[Monsta X] High School

ตอนที่ 52 : High School : CHAPTERS 49

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    10 ธ.ค. 58


ภาพลิงค์ที่แปะไว้

Chapters 49

 

            นับถอยหลังในเวลาไม่ถึงสิบนาทีข้างหน้า ผมก็จะลงสู่สนามเพื่อแข่งชิงแชมป์ยูโดระดับโรงเรียน แม่หมาหาผมแต่เช้า และเพิ่งจะออกไปที่โรงยิมกับกีฮยอน ส่วนผมนั่งทำสมาธิอยู่ในห้องเก็บตัวนักกีฬา พี่ชยอนูก็อยู่ข้างๆ มันช่วยได้เยอะนะ ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้น และพร้อมแล้วล่ะ


            “ไปกันเถอะครับพี่ชยอนู”


            “อื้ม ไปสิ”


            เราสองคนเดินออกไปที่โรงยิม ที่นี่ผมเห็นเซย์จิมารออยู่ก่อนแล้ว ผมเบือนหน้าไปทางอื่น ก่อนจะเห็นบรรดากองเชียร์เซทเดิมของผม ขาดก็แค่มินฮยอกกับซอกวอนเพราะทั้งสองคนนั้นต้องเตรียมตัวชิงแชมป์ฟุตบอลในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้าเช่นกัน


            ผมสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด ทำสมาธิกับสิ่งที่กำลังจะเกิดในไม่กี่นาทีข้างหน้า หันไปก็เห็นว่าแม่กับพี่ชยอนูโบกมือเชียร์ผมอยู่ แค่นี้กำลังใจก็เต็มเปี่ยมแล้วล่ะ


            กรรมการเรียกนักกีฬาลงสนาม ผมเดินไปประจันหน้ากับเซย์จิ ผมยังกลัวที่จะสบตากับเขา เพราะมันทำให้ผมเห็นภาพเรียว แต่ถ้าผมยังกลัว ผมจะไม่มีทางชนะได้ ดังนั้นผมจึงต้องละทิ้งความกลัวออกไป แล้วจ้องเซย์จิกลับ


            เราสองคนก้มหัวทำความเคารพให้กัน ก่อนที่การแข่งจะเริ่มขึ้น วันนี้เซย์จิเร็วมาก หรือเป็นเพราะวันนั้นผมไม่มีเรี่ยวแรงเองเลยไม่ทันสังเกตเลยว่าเซย์จิเก่งขนาดไหน แต่ผมจะไม่ยอมแพ้ ไม่ว่ายังไง ผมก็จะต้องชนะให้ได้


            “อย่าแพ้ล่ะ”


            ผมขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อจู่ๆเซย์จิก็พูดตอนที่กำลังจับตัวผม แต่ยังไม่ทันตอบอะไรหมอนี่ก็จับผมทุ่มทันที ผมเบ้หน้าก่อนจะทรงตัวลุกขึ้นมาใหม่ แล้วพุ่งเข้าไปหาเซย์จิก่อนจะใช้ท่าเดียวกันจับหมอนี่ทุ่ม ซึ่งมันก็ได้ผลทำให้คะแนนเราขึ้นมาตีคู่กัน


            เป็นอย่างนี้ต่อไปจนกระทั่งเกือบจะจบการแข่งขัน ผมเหลือบมองข้างสนาม คนดูต่างก็นั่งกันไม่ติดแล้ว และผมต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นผมที่ตามอยู่จะเป็นฝ่ายแพ้ และลบคำสบประมาทของเซย์จิไม่ได้ ผมหายใจเข้าก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดกลางลำตัวของเซย์จิจนเสียหลักก่อนที่จะใช้ท่ากะตะเมวาซา[1] ซึ่งเป็นท่าที่ผมไม่เคยใช้ได้มาก่อน และในที่สุด


            เซย์จิเป็นฝ่ายยอมแพ้ และผมเป็นฝ่ายชนะ


            ผมทำได้แล้ว ในที่สุดก็ทำได้แล้ว





















 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            เสร็จการแข่ง และรับถ้วยรางวัลไปเป็นที่เรียบร้อย แม่ก็ขอตัวกลับก่อนเพราะต้องไปทำธุระต่อ ผมได้กอดล่ำลาแม่ไปแล้ว อีกแค่สองอาทิตย์ก็จะปิดเทอม คราวนี้ล่ะจะได้เจอหน้าแม่ทุกวันเลย


            “เยี่ยมมากๆๆๆๆ”พี่ชยอนูตบบ่าก่อนจะดึงผมเข้าไปกอด “ไอ้น้องชาย”


            “ต้องขอบคุณพี่กับโค้ชนั่นแหละครับที่ฝึกให้ผม”ผมบอก แล้วหันไปก้มหัวให้โค้ชของผม “ขอบคุณมากนะครับ ผมชนะได้เพราะโค้ชแท้ๆเลย”


            “ไม่หรอกน่า นั่นน่ะ ตอนที่เห็นนายใช้ท่านั้นฉันยังตกใจเลย”


            “ผมก็แค่รู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่าง”


            “ดีแล้วล่ะ”เขาพูดกับผมแล้วก้มมองนาฬิกา “พวกนักกีฬาจากญี่ปุ่นเขาจะกลับกันเลยมั้ง จะไปส่งเขาหน่อยหรือเปล่า”


            “...”


            ผมหันมองพี่ชยอนู ซึ่งพี่ชยอนูก็มองผมอยู่เช่นกัน เขาพยักหน้าให้ผมเล็กน้อย ผมเลยขอตัว แล้วรีบวิ่งไปยังห้องพักนักกีฬา เป็นอย่างที่คิด เซย์จิยังอยู่ที่นี่


            “นายจะกลับเลยหรือเปล่า”ผมรวบรวมความกล้าเอ่ยถามออกไป


            เซย์จิที่กำลังเก็บของใส่กระเป๋าหันมามองผม ก่อนจะลุกขึ้นยืน แล้วยิ้มให้ และรอยยิ้มนี้ทำให้ผมเกือบจะหมดแรงลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นอีกแล้ว


            เป็นไปไม่ได้


            “กลับเลยสิ มีอีกตั้งเยอะที่ต้องไปทำ”


            “..ระ เรียว”


            “นึกว่าจะจำกันไม่ได้ซะแล้ว”เขาพูด ริมฝีปากคลี่ยิ้มที่ผมคิดถึง “สวัสดีฮยองวอน”


            ผมส่ายหน้าเบาๆ หรือว่าตอนนี้มันจะเป็นความฝัน ไม่หรอก ไม่มีทาง ถ้ามันเป็นความจริง แสดงว่าผมไม่ได้รู้สึกไปเอง ไม่ได้รู้สึกว่าวันนี้ผมแข่งกับคนที่ไม่ใช่เซย์จิ เพราะทักษะ และสไตล์การเล่นมันเฉพาะตัว ผมจำได้ดีว่ามันเป็นลักษณะของเรียว แต่ทำไม..


            “นะ นาย มาตั้งแต่เมื่อไหร่”


            “เมื่อวานน่ะ”เขาตอบผมสบายๆ ทำเหมือนว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น


            ผมเม้มปากแน่น ก่อนจะโผเข้ากอดร่างที่สูงพอๆกันพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา “เรียว ฉันขอโทษ ฮึก ฉันขอโทษ”


            “รู้แล้วๆ”เขาตอบผม น้ำเสียงยังขี้เล่นเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน “ฉันรู้แล้ว ว่านายน่ะรู้สึกผิด อีกอย่างนะ นายไม่ได้เป็นคนผลักฉันตกสักหน่อย ฉันตกลงไปเอง”


            “แต่..”


            “ที่ฉันเคือง คือการที่นายหนีฉันมาต่างหาก”


            “...”


            “ทำไมถึงทิ้งฉันไว้แบบนั้นล่ะ รู้ไหมว่าพอตื่นขึ้นมา ฉันอยากจะเจอนายมากแค่ไหน”น้ำเสียงขี้เล่นเปลี่ยนเป็นสั่นเครือ ก่อนที่ผมจะรู้สึกได้ว่าเรียวกอดตอบผมแน่น “นายไม่รู้เหรอว่าฉันห่วงนายแค่ไหน พอรู้ว่านายหนีมาที่เกาหลี ฉันกลัวแค่ไหน ว่านายจะเหงา นายจะโดดเดี่ยว”


            “ฉันไม่ ไม่เลยเรียว ฉันมีความสุขดี”


            “เซย์จิบอกแล้วล่ะ ว่านายมีเพื่อนที่ดี ซึ่งฉันดีใจมากจริงๆที่รู้ว่าเป็นแบบนั้น”


            ผมผละออก และเพิ่งสังเกต จริงสอนะ เมื่อวานเซย์จิถูกมินฮยอกชกจนเลือดออกขนาดนั้น แต่ตอนนี้ใบหน้าของคนตรงหน้าผมกลับไม่มีร่องรอยอะไรเลย


            “โทษฐานที่ทิ้งฉันมาน่ะ เซย์จิจัดการให้ฉันแล้วล่ะ เจ้านั่นทำนายเสียศูนย์ไปเลยสินะ”      


            ผมพยักหน้า “เซย์จิบอกว่านายยังหลับอยู่”


            “ฉันหลับไปแค่สามอาทิตย์เท่านั้นแหละ แต่ยังเล่นกีฬาหนักๆมากไม่ได้ แถมยังต้องอยู่แต่ในบ้านอีก เป็นเดือนๆเลยนะ กว่าฉันจะกลับมาใช้ชีวิตปกติได้”


            “แล้วทำไมมาเล่นยูโด”จู่ๆผมก็รู้สึกผิดอีกแล้ว เล่นกีฬาหนักๆไม่ได้ แต่กลับมาแข่งยูโดเนี่ยนะ


            “ก็ถ้าฉันไม่มาแข่ง นายคิดว่าใครจะมาล่ะ คิดว่าเซย์จิมันเล่นกีฬาเก่งขนาดนั้นเชียวเหรอ”


            “ได้ยินนะเว้ย”


            ผมหันไปมองตามเสียง ร่างสูงที่มาพร้อมกับใบหน้ายุ่งๆของเซย์จิมองมาทางเราสองคน


            “จนแล้วจนรอด ก็ทำให้พวกแกเลิกคบกันไม่ได้สักที”


            “เปล่าประโยชน์น่าเซย์จิ”เรียวหันไปพูดกับน้องชายแล้วโอบไหล่ผม “ไม่มีอะไรทำลายความเป็นเพื่อนของเราสองคนได้หรอก แม้แต่นายน่ะ”


            “ชิ”


            ผมยิ้ม พร้อมกับที่น้ำตาคลอไปด้วย “ขอบคุณนะเรียว ที่ไม่โกรธฉัน แล้วก็ขอโทษด้วย ที่ฉัน..”


            “เลิกขอโทษได้แล้วน่า”เรียวพูด หันมามองหน้าผมตรงๆ “แต่ฉันขออะไรอย่างนึง นายทำให้ฉันได้ไหมฮยองวอน ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษก็ได้”


            “อื้ม ได้สิ ฉันทำได้หมดทุกอย่าง”


            “นายจำเอาไว้นะ ว่าตอนนี้นายเอาชนะฉันได้ ด้วยตัวของนายเองแล้ว”


            “...”


            “นายไม่ได้ชนะเพราะพ่อของนาย นายทำมันด้วยความสามารถของนายเอง เพราะงั้น..”เรียวยิ้มใจดีแล้วแตะที่หน้าอกผมเบาๆ “สัญญากับฉันว่านายจะไม่รู้สึกผิด แล้วเดินต่อไปข้างหน้าอย่างมีความสุขจริงๆสักที”


            “...”


            “ทำได้ไหม”


            ผมน้ำตารื้นอีกแล้ว กลายเป็นคนขี้แงบ่อยชะมัดเลย “อะ อื้ม”


            “ขอบคุณนะ ฉันสบายใจแล้วล่ะที่นายมีความสุข”เรียวลูบหัวผมเบาๆแล้วหันไปมองเซย์จิที่ยังทำหน้าเบื่ออยู่ที่เดิม “เราจะกลับแล้วนะ ไม่มีอะไรจะบอกฮยองวอนเหรอเซย์จิ”


            “ไม่มี ฉันเกลียดมัน”


            “ไอ้คำว่าเกลียดมันก็แค่คำพูดของคนขี้อาย รู้อะไรไหมฮยองวอน เซย์จิน่ะไม่ได้เกลียดนายอย่างที่ปากพูดหรอกนะ กลับกัน เจ้านั่นน่ะ..”


            “ไอ้เรียว หุบปากถ้าแกไม่อยากโดนฉันเตะ”


            “หึๆ”


            ผมมองเรียวกับเซย์จิสลับกันอย่างงงๆ แต่สุดท้ายสมองผมก็เริ่มประมวลผมออกมา “นี่นายชอบฉันเหรอเซย์จิ”


            “-///////////- ใครเขาชอบนายวะ!!!!!!!!


            ผมมองเรียวที่ยืนหัวเราะอยู่ข้างๆ ก่อนจะหัวเราะบ้าง “ชอบแล้วทำไมไม่บอก ไม่รู้เหรอว่าฉันก็ชอบนาย”


            “จริงดิ”


            “ไม่จริงอ่ะ”


            “ฉันเกลียดแก”


            “ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”เรียวระเบิดหัวเราะทันที ก่อนจะหันมามองผม “ต้องรีบกลับแล้วล่ะ เดี๋ยวจะตกเครื่อง”


            “ดูแลตัวเองดีๆนะเรียว ฉันขอโทษที่ฉันไม่ได้กลับไปกับนาย แต่ฉันไปจากที่นี่ไม่ได้แล้วล่ะ”


            “เพราะผู้ชายคนนั้นหรือเปล่า”


            “คะ คนไหน”


            “ก็ที่ตะโกนเชียร์นายเสียงดังลั่นสนามไงล่ะ”


            ผมเงียบ ตอบไม่ได้ ซึ่งก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงตอบออกไปไม่ได้ ผู้ชายคนนั้นที่เรียวหมายถึงคงเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก.. ไอ้เตี้ยนั่นน่ะ


            “เอาล่ะ ยังไงฉันจะติดต่อกลับมาหานายนะฮยองวอน อย่าลืมที่สัญญาไว้ล่ะ”


            “อื้ม รักษาตัวด้วย”ผมบอก มองเลยไปยังเซย์จิ “นายเองก็ด้วยนะ”


            “เออ”


            “เออ”


            “ถ้าแกเจ็บป่วย ฉันจะตามมาหัวเราะเยาะ ถ้าแกต้องเสียใจ ฉันจะซ้ำเติมแกให้ถึงที่สุดเลย เข้าใจไหม”


            “เข้าใจความหายของมันไหมล่ะ”เรียวหันมากระซิบกับผม


            ผมเลยหัวเราะเบาๆ “เข้าใจแล้วน่า”


            ผมเข้าใจที่เซย์จิบอกนะ


            ความหมายของคำพูดเจ้านั่นน่ะ ก็แค่..


          “ห้ามเจ็บป่วย และเสียใจอีกนะ” 


            ไม่รู้ว่าจะพูดออกมาทำไมซะยืดยาว


            ผมกอดเรียวอีกครั้ง กอดที่เต็มไปด้วยมิตรภาพของเราสองคน


           ผมไม่มีเรื่องอะไรค้างคาในใจอีกต่อไปแล้วล่ะ


          ขอบคุณเรียว.. ขอบคุณเซย์จิ ขอบคุณ

































[1]กะตะเมวาซา   (Katamawaza)   เป็นเทคนิคเกี่ยวกับการกอดรัดเพื่อให้หายใจไม่  ออก การจับยึดและการล็อกข้อต่อ เป็นเทคนิคที่ใช้ขณะอยู่กับพื้นเบาะ (tatami)เพื่อให้คู่ต้อสู้ยอมจำนน





ในที่สุดปัญหาอีกหนึ่งอย่างของเทพแชก็คลี่คลายยยยยยยยย

และในที่สุด ความฝันที่จะได้รวมเล่มก็เป็นจริงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

เดี๋ยวไรท์จะอธิบายรายละเอียดเนื้อหาทั้งหมดในเล่มและเปิดให้โอนเงินเร็วๆนี้ คนที่ยังไม่ได้สั่งจองก็ยังสั่งกันได้อยู่เรื่อยๆนะ


และ!! เนื้อหาในเว็บ ไรท์จะเอาลงอีกแค่ 2 ตอนเท่านั้น ขออภัยที่มาบอกปุบปับ

แถมมีข่าวดีมาบอกอีกด้วย


หลังจบเรื่องนี้ ฟิค High School จะมี High School Season 2 ให้ติดตามกันแน่นอนนนนนนนน


#ฟิคเทพแช

© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,057 ความคิดเห็น

  1. #1038 bbminhyuk (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2560 / 15:46
    น่ารักมากๆ น้ำตารื้นตลอดเลย
    #1,038
    0
  2. #1018 pearl lotus (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 02:52
    ว้าาาโล่งใจ เรียวเป็นเพื่อนที่น่ารักจริงๆ ส่วยเซย์นี่ปากแข็งจริงๆ ชอบเทพแชก็บอกสิว่าชอบวู้ 
    #1,018
    0
  3. #932 supernei (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 18:58
    ในที่สุดเรื่องก็แฮปปี้
    #932
    0
  4. #830 GybzyOlity (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 06:29
    หักมุมไปอีกกกกกก เรียวมาด้วยตัวเองซะงั้น 

    หมดปัยหาแล้วนะฮยองวอน ทีนี้ก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไปแล้ว 
    #830
    0
  5. #777 เซ็นสึยะ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 22:18
    คลีคลายแบบนี้คือดีงามม เซย์จิคนซึนโอ้ยๆน่ารักกก
    #777
    0
  6. #700 ยองฮีของเซบ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 10:54
    หักมุมเหมือนกันนะ5555 แต่ไม่น่าเชื่อว่าเซย์จิจะชอบฮยองวอน ซึนเหลือเกินนนนน555
    #700
    0
  7. #627 nhoeynoey (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 03:30
    ยิ้มอ่อนอีกครั้งและอีกครั้ง5555
    #627
    0
  8. #612 9tula (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:02
    เซย์จิก็น่ารักนะเนี่ย เป็นพวกปากไม่ตรงกับใจ ปากร้ายใจดีไรงี้ 5555555555555555555 โชคดีไปเนอะที่เรียวไม่ได้เป็นอะไรมากอย่างที่กังวล แถมยังเป็นห่วงว่าฮยองวอนหนีมาคนเดียวแล้วจะเหงาอีก มิตรภาพเหนียวแน่นจริงๆเลย 
    #612
    0
  9. #517 nineninenio (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 22:01
    นี่หักมุมมาก เซย์จิกับเรียวน่ารักกกก ฮือออ อย่าเพิ่งกลับญี่ปุ่นได้ไหม ??
    #517
    0
  10. #513 UJIN-KIMNAM (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 19:37
    ความเป็นเพื่อนไม่เคยจางหาย ซึ้งเบยยย
    #513
    0
  11. #507 K'yul Monbebe (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 15:24
    ซึ้งงง่าชอบมิตรภาพของฮยองวอนกับเรียวจังเลย เซย์จิปากแข็งนะรู้มั้ย5555 เรียวรู้จริงอ่า มีเอ่ยถึงพี่เตี้ย !เอ้ย พี่ชิน ด้วยย เอาแล้วๆ
    ฮยองวอนน จะติดตามซีซั่น2 น้าค่า ดีใจๆ ><
    #507
    0
  12. #504 Newclear Kun (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 12:03
    เซย์จิอ่าาาา ตอนแรกเราเกลียดเธอมากเลยนะ แต่พอตอนนี้โอ้ยยย หลงรัก คิคิ ดีใจกะเทพแช ทีนี้ก็เหลือแต่เรื่องหัวใจแล้วละซิ

    รอซีซั่น 2 นะไรท์ สู้ๆ
    #504
    0
  13. #503 alittlethink (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 11:22
    แงง น้ำตาไหล เซย์จิน่ารักอะไรท์ ชอบ 555555555555555555 จะรอซีซั่นสองนะไรท์ รีบมาน้า ไฟท์ติ่ง
    #503
    0
  14. #502 PraeKyungDO (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 09:51
    ในที่สุดก็เข้าใจกันนยย ชอบมิตรภาพของฮยองวอนกับเรียวจัง งื้ออออ /)////(\ เซย์จิกากกกก โหยยยย ถ้าไม่มีวอนโฮนี่กะจะทีมเซย์จิละนะ ชอบจังเลยผช.ปากแข็ง 5555555 เย้ ซีซั่น2 รอนะคะ ^_^ // 2 ตอนเองเหรอ แงงง แล้วเป็นตอนจบของซีซั่น1เลยเหยอ ฮือออ ;-;
    #502
    0
  15. #501 Solu (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 09:13
    ชอบอะละมุนเบาๆ
    #501
    0
  16. #500 PP.Pongpang (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 08:16
    ชอบตอนนี้มากสุดอะรู้สึกมีหลายอารม แก้ปมปัญหาเรื่องเพื่อน ก็คลี่คลาย ไหนจะเซย์จิชอบยัยแชเราอีก เขียร์คู่นี้ผิดมั้ย#เซย์ฮยอง(?)5555 อีกสองตอนเองหรอ เสียใจแง่งงง
    #500
    0
  17. #499 Bybenya (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 07:23
    กรี้ดดดดดดดมีซีซั่น2ตื่นเต้นน
    #499
    0
  18. #498 ILoveNuNeo (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 06:44
    มีซีซั่นสองด้วยย ><
    ทำไมเราฟินเซย์จิคนซึน 555555
    #498
    0
  19. #497 Nam-Love-Super Junior-Siwon (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 03:47
    เย้ ๆๆ ทุกอย่างคลี่คลายย ฮนืออ อีกสองตอน รอๆๆ ซีซั่นสอง ><
    #497
    0
  20. #495 จุนเนเน่ที่รัก (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 01:58
    ย่าห์!!ไรท์อ่าาาาน่ารักกกก><เขารอซื้อฟิคเล่มนี้น๊าาาา แบบยิ่งอ่านยิ่งติดแบบงื้ออินร้องไห้ตามไปด้วยแต่สุดท้ายก็มายิ้มแบบคู่พี่น้องเรียวกับเซย์จินี้น่ารักกเนอะ5555 เซย์จินี้ปากไม่ตรงกับใจเลยยยยเค้ารอซีซั่นสองน๊าาา ^^
    #495
    0
  21. #494 Meme (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 01:38
    ชอบเรื่องนี้มากๆค่ะ เพิ่งจะมาติดตาม อยากได้แบบรวมเล่มมากเลยค่ะ แต่ช่วงนี้ช็อต #ร้องไห้หนักมาก #รอซีซั่นสองนะคะ ^^
    #494
    0
  22. #493 IM'YP_ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 01:07
    ชอบเพื่อนแบบเรียวจัง ><
    แล้วฮยองวอนเมื่อไหร่จะใจอ่อนนน
    #493
    0
  23. #492 ` B.Y. (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 00:55
    เห็นไหมว่าทุกอย่างจะคลี่คลายด้วยดี ~ >< แถมเซย์จิยังชอบฮยองวอนอีก... -.,- เอ่ ชินโฮซอกคะตอนนี้ทีมที่จะทำให้ไขว้เขวเยอะมากเลยค่ะ ทำหมั่นไส้มากๆเมื่อไหร่มีเปลี่ยนทีมแน่นอน 555555555555
    เรียวเป็นคนดีมาก ดีโคตรๆ TwT มิตรภาพช่างงดงาม ฮือออออ ดีใจกับฮยองวอนด้วย?

    ปล. รอรวมเล่มและรอภาคสองค่ะ อยากอ่านต่อไปเรื่อยๆเลย TvT ไรท์ทำเราติดนะเนี่ยทุกวันต้องมาเช็คถ้าอัพก็อ่านถ้าไม่อัพก็..อ่านซ้ำ 55555555555
    ปล2. เหลืออีกแค่สองตอนเองหรอ.. จะจบแล้วสินะ Y-Y รู้สึกใจหายจัง แง
    #492
    0
  24. #491 *Heineken* (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 00:23
    ทุกอย่างคลี่คลาย เทพแชได้เจอเรียวได้ปรับความเข้าใจกันแล้ว แล้วกับเซย์จิโถ่ขี้ป๊อดปากหนักปากแข็งนะเราอะ 5555555 ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องรู้สึกผิดรู้สึกไม่ดีแล้วเนอะ
    ปล.เห็นคุณ hyungho เปิดเรื่องใหม่ด้วย (แล้วเราก็เฟบไว้เรียบร้อย) รอนะคะ ^-^
    #491
    0