบหน้าก็เต็มไปด้วยรอยยิ้ม นั่นทำให้ความรู้สึกอิจฉาเข้ามาครอบงำอีกครั้ง


            "โล่งใจเลยสิมึง รักของมึงปลอดภัยน่ะ"


            "โคตรๆเลยเหอะ เสียดายนะ ที่ไอ้ซึงชอลมันดันไม่อยู่แล้ว แต่จะว่าไป น้องแชบอกว่าตื่นมาก็ไม่เห็นมันนะ"


            "แต่ก็อึดดีนะ ฮยองวอนน่ะ นอกจากจะรอดแล้วยังใช้ชีวิตอยู่คนเดียวได้ตั้งหนึ่งวันเต็มๆ"


            "น้องบอกกูว่าไม่เป็นอะไรมากเพราะตอนที่รถตกลงมา ซึงชอลมันเอาตัวบังเอาไว้ บวกกับตุ๊กตาที่กูให้ช่วยชีวิตไว้อ่ะ พูดซะเวอร์เลย เด็กน้อยเอ๊ย"


            "แต่ดูมึงก็มีความสุขกับสิ่งที่เขาพูดไม่ใช่เหรอ"


            "เป็นมึงจะไม่มีความสุขเหรอวะ"


            มินฮยอกไม่พูดอะไร มองหน้าโฮซอกอย่างสื่อความหมายก่อนจะมองเลยไปยังอีกคนที่นอนหลับอยู่ ..คนๆนี้ช่างน่าอิจฉาเหลือเกิน ที่ได้รับทุกสิ่งทุกอย่างจากโฮซอกไปหมด


            ...ทั้งๆที่เขาคิดว่ากำจัดออกไปได้แล้ว เมื่อวันก่อน



 

            "ช่วย ..ด้วย"

            มินฮยอกหันไปมองที่รถ หลังจากที่อาสามาหาเสบียงเพิ่มเติม แต่เขาดันเดินมาแถวๆรถบัสเพราะความไม่คุ้นเคยกับทางในป่า

            ชายหนุ่มเดินเข้าไปใกล้รถบัสที่กลิ่นคาวเลือดเริ่มแรงมากขึ้นทุกทีจนต้องยกมือมาปิดจมูกเอาไว้

            "ช่วย ด้วย มีใครอยู่..บ้าง ช่วย..ด้วย"

            เมื่อเข้าไปใกล้ก็ได้ยินเสียงที่ชัดเจนมากขึ้น ยังมีคนรอดชีวิตอยู่งั้นสินะ ไม่รอช้า มินฮยอกรีบเดินเข้าไปใกล้กับต้นเสียงจนกระทั่งมองเห็นร่างของเจ้าของเสียงที่ขยับไปมาเบาๆ และคนๆนั้นทำเอาหัวใจของเขาแทบหยุดเต้น

            "ฮยองวอน"

            "ช่วย..ด้วย"

            ฮยองวอนยังคงร้องขอความช่วยเหลืออยู่ตลอด มินฮยอกหันหลังให้พร้อมกับเดินออกห่างอย่างใช้ความคิด ลำพังแค่พวกเขา 5 คนในตอนนี้ก็แทบจะเอาชีวิตไม่รอดอยู่แล้ว ในเมื่ออาการของฮยองวอนก็ดูย่ำแย่ซะขนาดนั้น อีกอย่างทุกคนก็คิดว่าฮยองวอนตายไปแล้ว

            โฮซอกคงจะดีใจมากถ้ารู้ว่าฮยองวอนยังมีชีวิตอยู่ ไอ้บ้านั่นคงจะดูแลเป็นอย่างดีและในที่สุด มินฮยอกก็จะเป็นแค่คนที่เฝ้ามองอยู่ห่างๆเหมือนเดิม

            เพื่อลดตัวแบ่งเสบียง เขาควรจะปล่อยฮยองวอนเอาไว้ที่นี่

            หรือควรจะช่วยออกไป..

            ขอโทษนะฮยองวอน ถ้าทิ้งนายให้ตายอยู่ที่นี่ คนอื่นๆก็อาจจะรอด

            ...เปล่าเลย มันก็แค่เป็นความคิดเข้าข้างตัวเอง ความจริงแล้วเพราะไม่อยากเห็นฮยองวอนต้องเป็นมารความสุขของเขาอีกแล้วต่างหาก ช่วงเวลาที่ไม่มีฮยองวอน มินฮยอกมีความสุขแค่ไหน ยังจำได้ดี

            มินฮยอกหยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมา ถอดเสื้อสูทมาคลุมหน้าของตัวเองเอาไว้พร้อมกับเดินไปใกล้ฮยองวอนที่กำลังหลับตาอย่างอ่อนแรง

            ขอโทษนะ แต่ว่า

            ..นายตายไปซะเถอะ

            ปั่ก

 

 

            "มึงรู้ปะตอนที่กูเจอน้องแชน่ะ กูแทบจะหยุดหายใจ ..สภาพน่าสงสารมากนะมึง แทบจะไม่มีแรงอยู่แล้ว แต่มึงรู้ไหม ตัวแสบบอกกับกูว่า"

 

 

            "รวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายที่มีออกมาจากรถ แล้วก็ออกตามหาพี่ชิน"

            "..."

            "แชมั่นใจว่าพี่ชินต้องยังไม่ตาย"

 

 

            "แต่เหมือนว่าน้องจะบอกอะไรกับกูหลายครั้งแล้วว่ะ สุดท้ายก็ไม่บอก"


            "..คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง มึงคิดมากไปเอง"


            "คงงั้น"โฮซอกยักไหล่ หันมายิ้มให้มินฮยอกพร้อมกับเอนตัวลงนอนข้างๆกับฮยองวอน "กูนอนละ มึงก็รีบนอนเอาแรงล่ะ พรุ่งนี้เราต้องย้ายที่ เราทั้ง 6 คน"


            "อืม"


            มินฮยอกพยักหน้า เอนตัวนอนข้างๆกับโฮซอก แววตาครุ่นคิด..


            ไม่ใช่เรา 6 คนหรอก..


            ..แต่เป็นเรา 5 คนต่างหาก





























อย่าลืมว่าเป็นแค่ฟิคนะคะ ไม่มีเจตนาทำร้ายศิลปินแต่อย่างใด

ไรท์ก็รักมินมุงเหมือนกัน แต่มันคือฟิคนะ ฟิคเท่านั้น รักค่ะ


#ficdoh

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #31 mickechyyy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 01:46
    กรี๊ดดดดดด น้องแชจะรอดได้อีกนานแค่ไหนเนี่ยไรท์ โอ้ย 55555555555555555 ลุ้นไปอีก ฮือ
    #31
    0
  2. #28 ~~OoSuperEunhyukHae1311oO~~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 17:00
    โดทำไมร้ายขนาดนี้นะ ฮึ่ยย ไม่น่าเลยยอะ จริงๆ สงสารซึงอะ นู๋จะไหววมั๊ยยลูก พี่จองฮันยังโดนว่าเลย

    อูซอกอ่า ตกลงเป็นคนยังไงแน่นะ ทำให้ซองจุนเชื่อใจหรอ
    สงสารจัง ไม่รู้ว่าใครพูดจริง เยอินอ่า ไม่ได้ใส่ร้ายอูซอกใช่มั๊ย

    แชน่ารักตลอดเวลาแหละสำหรับพี่โฮ

    หูยไม่เชื่อว่ามินจะร้ายขนาดนี้นะ ความรักทำให้คนเปลี่ยนไปขนาดนี้เลยหรอ มินน่ากลัววจังอะ ตีแชให้สลบเลย น้องขอความช่วยเหลือแล้วนะ ฮืออ คนใจร้าย อย่าทำร้ายแชเลยมินอ่า
    #28
    0
  3. #25 healingK (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 21:11
    โอโหหหห ความพีคนี้ ทำไมมินมุงถึงร้ายได้ขนาดนี้ละแง่งงง น่ากลัว ฟิคเรื่องนี้มีแต่คนน่ากลัว คาดไม่ถึงเสมอ ฮืออออ โดยุนนี่ก็น่าตี นิสัยแย่มากก ทำกับซึงชอลของพี่ได้ลงคอ งึ้ยยย!!
    #25
    0
  4. #20 SPinkCM (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 17:54
    มินมุงจะร้ายไม่ได้นะลูก หนูเป็นคนดีนะฮืออออ โดยุนใจร้ายนี่มันสมัยไหนแล้วจะแบ่งชนชั้นกันทำไม พิชอลของน้อง TT
    #20
    0
  5. #19 CHAE1004 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 07:18
    ว่าแล้วววว มินมุงงงงง อย่าให้ความรักบังตาสิลูกกกก

    ที่แน่ ๆ มีคนฆ่ายูควอนแน่ ๆ ซึ่งตอนนี้มีอย่างน้อย 1 คนที่เป็นฆาตรกรเลยนะ ฮือออ น่ากลัววว
    #19
    0