[MONSTA_X UP10TION SEVENTEEN] Deep of Heart

ตอนที่ 3 : Deep of Heart : Chapter 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 ธ.ค. 59

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ wooshin ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ up10tion wei 2016 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ up10tion sunyoul


Chapter  2

 

            "ช่วยด้วย!!! ใครก็ได้ช่วยด้วย"


            เสียงตะโกนของชายหนุ่มเริ่มแหบพร่าหลังจากที่ใช้เสียงตะโกนร้องขอความช่วยเหลือร่วมสามชั่วโมง พระอาทิตย์ตกดินไปแล้วเมื่อไม่นาน และยากเหลือเกินที่จะเดินไปท่ามกลางความมืดในป่าที่ไม่รู้จักเช่นนี้ ดังนั้นโดยุนจึงตัดสินใจหากิ่งไม้มากองสุมๆกันไว้ หยิบไฟแช็คจากในกระเป๋าที่เก็บมาจากบนรถจุดไฟ จนกระทั่งไฟติดเขาก็ปรี่ไปดูร่างที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่ไม่ไกลนัก


            "จองฮัน ตื่นสักทีสิ จองฮัน"


            "..."


            โชคดีที่โดยุนกระเด็นออกมาจากรถทำให้กลายเป็นผู้รอดชีวิตและโชคดียิ่งกว่าเมื่อเขากลับไปดูคนที่เปรียบเสมือนดวงใจ และเห็นว่ายังคงมีลมหายใจรวยริน แม้ว่าตามตัวของจองฮันจะมีบาดแผลค่อนข้างเยอะ แต่ก็ยังมีลมหายใจ


            มือหนาควานลงไปในกระเป๋าแล้วหยิบกล่องยาเล็กๆที่เขาพกมาเผื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน เริ่มทำแผลให้จองฮันอย่างเบามือ "รีบตื่นขึ้นมานะ"


            "..."


            "เราต้องรอดไปด้วยกันนะจองฮัน"


            ใช้เวลาพักใหญ่โดยุนก็ทำแผลให้จองฮันจนเสร็จ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ มองคนตรงหน้าอย่างเป็นห่วง ภายในหัวก็คิดหาทางออกกับเรื่องที่เกิดขึ้น ..อีกนานแค่ไหนกว่าความช่วยเหลือจะมาถึง เขารู้ดีว่ามันไม่มีทางมาถึงง่ายๆแน่ ในเมื่อรถออกมานอกเส้นทางที่วางเอาไว้ตั้งแต่แรก


            และการที่คนขับมีอาการหลับในนั่นก็เป็นการกระจ่างแล้วว่าบริษัททัวร์แห่งนี้มีการบริหารการจัดการที่ย่ำแย่ คนขับรถคนนี้คงทำงานหนักมาติดต่อกันจนร่างกายเกิดความอ่อนเพลีย ทำให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ ตอนนี้เราอยู่ในที่ที่คงไม่มีใครนึกถึง


            อย่างเร็ว ความช่วยเหลือคงมาถึงในอีกหนึ่งเดือนล่ะมั้ง


            แล้วจนป่านนั้น ในป่าที่ไม่มีอะไรเลยแบบนี้ เขาจะรอดได้ยังไง..แต่ก็ยังดี


            อย่างน้อยก็ได้ตายไปพร้อมกับจองฮัน


            "แค่กๆ"


            "จองฮัน"


            โดยุนเรียกอย่างดีใจ เมื่อคนที่หลับไม่ได้สติอยู่เริ่มรู้สึกตัว ดวงตาหวานค่อยๆปรือขึ้นช้าๆ โดยุนยิ้มกว้างเมื่อได้สบตากัน


            "ดะ โดยุน"จองฮันเอ่ยเสียงพร่า รู้สึกปวดหนึบไปทั้งตัว "ทะ ที่ไหน"


            "ในป่า"


            "ทำไม.."


            "ทุกคนตายกันหมดแล้ว"


            "มะ ไม่จริง"


            โดยุนมองคนตรงหน้าที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังกลัว เขาจับมือที่เล็กกว่าเอาไว้ก่อนจะดึงร่างบางเข้ามากอดเบาๆอย่างต้องการปลอบใจ


            "ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว"


            "ฮึก ฉะ ฉันกลัว ฉันไม่อยากตายอยู่ที่นี่"


            "ผมไม่ให้จองฮันตายอยู่ที่นี่หรอก"


            "..."


            "เราจะต้องรอดไปด้วยกัน ผมสัญญา ..มันถึงคราวที่ผมจะต้องปกป้องจองฮันบ้างแล้ว"

 

 

 

 

 

 

 

 

            ซองจุนประคองอูซอกที่ข้อเท้าเป็นแผลขนาดใหญ่กลับมายังจุดที่ก่อไฟเอาไว้ และเมื่อมาถึงกลับต้องแปลกใจที่เพื่อนต่างห้อง 2 คนนั่งอยู่ที่นี่ด้วย


            "พวกนาย"


            "อูซอก"


            โฮซอกเรียกอย่างดีใจ เช่นเดียวกันกับมินฮยอกที่โล่งใจเมื่อยังมีผู้รอดชีวิตเพิ่มมาอีกคน อูซอกมองทั้ง 2 คนโดยที่ไม่ได้พูดอะไร เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสร้างความหวาดกลัวให้กับเขามากเกินไป


            คุณพ่อ คุณแม่ ..มารับอูซอกที อูซอกอยากกลับบ้าน


            "ฉันหาของได้ค่อนข้างเยอะพอสมควร พยายามจะมองหาผู้รอดชีวิตแล้ว"


            "..."


            "แต่ไม่มี ทุกคนตายหมดแล้ว"


            คำพูดของซองจุนทำให้หัวใจของโฮซอกห่อเหี่ยวอีกครั้ง ..ทุกคนตายหมดแล้ว รวมไปถึงฮยองวอน


            "ตอนที่นายไม่อยู่ ฉันลองไปเดินดูรอบๆแถวนี้มา ไม่ไกลนักมีลำธารอยู่"มินฮยอกพูด แม้ว่าขาของเขาจะเจ็บ แต่เขาจะอยู่เฉยๆไม่ได้ ถ้าอยากจะรอด ก็ต้องหาทางทำยังไงก็ได้ให้รอด


            "งั้นก็ดีเลย พรุ่งนี้เราจะย้ายไปอยู่แถวๆลำธาร"ซองจุนพูดสรุป หยิบขวดน้ำในกระเป๋าออกมาส่งให้เยอิน "นี่น้ำ แล้วก็มีพวกขนมปังอยู่ในกระเป๋านะเยอิน หิวก็กินเลย"


            "ขอบคุณนะ"เยอินพูดยิ้มๆ เขยิบเพื่อจะให้ซองจุนมานั่งข้างๆ แต่รอยยิ้มกลับจางหายไปเมื่อซองจุนเดินไปทางอูซอกที่ยังคงนั่งเงียบอยู่


            "หาอะไรลงท้องก่อนแล้วกัน"


            "..."


            "ไม่ต้องกลัวหรอกนะ ..ฉันจะพานายกลับบ้านเอง"


            อูซอกพยักหน้าช้าๆ รับของที่ซองจุนส่งมาให้ ในเวลานี้ คุณหนูเจ้าอารมณ์ จอมเอาแต่ใจหายไปแล้ว ทุกอย่างดูน่ากลัวไปหมด รู้ว่ากำลังทำตัวอ่อนแอ ไม่สมกับเป็นอูซอกเลยสักนิด


            โฮซอกยิ้มบางๆอย่างให้กำลังใจตัวเอง มองอูซอกแล้วลากสายตาไปมองเยอิน แต่กลับพบอะไรบางอย่างที่แปลกไป


            ทำไมสายตาของเยอินถึงดูน่ากลัวแบบนั้น


            ...


            "!!!"


            เมื่อเยอินหันกลับมามอง โฮซอกก็รีบเบนสายตาไปทางอื่น ทำเหมือนว่าไม่เห็นสายตาคู่นั้นของ แต่ในใจกลับคิดอะไรต่างๆมากมาย


            มนุษย์เราเวลาที่อยู่ในช่วงคับขัน ..ตัวตนที่แท้จริงก็จะปรากฏออกมา


            ..คงจะจริงสินะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            โฮซอกตื่นขึ้นมาในตอนเช้าตรู่ในขณะที่คนอื่นๆยังคงหลับอยู่ เขามองกองไฟที่มอดดับไปแล้วนั่นทำให้อากาศเริ่มเย็น โฮซอกถอดเสื้อสูทที่สวมทับเสื้อนักเรียนสีขาวมอมแมมของตัวเองคลุมให้กับอูซอกที่นอนขดตัวอยู่ไม่ไกลนัก


            "มินฮยอก"


            "..."


            "ไอ้มินฮยอก"


            "..อือ"


            "ตื่นได้แล้ว"


            "จะตื่นเช้าไปทำไม"มินฮยอกพูดงึมงำ ปัดมือเพื่อนออก "ในเมื่อก็ไม่มีอะไรให้ต้องทำอยู่ดี"


            โฮซอกถอนหายใจเห็นด้วยกับมินฮยอกเลยเอนตัวลงนอนตามเดิม แต่ไม่นานนักเขาก็ต้องเด้งตัวขึ้นมาอีกครั้งด้วยความกระหายน้ำ แต่คนที่รู้ทางว่าลำธารอยู่ตรงไหนมันก็ดันเอาแต่นอน


            "น่าจะเป็นทางนั้นล่ะมั้ง"


            บ่นพึมพำกับตัวเองในที่สุดก็ตัดสินใจเดินไปตามทางที่เมื่อวานมินฮยอกไปสำรวจ ป่าแห่งนี้ก็เหมือนๆกันหมด แย่ตรงที่ต้นไม้ไม่มีประเภทที่เป็นไม้ผลเลย หากเสบียงที่ซองจุนหาเอาไว้หมดลง ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงต่อดี ผู้รอดชีวิตมีทั้งหมด 5 คน ต้องแบ่งอาหารให้เท่าเทียมกันที่สุด บางทีที่ริมลำธารน่าจะมีอะไรมากกว่านี้


            ว่าแต่ ทำไมมันไม่ถึงสักที


            ไหนมินฮยอกบอกว่ามันอยู่ไม่ไกลนักนี่.. คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน ขยี้หัวตัวเองแรงๆอย่างรู้สึกหงุดหงิด มองกลับไปข้างหลังก็ยิ่งสับสนในเมื่อป่ามันเหมือนกันซะขนาดนี้


            โฮซอกถอนหายใจแล้วตัดสินใจเดินต่อไปเรื่อยๆจะว่าไปแล้ว ..ถ้าหากเขาเดินไปในทิศทางที่เขาเพิ่งผ่านมาก็ไม่น่าจะมีปัญหา เขาไม่หลงป่าหรอกเนื่องจากระหว่างทางที่มาได้ผูกกระดาษที่หยิบติดมือมาไว้ตามกิ่งไม้แล้ว คงต้องเดินสำรวจไปเรื่อยๆ อาจจะเจอบ้านคนก็ได้

 

            ก็ได้แค่หวังน่ะนะ


            "อ๊ะ.."


            ดวงตาเบิกกว้างอย่างตื่นเต้นระคนดีใจเมื่อมองเห็นถ้ำขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกลจากตรงนี้มากนัก โฮซอกวิ่งไปหวังเอาไว้ว่าจะใช้ถ้ำเป็นที่อยู่ อย่างน้อยก็คงได้ความอบอุ่นบ้างล่ะนะ


            "มีใครอยู่ที่นี่บ้าง ช่วยด้วย!!!!"


            ขาของเขาหยุดชะงัก หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหู นับว่าเป็นเรื่องปกติหากจะได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือ แต่มันไม่ปกติเลย ในเมื่อทุกคนที่รอดน่าจะยังอยู่ที่เดิม นอกเสียจากว่า


            ยังมีผู้รอดชีวิตอีก


            "ใครก็ได้ ช่วยด้วย ช่วยด้วย!!!!"


            โฮซอกเร่งฝีเท้าไปตามเสียงตะโกน ซึ่งก็เข้าใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งได้ยินเสียง หัวใจก็เหมือนจะหลุดออกมาข้างนอก


            นะ น้องแชงั้นเหรอ..


            "ช่วยด้วย ใครก็ได้ มีใครอยู่ที่นี่บ้าง ช่วยด้วย!!!!"


            ...


            "ช่วยดะ.. O_O!!!"


            มือของโฮซอกสั่นเทา แข้งขาราวกับว่าจะหมดเรี่ยวแรงเสียให้ได้ เมื่อเจ้าของเสียงร้องขอความช่วยเหลือหันมาในจังหวะที่เขาเดินมาถึงพอดี


            "น้องแช.."


            "..."


โฮซอกเดินอย่างเชื่องช้าไปใกล้ร่างบางที่มีเลือดอาบแก้มเนื่องจากบาดแผลที่เขาไม่รู้ว่ามีตรงไหน ชุดนักเรียนสีขาวสะอาดของเปรอะเปื้อนไม่ต่างกันกับเขา และในมือเล็กคู่นั้น..


            กอดตุ๊กตาเอาไว้แน่น


            ..ตุ๊กตาที่เขาให้ก่อนที่จะขึ้นรถมาเข้าค่าย


            ฮยองวอนไม่พูดอะไร ยืนนิ่งอยู่กับที่ เหมือนไม่อยากจะเชื่อกับภาพที่เห็น


            "น้องแช"


            เมื่อเสียงเรียกของโฮซอกเงียบไป น้ำตาที่อดกลั้นเอาไว้อย่างเข้มแข็งก็ไหลอาบแก้ม โผเข้ากอดร่างชายหนุ่มตรงหน้าแน่น


            "พี่ชิน.."


            "ยังไม่ตาย น้องแชยังไม่ตาย"


            "ฮือ พี่ชิน.."

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            "น้ำ!!!!"


            อูซอกตะโกนเสียงดังเมื่อมาถึงริมลำธาร ร่างเล็กวิ่งลงน้ำไปอย่างไม่ถือตัว ซองจุนมองตามไปก่อนจะลอบยิ้มออกมา


            "ตัวตนจริงๆของนาย เป็นยังไงกันแน่อูซอก"


            "นั่นสินะ ทำไมเขาต้องทำแบบนั้นเพื่อหลอกพวกเราด้วย"


            ซองจุนสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ๆเยอินก็มายืนอยู่ข้างๆ เขาหันไปมอง เอียงคออย่างแปลกใจ "ทำไมไม่ไปพักผ่อนอยู่ในถ้ำล่ะ"

 

            ต้องขอบคุณที่โฮซอกเจอถ้ำแห่งนี้ เพราะอย่างน้อยมันก็ยังช่วยให้ทั้ง 6 คน ได้มีที่หลบลมหนาวๆในตอนกลางคืนได้ ถ้าโฮซอกไม่ออกไปเดิน ก็คงไม่เจอทั้งถ้ำ ทั้งฮยองวอนที่ยังมีชีวิตอยู่หรอกนะ


            "เห็นซองจุนออกมา ก็เลยออกมาดูน่ะว่ามาทำอะไร ที่แท้.. ก็มาเฝ้าอูซอกเหรอ"


            "..น่าสงสารน่ะ ดูสิ ไม่เหมือนอูซอกคนเดิมเลยใช่ไหม"


            "มันก็แค่ภาพลวงตาน่าซองจุน"


            "หืม?"


            "ฉันกลัว"เยอินพูด กอดแขนของซองจุนเอาไว้แน่น "ฉันไม่รู้ ว่าอูซอกคิดอะไรอยู่ ถึงทำแบบนั้น"


            "ฉันรู้นะว่านายอาจจะยังไม่ไว้ใจ แต่ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันจะจับตาดูอูซอกเอาไว้ ถ้าหากว่าเขาทำร้ายนายล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยเอาไว้แน่"


            "อื้ม"


            เยอินพยักหน้า ยิ้มบางๆอย่างรู้สึกขอบคุณ ก่อนจะเบนสายตาจ้องไปยังร่างบางที่เล่นน้ำอยู่ไม่ไกลนัก ครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่คนเดียวเงียบๆ..

 

 

            บางทีอะไรๆมันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดเสมอไป


















#ficdoh

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #26 ~~OoSuperEunhyukHae1311oO~~ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2559 / 15:31
    เย้ จองฮันนนฟื้นนแล้วว โดอ่าช่วยยจองฮันไว้ได้ >< ดีจังเลยน๊าาา

    อูซอกตัวจริงเค๊าไม่ได้ร้ายนะ แค่ปกปิดอีกด้านที่อ่อนแอแค่นั้นเอง ทำไมรู้สึกว่าเยอินจะร้ายแบบนี้อะ โฮซอกรู้สึกได้ใช่มั๊ย

    โฮซอกอ่า ดีที่เดินไปหาน้ำกินนะ ได้เจอแชด้วย ฮืออออ น้องมีเพื่อนนแล้วว

    ทำไมเยอินพูดแบบนี้อะ ร้ายลึกจังเลยยอะ น่ากลัวนะแบบนี้
    #26
    0
  2. #23 healingK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 20:50
    อ๊ะ ลืมมม คุณจองฟื้นแล้วรอดแล้ว และเรายังรออีกหนึ่งคนนะคะ จนตอนสองก็ยังไม่ออกเลย มาแค่อินโทรเอง 555555555555
    #23
    0
  3. #22 healingK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 20:50
    ทำไมซอนยูลดูน่ากลัวขนาดนั้น หึ้ยยยย เสียวหลังมาก หนูอย่าทำอะไรที่มันแบบ..นะเลยนะ ฮอลลลล ดีใจที่น้องแชของพี่ชินยังไม่ตาย งื้ออออ
    #22
    0
  4. #13 CHAE (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 18:48
    น้องซอนน่ากลัวมากลูก TT จริง ๆ ยัยคิมก็แค่ทำเป็นเข้มแข็ง แข็งกร้าวใช่มั้ย ก็นะ ลูกคุณหนูด้วยนี่

    น้องแชยังไม่ตายจริง ๆ ด้วย อยากเห็นจริง ๆ ว่ามินฮยอกจะทำหน้ายังไง

    ว่าแต่... ชายชเวอยู่ไหนลูกกกกก

    มีความอยากคุณจางเป็นพระเอกของน้องยุนมากเลยค่ะ

    จะว่าไป คิดถึงโดยุนเนอะ...
    #13
    0
  5. #12 SPinkCM (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 17:16
    เรื่องนี้ใครจะร้ายกว่ากันทำไมมีลางว่าคนสุดท้ายจะร้ายสุด....นั่นคิดไกลล่ะ
    #12
    0