[MONSTA_X UP10TION SEVENTEEN] Deep of Heart

ตอนที่ 4 : Deep of Heart : Chapter 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 98
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    9 ธ.ค. 59

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ monsta x minhyuk 2016 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ monsta x wonho ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ monsta x hyungwon


Chapter 3

 

            "เดินไหวหรือเปล่าจองฮัน"


            "หวะ ไหว ขอบคุณมากนะโดยุน"


            จองฮันตอบเพื่อช่วยเพิ่มความมั่นใจให้กับโดยุน คนที่คอยดูแลอยู่ไม่ห่าง เมื่อคืนเป็นคืนที่น่ากลัวที่สุดในชีวิตของเขาเลย คนอย่างจองฮันถึงจะลุยกับอะไรมาเยอะแต่ก็ไม่เคยต้องมาพบเจอกับสถานการณ์แบบนี้ ไม่อยากจะเชื่อด้วยซ้ำ ว่าตอนนี้จะยังมีชีวิตอยู่


            "อีกไม่นานเดี๋ยวก็มืดอีกแล้ว คืนนี้เราจะไปนอนที่ไหนกันดีล่ะโดยุน"


            "มืดที่ไหนก็คงต้องนอนที่นั่น"โดยุนพูด มองคนที่ตัวเองกำลังประคองอยู่พร้อมกับยิ้มให้กำลังใจ "ไม่ต้องห่วงนะจองฮัน ผมบอกว่าผมจะปกป้องจองฮัน ผมก็จะทำให้ได้"


            "อื้ม"


            "ก็จองฮันเป็นของผมนี่"โดยุนพึมพำเบาๆ และแน่นอนว่าจองฮันไม่ได้ยินมัน เพราะมัวแต่พะวงกับการเอาตัวรอดในแต่ละวัน


            จองฮันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่มาติดอยู่กับโดยุน ถึงจะไม่รู้ว่ายังมีใครที่รอดชีวิตอยู่อีกไหม แต่ก็มั่นใจได้ว่าโดยุนจะต้องพาออกไปจากที่นี่ได้ แม้ว่าเขาจะเป็นรุ่นน้อง แม้ว่าใครจะมองว่าเขาอ่อนแอ แต่จองฮันกลับมองว่าเขากล้าหาญและเข้มแข็งมาก


            "เดี๋ยวนะ"


            จองฮันมองโดยุนอย่างแปลกใจที่จู่ๆเขาก็มีท่าทางแปลกไปจากเดิม และเมื่อรอบข้างเงียบสงัด ก็ทำให้ได้ยินเสียงอะไรบางอย่าง


            "นั่น!! เฮลิคอปเตอร์นี่"โดยุนชี้ขึ้นไปบ้างบนอย่างดีใจ "เฮ้ รอด้วย เฮ้!!!"


            "ช่วยด้วย!!! มีคนอยู่ตรงนี้"


            ทั้งสองคนต่างก็ตะโกนให้เสียงดังที่สุดโดยหวังว่าเฮลิคอปเตอร์ที่ผ่านไปจะได้ยินและเห็นว่ามีคนติดอยู่ข้างล่าง แต่ความหวังทั้งหมดก็พังตรงหน้าเมื่อเฮลิคอปเตอร์เพียงแค่บินผ่านไปเท่านั้น โดยุนถอนหายใจเบาๆ หันไปมองจองฮันที่ยืนน้ำตาคลออยู่


            "จองฮัน"


            "อื้ม ไม่เป็นไร"


            "นั่นคงเป็นเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว คงไม่ใช่หน่วยกู้ภัยหรอก"โดยุนพูดไปตามที่คิด ก่อนจะดันจองฮันให้นั่งลง "วิ่งกันมาซะไกลเลย นั่งพักตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวผมจะไปดูรอบๆแถวนี้"


            "อื้ม ขอบใจนะ"


            โดยุนพยักหน้า กระชับสายกระเป๋าสะพายแล้วเดินตรงไปข้างหน้าเพื่อหวังให้เจออะไรสักอย่างที่พอประทังชีวิตให้อยู่รอดไปได้ ถึงแม้ในตอนนี้จะไม่อด แต่ก็ต้องเตรียมการณ์เอาไว้ล่วงหน้า พวกเขาจะต้องเจอกับอะไรอีกในอนาคต ไม่มีใครรู้


            "ไม่!!!!!!!!!!!"


            "จองฮัน!!!!!"



























 

            โดยุนวิ่งย้อนกลับมาทางเดิมด้วยความรีบร้อนเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของจองฮัน แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าเท่านั้น


            "จองฮัน จองฮัน!!!! จองฮันอยู่ไหน"


            สิ้นเสียงตะโกนของเขา หลังจากเดินอยู่สักพัก โดยุนก็พบกับจองฮันที่ยืนตัวสั่นอยู่ไม่ไกลมากนัก เลยรีบวิ่งไปก่อนจะมองภาพตรงหน้าอย่างตกใจ


            "คะ คิมยูควอน!!!"


            จองฮันทรุดตัวนั่งลงไปกับพื้นมองภาพตรงหน้าอย่างสะเทือนใจ ..แค่ไม่อยากต้องนั่งอยู่เฉยๆในขณะที่โดยุนพยายามออกไปหาหนทางทำให้รอด ไม่อยากทำตัวเป็นภาระ ก็เลยลองสำรวจรอบๆดูบ้าง แต่เมื่อเดินมาเรื่อยๆกลับพบร่างของเด็กนักเรียนโรงเรียนเดียวกันอยู่ แต่เขา กลับไม่มีลมหายใจอีกแล้ว


            "แล้วนาย นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงน่ะ"โดยุนชี้หน้าชายหนุ่มอีกคนตรงหน้าอย่างไม่เข้าใจ ก่อนจะเดินไปแล้วขยุ้มคอเสื้อของเขาเอาไว้ "นายฆ่ายูควอนทำไม ทำแบบนี้ทำไม ซึงชอล!!!"


            ซึงชอลส่ายหน้าไปมา ดึงมือของโดยุนออก "ฉันไม่ได้ฆ่า"


            "โกหก!! แล้วเลือดในมือของนายล่ะ"


            "เลือดฉันเองต่างหาก"


            "ไม่ต้องโกหก ฉันไม่คิดเลยนะ ว่าคนแบบนายจะใจร้ายถึงกับฆ่าคนได้น่ะ!!!"


            "พอแล้วโดยุน"จองฮันที่เริ่มตั้งสติได้ตะโกนห้าม "ฉันเจอยูควอนอยู่คนเดียว พอฉันร้อง ซึงชอลก็เลยวิ่งเข้ามา เขาไม่ได้เป็นคนฆ่าหรอก"


            "ตลกน่า มันคงไม่บังเอิญหรอกนะที่หมอนี่จะมาอยู่แถวๆนี้ ทั้งๆที่เราสองคนจะโกนเรียกให้คนช่วยแทบตายแต่กลับไม่มีใครตอบกลับมาเลย หมอนี่คือฆาตรกรนะจองฮัน"


            พลั่ก


            "เลิกมาปรักปรำฉันทั้งๆที่นายไม่มีหลักฐานสักทีเหอะว่ะ"ซึงชอลต่อยโดยุนอย่างเหลืออด "ที่ฉันได้ยินเสียงพี่จองฮันเพราะว่าฉันเดินผ่านมาแถวนี้ ฉันเองก็พยายามหาทางเอาชีวิตรอดอยู่เหมือนกัน ความบังเอิญน่ะ มันเกิดขึ้นได้เสมอนั่นแหละ"


            "..."


            "ส่วนเรื่องยูควอน ทุกคนก็มีสิทธิฆ่าได้เหมือนกันหรือเปล่าล่ะ"


            "นายหมายความว่ายังไง"


            "นายไงโดยุน"ซึงชอลมองคนที่เอาแต่ปรักปรำเขาก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "ถ้าเทียบเหตุและผลของคนที่อยากจะฆ่ายูควอนน่ะ นายมีมากกว่าฉันอีกไม่ใช่หรือไง"


            "ฉันอยู่กับจองฮันตลอด"


            "แต่มันก็มีที่พวกนายแยกกัน ฉันเองก็ไม่มีใครเป็นพยานให้ได้ว่าฉันไม่ได้ฆ่า หรือแม้แต่พี่จองฮัน.."


            "..."


            "ก็มีสิทธิเป็นฆาตรกรได้เหมือนกัน!!"

 



 

 

 

 

 

 

 

 

            โฮซอกลืมตาขึ้นมาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลามืดแล้ว คนอื่นๆกำลังหลับเอาแรงกันอยู่ พรุ่งนี้ซองจุน มินฮยอกและเขาจะเดินไปตามลำธารเพราะอาจจะพบเจอทางออกจากป่าแห่งนี้ เมื่อลองมองผ่านความมืดเพื่อสำรวจรอบๆแต่กลับเห็นอะไรที่ผิดปกติไปจากเดิม นอกจาก


            ฮยองวอนหายไปไหน?

 

            เขาลุกขึ้นยืน เดินออกมาจากถ้ำก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อมองเห็นร่างบางนั่งกอดเข่าตัวเองอยู่ริมลำธาร เขาเดินไปนั่งข้างๆ ส่งยิ้มบางๆให้


            "อ้าวพี่ชิน.. แชนึกว่าหลับซะอีก"


            "ก็หลับแหละ แต่ตื่นมาไม่เห็นเลยออกมาตาม"


            "..อื้ม"


            "อากาศมันเริ่มเย็นแล้วนะ ข้างในถ้ำมีกองไฟอุ่นๆทำไมถึงออกมาข้างนอกล่ะ"


            "คิดถึงบ้าน ..อยากกลับบ้าน"


            โฮซอกพยักหน้าเข้าใจ ลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆ "ทุกคนที่นี่ก็อยากกลับบ้านกันทั้งนั้นแหละ ไม่ต้องห่วงนะ พวกเราต้องได้กลับบ้านแน่"


            "พี่ชินมั่นใจแบบนั้นเหรอ"ฮยองวอนถาม และเมื่อเห็นแววตามุ่งมั่นของเขา ก็เลยยิ้มบางๆ "ถ้างั้นพี่ชินต้องสัญญานะ ต้องพาแชออกไปจากที่นี่"


            "สัญญาสิ ยังไงก็ต้องพาออกไปให้ได้เลย"โฮซอกพูด ยื่นนิ้วก้อยไปข้างหน้า ก่อนที่ทั้งคู่จะทำสัญญากัน "นี่ไม่ง่วงใช่ไหมเนี่ย"


            "ไม่"


            "งั้นรอแป็บนึง เดี๋ยวออกมานั่งด้วย ขอไปเอาเสื้อก่อน เริ่มหนาวละ"


            ฮยองวอนพยักหน้าปล่อยให้โฮซอกกลับเข้าไปในถ้ำ ..กับโฮซอก ทั้งสองคนสนิทกันมานาน เพราะเขาเป็นรุ่นพี่ เป็นพี่รหัสที่คอยช่วยเหลืออยู่เสมอ เวลาที่มีเขาอยู่ ฮยองวอนจะรู้สึกอบอุ่นและมั่นใจว่าตัวเองจะต้องปลอดภัย


            เชื่ออย่างนั้นมาตลอด จนถึงตอนนี้ก็ยังเชื่อ


            ...


            "อ๊ะ อุ๊บ"


            ฮยองวอนพยายามสะบัดตัวเมื่อจู่ๆหัวก็ถูกกดลงไปในน้ำ ดิ้นทุรนทุรายเกือบจะขาดอากาศหายใจ มือบางปัดป่ายไปด้านหลังเพื่อเอาตัวรอด แต่มือคู่นี้กลับกดหัวต่ำลงไปอีก ก่อนที่ลมหายใจจะขาดห้วงไปเสียก่อน ฮยองวอนก็เป็นอิสระ รีบหายใจเอาอากาศเข้าปอด

 

            “แฮ่กๆๆ”


            "ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ"


            "พะ พี่มินฮยอก พี่ชิน"


            "ฮ่าๆๆๆๆๆ"


            "ละ เล่นอะไรกันเนี่ย"


            "ขอโทษๆๆๆ"มินฮยอกพูดขอโทษ หัวเราะจนตาปิด "แค่อยากแกล้งเด็กดื้อน่ะ ไอ้โฮซอก มึงเลิกขำได้ละ น้องมันไม่ขำด้วยแล้วเนี่ย"


            ฮยองวอนอมลมเข้าปากจนแก้มพอง มอง 2 คนที่หัวเราะกันอย่างสนุกสนาน "ตกใจหมดเลย เมื่อกี้เกือบตายแล้วนะ!!!"


             “ไม่ปล่อยให้ตายหรอกน่า”โฮซอกพูดยิ้มๆ ส่งเสื้อที่ไปหยิบมาเผื่อให้ฮยองวอน “อ่ะ”

            "ขอบคุณครับ"


            ฮยองวอนขยับตัวเพื่อให้โฮซอกกับมินฮยอกได้นั่ง ก่อนจะเอาเสื้อที่โฮซอกให้มาคลุมไหล่ของตัวเอง ถอนหายใจออกมายาวๆ

 

            เมื่อมองโทรศัพท์ในมือของตัวเอง แม้ว่ามันจะใช้งานไม่ได้แล้วแต่ก็ยังเก็บเอาไว้ ที่ห้อยโทรศัพท์ตุ๊กตาทำให้อยากจะร้องไห้ออกมา


            "ถ้าซึงชอลยังอยู่ก็ดีน่ะสิ ..หมอนั่นน่ะ สร้างเสียงหัวเราะได้ตลอดเลย"


            "หึๆ หลังจากนี้คงไม่ได้ยินใครเรียกพี่มินมุงแล้วสินะ"มินฮยอกพูด ร่วมถอนหายใจไปกับฮยองวอนด้วย "คิดแล้วก็ใจหายนะ ภายในวันเดียวพวกเราได้เจอกับเหตุการณ์ที่คาดไม่ถึงตั้งมากมาย"


            "อืม.."โฮซอกพูด เห็นด้วยทุกอย่าง "แต่มันก็ยังดีนะ ที่อย่างน้อยก็มีเพื่อนรักที่รอดมาด้วยกัน"


            "เห๊อะ กูไม่ตายง่ายๆหรอกโว๊ย"


            "แล้วก็ ..คนที่รัก ที่ยังมีลมหายใจ"


            "พะ พี่ชิน ./////."


            "- -* มันใช่เวลาปะเนี่ย ใช่เวลามาสารภาพรักกันไหมฮะ สงสารกูบ้างงงงงงง"


            "กูก็แค่อยากจะพูด ก่อนจะหมดโอกาสพูดนี่หว่า"โฮซอกพูด ยิ้มหวานให้ฮยองวอนอย่างสื่อความหมาย เช่นเดียวกันกับฮยองวอนที่รู้สึกหน้าร้อนฉ่าจนทำให้ต้องยกมือขึ้นมาพัดให้ตัวเอง


            มินฮยอกมองทั้งสองคน มองรอยยิ้มของทั้งคู่อย่างอิจฉา


            เพราะเขาเองก็ทำเพื่อเพื่อนเหมือนกัน เลยไม่มีสิทธิได้บอกคำว่าชอบ


            ..รู้ไหมว่าชอบมานานแค่ไหนแล้ว


            ...


            โฮซอก

 


























ตอนนี้ผู้รอดชีวิตครบ 9 คนแล้ววววว และอีกไม่นานจำนวนก็จะลดลง

บอกแล้วนะคะว่าฟิคเรื่องนี้ดาร์คมากพอสมควร อะไรๆก็อาจไม่เป็นอย่างที่หวัง

และเป็นเพียงเรื่องแต่ง ไม่มีเจตนาสร้างความเสียหายให้กับศิลปินแต่อย่างใด

ไรท์จะพูดอีกแค่ครั้งเดียว เป็นครั้งสุดท้ายแล้วเน๊อะ เรื่องคอมเม้นท์ บ่นบ่อยก็กลัวคนที่เค้าเม้นท์จะเบื่อ จะรำคาญเอา

ไม่เสียเวลานะคะ กับการคอมเม้นท์ แค่พิมพ์มาว่า รอติดตามอยู่ ไรท์ก็เป็นปลื้มแล้วค่ะ

บางทีมันก็เหนื่อยๆเหมือนกัน เพราะงั้นได้โปรดสงสารไรท์ที อย่าให้ต้องนอยด์บ่อยๆเลย

เสียเวลาอ่านได้ เสียเวลาอีกไม่ถึงนาทีพิมพ์คอมเม้นท์ไม่น่าเกินไป ขออภัยที่อาจบ่นเยอะจนทำให้รำคาญ

แต่ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆค่ะที่จะบ่น ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ แล้วก็คนที่คอมเม้นท์ให้

ไรท์จะบอกว่าที่ไรท์ยังคงอัพอยู่ เป็นเพราะพวกคุณเลยน้าาาาาา รักค่า


#ficdoh

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #32 Sadows Joker (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2559 / 04:27
    คะ แคก อวยคุ๊ปฮันนะ... แต่ดูเรื่องแล้วน่าจะมืดมนจนอวยไม่ไหว ฮึก เฮียวอนโฮ ;--;
    #32
    0
  2. #27 ~~OoSuperEunhyukHae1311oO~~ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 16:45
    ซึงซอลลมาแล้วว แล้วยูควอนตายยได้ไง ตายเองรึมีปมระหว่าง ซึงกะโดรึเปล่านะ

    โอ๊ยย แชทำพี่โฮตกใจ นึกว่าหายไปไหน ที่แท้มานั่งข้างริมธารร อิพวกพี่บ้าแกล้งน้องแรงงงจังเลยยนะ จับกดหัวเนี่ยยย ไม่สงสารรน้องงหรอออ

    แล้วนี่อะไรโฮซอก มาบอกรักกันนให้มินอิจ โอ๊ยย มันใช่เวลามั๊ยยล่ะ -/- ฮึ่ยยย

    ที่แท้มินก็ชอบโฮนั่นเอง ถึงยอมทำเพื่อโฮทุกอย่าง ฮืออ รักเค๊าข้างเดียวมันเจ็บจังเลยฮะ
    #27
    0
  3. #24 healingK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 21:00
    ไม่เอานะ ไม่ดราม่านะคะคนดี แต่งต่อไปแบบนี่เนอะ สู้ๆ กำลังสนุกเลยยยน

    ตอนที่แล้วเพิ่งบ่นว่าซึงชอลไม่ออกซักที จนคิดว่าตายไปแล้ว 55555 เขามาแล้วค่ะ มาแบบสร้างปริศนาด้วย หูยยยย อดใจรอไม่ได้เลยอะ แล้วพี่มินฮยอกกับพี่ชินนี่เขาเล่นกับน้องแชแรงไปไหมอะ จับหัวกดน้ำเลยนะ น่ากลัวจังง ถถถถถถ
    #24
    0
  4. #18 WHO IS ME? (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 10:17
    อ่าวววววว มินฮยอกชอบโฮซอกซะงั้น.. สงสารอ่ะ ฮือออออออออ หรือควรเชียร์ให้ฮยองวอนกับมินฮยอกได้กันอ่ะ? 555555
    #18
    0
  5. #17 CHAE (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2559 / 06:32
    ยูควอนต้องโดนฆ่าแน่ ๆ โดยใครสักคน นี่ก็คิดว่าโดยุนนะ แต่ทุกคนก็มีสิทธิ์ฆ่ากันทั้งนั้นแหละเนอะ

    เจอซึงชอลแล้ว ฮือออออ ขอให้ 3 คนนี้เจออีก 6 คนเร็ว ๆ เอ๊ะ! แต่ถ้าเจอเร็ว ๆ อาจจะไม่ดีก็ได้สินะ...

    มินฮยอกชอบโฮซอกจริง ๆ ด้วย น่ากลัวแล้วนะเนี่ย

    แล้วคนที่จะไม่รอดเป็นรายต่อไปคือใครกันนะ
    #17
    0
  6. #16 Parichat hiranrak (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 23:24
    พึ่งจะได้มาตามอ่าน สนุกมากชอบมากเลยค่ะ แอบห่วงฮยองวอนขอให้ได้กลับบ้านนะสงสารๆ
    #16
    0
  7. #15 sumitta_baitoey (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 22:07
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค่ะ สู้ๆค่ะ เรารออยู่เสมอน้าา?
    #15
    0
  8. #14 SPinkCM (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 22:06
    เป็นไปได้มั้ยที่คนรอดจะเป็นเยอิน55555 นางดูร้ายลึกไงไม่รู้
    #14
    0