[Monsta X] High School

ตอนที่ 49 : High School : CHAPTERS 46

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    9 ธ.ค. 58


ภาพลิงค์ที่แปะไว้

Chapters 46

 

            ผมเดินโซเซมาที่ห้องแต่งตัวก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งในพื้นห้องอาบน้ำอย่างหมดแรง การแข่งรอบพรีผ่านพ้นไปแล้ว เราแข่งกันไม่ถึงขั้นรู้ผล และต่อให้รู้ผล ผมก็รู้ดีว่าผมคงแพ้ เพราะผมไม่สามารถขยับตัวได้ตามต้องการได้เลย เหมือนถูกแช่แข็ง เหมือนผมกำลังจะตายอีกแล้ว


            หลากหลายภาพที่ไหลเวียนเข้ามาในหัวของผม ก่อนที่ผมจะรู้สึกเหนียวๆที่จมูก เมื่อยกมือขึ้นแตะก็ต้องรีบเงยหน้าเพราะเลือดกำเดาไหล


            “อึก..”


            จู่ๆหัวใจก็เหมือนถูกบีบอย่างแรง


            “ท่าทางอาการหนักพอควรเลยนะฮยองวอน”


            ผมมองคนที่ก้าวเข้ามา ก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นยืน “นาย..”


            “ทำไมแย่ขนาดนี้ล่ะ เป็นถึงแชมป์ยูโดจากโฮะริโคชิ แต่ทำไมถึงได้สู้ฉันไม่ได้ล่ะ”


            “อะ ออกไป”


            “ทำไม ไม่กล้าเข้าใกล้ฉัน นายกลัวอะไรเหรอ”


            ผมหอบหายใจถี่ ก่อนจะถอยจนชิดผนัง “นาย.. นายไม่ใช่เรียว”


            “หึ”อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอ ก่อนจะยักไหล่ “ก็ใช่ ฉันจะเป็นเรียวได้ไง ไอ้เรียวมันยังนอนอยู่ในโรงพยาบาลอยู่เลย ยังไม่ตื่นขึ้นมาดูนายกำลังมีความสุขกับสิ่งที่นายทำหรอกฮยองวอน”


            “อย่าทำแบบนี้เซย์จิ.. ยะ อย่ามาใกล้ฉัน”


            “ทำไมล่ะ หรือว่าเห็นหน้าฉันแล้วนายแสลงใจ มันก็น่าอยู่หรอกนะ ในเมื่อเรียวมันไว้ใจนายขนาดนั้น”


            “พอแล้ว..”


            “แต่นายก็ยังทำแบบนั้นได้ลง น่าตลกดีไหม ที่เรียวมันโง่ซะยิ่งกว่าโง่ ฉันอุตส่าห์เตือนมันแล้วแท้ๆ ว่านายน่ะมันสารเลว แต่เรียวมันก็ยังคบนายต่อไป”


            “ฉันบอกให้พอไง”


            “ไม่อยากรู้เหรอ ว่าเพื่อนรักนาย ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง แต่ก็นะ นายคงไม่อยากรู้เท่าไหร่ เพราะถ้าอยากรู้ คงไม่หนีมาที่นี่”


            “ฉันบอกให้พอ!!!!!!!!”ผมตะโกนเสียงดังลั่น ยกมือขึ้นมากุมขมับเพราะความเจ็บปวดจากอดีตกำลังเล่นงานผม


            “ฮยองวอน!!!!


            ผมทรุดตัวลงนั่งพอดีกับที่มีใครบางคนเอื้อมมือมาดึงผมเอาไว้ได้ทัน ผมลืมตาขึ้นมอง เป็นวอนโฮนั่นเองที่เข้ามา


            “ทำบ้าอะไรของแกวะ!!!!!!!!!


            ผมมองวอนโฮที่ปล่อยผมแล้วหันไปขยุ้มคอเสื้อเซย์จิ ก่อนที่ดวงตาจะเริ่มพร่ามัว


            “เอาไว้วันหลังค่อยเจอกันนะ พอถึงวันแข่งจริง.. หวังว่านายจะโชว์ความเป็นแชมป์ให้ฉันได้เห็น”


            “เลิกพล่ามแล้วไสหัวไปให้พ้นเลยไปไอ้เวรเอ๊ย!!


            น้ำตาผมไหลลงมาช้าๆ ก่อนจะลงไปนอนกับพื้นอย่างทรมาน รู้สึกว่าวอนโฮมาจับตัวเอาไว้ ได้ยินเสียง ก่อนที่สุดท้ายแล้ว สติของผมจะค่อยๆดับวูบไป


            “ฮยองวอน ฮยองวอน ได้ยินฉันไหม ฮยองวอน”


            ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

 

 

            “ฮยองวอน!!


            ทันทีที่ผมลืมตาขึ้นมา หลากหลายเสียงก็เรียกชื่อของผม ก่อนที่จะเห็นมินฮยอกที่ปรี่เข้ามาประคองผมให้นั่งลง


            “เป็นไงบ้าง ดีขึ้นแล้วใช่ไหม”


            “อืม..”ผมตอบเสียงเนือย เห็นสีหน้าเป็นกังวลของทุกคนในห้องนี้แล้วก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย ว่ายังมีคนเป็นห่วงผมอยู่ “ฉันโอเคแล้ว”


            “ค่อยยังชั่วหน่อย นอนพักก่อนแล้วกันนะ เดี๋ยวค่อยกลับหอ”


            ผมพยักหน้า มองไปรอบๆก็พอจะรู้ว่าที่นี่คือห้องพยาบาล และคนที่พาผมมาก็น่าจะเป็นคนที่ยืนกัดเล็บอยู่ที่หน้าประตู ผมมองวอนโฮที่ไม่ได้มองผม แต่ทำเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่


            ผมเห็นมินฮยอก เห็นยุนโฮ เห็นซอกวอน เห็นชางกยุน เห็นวอนโฮ เห็นกีฮยอน..


            “พี่ชยอนูไปไหน”


            “พี่ชยอนูไปจัดการงานสภาน่ะฮยองวอน มานั่งเฝ้านายนานแล้วล่ะ ออกไปเมื่อสักพักนี่เอง”กีฮยอนตอบ ก่อนจะลูบมือผมเบาๆ “ถ้าไม่ดีขึ้นก็บอกนะ จะได้ไปโรงพยาบาล”


            “ขอบใจนะกีฮยอน”


            สภาพผมคงแย่มากเลยสินะ ก่อนหน้าที่จะมาอยู่ที่นี่ ผมยังใส่ชุดยูโด และความมอมแมมที่ตัวบ่งบอกให้รู้ว่ามันไม่ใช่ความฝัน มันคือความจริง


            ความจริงที่ผมกลัวมาตลอด


            “อยากได้อะไรไหมพี่ฮยองวอน เดี๋ยวผมไปเอามาให้”ยุนโฮถาม


            ผมเลยส่ายหน้าแล้วยิ้มบางๆ “ขอบใจมากนะ แต่ไม่อยากได้อะไรแล้วล่ะ”


            ผมมองคนที่อยู่ในห้องนี้อีกครั้ง มีแค่ซอกวอนคนเดียวที่อยู่หอเดียวกับผมสินะ


            “ซอกวอน.. พากลับหอหน่อยได้ไหม”


            “เอ่อ ไม่นอนพักก่อนเหรอพี่”


            “ไม่น่ะ กลับไปนอนที่หอดีกว่า”ผมยืนยัน เอาผ้าห่มออกแล้วลงจากเตียงโดยมีมินฮยอกที่จับมือผมแน่น “ฉันไม่เป็นไรแล้วมินฮยอก”


            “เดี๋ยวฉันไปส่ง”


            “ไม่ต้องหรอก”ผมปฏิเสธ “ยังไงนายก็เข้าหอไม่ได้อยู่ดี ขอบคุณทุกคนมากนะ”


            ตอนนี้ ผมก็แค่อยากอยู่คนเดียว..


            อยากอยู่คนเดียวจริงๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 









 

 

 

 

 

 

            -WONHO-


            “เอาไว้เดี๋ยวจะเอาไปคืนนะ”ผมบอกกับรุ่นน้องที่เอาบัตรนักเรียนมาให้ก่อนจะรีบวิ่งไปที่หอกีฬา แตะบัตรผ่านประตูเข้าไป แต่ก็ใช่ว่าจะเข้าไปได้สบายๆ


            “นักเรียน อยู่สาขากีฬาด้วยเหรอ ทำไมไม่คุ้นหน้า”อาจารย์ที่เฝ้าหอถามผม


            ซึ่งผมก็เลยยิ้มแห้งๆ “อยู่สิครับ ผมเสียใจนะที่อาจารย์จำผมไม่ได้”


            “งั้นขอดูบัตรนักเรียนหน่อย”


            “เอ่อ นี่ครับ”ผมยื่นให้ช้าๆ ก่อนจะแกล้งจับหน้าตัวเอง “อะ โอ๊ย เจ็บหน้าจังเลย ..ผมเพิ่งไปทำจมูกมา หน้าอาจจะไม่ค่อยเหมือนกับในรูปเท่าไหร่นะครับ โอ๊ยๆ สงสัยซิลิโคนยังไม่เข้าที่แหงๆ ต้องรีบขึ้นไปนอนพักซะด้วยสิ โอ๊ยยยยย”


            “- - เอาล่ะ ขึ้นไปได้แล้วไป แล้วก็อย่าไปทำอะไรมาเพิ่มอีกล่ะ เป็นนักเรียนสาขากีฬา ใครเขาทำศัลยกรรมกัน ใช้ไม่ได้จริงๆ”


            ผมหัวเราะแหะๆ แล้วรีบกดลิฟต์ทันที ฮยองวอนอยู่ชั้นบนสุด เมื่อลิฟต์เปิดออก ผมก็รีบแอบที่มุม เมื่อเห็นซอกวอนกำลังยืนคุยกับไอ้หัวทองอยู่


            มันเข้ามาได้ไงฟะ ไอ้บ้าเอ๊ย


            “ผมไม่ได้ล็อคห้องนะตอนที่มาส่งพี่ฮยองวอนน่ะ แต่ไม่รู้ว่าหลังจากนั้นพี่ฮยองวอนล็อคหรือเปล่า”


            “โอเค ขอบใจมากเว้ย”


            “พอมาส่ง พี่ฮยองวอนเขาก็ไล่ผมออกมาเลยอ่ะ บอกว่าอยากอยู่คนเดียว มันต้องมีอะไรแน่เลยใช่ไหม”


            “อืม..”


            ผมแอบมองสองคนนั้น เห็นไอ้หัวทองเดินไปบิดลูกบิดประตู ก่อนจะส่ายหน้าเบาๆ


            “เอาไว้พรุ่งนี้ฉันจะมาหาฮยองวอนใหม่ ตอนนี้ฮยองวอนคงอยากอยู่คนเดียว ยังไงแกอยู่นี่ก็คอยๆดูไว้หน่อยแล้วกันนะซอกวอน”


            “ได้พี่”


            ผมรีบหลบฉากทันทีที่เห็นสองคนนั้นเดินมาที่ลิฟต์ ก่อนที่จะพากันลงไป


            ฮยองวอนล็อคห้องงั้นเหรอ


            แล้วใช่ปัญหาของผมซะที่ไหน


            ผมมีเพื่อนเป็นคนในสภานักเรียนนะ กีฮยอนช่วยผมได้อยู่แล้วล่ะ แค่เรื่องกุญแจน่ะ


            เปล่าหรอก


            กีฮยอนรักความถูกไม่ต่างจากแฟนเจ้านั่นเท่าไหร่หรอก ผมแค่แอบเอาชื่อกีฮยอนไปใช้ แล้วเอากุญแจสำรองมาต่างหากล่ะ ผมรู้อยู่แล้วล่ะ ฮยองวอนไม่ยอมให้ใครเข้าไปแน่ๆ


            หลังจากไขห้องได้ ผมก็เข้าไปข้างใน ในห้องปิดไฟมืด เหมือนว่าไม่มีคนอยู่ในห้อง แต่แสงสลัวๆที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้ผมเห็นเจ้าของห้องนอนตะแคงอยู่บนเตียงนะ


            ผมเดินเข้าไปใกล้ ก่อนจะเรียกเบาๆ “ฮยองวอน”


            “เข้ามาได้ก็ออกไปเถอะ ฉันอยากอยู่คนเดียว”


            “นายก็รู้นี่ ฉันปล่อยให้นายอยู่คนเดียวไม่ได้”ผมพูด นั่งลงข้างๆเตียง “เวลาที่นายมีเรื่องทุกข์ใจ ฉันเคยปล่อยนายไว้คนเดียวหรือไง”


            “...”ฮยองวอนไม่ได้พูดอะไร แต่หันมาทางผม ถึงในห้องมันจะมืด แต่ผมก็รู้ว่าฮยองวอนกำลังร้องไห้อยู่


            “ไง”ผมพูดยิ้มๆ ก่อนจะขยับขึ้นไปนั่งบนเตียง “ฉันเองนะ เงาของนาย”


            ฮยองวอนลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะโผเข้ากอดผมแล้วปล่อยโฮออกมา ผมยกมือขึ้นลูบหลังเขาอย่างปลอบโยน


            “ร้องออกมาเถอะ ฉันจะไม่ไปไหนทั้งนั้นนะ”


            ผมยิ้มผมมีความสุขมากกว่าเวลาที่เห็นฮยองวอนมีความสุข


            และแน่นอน..


            ตอนนี้หัวใจของผมกำลังถูกทำร้าย เพราะน้ำตาของฮยองวอน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 










 

 

 

            -HYUNGWON-


            หลังจากที่ร้องไห้ไปร่วมชั่วโมง ผมเริ่มรู้สึกดีขึ้น ก็เลยออกมานั่งที่ระเบียง โดยมีวอนโฮนั่งอยู่ข้างๆ จริงอย่างที่หมอนี่ว่าล่ะนะ เป็นเหมือนเงาของผมจริงๆด้วย ตามผมไปทุกที่เลย


            “เซย์จิ.. ฉันหมายถึงนักกีฬายูโดคนนั้นน่ะ เป็นฝาแฝดของคิมูระ เรียวอิจิ”จู่ๆเสียงผมก็แผ่วไป แต่ก็ยังพูดต่อ “พะ เพื่อนของฉัน”


            “ฮยองวอน ถ้ามันทำให้นายต้องเจ็บปวด นายไม่ต้องเล่าก็ได้”


            “นายอาจจะเกลียดฉันไปเลยก็ได้ ถ้ารู้ว่าฉันกำลังจะเล่าอะไร”ผมพูด เอนตัวไปพิงกับประตูแล้วยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง “ตอนที่เรียนอยู่ญี่ปุ่น ฉันมีเพื่อนอยู่แค่คนเดียว นั่นก็คือเรียว”


            “...”


            “เราสองคนเป็นนักกีฬายูโด ซ้อมด้วยกันทุกวัน ฉันเป็นคนไม่ชอบสุงสิงกับใคร ก็เลยมีแค่เรียวนี่แหละ ทั้งชีวิตของฉันมีแต่เรียวคนเดียวเท่านั้น”


            ผมหลับตา นึกถึงภาพเก่าๆ ผมกับชางกยุนเหมือนกันคือชอบอยู่คนเดียว แต่ผมในตอนนั้นกลับมีเพื่อนคนนึงก้าวเข้ามาในชีวิต และกลายเป็นคนสำคัญของผม


            “พ่อฉันไม่ค่อยชอบเรียว เพราะเรียวเป็นแค่เด็กทุนของโรงเรียน ที่บ้านก็เป็นแค่ร้านอาหารเล็กๆ แต่ฉันไม่สนใจ ในเมื่อพ่อไม่เคยมีฉันอยู่ในชีวิตอยู่แล้ว ฉันก็เลยคบกับเรียวต่อไป”


            เพราะพ่อของผมเป็นหนึ่งในนักการเมืองที่มีอิทธิพล พ่อก็เลยบังคับให้ผมอยู่แต่ในสังคมชั้นดีที่แสนจอมปลอมของพ่อซึ่งผมไม่เคยต้องการ


            “เราไปไหนมาไหนด้วยกัน เป็นเพื่อนที่เข้าใจกัน แต่เรื่องน่าตลกก็เข้ามาหาเรา เมื่อในวันนึง เรากลับต้องแข่งกันเพื่อชิงแชมป์ยูโดระดับโรงเรียน”


            “...”วอนโฮที่นั่งฟังเอื้อมมือมาจับมือผมเอาไว้หลวมๆ


            ผมยิ้ม ปล่อยให้น้ำตามันหยดลงมาเพราะห้ามไปก็เท่านั้น “เรียวน่ะเป็นนักกีฬาดีเด่น ใครๆก็รู้ ว่าฝีมือของเรียวไม่มีทางแพ้ใครแน่นอน แต่นายรู้อะไรไหม”


            “...”


            “ความโลภของพ่อ ทำให้ฉันได้เป็นแชมป์โรงเรียน ฉันรู้อยู่แก่ใจว่ามันไม่ใช่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ฉันมัวแต่หลงระเริงกับถ้วยรางวัล เพราะอย่างน้อย มันก็ทำให้พ่อมองเห็นฉันอยู่ในสายตาบ้าง โดยที่ไม่รู้เลยว่าเรียวรู้สึกยังไง”


            “...”


            “ตำแหน่งแชมป์เป็นสิ่งที่เรียวหวังเอาไว้มากที่สุด เพราะว่ามันจะทำให้ครอบครัวของเขาดีขึ้น เราสองคนทะเลาะกันหนักมาก จนฉัน..”


            “ฮยองวอน พอเถอะ ฉันว่านายพักก่อนดีกว่าไหม”


            ผมรีบส่ายหน้าทั้งน้ำตา ตัวสั่นเทิ้มจนถูกอีกฝ่ายดงเข้าไปกอดไว้แน่น “ฮึก.. ฉันเผลอผลักเรียวตกสะพาน”


            ผมยังจำภาพวันนั้นได้ดี มันฝังอยู่ในความทรงจำส่วนลึกของผม ไม่มีทางลบเลือนไป ภาพที่เห็นเลือดตามตัวของเรียว ภาพที่รถพยาบาลมารับร่างเรียวไป ผมขังตัวเองอยู่แต่ในบ้าน ไม่กล้าออกไปไหนสามวันเต็ม จนในที่สุดก็ตัดสินใจไปโรงพยาบาล โชคดีที่เรียวพ้นขีดอันตราย แต่เขากลับไม่ตื่นขึ้นมา และตำรวจยังคงหาตัวคนทำ แน่ล่ะ มันไม่ใช่อุบัติเหตุ


            “ฉันอยากจะเข้ามอบตัวกับตำรวจ อยากสละตำแหน่งแชมป์ยูโดที่ได้ แต่นายรู้อะไรไหม พ่อจอมเห็นแก่ตัวของฉันน่ะ เขาพูดว่าอะไร น่าสมเพชที่สุดเลย”



           

            “แกอย่าคิดทำอะไรโง่ๆเชียวนะฮยองวอน คิดบ้างสิว่าถ้าแกไปยอมรับว่าแกทำ ฉันจะเสียชื่อขนาดไหน มีลูกเป็นอันธพาล”


          “แต่ผมเป็นคนทำจริงๆ อีกอย่าง แชมป์ยูโดนี่ก็ไม่ใช่สิ่งที่ผมควรได้ ใครๆก็รู้ว่าเรียวควรได้มัน ผมจะไปบอกตำรวจ”


          เพี๊ยะ!!!!


          “ตั้งสติซะ แกไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ฉันจะเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง ถ้าขืนแกสะเออะไปทำอะไรล่ะก็ อย่าหวังเลยว่าชาตินี้แกจะได้เจอหน้าแม่แก!!!!!




 

            “พ่อเอาแม่มาต่อรองแล้วขังฉันไว้ในห้อง ฉันอยู่แต่ในห้องเป็นเดือนๆ ก่อนจะรู้ว่าพ่อจัดการให้เรื่องของเรียวเงียบไป บอกว่ามันเป็นแค่อุบัติเหตุ ฉันอยู่ในเหตุการณ์ และเรียวพลัดตกลงไปเอง เพราะฉันตกใจ ถึงไม่ได้อยู่ตอนที่ตำรวจและรถพยาบาลมา”


            “...”


            “หึ! มันเลวมากเลยใช่ไหมล่ะ”ผมพูดทั้งน้ำตา ซบหน้าร้องไห้กับวอนโฮ “ถ้านายจะเกลียดฉัน ฉันเข้าใจ แต่ขอแค่วันนี้นะ ฮึก ฉันยังไม่อยากถูกผลักไสออกไป”


            “ไม่เลยฮยองวอน”วอนโฮพูดเสียงแผ่ว กระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้น “ฉันไม่มีทางเกลียดนาย และเชื่อว่าเรียวก็จะไม่เกลียดนาย เขาจะเข้าใจ ว่านายไม่ได้อยากให้เรื่องกลายเป็นแบบนี้”


            “ฮึก ฉันไม่รู้...ฉันทำใจอยู่ที่นั่นไม่ได้ ฉันเลือกที่จะทิ้งเรียวแล้วหนีมาที่นี่ พยายามลืมเรื่องทุกอย่างแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ ฮึก ฉันไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ฮือ ไม่ได้ตั้งใจ”


            ถ้าหากมีโอกาสได้ย้อนเวลากลับไปในตอนนั้น


            ...


            ผมอยากจะดึงเรียวเข้ามากอดเอาไว้ให้แน่นที่สุด ไม่อารมณ์ร้อน จนทำให้เรียวต้องกลายเป็นแบบทุกวันนี้


            ผมจะรักษาเพื่อนคนเดียวของผมเอาไว้ ผมจะไม่มีทางทิ้งเพื่อนคนสำคัญคนนี้


            ฉันขอโทษนะ ..เรียว























จงเสพดราม่า เสพเข้าไปหนักๆ เสพเข้าปายยยยยยยย

อดีตของเทพแชเจ็บปวดมากเลยสินะ เทพแชไม่ได้ตั้งใจให้มันเกิดเรื่องนี้ขึ้นนะ

อย่าเศร้าไปเลยยยยยยยยยยยยย


มีหลายคนเลยนะที่เดา(เกือบ)ถูกเกี่ยวกับการมาของนักยูโดญี่ปุ่นคนนี้

เรื่องดราม่าจะจบลงยังไง โปรดติดตามตอนต่อไป


ปล. ไรท์อัพคืนกำไร อัพถี่ขนาดนี้ ก็คอมเม้นท์ให้กำลังใจแก้กระหายให้ไรท์หน่อยนาาาาา ยอดแอดเฟบเพิ่มขึ้นทุกวันๆ เดี๋ยวไรท์จะหมดกำลังใจ แล้วไฟในการอัพจะมอดนะเออ ><


#ฟิคเทพแช


สั่งจอง คลิ๊กเลย
























© themy butter
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,057 ความคิดเห็น

  1. #1015 pearl lotus (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 02:25
    สงสารทั้งเรียวคุง ทั้งเทพแช ขอให้แฝดเรียวคุงเข้าใจ
    #1,015
    0
  2. #930 supernei (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 17:48
    ฮือ ดราม่า อดีตพี่แชช่างน่าเศร้า
    #930
    0
  3. #878 emptyq_ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 10:29
    แบบนี้นี่เอง ให้อดีตมันเป็นบทเรียนนะแช อย่าไปจมกับมััน ขอให้สักวันเรียวเข้าใจนะ ;_;
    #878
    0
  4. #827 GybzyOlity (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 05:56
    ความหลังมันเป็นแบบนี้นี่เอง 

    สงสารทั้งเรียวและฮยองวอน 
    #827
    0
  5. #773 เซ็นสึยะ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 21:07
    สงสารอะโอ้ยยยย TT
    #773
    0
  6. #697 ยองฮีของเซบ (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 10:28
    ฮยองวอนก็ผิดจริงๆนั่นแหละ แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจ ทำไมชีวิตแกมันดราม่าขนาดนี้เนี่ยยยยย
    #697
    0
  7. #633 Ct.cho (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 10 มีนาคม 2559 / 07:54
    งือ ฮยองวอน ม่ะเป็นไรน่ะ
    ฮืออออ สงสารเทพแชของวอนโฮจัง
    ทำไมพ่อท่านเทพเเชถึงใจร้ายแบบนี้วะ เห็นแก่ตัวชิบเป๋ง กลัวตัวเองเสียชื่อเนี่ยนะ เหอะ
    #633
    0
  8. #609 9tula (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:45
    ตกใจแรงตอนที่รู้ว่าผลักเพื่อนตกสะพาน ผิดแหละ แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจนี่เนอะ ไม่มีใครอยากทำกับเพื่อนคนเดียวของตัวเองแบบนั้นหรอก โถ.. ชีวิตเทพแชนี่มัน..ㅠㅠ เข้มแข็งไว้นะ ยังไงก็ต้องสู้ คราวนี้เทพแชจะได้เป็นแชมป์ที่ใสสะอาดจริงๆไง ต้องชนะนะรู้มั้ย
    #609
    0
  9. #476 Eunhyukkie (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 21:38
    งือออออ สงสารรรร 
    #476
    0
  10. #462 Minni987 (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 22:09
    พี่แชมีแต่ฉากดร่ามา สงสารจัง ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดีนะ เชืาอว่าพี่ไม่ได้ตั้งใจไม่ง่้นจะเสียใจขนาดนี้หรอ
    #462
    0
  11. #460 Crowdy in (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 20:12
    พี่วอนโคตรหล่ออ่ะบอกเรยยย

    เทพเเชกลับไปคุยให้รุ้เรื่องเรยยยยจิได้ไม่คาใจ

    มาม่ามาเต็มมมมTAT จิร้องงงง
    #460
    0
  12. #458 love chen (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 16:21
    ฮือออออออ ไม่คิดเลยว่าเทพแชตะมีอดีตเจ็บปวดขนาดนี้ ไรท์สู้ๆน้าา
    #458
    0
  13. #457 NanYeollie (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 16:05
    สงสารเทพแชแฮะ นึกภาพตอนที่เล่าเรื่องให้พี่โฮซอกไปแล้วก็ร้องไห้ไป..คนอ่านแทบขาดใจ..สงสาร

    วอนโฮเค้าไม่เกลียดฮยองวอนหรอกนะเค้ารักนายจะตาย เวลาเสียใจก็มีแค่วอนโฮคนเดียวที่คอยมาอยู่เป็นเพื่อนมาฟังฮยองวอนระบายความทุกข์แล้วก็ทุกข์มากกว่าด้วยเวลาเห็นฮยองวอนร้องไห้

    หวังว่าดราม่านี้จะเคลียร์ได้เร็วๆนะ

    สงสารเทพแชจริงๆเลยที่ต้องมารู้สึกผิดกับสิ่งที่ตัวเองไม่ได้ตั้งใจทำแบบนี้ เป็นเพราะพ่อคนเดียวเลย!!
    #457
    0
  14. #456 ` B.Y. (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 15:46
    อ่า ดราม่ามีตลอดเลยสินะ T____T สงสารทั้งฮยองวอนและเรียว... (สงสารมินฮยอกด้วยที่เสียคะแนนเพราะเลว(?)ไม่เท่าโฮซอก 55555) แต่คือขอบคุณโฮซอกจริงๆที่เลว(?)และขี้ตื้อ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฮยองวอนให้อยู่คนเดียว ขอบคุณที่เป็นเงาของฮยองวอน ขอบคุณจริงๆ T-T
    เชื่อนะว่าเรียวจะต้องหายดีและเข้าใจฮยองวอน (ดีไม่ดีเรียวอาจจะเป็นม้ามืด #ผิด 555) และเชื่อนะว่าทุกคนจะไม่ทิ้งฮยองวอนไปไหนโดยเฉพาะมินฮยอก.. ขอโอกาสให้มินฮยอกบ้างค่ะ ให้ฮยองวอนได้เติมวิตามิน พลังและกำลังใจ 55555555

    ปล. คุณพ่อนิสัยไม่ดี ... /ลงชื่อแบนคุณพ่อ
    ปล2. เทพแชสู้ๆ
    #456
    0
  15. #454 Newclear Kun (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 12:12
    พอยังไม่รู้ก็อยากรู้ พอรู้แล้วไม่อยากดราม่า แต่สุดท้ายมันก็มา งื้ออออ หน่วงแปลกๆอ่าาาา ขนลุกเลยตอนเทพแชเล่าเรื่องให้วอนโฮฟัง สู้ๆนะเทพแชคนเก่ง มันต้องผ่านไปได้ มีคนอยู่เคียงข้างอีกเยอะ เห็นมั้ยเงาของนายนะ (อิน)

    รักไรท์ ไรท์อัพถี่ เอาอีก เอาอีก สู้ๆค้าบบบบ
    #454
    0
  16. #452 Solu (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 09:50
    ไรท์จะเริ่มโคลงการเเจกมาม่าต้านภัยหนาวเเล้วใช้ไหมครับ
    #452
    0
  17. #451 PP.Pongpang (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 08:40
    แชคงต้องไปขอโทษเรียวจากใจจิงไม่ใช่หนีมายังงี้ปัญหาจะได้จบ ชีวิตเทพแชไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบสงสาร สงสารจิงๆ เพราะพ่อคนเดียวทำอะไรไม่นึกถึงใจลูก นึกว่าหมดเรื่องแม่แล้วจะหมดดราม่าที่ไหนปมเยอะ ต้องค่อยๆคลาย แต่ยังไงก็ยังมีคนเคียงข้างเทพแชอยู่เยอะนะ
    #451
    0
  18. #449 Bybenya (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 08:26
    อมกเหลือเชื่อเลยเป็นเเฝดกัน......ดราม่ามากกT_T
    #449
    0
  19. #447 ILoveNuNeo (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 08:09
    อ๋อเซย์จิเป็นแฝดของเรียวนี่เองคงจะแค่นฮยองวอนแทนเรียวมากๆแน่เลย อยากให้เรียวฟื้นมาเร็วๆจังจะได้ปรับความเข้าใจกับเทพแช T_T
    #447
    0
  20. #445 Minhoon (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 07:46
    วอนโฮนี้ทำทุกอย่างจริงๆที่จะอยู่กับเทพแช ; _ ; เทพแชอย่าคิดมากนะ.. เรียวต้องให้อภัยเทพแชอยู่แล้ว.. เทพแชไม่ได้ตั้งใจไม่ใช่หรอ.. อย่าเศร้าเลย TT
    #445
    0
  21. #443 PraeKyungDO (จากตอนที่ 49)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 02:39
    ฮื้ออออออออ ดราม่าาา เทพแชไม่ได้ตั้งใจนะเซย์จิคุง ... ไม่มีใครอยากให้เรื่องเป็นแบบนี้หรอก โห่ยยย วอนโฮอยู่ข้างๆเทพนะ ฝากเทพด้วยนะ ;3;
    #443
    0