[MONSTA_X UP10TION SEVENTEEN] Deep of Heart

ตอนที่ 2 : Deep of Heart : Chapter 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 155
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    7 ธ.ค. 59

ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ wooshin ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ up10tion wei 2016 ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ up10tion sunyoul

Chapter 1

 

            รถบัสมุ่งไปตามเส้นทางการไปเข้าค่ายที่ต่างจังหวัด บนรถมีแต่เสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กนักเรียน 50 คนที่พากันพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้นกับการไปเข้าค่ายในครั้งนี้ อูซอกที่นั่งข้างกับจองฮันถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย เพราะด้านหลังสุดเป็นที่ที่เสียงดังที่สุด มันทำให้สุดท้ายแล้วเขาต้องลุกขึ้นด้วยความรำคาญเพื่อจะไปนั่งข้างหน้าแทน แต่ระหว่างที่เดิน รถกลับตกหลุมขนาดใหญ่ทำให้เสียการทรงตัว มากไปกว่านั้น รองเท้าหนังที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวานก็ชุ่มไปด้วยน้ำที่มาจากขวดน้ำในมือของ


            "เยอิน"


            "เอ่อ ขะ ขอโทษนะอูซอก ฉัน คือว่า ฉันไม่ได้ตั้งใจ"


            "ไม่ได้ตั้งใจ? ขอโทษ?"ชายหนุ่มหัวเราะในลำคอ มองคนตรงหน้าอย่างรู้สึกเกลียดชัง "แล้วรองเท้าฉันมันแห้งไหมล่ะ!!"


            "แล้วจะให้เยอินทำยังไง ก็เขาบอกแล้วไงว่าไม่ได้ตั้งใจ"


            "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแก หุบปากไปซะไอ้กระจอก"


            ซองจุนมองคุณหนูเจ้าอารมณ์อย่างไม่พอใจ ลุกขึ้นหมายจะเล่นงานให้หงอเสียบ้างแต่กลับถูกเยอินดึงแขนเอาไว้ก่อนที่เรื่องจะใหญ่โตไปมากกว่านี้


            "ดะ เดี๋ยวฉันเช็ดให้ อย่ามีเรื่องเลยซองจุน"เยอินพูด หยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาก่อนจะย่อตัวลงไปตรงเท้าของอูซอกท่ามกลางสายตาของนักเรียนที่มองเหตุการณ์อยู่


            "เยอิน.. ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันทำเอง"


            "ฉันบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับแกไง มันเป็นเรื่องของฉันกับมันเท่านั้น"


            เยอินวางผ้าเช็ดหน้าลงบนรองเท้าของอูซอก ออกแรงกดลงไปเพื่อซับน้ำที่เปียกชุ่มบนรองเท้าหนังคู่แพง แต่ยังไม่ทันไร ร่างบอบบางของเขาก็เอนไปด้านหลัง เกือบจะล้มไปแล้วถ้าหากไม่ได้ซองจุนรับเอาไว้


            "ทำบ้าอะไรของนายน่ะ"ซองจุนถามด้วยความไม่พอใจ


            "ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย หมอนี่มันเซไปเองต่างหาก"


            "คนบ้าอะไรจะเซเองวะ"ซองจุนพูดเสียงแข็ง ประคองให้เยอินนั่งบนที่นั่ง ในขณะที่ตัวเองก้าวไปยืนประจันหน้ากับอูซอกตรงๆ "นายน่ะมันตัวร้าย ฉันไม่แปลกใจเลย ที่คนอย่างนาย ไม่มีใครเขาอยากจะจริงจังด้วย"


            พลั่ก

 

             “ซะ ซองจุน เป็นอะไรไหม”

            "แกมันโง่ อยากจะโง่เป็นควายต่อไปก็เชิญ!!!"


            "เอะอะเสียงดังอะไรกันน่ะ"


            อูซอกหันไปมองอาจารย์ที่เพิ่งตื่นจากเสียงโวยวายของเขา ก่อนจะลากสายตามองมินซูอย่างสมเพช แล้วกระแทกเท้าเดินกลับไปนั่งที่เดิม จองฮันลูบหลังอูซอกพร้อมกับยิ้มอย่างใจดี

 

            “ใจเย็นๆนะอูซอก”

 

            “มันน่าหงุดหงิดไหมล่ะ”อูซอกบ่นพึมพำ จองฮันเลยดันให้อูซอกไปนั่งติดกับหน้าต่าง เพราะคิดว่าน่าจะทำให้สงบลงหากได้มองวิวสวยๆข้างทาง


            "คนอะไรก็ไม่รู้ น่ากลัวชิบเลย"


            มินฮยอกพูดเมื่อหันกลับมาหลังจากมองเหตุการณ์อยู่นาน "เน๊อะ ไอ้โฮซอก"


            "..."


            "เฮ้ยมึง"


            "..ฮะ อะไร มีอะไร"


            ตาของมินฮยอกหรี่ตาลงอย่างจับผิดเพื่อนสนิทที่ดูเหมือนกำลังเหม่อมองอะไรอยู่ และเมื่อเขามองตามสายตาหวานเยิ้มคู่นี้ไปก็รู้สาเหตุได้ในทันที


            "นั่งมองเขาหลับก็ทำได้เน๊อะมึง"


            "ก็น้องแชน่ารักดีนี่ มึงไม่คิดแบบนั้นเหรอ"


            โฮซอกพูดอย่างเอมใจ มองคนที่นั่งเบาะถัดไป แม้จะมีช่องทางเดินมาเพิ่มระยะห่าง แต่แค่นี้ก็ใกล้พอจะได้เห็นความน่ารักของอีกฝ่ายพอแล้ว ยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้ 

 

            เพิ่งรู้ว่าการได้มองคนที่เราชอบเวลาที่เขาหลับ มันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง


            ในขณะที่คนอื่นต่างก็จดจ่ออยู่ในสิ่งที่ตัวเองอยากทำ ไม่ว่าจะพูดคุย เล่นไพ่ ร้องเพลงหรือแม้แต่การเต้นไปตามจังหวะอย่างสนุกสนาน โดยุนที่นั่งเบาะหน้าสุดข้างกับอาจารย์กลับจดจ้องไปที่คนขับรถที่มีท่าทางแปลกๆ ในขณะที่รถเริ่มขับเลี้ยวออกนอกเส้นทางที่เขาดูในแผนที่


            "เอ๊ะ.."


            รถเริ่มส่ายไปส่ายมาหากแต่ไม่มีใครสังเกตมันนอกจากเขา และเมื่อเห็นอาการสัปหงกของคนขับรถ โดยุนก็สะกิดอาจารย์โฮมรูมที่หลับต่อรัวๆ


            "อะ อาจารย์ครับ คนขับ"


            "เฮ้ย!!!!!!!!"


            เสียงเอะอะโวยวายอย่างตื่นตกใจ เมื่อรถพุ่งที่ข้างทางก่อนจะเตลิดออกนอกถนน จนที่สุดแล้ว ก็ตกลงไปในเหวลึก


            โครม!!!!

            ...

 























 

 

            "โอย.."


            เสียงครางดังเบาๆก่อนที่เจ้าของเสียงจะปรือตาขึ้นมาอย่างหนักอึ้ง โฮซอกยันตัวเองขึ้นด้วยความยากลำบาก รู้สึกชาหนึบที่ขาข้างซ้ายเนื่องจากบานประตูของรถทับใส่ที่ขา หัวสมองประมวลเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาจำได้ว่านั่งอยู่บนรถบัสเพื่อจะไปเข้าค่ายต่างจังหวัด แต่แล้วจู่ๆรถก็เสียหลักออกนอกถนนจนกระทั่ง..


            ร่างสูงหยัดกายให้ยืนตรง ใบหน้าเหยเกด้วยความเจ็บ แต่ภาพด้านหลังที่เห็นกลับเจ็บเสียยิ่งกว่า


            รถบัสตะแคงอยู่ด้วยสภาพที่แทบจะไม่เหลือชิ้นดี เพื่อนร่วมทางต่างก็นอนจมกองเลือดอยู่ภายในรถคันใหญ่ มือหนาที่สั่นเทายกขึ้นมาปิดปากของตัวเอง พยายามเรียกสติที่หลุดลอยออกไปกลับเข้ามาแล้วเริ่มเดินสำรวจไปรอบๆ


            "ฮะ โฮ โฮซอก.."


            โฮซอกหยุดเดินเงี่ยหูฟังเสียงเรียกชื่อของเขาที่ดังไม่ไกลนัก เขาจำได้ดีว่าเสียงนี้เป็นเสียงของใคร "มินฮยอก"


            "ช่วย ด้วย"


            ดวงตาสั่นเมื่อมองเห็นร่างเพื่อนสนิทนอนคว่ำหน้าติดอยู่ในรถ "มินฮยอก!!!!" โฮซอกเรียกมินฮยอกอีกหลายครั้ง ก่อนจะรวบรวมแรงที่มีดึงตัวของเพื่อนออกมา


            "เจ็บ กูเจ็บ"


            ได้ยินแบบนั้นโฮซอกก็หยุดดึง ดวงตาเบิกกว้างเมื่อมองเห็นเลือดมากมายไหลออกมาจากแขนของมินฮยอกเพราะเศษกระจกของหน้าต่างทิ่มอยู่ที่แขน


            "ขอโทษนะมึง ทะ ทนเจ็บหน่อยนะ"


            "อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก"


            ร่างของมินฮยอกหลุดออกมาจากรถ โฮซอกหอบหายใจด้วยความเหนื่อย มองเพื่อนอย่างโล่งใจ "มึง ..ขอบใจที่มึงไม่ตาย"


            "ฮึก.."


            มินฮยอกโผเข้ากอดโฮซอกแน่น ร้องไห้อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "กูก็ดีใจ ตะ แต่ว่ามีแค่มึงกับกูเหรอ"


            ทั้งคู่ผละออกจากกัน วิ่งไปที่ด้านหน้ารถอีกครั้ง กลิ่นคาวเลือดโชยฟุ้งไปทั่วบริเวณ ร่างสูงทรุดนั่งลงกับพื้นเมื่อมองเห็นร่างที่ยังคงอยู่ในที่ตำแหน่งเดิม


            "นะ น้องแช.."


            "ไอ้โฮซอก!!!"มินฮยอกเรียกเพื่อนอย่างตกใจ ดึงแขนเอาไว้เมื่อโฮซอกจะวิ่งเข้าไปในรถ "มึงอย่าไป อย่าเข้าไป"


            "ปล่อยกู กูจะเข้าไปช่วยน้อง"


            "ไม่รอดแล้ว"


            "..."


            "ไม่รอดแล้วไอ้โฮซอก ฮยองวอนตายแล้ว"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            หลังจากนั่งตั้งสติกันอยู่พักใหญ่กับเรื่องราวที่เกิดขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัว โชคร้ายที่หนักกว่าก็คือแม้แต่การจะโทรขอความช่วยเหลือก็ไม่สามารถทำได้ โทรศัพท์ไม่มีแม้แต่สัญญาณ


            มินฮยอกที่เดินนำหน้าหยุดเดิน หันไปมองโฮซอกที่เดินตามมาอย่างเชื่องช้า ราวกับว่าไม่อยากออกมาจากบริเวณรถบัสคันนั้น เขาเดินย้อนกลับไปทางโฮซอก บีบไหล่เพื่อนเบาๆเป็นเชิงปลอบใจระคนให้กำลังใจ


            "ฮยองวอนตายไปแล้วนะเว้ย มึงทำอะไรไม่ได้แล้ว"


            "อย่างน้อย ..กูก็น่าจะปกป้องน้องได้มากกว่านี้ปะวะ"โฮซอกตอบเบาๆ นึกถึงในวินาทีสุดท้ายก่อนที่รถจะตกลงมา

 

 

            "พี่ชิน ช่วยผมด้วย"

 

 

            เสียงเรียกของฮยองวอนยังดังก้องอยู่ในหัวของเขา ถ้าหากว่าเขาจับมือนั้นเอาไว้ อย่างน้อย ..เขาก็อาจจะตายไปพร้อมๆกัน


            "มึงทำดีที่สุดแล้ว"


            "อืม"


            มินฮยอกพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง ดวงตาเบิกขึ้น ชี้ไปข้างหน้าอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นควันไฟลอยสูงขึ้นไม่ไกลนัก


            "มึง!! มีคนอยู่"


            โฮซอกเงยหน้ามองตาม ทั้งคู่วิ่งไปยังควันไฟที่ลอยขึ้นอย่างตื่นเต้น หัวใจพองโตขึ้นมาเมื่อมองเห็นคนที่นั่งอยู่หน้ากองไฟ


            "อ๊ะ โฮซอก มินฮยอก"


            "เยอิน"


            มินฮยอกเรียกเพื่อนร่วมชั้นพร้อมกับวิ่งเข้าไปหา "นายอยู่ที่นี่ได้ยังไง"


            "ฉันกระเด็นออกมานอกรถน่ะ"เยอินตอบ ยิ้มอย่างดีใจ "ดีใจนะที่นอกจากพวกเราแล้ว ยังมีพวกนายที่รอด"


            "พวกเรา?"


            "เขาออกไปเดินหาเสบียงน่ะ ฉันหมายถึง ..ซองจุน"

 

 

 

 

 












 

            ซองจุนเดินย้อนกลับมาที่บริเวณรถบัสเพื่อหาของอะไรที่พอจะใช้ได้ระหว่างรอการช่วยเหลือที่น่าจะมาถึงในอีกไม่นาน เขายกมือขึ้นปิดจมูก ก่อนจะกลั้นใจเดินเข้าไปภายในรถที่พลิกตะแคง พร้อมกับบรรดาเพื่อนๆที่ไร้ลมหายใจ หยิบบรรดากระเป๋าของคนอื่นมารวมเอาไว้ แล้วเดินออกไปนอกรถเพื่อเอาของที่จำเป็นไป


            อาหารและน้ำคือสิ่งที่จำเป็นที่สุดในตอนนี้ เขาจะต้องเอาชีวิตรอดออกไปจากป่าแห่งนี้ให้ได้ อาจจะต้องพบเจอกับคำถามจากเจ้าของบ้านว่าลูกชายของท่านหายไปไหน เขาก็คงทำอะไรไม่ได้ จะให้ทำยังไง เพราะแม้แต่ตอนที่รถเสียหลัก เขาเดินไปหาเพื่อหวังจะช่วยเหลือ อูซอกก็ยังปฏิเสธการช่วยเหลือจากเขาจนกระทั่งรถตกลงมา


            เกลียดเขามากสินะ.. ก็ดี


            ..เขาก็เกลียดเหมือนกัน ก็แค่อยากจะทำไปตามหน้าที่เท่านั้น


            "ช่วยด้วย!!!"


            "!!!"


            "มีใครอยู่แถวนี้บ้าง ช่วยฉันด้วย!!!"


            "อูซอก!!"


            ขาของเขาออกวิ่งไปทางต้นเสียง ความรู้สึกมากมายปนเปอยู่ในด้านในจนเหมือนจะระเบิดออกมา


            ทำไมยังมีชีวิตอยู่?!


            มันคือความคิดของด้านมืด แต่ในด้านที่ดีกลับเรียกร้องที่จะต้องปกป้องเอาไว้ให้ได้


            "อูซอก!!! คุณหนู!!! อยู่ที่ไหนน่ะ"


            "ฉันอยู่นี่ ช่วยฉันด้วย"


            ร่างสูงยืนหอบด้วยความเหนื่อย รู้สึกโล่งใจเมื่อมองเห็นร่างบางที่ยืนสั่นระริก ตามตัวเต็มไปด้วยรอยแผลและคราบเลือด เมื่อเห็นเขา คนที่มักจะถือตัวและเย่อหยิ่งเสมอก็ยกมือขึ้นมาปิดปาก สะอื้นอย่างหนัก


            "ฮึก"


            "..."


            "ฉัน ..ฉันอยากกลับบ้าน ฮือ"

           

            “...”

           

            “ช่วยฉันด้วยนะซองจุน”

























****เปลี่ยนจากมินซูเป็นซองจุนแทนเน๊อะ คนอ่านยังไม่เยอะ เพิ่งลงได้สองตอน น่าจะยังทัน****

เม้นท์น้อยจัง สงสัยไม่ชอบอ่านแนวนี้กันเน๊อะ เลิกอัพดีไหม TT เสียใจ

ขอดูฟีดแบ็คอีกสักหน่อย แล้วถึงจะรู้ตัวว่าควรหยุด หรือไปต่อ หึๆๆ รักนะคะ


#ficdoh

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #30 mickechyyy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2559 / 01:24
    ฮยองวอนตายแล้วจริงๆหรอคะ 555555555 ฮืออออ
    #30
    0
  2. #29 parywm (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2559 / 22:14
    อย่าหยุดน้าาาา เค้าเพิ่งมาเจอเรื่องนี้ ตามอ่านนะคะ เราชอบทุกคู่เลย ฮือออออ สู้ๆนะคะะะ
    #29
    0
  3. #21 healingK (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2559 / 20:40
    ห้ามหยุดนะคะที่รัก หือออ เพิ่งได้เข้ามาอ่าน มีความหน่วงและลุ้นมากในแต่ละบรรทัด แล้วคนที่เหลือละ แง่งงง นี่แอบไม่ชอบนิสัยคุณหนูของอูชินด้วย น่าตีจริงๆ หวังว่าเรื่องในวันนี้จะเป็นบทเรียนให้หนูนิสัยดีขึ้นนะลูก ไรท์ขาสู้ๆนะ อย่าท้อ ช่วงนี้น่าจะไฟนอลคงยังไม่ค่อยมีนักอ่านเนอะ สู้เขา ฮึ๊บๆ
    #21
    0
  4. #11 SPinkCM (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 17:07
    อย่าหนุดอัพนะไรท์~~
    อ่านตอนแรกก็โคตรชอบเลยเราอยากอ่านต่อ พี่แชต้องไม่ตายสิฮืออออ พี่คุปส์ยังไม่ออกเลย
    #11
    0
  5. #10 ~~OoSuperEunhyukHae1311oO~~ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 09:24
    อย่าาหยุดอัพนะไรต์

    อูซอกทำไมใจร้ายยยกับเยอินแบบนี้นะ หึ คนใจร้ายยย.

    มองเค๊าหลับบแบบนี้ก็ได้หรอโฮซอกกก

    โฮซอกกกกับบมินรอดดแล้ววว ฮือออ เยอินนกับซองจุนนด้วยยย อูซอกยังไม่ตายย แล้วคนอื่นนละ คนอื่นต้องรอดดสิ
    #10
    0
  6. #7 CHAE (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2559 / 06:38
    มินฮยอกชอบโฮซอกใช่มั้ย ยังไม่ได้ไปดูน้องเลยนะ ทำไมด่วนสรุปว่าน้องตายแล้วล่ะ...

    อยากจะบอกพี่เวย์มากว่าไม่ต้องไปช่วยหรอก แต่ก็นะ ถ้าช่วยได้ก็ต้องช่วย ต่อให้ไม่ชอบแค่ไหนก็ตามสินะ...
    #7
    0
  7. #5 WHO IS ME? (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2559 / 23:38
    ทีเวลาแบบนี้มาทำเป็นขอความช่วยเหลือนะอูซอก ระวังมินซูไม่ช่วยนะเว้ย! แล้วฮยองวอนตายแล้วจริงๆเหรอคะ.. เสียใจอ่ะ น้องแชของเรา ฮืออออออออ
    #5
    0