[Monsta X] High School

ตอนที่ 7 : High School : CHAPTERS 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    25 ก.ย. 58

© themy butter


CHAPTERS 5

 

            หลังกินข้าวเสร็จ ผมบอกมินฮยอกว่าจะไปเอาของที่ล็อคเกอร์ แต่ที่จริงแล้วผมเดินมาบนดาดฟ้า ถ้าหมอนั่นนิสัยเหมือนผมจริงๆ หลังจากมีเรื่องก็คงต้องหาที่เงียบๆเพื่ออยู่คนเดียว และแน่นอน ดาดฟ้าเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดแล้วล่ะ ผมมั่นใจ


            “หึ นี่มันแชฮยองวอนเมื่อสองปีที่แล้วชัดๆ”ผมพึมพำ หลังจากมองเห็นแผ่นหลังที่เสื้อนักเรียนยับยู่ยี่ไปหมด มั่นใจว่าต้องใช่แน่ๆ


            “- -


            เมื่อรู้สึกตัวว่ามีคนเข้ามาใกล้ อดีตของผมก็หันมามองด้วยแววตาเรียบๆแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนทำท่าว่าจะเดินหนีไป


            “เดี๋ยวสิ”


            “...”เขามองหน้าผมนิ่งๆ มีแผลที่เพิ่งเกิดอยู่บนหน้าสองสามที่ มองดูแล้วเหมือนยุนโฮตอนโดนซ้อมเลยแฮะ “มีอะไร”


            ผมมองบัตรนักเรียนที่เขาคล้องอยู่ อืม เด็กกว่าผมสินะ อิมชางกยุน แต่ได้ยินซอกวอนเรียกไอ้เอ็มนี่หว่า แต่ช่างเหอะ


            “อ่ะ”ผมยื่นถุงกระดาษที่มียาทา ตอนนี้ชักจะรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นตู้ยาเคลื่อนที่ละ เมื่อเช้าให้โฮซอก คราวนี้ให้ชางกยุนอีกแล้ว อันนี้เป็นยาที่ยุนโฮมันซื้อมาให้ตั้งแต่วันนั้นน่ะ แผลผมหายดีแล้ว ไม่ต้องใช้แล้วแหละ “เอาไปทาซะ เดี๋ยวมันก็อักเสบหรอก”


            “ไม่เป็นไร”เด็กนี่ปฏิเสธแล้วเดินหนีไปทางอื่น


            แต่ผมไม่ยอมแพ้หรอกนะ ผมก้าวตามไปติดๆแล้วยัดยาใส่มือเขา “เอาไปเหอะน่า ให้ยืม ใช้เสร็จแล้วเอามาคืนด้วย”


            “ก็บอกว่าไม่เป็นไรไง”


            “แล้วจะปล่อยแผลไว้แบบนั้นหรือไง”


            ชางกยุนหันมามองผม สายตานี่เต็มไปด้วยความรำคาญเต็มที่ นี่ถ้ามันรำคาญกว่านี้อีกนิด ผมว่าผมคงโดนต่อยอ่ะ


            “มีเรื่องอะไรพูดมาเลยดีกว่า”


            “ก็ไม่มีนี่ แค่เอายามาให้ยืมทา”ผมยักไหล่ และไม่ขยับไปไหนแม้อีกฝ่ายจะแสดงออกชัดเจนว่าอยากอยู่คนเดียว


            “งั้นก็ไปได้แล้ว ฉันอยากอยู่คนเดียว”


            “แน่ใจเหรอว่าอยากอยู่คนเดียว”


            “...”


            “ตอนนี้น่ะ นายไม่ได้อยากอยู่คนเดียว นายต้องการใครสักคน นายอยากมีเพื่อนที่คอยอยู่กับนายเวลาเจอปัญหา อยากมีใครสักคนที่รับฟังนาย”


            “...”


            ผมเข้าใจดี ว่าตอนนี้ชางกยุนต้องการอะไร และรู้สึกยังไง ผมเองก็เคยเป็นแบบนี้เหมือนกัน ทำเหมือนว่าผมโอเค และไม่แคร์ที่จะอยู่คนเดียวท่ามกลางผู้คนมากมาย แต่ลึกๆในใจ ผมก็แค่อยากมีใครสักคน ที่อยู่ข้างๆผม


            “อย่ามาทำเป็นรู้ดีไปหน่อยเลยน่า”ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่ไอ้เด็กนี่ก็ไม่ได้ไล่ผมอีก


            ผมเลยยิ้มบางๆ แล้วเกาะระเบียง ยื่นหน้าไปรับลมที่พัดมา “อากาศดีเน๊อะว่าไหม”


            “...”ชางกยุนไม่ได้ตอบอะไรผม เราเลยยืนเงียบๆกันอยู่แบบนั้นสักพัก ก่อนที่เขาจะเดินไปที่ประตู


            “นี่ อิมชางกยุน”


            “...”


            “พี่ชื่อแชฮยองวอนนะ อยู่เกรดสิบเอ็ดห้องบี เอายาไปคืนที่นั่น หรือไม่ก็ ถ้านายเหงา ไปหาพี่ได้”


            “ไม่เห็นจะสนใจ”ชางกยุนพูดโดยที่ไม่หันมอง


            ผมยิ้มแล้วยักไหล่ “อย่างน้อยนายก็หยุดฟังพี่ไม่ใช่หรือไงวะ”


            ได้ยินแบบนั้น ไอ้เด็กมีปัญหาก็รีบเดินออกไปจากดาดฟ้าทันที ผมเลยได้แต่ส่ายหน้าเบาๆ


            ถ้าหากในช่วงเวลาที่ผ่านมาของผม มีใครสักคนอยู่ข้างๆผมบ้าง


            ก็คงดีเหมือนกันเน๊อะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

            เลิกเรียน ผมเก็บของใส่กระเป๋า เอาหนังสือสองเล่มไปยัดใส่ในล็อคเกอร์  เมื่อเปิดมันออกก็ต้องเอียงคอมองด้วยความแปลกใจ ใครเอาช็อคโกแลตมาวางไว้ในล็อคเกอร์ผม แล้วรู้ได้ยังไงว่าผมชอบกินอันนี้ มีตั้งสองอัน


            ผมมองซ้ายมองขวา แต่ก็ไม่เห็นมีใครน่าสงสัยสักคน ก็เลยเอาช็อคโกแลตมาใส่กระเป๋าแล้วเดินไปห้องซีเพื่อรับเนคไท เหมือนเคย ตอนแรกมินฮยอกจะไปกับผม แต่สุดท้ายมันก็ต้องรีบไปซ้อมดนตรีกับเพื่อน ผมก็เลยมาคนเดียว คงไม่มีอะไร หมดช่วงรับน้องไปแล้ว ขืนใครมาทำอะไร คราวนี้ผมไม่ยอมจริงๆ


            ผมเดินเข้าไปในห้องซี เลิกเรียนก็เป็นแบบนี้ทุกห้อง ไม่มีใครนั่งอยู่หรอก รีบกลับบ้านกันทั้งนั้น ยกเว้น..


            “ฉันมารับเนค..”คำพูดของผมหยุดชะงัก เมื่อชินโฮซอกหันมา


            รู้สึกเหมือนแผลหมอนั่นมันจะช้ำมากกว่าเก่าเลยแฮะ หรือมีรอยใหม่เพิ่มด้วยก็ไม่รู้น่ะ


            “ไม่ได้ทายาเหรอ”ผมถามแล้วเดินเข้าไปใกล้


            “ทาแล้ว”ตอบแค่นั้นแล้วก็ทำหน้าบิดเบี้ยว “โคตรเจ็บเลยว่ะ”


            “นั่นรอยแผลใหม่หรือเปล่า”


            โฮซอกช้อนตามองผม ยิ้มมุมปาก “สะ..”


            “เออ ฉันสนใจนาย สนใจมากกกกกกกกกกกกกกก”ผมลากยาว รู้ดีว่ามันจะพูดอะไร เล่นเอาอีกฝ่ายอ้าปากพะงาบๆ ไปต่อไม่ถูกเลยทีเดียว “ขยันมีเรื่องดีเน๊อะ”


            “ไม่ได้ขยัน เรื่องมันเข้ามาหาเอง”พูดจบก็เอาถุงยาที่ผมให้ยื่นมาทางผม “อ่ะ เอาไป”


            “เก็บไว้ใช้จนกว่าจะหายเหอะ ฉันว่าฉันคงไม่ได้ขยันเจ็บตัวเหมือนนาย”


            “เห๊อะ รอแป็บนะ จะไปเอาเนคไทมาให้”พูดจบ ไอ้เตี้ย เอ่อ คนที่สูงน้อยกว่าผมก็ลุกขึ้นยืน เดินหลังงอๆไปที่ล็อคเกอร์มุมห้อง ไอ้ท่าทางแปลกๆทำให้ผมต้องมองด้วยความสงสัย


            ที่จริงผมไม่ได้เกลียดมันนะ ตราบใดที่ยังไม่ทำเรื่องให้ผมเกลียดน่ะ แค่มีอารมณ์แบบหมั่นไส้เวลามันมากวนประสาท และโดยนิสัยของผมเป็นคนชอบสังเกตคน เรื่องราวในอดีตสอนให้ผมรู้ว่า ผมควรใส่ใจคนรอบข้างบ้าง ดังนั้นผมเลยรู้ถึงอาการผิดปกติของชินโฮซอก


            “มีแผลที่หลังเหรอ”


            โฮซอกชะงัก หันมามองหน้าผม “รู้ได้ไง”


            “ก็ดูนายเดินดิ”ผมตอบแล้วเดินไปใกล้ “ที่จริงก็ไม่ได้อยากสนใจหรอกนะ อย่าเข้าใจผิดไป แต่เห็นแล้วมันขัดหูขัดตา แล้วก็สมเพชด้วย”


            “ปากร้ายใจดีนะเราน่ะ”


            “เพื่อนเล่นเหรอ”ผมย้อนถาม เงื้อมือขึ้น โฮซอกยกมือขึ้นป้องตามสัญชาตญาณ ผมเลยหัวเราะในลำคอแล้วยักไหล่ “ยามันมีสองหลอด ทาแผลสด กับแผลช้ำใน ทาซะ ถ้าไม่อยากเป็นไอ้เดี้ยง”


            “ก็อยากทาอยู่หรอกนะ”ไม่พูดพร่ำทำเพลงๆ จู่ๆไอ้บ้านี่ก็แกะกระดุมเสื้อแล้วถอดออกทันที


            แล้วผมนี่มันเป็นโรคอะไรวะ จะหันหน้าหนีทำเพื่อ?


            “เขินเหรอ”


            “อะไร”


            “เห็นหันหน้าหนี หรือว่าอิจฉา ดูกล้ามพี่นี่ เห็นไหม กล้ามเน้นๆอ่ะ”พูดจบมันก็ทำท่าเบ่งกล้ามใส่ แต่สุดท้ายก็ร้องโอดโอยไปเอง


            ผมเลยได้แต่มองอย่างสมเพช ก่อนจะเห็นรอยช้ำตามตัว ไอ้หมอนี่มันขาวน่ะ เวลามีรอยช้ำก็เลยเห็นแบบโคตรชัด แถมที่หลังนั่นอย่างกับโดนอะไรฟาดใส่อย่างแรงเลย


            “ไม่มีไรทำหรือไงวะ ถึงได้เอาตัวไปให้คนกระทืบน่ะ”ผมถาม


            “เปล่าซะหน่อย ก็มีทำ แต่สถานการณ์มันพาไปเว้ย”โฮซอกโวยวายแล้วหันหลังให้ผม “เนี่ย อยากทา แต่มันทาเองไม่ได้ เลยไม่ได้ทา”


            “พูดแบบนี้ก็คือจะให้ทาให้ว่างั้น?”


            “กล้าปะล่ะ”


            “แล้วทำไมต้องไม่กล้า”


            “ก็เห็นเขิน นึกว่าไม่กล้า”พูดเสร็จก็มาทำหน้ากวนตีนใส่อีกแล้ว แบบนี้มันน่าทำให้ไหมล่ะ


            ผมถอนหายใจ ก็ดันมารู้ว่ามันเจ็บตัวซะขนาดนี้แล้ว ไอ้เราก็ไม่ใช่คนใจดำ สุดท้ายผมก็ต้องเดินไปหยิบหลอดยาแล้วมาทาให้อยู่ดี


            “อะ โอ๊ย เบาๆหน่อย เบาๆ”


            “- -


            “โอ๊ยๆๆ ไม่ไหวแล้ว”


            ถ้ามีกระจก ผมคงเห็นหน้าตัวเองเซ็งๆสุดๆ แค่ทายา ร้องอย่างกับโดนรถสิบล้อชน


            “โอ๊ยๆๆๆๆๆ”


            “เสร็จแล้ว ไอ้บ้า”ผมปิดหลอดยาแล้วถอยไปยืนตรงที่เดิม “เอาเนคไทมาได้ละ ฉันจะกลับหอ”


            “ใจเย็นดิ”โฮซอกพูดแล้วเอาเสื้อมาใส่แต่ยังไม่ได้ติดกระดุม หันไปหยิบเนคไทออกมาจากล็อคเกอร์แล้วส่งให้ผม “อ่ะ”


            “ขอบใจ”ผมรับมา มองเหมือนมันเป็นสิ่งแปลกใหม่ในชีวิต


            “ผูกเลยดิ ได้รับเนคไทแล้ว ถ้ายังอยู่ในยูนิฟอร์ม ไม่ผูกโดนหักคะแนนนะเว้ย”


            ผมยังยืนนิ่ง มองเนคไทในมือ จนไม่รู้เลย ว่าโฮซอกมายืนอยู่ตรงหน้าตั้งแต่เมื่อไหร่ “เฮ้ย จะเข้ามาใกล้ทำไมเนี่ย”


            “เห็นยืนแช่แข็งไปแล้ว เลยสงสัย เป็นไรอ่ะ”


            “เปล่า”


            “งั้นก็ผูกดิ”


            “เออ เดี๋ยวผูกเองนั่นแหละ”


            “ก็ผูกสิ”


            ผมเม้มปาก มองคนที่ยืนเอียงคออยู่ตรงหน้า บ้าเอ๊ย ถ้าสารภาพไป แม่งจะหัวเราะเยาะใส่ผมปะวะ


            “แชฮยองวอน”


            “อะไรเล่า”


            “ผูกสิ”


            “คือ..”


            “หรือว่านายผูกเนคไทไม่เป็น”


            ถูกต้องนะคร้าบบบบบบบบบบบบบบบ


            ผมผูกไม่เป็นจริงๆนั่นแหละ นี่เตรียมรอรับเสียงหัวเราะเยาะจากไอ้กวนประสาทนี่เต็มที่เลย แต่ผิดคาดแฮะ เพราะนอกจากไม่หัวเราะแล้ว หมอนี่ยังหยิบเนคไทคืนไปแล้วกระดิกนิ้ว


            “อะไร”


            “จะผูกให้ ผูกไม่เป็นก็ไม่บอก”


            “ก็.. ที่ญี่ปุ่นไม่เคยใช้นี่”ผมบ่นอุบ เรียนตั้งแต่เด็กยันโต เคยมีเนคไทผูกซะที่ไหน


            ผมได้ยินเสียงหัวเราะหึๆ แต่ก็ไม่ใช่การหัวเราะเยาะอย่างที่คิดหรอกนะ ผมเห็นโฮซอกคลี่เนคไทออก แล้วเอามาคล้องคอผม ก่อนจะดึงจนหน้าผมเกือบทิ่ม


            “เฮ้ยๆๆๆๆ”


            “ลงมาหน่อยดิวะ ปวดแขน”


            คราวนี้กลายเป็นผมหัวเราะหึๆแทน “ลืมไป นายเตี้ย”


            “ย๊า ฉันไม่ได้เตี้ยนะเว้ย”


            ผมไม่ได้พูดอะไรแต่หัวเราะแทน เป็นเรื่องปกติของคนเตี้ย ที่มักบอกว่าตัวเองไม่เตี้ยอ่ะนะ ผมรู้สึกถึงลมอุ่นๆที่เป่ารดอยู่ตรงหัว ไม่รู้จะมองอะไร มองไปนี่เห็นแต่นม -,-


            ก็มันไม่ยอมติดกระดุมเสื้อนี่หว่า


            ผมเลยเชิดหน้าขึ้นแทน ก็บอกไปแล้ว ว่าถ้าเลือกได้ ผมก็ไม่อยากมีศัตรู ยิ่งดูจากท่าทางโฮซอกซึ่งน่าจะเป็นหัวโจกแล้ว ผมยิ่งไม่อยากมีเรื่องกับมัน เพราะผมต้องการอยู่อย่างสงบจริงๆ อีกอย่าง..


            นอกจากปากเสียไปนิด ไอ้หมอนี่ก็ไม่เลวร้ายอะไรหรอก


            “เวลาจะถอดอ่ะ ก็ดึงมันลงแบบนี้ อย่าดึงสุด ไม่งั้นเดี๋ยวมันหลุด”พูดจบก็ดึงปลายเนคไทให้ดู


            ผมเลยก้มมอง ก่อนจะพยักหน้า “ขอบใจ”


            “ถือเป็นค่าตอบแทนที่ทายาให้แล้วกัน”


            “เออ”


            ผมยืนตัวตรงแล้วมองเนคไทที่ผูกสำเร็จรูปแล้ว ก่อนจะยักไหล่เบาๆ “งั้นฉันไปละนะ”


            “วอนโฮ”


            “ฮะ?”


            “ต่อไปเรียกฉันว่าวอนโฮ”


            “...”ผมเงียบ เพราะไม่เข้าใจ วอนโฮนี่ผมได้ยินพี่ชยอนูเรียกมันเมื่อตอนเช้าอยู่นะ


            “อย่าทำหน้าอึนเด่ะ ให้เรียกวอนโฮ เพราะชินโฮซอกชื่อมันไปซ้ำกับไอ้เนิร์ดหน้าห้องอ่ะ”


            “อ๋อ”ผมพยักหน้าแล้วหันไปเปิดกระเป๋าก่อนจะหยิบช็อคโกแลตออกมาอันนึง ยื่นให้โฮ.. ไม่สิ วอนโฮ “ค่าตอบแทน”


            “เฮ้ย ไม่ต้องก็ได้”


            “เอาไปเหอะ อร่อยนะอันนั้นอ่ะ”


            “อร่อยก็เอาเก็บไว้กินเองดิ”


            “มีอีกอัน”ผมพูดแล้วหยิบอีกอันออกมาแกะกิน “ไปละ อย่าเพิ่งไปฟัดกับหมาที่ไหนอีกล่ะ เดี๋ยวจะได้กลายเป็นไอ้เดี้ยงจริงๆ”


            พูดจบผมก็เดินออกมา ตอนนี้ง่วงมาก อยากล้มตัวลงบนเตียงสุดๆ ระหว่างทาง ผมต้องเดินผ่านห้องปกครอง เลยหันไปดึงเนคไทตามที่วอนโฮมันบอกให้มันดูเรียบร้อย ประตูห้องปกครองเปิดออกมา ตอนแรกผมก็ไม่ได้จะสนใจหรอกนะ แต่ว่าคนที่เดินออกมาทำให้ผมสนใจน่ะ


            “ชางกยุน”ผมเรียกเขา แต่ไอ้เด็กนั่นทำแค่ปรายตามองผมแล้วเดินไปเฉยๆ


            ผมสบถด่าแล้วเดินตามไป แต่ดันชนกับคนที่เดินออกมาจากห้องอีกคน จนผมเซ


            “เฮ้ย โทษๆ มองไม่เห็นว่ามี.. โอ้ววววววว นี่มันโรงเรียนชายล้วนไม่ใช่เหรอวะ”


            ผมกระพริบตามองคนตรงหน้า ก่อนจะอ้าปากค้าง “พะ พี่ พี่มิโน”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,057 ความคิดเห็น

  1. #967 pearl lotus (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 เมษายน 2560 / 10:32
    แชเถียงชนะพวฮตลอด ตลกนาง55555
    อยากรู้ปริศนาล็อกเกอร์แชมากใครเอามาใส่ไว้
    #967
    0
  2. #952 ~~OoSuperEunhyukHae1311oO~~ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 00:51
    อยุ่ด้วยยกันนนนแล้วววกวนกันน่ารักกดีอะ. งื้ออออ. เขินนนนนน
    #952
    0
  3. #894 supernei (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 กันยายน 2559 / 17:07
    ฟินจัง เขินจุง
    #894
    0
  4. #839 emptyq_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 11:50
    ฮือออออ ฮยองวอนโฮนี่มันดีต่อจัย
    #839
    0
  5. #786 GybzyOlity (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 23:06
    มีการอ่อยให้ทายาทีหลัง

    วอนโฮมันร้ายยยยยยยยยยนัก 555+
    #786
    0
  6. #732 เซ็นสึยะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 05:49
    โอ้ยชอบเวลา โฮวอนอยู่ด้วยกันมันตั้ลร้ากกกก ><
    #732
    0
  7. #711 exokrisyeol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 14:55
    ละใครเองของมาให้ฮยองวอนหว่าาาา *-* IM ป่าวน้าาา ชยอนู หรือยุนโฮ งืมมมๆ
    #711
    0
  8. #710 exokrisyeol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 14:54
    วอนโฮน่าร้ากกกกก IM ก็น่าร้ากกกก มิโน?? WHO ??
    #710
    0
  9. #656 ยองฮีของเซบ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 00:36
    วอนโฮลุคนี้ดีต่อใจจริงๆ
    #656
    0
  10. #641 Mymimz :) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 06:51
    ชอบวอนโฮแบบนี้ กรี๊ดดดดด
    #641
    0
  11. #568 9tula (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 17:14
    อ.. ไอ.. ไอฮยองㅠㅠ ไอฮยองมาแล้ว /วิ่งลงทุ่งลาเวนเดอร์ โปรยดอกไม้ค่ะโปรย โปรยยยยยยยยย
    ฮื้ออออ ทำไมน่ารักจังเลยยยยย ชอบคาแรคเตอร์น้องอิมจัง นิ่งๆ เงียบๆ โอ้ย เท่สรึด>< ใจพังค่ะจุดนี้ นี่คือจะเปิดตัวผู้ชายของแชไปเรื่อยๆทีละตอนๆเลยใช่มั้ยคะ สะสมให้ครบแล้วมาแลกเป็นฮาเร็มยัยแชไรงี้55555555555
    พี่วอนโฮนี่นางก็น่ารักขึ้นเยอะเลยนะ ไม่ค่อยกวนประสาทเท่าไหร่(ตลกตอนก้มหน้าก็เจอนมพี่ต๊อก 555555) แต่ตอนนี้เทใจให้ชางกยุนไปเกินครึ่งแล้วค่ะ แงง ไม่ได้เป็นพระเอกก็ไม่เป็นไรเนอะลูกเนอะ เต๊าะพี่เขาไปเรื่อยๆ เหนื่อยก็พัก /เดี๋ยวนะ
    แล้วตอนจบนีคือไรรรร พี่มิโนมายังไงงงงงง
    #568
    0
  12. #59 PraeKyungDO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 17:51
    อ๊อยยย น่ารักกกกกก มีใส่ไทให้ด้วยยย >< ชอบภาษาฟิคกับพล็อตกับการดำเนินเรื่องของไรท์มากๆเลย แบบ อ่านลื่นปรื้ดๆเลยฮะ *^*
    #59
    0
  13. #33 PP_SS (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กันยายน 2558 / 16:42
    อยากเป็นคนทายาให้วอนโฮจัง คริคริ
    #33
    0
  14. #32 Dark Hunter (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 22:30
    เดี๋ยวนะ.....มิโนมาไงงง555555 ในที่สุดพระเอกก็ได้ออกโรงแล้วค่าาาา//ตบมือ ให้เดาช็อกโกแลตนี่กุ๊งเป็นคนให้ใช่ม้าาาาาาาา><
    #32
    0
  15. #31 junhoeismytype (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 22:29
    อ้ากก มาแล้วๆ เขินดีๆ เคะไม่แรด555ชอบค่ะ นี่เราอ่านฟิคอันไหนก็เจอมิโน นี่ขนาดหนีมาอ่าน มอนตาเอ็ก ยังเจอเลย -,.- 555 มาต่อเร็วๆนะไรท์ เรารอ อิอิ
    #31
    0
  16. #29 Minhoon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 21:32
    มาแล้วฮยองวอนโฮฮฮฮฮ ตอนแรกนึกว่าจะกลายเป็นฟิคนูฮยอง 555555
    แอบมีโมเมนต์ไอฮยองนิดๆ น้องกยุนชอบพี่วอนแน่เลยยย /-\
    นอกจากฮยองวอนจะผูกเนคไทไม่เป็นแล้วยังแอบส่องนมวอนโฮด้วยย ง่อววววว
    #29
    0
  17. #26 Beloved_Bears (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 กันยายน 2558 / 20:44
    ง่อววววว ในที่สุด!!!

    #ทีมฮยองวอนโฮ ก็ได้พงาดดดดด ฮ่าๆๆๆ
    เขินบิดฟินมากข่าาาา คือบั่บวอนโฮถอดเสื้อ กล้ามเป็นมัดๆ ละฮยองวอนเขินอีก อ๊ากกกก ชอบก็บอก

    ฮยองวอนนี่แอบมีเบื้องลึกเบื้องหลังนะ

    สุดท้าย จบที่พี่มิโน???? คือออออออ

    มาต่อไวๆนะค้าาาา สู้ๆค่า
    #26
    0