[Monsta X] High School

ตอนที่ 53 : High School : CHAPTERS 50

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,440
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 ธ.ค. 58

© themy butter


Chapters 50

 

            ในที่สุดผมก็ปลดผนึกทุกสิ่งที่ค้างคาอยู่ในใจได้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการตามหาแม่ หรือเรื่องของเรียว


            ตอนนี้ผมสามารถใช้ชีวิตอย่างสบายใจได้แล้วจริงๆสินะ


            ผมไม่ต้องทนแบกความรู้สึกมากมายเอาไว้อีกต่อไปแล้ว


            “ยืนดูอยู่นานละ ไม่เข้าใจว่าทำไมจะต้องกอดกันแน่นและนานขนาดนั้นด้วย”


            ผมสะดุ้งอย่างตกใจเพราะไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ตรงนี้ ผมเดินมาส่งทั้งสองคนขึ้นรถบัสไปกับบรรดานักกีฬาจากประเทศญี่ปุ่น แน่นอนล่ะที่จะต้องกอดลากันบ้าง


            “แล้วมีปัญหาอะไรไหมล่ะ ฉันกอดเพื่อนฉัน”


            “เพื่อน? เห๊อะ นับมันเป็นเพื่อนแล้วเหรอ ไอ้เวรนั่นอ่ะนะ”วอนโฮถาม สีหน้าหาเรื่องสุดๆ


            ผมเลยเดินเข้าไปใกล้ จิ้มหน้าผากมันไปเบาๆ “เป็นอะไรของนายเนี่ย”


            “ไม่รู้เว้ย”ไอ้เตี้ยตอบพร้อมกับสะบัดตัวแรงๆทำเหมือนงอน ผมเลยหัวเราะ “ไม่ต้องมาขำ ฉันไม่ขำด้วยหรอก แล้วจะไปญี่ปุ่นเมื่อไหร่”


            “ไม่ไปแล้วล่ะ”


            “นายต้องไปเคลียร์ความรู้สึกผิดของนายไม่ใช่หรือไง”


            “ก็ฉันเคลียร์ไปแล้ว”


            “ฮะ?”


            “ก็ถ้าอยู่ดูก่อนหน้านี้ด้วยนายคงรู้น่ะ ว่าคนที่ฉันกอดคือเรียว”


            “ระ เรียว ก็ไหนว่าหมอนั่น..”


            “เอาเป็นว่าคนๆนั้นคือเรียว แล้วฉันก็เคลียร์ไปเรียบร้อยแล้วด้วย ฉันไม่มีอะไรติดค้างอยู่ในใจแล้วล่ะ”


            วอนโฮมองผมอึ้งๆ ก่อนจะยิ้ม แล้วก็ค่อยๆหัวเราะ คราวนี้กลับเป็นผมที่ต้องมองมันแปลกๆบ้าง


            “ขำอะไรวะ”


            “เห๊อะ ฮ่าๆๆๆๆ คราวนี้ก็ได้เวลาของฉันอย่างเต็มตัวแล้วดิ”


            เท่านี้ผมก็เข้าใจได้ในทันที ผมมองคนตรงหน้าที่กำลังหัวเราะ แล้วให้เวลากับตัวเองสักพัก


            ตั้งแต่ที่ผมมาอยู่ที่นี่ ผมเจอเรื่องราวต่างๆมากมาย ทั้งดี ทั้งไม่ดี


            และเกือบๆจะทั้งหมดของเหตุการณ์ที่ผมเจอ คนที่มีส่วนร่วมอยู่เสมอก็คือคนๆนี้


            คนที่ทำให้ผมหัวเราะอย่างบ้าคลั่งได้ คนที่ทำให้ผมกล้าที่จะเล่าในสิ่งที่ผมไม่เคยคิดจะเล่าให้ใครฟัง คนที่ทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นในวันที่ผมหมดแรง คนที่ช่วยดึงผมขึ้นมา กอดผมเอาไว้แล้วบอกกับผมว่าเขาอยู่ข้างๆผมเสมอ


            ตัดเรื่องกวนประสาทและเสี่ยวเกินจนน่าหมั่นไส้ไป วอนโฮคือคนๆนึงในแบบที่ผมต้องการจะให้อยู่เคียงข้างผมไปตลอด


            ไม่สิ


            บางทีไอ้ความกวนประสาทและความเสี่ยวของมัน อาจเป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้ผมใจเต้นแรงอยู่เสมอ


            “ตกลงว่าเมื่อไหร่จะรับรักฉันสักที ฉันจีบนายจนเหนื่อยแล้วนะเทพแช”


            “- - ถ้ามันเหนื่อยนัก ก็หยุดซะสิ ใครเขาขอนายกัน”


            “หัวใจฉันมันเรียกร้องอ่ะ หยุดไม่ได้”


            “หึๆ”


            “นี่ฉันตื๊อนายจนบางทีฉันก็รำคาญตัวเองแล้วนะ รับรักฉันสักทีเถอะนะ”


            ผมเคยเกิดอาการแบบนี้กับพี่ชยอนู อาการใจเต้นแรง และรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเวลาที่อยู่ข้างๆเขา ผมคิดว่ามันคือความรัก อาการที่รู้สึกเหมือนมีคนที่พร้อมจะปกป้องผม และผมรู้สึกดีทุกครั้งที่มีพี่ชยอนูอยู่ ถ้าหากว่ามันคือความรัก ทำใมครั้งนี้มันแตกต่างล่ะ


            ผมไม่ได้รู้สึกเหมือนว่ามีผีเสื้อร้อยๆตัวบินอยู่ในท้อง ไม่ได้รู้สึกมือไม้สั่นจนบางทีก็ต้องแก้ด้วยการต่อย เตะเพื่อแก้เขิน การที่ผมได้เป็นตัวของตัวเองอย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลว่าคนที่เห็นจะมองผมยังไง อาการแบบนี้ล้วนเกิดขึ้นเฉพาะตอนที่ผมอยู่กับวอนโฮ


            “นะๆๆๆๆๆ รับรักฉันเถอะ ฉันไม่อยากต้องคอยตื๊อนายแล้วนะ”


            ผมมองวอนโฮที่เอาแต่พูดคำเดิมอยู่นั่นแหละ ผมเลยยิ้มมุมปาก “งั้นก็เลิกตื๊อได้แล้ว”


            พูดแค่นั้นผมก็ตบบ่ามันสองสามทีแล้วเดินออกมา สักพักก็มีเสียงตะโกนไล่หลัง


            “เฮ้ นายหมายความว่าไง ก็ฉันบอกแล้วไงว่าฉันจะตื๊อจนกว่านายจะรับรักฉันนั่นแหละ”


            “หึๆ”ผมยังคงเดินต่อโดยไม่หันไปมอง


            “ฮยองว๊อนนนนนนนนน กลับมาก่อนดิ นี่นายไม่รับรักฉันจริงๆใช่ไหม จะไม่สนใจกันจริงๆใช่ปะเนี่ย”


            ผมยิ้มจนเกือบจะหลุดหัวเราะ


            ผมถือว่าผมให้คำตอบไปแล้วนะ


            คนฉลาด ก็น่าจะรู้ว่าผมหมายความว่ายังไง


            แต่ก็อย่างว่า โง่ๆแบบไอ้เตี้ยนั่นน่ะ น่าจะใช้เวลาสักหน่อย ถึงจะรู้ว่าที่ผมพูดแบบนั้นน่ะ


            ...


            มันแปลว่าผมรับรักมันแล้วยังไงเล่า ><

 

 

 

 

 

 

 

 

























 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            ผมกลับมารวมตัวกับคนอื่นๆที่สนามฟุตบอล โชคดีที่การแข่งมันล่าช้าไป อย่างน้อยผมก็ทันได้ดูแข่งครึ่งหลังล่ะนะ ระหว่างที่รอพักครึ่ง ผมก็เล่าทุกอย่างให้พี่ชยอนูฟัง กีฮยอนที่นั่งอยู่ด้วยดูดีใจกับผมมากจริงๆ ส่วนยุนโฮ ชางกยุน จูฮอน และกอนฮีที่นั่งอยู่แสตนชั้นล่างของผมเองก็คุยกันแบบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เกิดขึ้น ว่าคนที่แข่งกับผมในวันนี้ที่จริงเป็นเรียวไม่ใช่เซย์จิ


            ยุนโฮเขย่าขาผมใหญ่ ถึงจะไม่ได้รู้เรื่องอะไรก็เถอะ แต่เจ้านี่กลับแสดงท่าทางตื่นเต้นออกนอกหน้าซะจนผมต้องเขกหัวมันไปเบาๆ ชางกยุนที่นั่งอยู่ตรงหน้าผมก็หันมายิ้มให้ผม           


            พักนี้เราไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ แต่ผมรู้นะ ชางกยุนห่วงผมอยู่ตลอด ผมสังเกตได้



            “กินไหม”


            ชางกยุนยืนช็อคโกแลตแบบเดิม แบบเดียวกันกับที่มีคนใส่ในล็อคเกอร์ของผม ทุกวันนี้ผมก็ยังมี และผมก็ยังหาตัวคนทำไม่ได้สักที ชางกยุนน่ะรู้แน่นอน แต่ถามยังไงก็ไม่ยอมบอก แถมยังยืนยันว่าไม่ใช่ตัวเขาแน่นอน ผมก็เลยหมดหนทาง แต่เอาเป็นว่า ผมขอบคุณเจ้าของช็อคโกแลตพวกนั้นนะ แม้จะไม่รู้ว่าเขาเป็นใครก็เถอะ


            ผ่านไปสักพัก วอนโฮก็เดินมานั่งข้างๆกีฮยอน ผมเลยหันไปมองทางอื่น เพื่อกลั้นขำ ดูจากสีหน้ายุ่งๆ หมอนั่นคงยังตีความหมายของผมไม่ออกสินะ เอ.. หรือผมจะเปลี่ยนใจดี


            จะให้ผมมีแฟนโง่เหรอ


            ...


            หึๆ ก็น่ารักไปอีกแบบนะ


            “เฮ้ยพี่ฮยองวอน ไอ้ซอกวอนได้ลงด้วยอ่ะ”


            ยุนโฮหันมาพูดกับผมอย่างตื่นเต้นเมื่อนักกีฬาลงสนาม และซอกวอนเป็นหนึ่งในนั้น ผมเลยจับมือกับยุนโฮแล้วเขย่าๆกันอย่างดีใจ


            ในที่สุดก็ได้ลงเล่นอย่างที่อยากมาตลอดแล้วนะซอกวอน


            ผมเห็นมินฮยอก แน่ล่ะ ใครๆก็ต้องเห็น เพราะสีผมเจ้านั่นมันเด่นซะขนาดนี้


            มินฮยอกเองก็เห็นผมเหมือนกัน ถึงได้หันมากระโดดโลดเต้นแบบนั้น


            ผมชูนิ้วโป้งให้มินฮยอก ซึ่งเขาก็ชูกลับมา


            ผมเชื่อว่าเพื่อนผมเก่ง และมินฮยอกจะต้องทำได้แน่นอน


           

 

 

















 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            การแข่งขันจบลงไป ตอนนี้เข้าสู่พิธีมออบถ้วยรางวัล แน่นอนอยู่แล้วว่าทีมโรงเรียนเราชนะ ซอกวอนเขี่ยลูกให้มินฮยอกทำประตูในสิบวินาทีสุดท้าย กองเชียร์นี่เฮกันลั่นสนาม


            ผมจำได้นะ ว่ามินฮยอกบอกว่ามีเรื่องจะบอกผมหลังจากที่เราต่างก็ชนะ และในที่สุดเราก็ชนะนี่ไง


            เพราะงั้น ตอนนี้เราถึงมันนั่งกันอยู่ข้างสนามฟุตบอลที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว เพราะเหนื่อยกันมาทั้งวัน ทุกคนก็แยกย้ายกันไปทำกิจกรรมของตัวเองแล้วล่ะ


            วันนี้เป็นวันสุดท้ายของงานกีฬาด้วย เรียนอีกอาทิตย์เดียว อาทิตย์หน้าก็สอบแล้วก็จะปิดเทอม ผมรอคอยเวลานี้นะ เพราะผมจะได้กลับไปอยู่กับแม่สักที


            “เสียดายที่พ่อไม่ทันได้มาดู เพิ่งออกจากห้องแบบนั้น ร่างกายยังปรับตัวไม่ค่อยได้เท่าไหร่น่ะ”มินฮยอกพูด


            ผมเลยแตะบ่ามันเบาๆ “แต่ฉันเชื่อนะว่าพ่อนายดีใจมากแหงๆ”


            “มันก็แน่นอนอยู่แล้ว ลูกชายเก่งขนาดนี้”พูดจบมินฮยอกก็เก๊กหล่อเต็มที่


            ผมหัวเราะและผลักหัวเขาเบาๆ มินฮยอกเลยหันมาล็อคคอผมแล้วยีผมผมซะยุ่งไปหมด


            “แหวะ เหม็นเหงื่อว่ะ”


            “เอ้อ ใช่ไง ฉันมันนักกีฬากลางแจ้ง ใครจะเหมือนนาย เล่นกีฬาในโรงยิม แถมแอร์เย็นอย่างกับขั้วโลกเหนือ”


            ผมไม่ปฏิเสธกับคำเปรียบเทียบของมินฮยอกหรอกนะ เพราะแอร์ในโรงยิมโคตรจะเย็นจริงๆ ถ้าไม่ขอให้ปิดหรือหรี่อุณหภูมิ ไม่มีทางที่ผมจะมีเหงื่อเวลาออกกำลังกายแน่นอนอ่ะ


            “ปิดเทอมตั้งเดือนนึง ฉันก็ไม่เจอนายเลยดิ”ผมพูดขึ้นมา


            “ไว้นัดเจอกันก็ได้ ถ้านายว่างนะ”


            “ก็คงว่างบ้างแหละ ฉันไม่อยากไปไหน อยากอยู่กับแม่ทั้งวันทั้งคืนเลย”


            “ระวังแม่จะรำคาญเอาล่ะ”


            “ไม่มีทางงงงงงงงงงงงงงงงง”ผมลากเสียงยาว


            พอยิ่งใกล้จะปิดเทอม ผมก็ยิ่งรู้สึกว่า มันนานแล้วจริงๆนะสำหรับผม ที่มาอยู่โรงเรียนนี้


            เริ่มแรกผมเป็นนักเรียนใหม่ล่ะ ผ่านการรับน้องพิสดารมาสารพัด แต่ผมสามารถผ่านมันมาได้เพราะมียุนโฮที่ต้องรับชะตากรรมเดียวกัน และมีมินฮยอกที่อยู่กับผมคอยช่วยเหลือผมเสมอ


            มินฮยอกกับเรียวมีนิสัยแตกต่างกันนะ แต่สิ่งที่ทั้งคู่มีเหมือนกันคือความเชื่อมั่นในตัวของผม


            ไม่ว่าจะร้าย จะดี พวกเขาเชื่อมั่นในตัวผม และไม่ทิ้งผมไปไหน


            มิตรภาพของผมกับเรียวสวยงามมากแค่ไหน


            มิตรภาพของผมกับมินฮยอกก็สวยงามเท่านั้น


            “ตกลงว่ามีอะไรจะบอกฉัน”


            “ฮะ? เอ่อ แหะๆ ยังไม่ลืมอีกเหรอ”มินฮยอกหัวเราะเหมือนเขินแล้วเกาหัวตัวเอง


            “จะลืมได้ไง เหมือนจะเป็นเรื่องสำคัญด้วยนะ”


            “ก็.. สำคัญไหม กับนายอาจจะไม่เท่าไหร่ แต่กับฉันน่ะ สำคัญมากๆเลย”


            ผมยิ้ม พยักหน้าและมองมินฮยอก “งั้นก็พูดมาเลย อะไรที่สำคัญกับนาย ก็สำคัญกับฉันเหมือนกัน”


            “คืองี้ ฮยองวอน นายรู้ใช่มะ ว่าฉันเจอนายเป็นคนแรกเลย”


            “อือ”


            “แล้วฉันก็.. ก็บอกกับทุกคนเลยว่านายน่ะเป็นของฉัน”


            “ช่ายยยยยยย เพราะนายช่วยฉันจากไอ้พวกปากไม่ดีที่มาแซวไง”


            “อื้ม ใช่ แบบนั้นแหละ แต่ ตะ แต่ว่า..”


            “มีอะไรเหรอ”


            มันต้องเป็นอะไรที่สำคัญจริงๆนะ ไม่งั้นคนอย่างลีมินฮยอกไม่มีทางตะกุกตะกักหรอก


            “คือฉัน..”


            “เทพแช!!!!!!!!!!!


            บทสนทนาของเราถูกขัดด้วยเสียงตะโกนโคตรดัง ผมหันไปมองข้างหลัง ก็เห็นวอนโฮวิ่งมาด้วยท่าทางตื่นเต้น จนมันวิ่งมาถึงเราสองคนนี่แหละ


            “กำลังคุยกันเหรอ ขอฉันขัดแป็บนึงนะไอ้หัวทอง”พูดจบมันก็ดึงให้ผมลุกขึ้นยืน ก่อนจะดึงผมเข้าไปกอดซะแน่น “ฉันเข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว ไม่ให้ตื๊ออีกแล้วเพราะนายรับรักฉันแล้วใช่ไหมล่ะ”


            “...”ผมยิ้ม รอยยิ้มค่อยๆเปลี่ยนเป็นการหัวเราะ “กว่าจะรู้นะไอ้โง่”


            “โง่แต่นายก็รักฉันใช่ไหมล่ะ”


            “ไม่รักเลยมั้ง ยังจะมาถามอีกไอ้บ้า”


            “โอ๊ย นี่มันอย่างกับฝัน แต่เมื่อให้ไอ้ฮอนลองเตะดูแล้วโคตรเจ็บถึงได้รู้ว่าไม่ใช่ฝัน เลยรีบวิ่งมาหานายเนี่ย”พูดจบมันก็ดึงผมออก ทำให้ผมได้เห็นสีหน้าที่แสดงออกมาว่าดีใจมากจริงๆ “เอาไว้เราค่อยคุยกันต่อทีหลัง นายคุยกันไปก่อนแล้วกัน ฉันต้องเอาเรื่องนี้ไปป่าวประกาศให้ชาวโลกรู้ก่อน”


            “เฮ้ย ทำไมต้องประกาศ”


            “ก็ไม่รู้ล่ะ อย่างน้อยกีฮยอนก็ต้องรู้ เจ้าเตี้ยนั่นจะได้เลิกว่าฉันไร้น้ำยาสักที”พูดจบมันก็รีบวิ่งออกไป


            ผมเลยได้แต่มองตาม มันก็รู้สึกแปลกๆนะ นี่เท่ากับว่าตอนนี้ผมมีแฟนแล้วใช่ไหม


            แถมยังเป็นแฟนที่ตัวเตี้ยกว่าผมอีก


            หึๆ รู้สึกแปลก แต่มันก็รู้สึกดีไปด้วยล่ะนะ


            “เกิดอะไรขึ้นเหรอฮยองวอน”


            “ฮะ”ผมมองมินฮยอกแล้วทิ้งตัวนั่งลงตามเดิม “ก็.. ฉันคงต้องบอกนายบ้างสินะ”


            “อะไร”


            “..ฉันกับหมอนั่นน่ะ คือฉัน.. เพิ่งตกลงคบกับมันไป”ผมหลับตาปี๋ จู่ๆมันก็รู้สึกเขินขึ้นมาน่ะ


            นึกว่าจะได้ยินมินฮยอกโวยวายแต่กลับตรงกันข้าม ผมลืมตามองมินฮยอกที่ดูเหมือนจะอึ้งๆไป


            “เฮ้ ตกใจขนาดนั้นเชียว”


            “คือฉัน..”


            “ฉันก็ยังไม่แน่ใจนะว่าจะคบกันได้นานหรือเปล่า แต่ของอย่างนี้มันก็ต้องลองใช่ไหมล่ะ”


            “..อืม”มินฮยอกตอบเสียงแผ่ว ก่อนจะหันมายิ้มกว้างให้ผม “นี่เพื่อนฉันชิงมีแฟนไปก่อนซะแล้วเหรอเนี่ย”


            ผมชกแขนมินฮยอกเบาๆ “อย่าแซวดิ.. มาพูดเรื่องของนายต่อดีกว่า”


            “...”มินฮยอกเงียบไป รอยยิ้มก็ค่อยๆหายไป แต่ในที่สุดก็ยิ้มกว้างอีกครั้ง “ฉันว่าฉันไม่มีอะไรจะบอกแล้วล่ะ มันไม่สำคัญเท่าไหร่แล้ว”


            “เฮ้ย มันต้องมีดิ”


            “ฉันก็แค่จะบอกนายว่า นายน่ะ.. เป็น.. เป็นเพื่อนรักของฉันนะ ฉันอยากให้นายมีความสุข เพราะถ้านายมีความสุข ฉันจะดีใจมากๆเลย”


            “งั้นก็ดีใจเยอะๆนะ”ผมพูดยิ้มๆ “ตอนนี้ฉันมีความสุขมากแล้วล่ะ”


            “โอเค..”มินฮยอกตอบ พยักหน้ารัวๆ “นายไปเหอะ ไอ้เตี้ยนั่นมันคงอยากคุยกับนายมากๆเลยตอนนี้น่ะ”


            “แล้วนายอ่ะ”


            “ฉันเหนื่อย ขอนั่งพักแป็บเดียวก็จะกลับหอแล้วล่ะ”


            “..ถ้างั้น เจอกันพรุ่งนี้นะ”ผมพูดแล้วกอดมินฮยอกเบาๆ “นายเก่งมาก ฉันดีใจที่เป็นเพื่อนกับนาย”


            “อืม.. ฉันก็ดีใจ”


            ผมลุกขึ้นยืนแล้วเดินกลับไปที่หอ หรือผมควรจะไปหาวอนโฮ


            บ้าสิ


            ผมต้องกลับหอสิ ง่วงนอนแล้วเนี่ย


            จริงๆนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 






 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            มินฮยอกนั่งกอดเข่ามองสนามฟุตบอลกว้างๆตรงหน้า เมื่อชั่วโมงก่อนหน้าเขากำลังมีความสุข แต่ชั่วโมงนี้กลับกำลังหม่นหมอง


            ดีใจนะที่ฮยองวอนมีความสุข ดีใจจนร้องไห้เลยล่ะ หึๆ


            “ที่ฉันอยากจะบอกนายน่ะ”


            ...


            “ฉันไม่อยากเป็นเพื่อนกับนายแล้ว ฉันชอบนายนะฮยองวอน ..มาลองคบกันแบบอื่นดีไหม”


            สุดท้ายก็ได้แต่พูดอยู่คนเดียวแบบนี้


            จะไปโทษใครได้ล่ะ นอกจากโทษตัวเอง


            ในเมื่อไม่เคยแสดงออกให้ฮยองวอนได้รับรู้ ถึงได้โดนมองว่าเป็นแค่เพื่อนมาตลอด


            หากมีความกล้ามากกว่านี้ เรื่องมันอาจจะไม่ลงเอยแบบนี้ก็ได้


            เพราะมัวแต่ชะล่าใจว่าคือคนที่อยู่ใกล้ฮยองวอนมากที่สุด


            แต่สุดท้าย..


            กลับห่างไกลออกไปทุกที











































โธ่ มินมุงผู้น่าสงสาร ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นไร

ในที่สุดเรื่องหัวใจก็ลงล็อคสักทีนะเทพแช ดีใจด้วยที่เต๊าะเทพสำเร็จสักทีพี่วอนคนกาก ตอนนี้ไม่กากแล้วนะ หึๆๆๆ

ตอนหน้าแถมความฟินๆให้อีกเป็นตอนสุดท้าย แต่ไม่ต้องสงสัยว่าทำไมมันดูกระชับจัง แล้วเรื่องราวของคนอื่นๆล่ะ

จะจบซีซั่นทั้งทีไม่พูดถึงหน่อยเหรอ เพราะทั้งหมดทั้งมวล มันอยู่ในเล่มหมดแล้วยังไงล่าาาาาาาาา


คนที่สั่งซื้อฟิครวมเล่มก็เตรียมฟินกันหลังปีใหม่แน่นอน

ส่วนคนที่ไม่ได้สั่งก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้ฟิน เพราะหลังจากที่ทุกคนที่สั่งรูปเล่มได้ของครบหมดแล้ว

ไรท์อาจจะแบ่งเอามาลงบ้าง ย้ำว่าบ้าง แต่ไม่ทั้งหมดนะจ๊ะ :-)


สั่งตอนนี้ยังทันอยู่นาาาาาาา

เจอกันตอนหน้า บท(เกือบ)สรุปของไฮสคูลเทพแช


#ฟิคเทพแช

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,057 ความคิดเห็น

  1. #1056 peachmxmb (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 23:53
    โหวววววว มินมุงมากกกก ถึงจะเชียพิวอนมาตลอดเเต่สงสารอ่ะ เเม้เเต่จะบอกรักเเชยังไม่มีโอกาสเลย เเต่มปรนะมินมุงมาบอกรักเราเเทนได้นะ เราว่าง 5555555555
    #1,056
    0
  2. #1039 bbminhyuk (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 15:58
    ผัวววว สงสารร
    #1,039
    0
  3. #1019 pearl lotus (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 03:02
    อยากร้องไห้แทนมินมุง สงสารรรรT T นี่เชียร์มินมุงมาตั้งแต่แรกเลยนะเนี่ย ชอบโมเม้นกอดคอสองคนนี้สุด
    กำลังจะสารภาพแต่มีไอขาสั้นดันมาเข้าใจความหมายเร็วไปหน่อย
    #1,019
    0
  4. #933 supernei (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 19:05
    สงสารมิมุงอ่าาาา
    #933
    0
  5. #831 GybzyOlity (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 06:42
    สงสารมินฮยอก โดนตัดหน้าแบบฉิวมากเลย


    #831
    0
  6. #779 เซ็นสึยะ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 22:30
    สงสารมินง่าาา แต่ยังไงเราก็เชียร์อีพี่อยู่ดี มินเค้าขอโตดดด TT
    #779
    0
  7. #701 ยองฮีของเซบ (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 11:05
    สงสารมินมุงอ่ะ แล้วน้องกุ๊งล่ะ แต่จริงๆนี่ทีมวอนโฮมาตลอดเลย555
    #701
    0
  8. #620 28039122 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:53
    หืออออสงสารแรงงงง.....T^T
    #620
    0
  9. #613 9tula (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:15
    สงสารมินมุงงงงㅠㅠ ถึงกับยิ้มจืดไปเลยทีเดียว เจ้าลูกหมาเอ๊ย ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง
    #613
    0
  10. #528 Solu (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 18:13
    บทโศกของมินมุง หลังจากที่โดนพี่กากซิวเทพเเชไป ไม่รู้ว่าตอนนี้จะดีใจกับชินเเชหรือจะเสียใจกับเหล่าผู้พิทักษ์ดี
    #528
    0
  11. #523 UJIN-KIMNAM (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 15:38
    มินมุงงT T
    #523
    0
  12. #519 PP.Pongpang (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 06:23
    สงสารมินมุงแล้วต่อไปก็ต้องสงสารเด็กกุ๊ง ยุนโฮ แงะอกหักกันเป็นแถบๆ จะจบแล้วสิ่นะเรื่องนี้น่ารักมากจิงๆ
    #519
    0
  13. #518 kkm_loveu (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 03:56
    โถ่ มินมุงของบ่าว สู้ๆ นะลูก
    #518
    0
  14. #515 ` B.Y. (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 20:48
    อ่านอยู่ดีๆกำลังยิ้มกว้างๆกับความโง่ของโฮซอกนี่ร้องเฮ้ยขึ้นมาเลยค่ะ ..... ช็อคแทนมินฮยอกมาก... ไม่เป็นไรนะมินฮยอกเราจะปลอบนายเอง เราอยู่ข้างนายเสมอ T-T /อยากให้มินฮยอกมีคู่บ้างจัง... หรือจะคู่กับเราก็ได้นะ ฮืออออ สงสาร *กอดมินมุงแน่น*
    #515
    0
  15. #514 Eunhyukkie (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 19:42
    งือออออออ สงสารอ่าาาาาา
    #514
    0
  16. #511 *Heineken* (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 16:20
    มินมุงไม่ต้องเสียใจนะคะ เรายังอยู่ เรายังไม่มีใคร มาคบกับเรามา /ตบบ่าตัวเอง

    เรื่องทุกอย่าคลายแล้ว รู้สึกว่ามันรวบรัดมากเลย อีกตอนเดียวแล้วใช่หรือเปล่าคะที่จะลงในเว็บ จะจบแล้วเนอะใจหายเลย รอเรื่องต่อไปนะคะ
    #511
    0
  17. #510 Newclear Kun (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 16:10
    คือฟินนะฟินมากกกก ไอเตี้ยนี่ฉลาดช้ามากกกกก แต่แบบมันจะฟินมันฟินไม่เต็มอะ หน่วงมากกกก สงสารมินมุง งื้อออออออ ทำไงดี ทำไง ????
    #510
    0
  18. #509 ILoveNuNeo (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 16:02
    มินมุงต้องทำใจนะลูก มาคบกับเรามา *[]*
    #509
    0
  19. #508 K'yul Monbebe (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 15:50
    อ๊ากกก คบกันแล้วๆ พี่ชินคนกาก กว่าจะรู้ตัว >< เขินอะเขินแทนเทพแช มินมุงไม่ต้องเสียใจไปน้า แกอย่าเพิ่งหมดหวังยังไงๆ ความเป็นเพื่อนก็ยังมี มินมุงเป็นเพื่อนที่ดีของฮยองวอนเสมอออ โอ้ยยรักเรื่องนี้
    #508
    0
  20. #506 PraeKyungDO (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 15:19
    เขินแบบ เขินมากกกกกกกก มันน่ารักมากๆเลยค่ะ ดีใจ ฮือออออออออออออ เขาคบกันแล้วค่ะแม่ ทหจหสหจกลเไกาบปสเมๆเดสหาดมอสเมดผบจ นี่ว่าให้ฮยองวอนเป็นเมะเหอะ พี่วอนโฮไปเป็นเคะไป๊ 55555555555555 ขอให้เธอนั้นมีแต่ความสุขใจ ไม่ว่าสิ่งไหนเข้ากันหมดทุกอย่าง #มินมุงไม่ได้ร้องไว้ 5555 โอ๋เอ๋นะมินมุงงง มาซบเราแทนได้ เราไม่ถืออออ หลกาลผากลหากลเลกงบฌปหยดบแญดาดล
    #506
    0
  21. #505 Sunrise Harmony (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 13:59
    สงสารมินฮยอกแรง เป็นเราก็คงเสียใจ อยู่ข้างๆมาตลอด คอยปกป้องมาตลอด
    สุดท้ายเตี้ยคนกากได้ไปเฉยเลย ไม่ร้องนะมินมุง มาหาเรา 555
    #505
    0