[Monsta X] High School

ตอนที่ 44 : High School : CHAPTERS 41

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,398
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    5 ธ.ค. 58

© themy butter


Chapters 41

 

            ผมตื่นแต่เช้า อันที่จริงก็เหมือนเคย ผมนอนไม่ค่อยหลับ ก็เลยอาบน้ำแล้วลงมาข้างล่าง เจอกับคุณแม่ที่แต่งตัวเหมือนจะออกไปข้างนอกเข้าพอดี


            “ตื่นเช้าจังลูก ฮยองวอน”


            “ครับ”ผมยิ้มเขินๆ นานๆทีจะมีคนพูดว่าผมตื่นเช้านี่นะ “คุณแม่จะออกไปไหนเหรอครับ”


            “แม่ว่าจะออกไปตลาดน่ะ ของสดในตู้เย็นไม่มีเลย”


            “งั้นผมไปด้วยนะครับ จะได้ช่วยถือของ”


            “ไปสิลูก”


            ผมยิ้มแล้วถือกระเป๋าที่คุณแม่ถืออยู่มาถือเอง ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกัน ใช้เวลาเป็นชั่วโมงเหมือนกันในการซื้อของ มันก็รู้สึกสนุกไปอีกแบบนะ ผมไม่สงสัย หรือคาใจอะไรอีกแล้ว ว่าทำไมวอนโฮถึงเป็นคนอารมณ์ดีและมีรอยยิ้มอยู่เสมอ ไอ้เจ้านั่นมันได้แม่มาเต็มๆเลย ผมสบายใจจัง


            “ไปไหนกันมา”


            ทันทีที่เปิดประตูบ้าน ลูกชายตัวจริงของบ้านนี้ก็ส่งเสียงยานๆมาทันที คุณแม่ยิ้มแล้วเขกหัววอนโฮเบาๆ


            “ตื่นสายโด่งเชียว ดูซิต้องให้ฮยองวอนไปช่วยแม่เนี่ย”


            “ก็ทำไมไม่เรียกฉันล่ะ”


            ผมยักไหล่ ไม่ได้ตอบแต่เดินเอาของเข้าไปเก็บไว้ในครัว ส่วนคุณแม่ก็เตรียมจะทำมื้อเช้า ผมเลยเตรียมเป็นลูกมือท่านบ้าง


            “โฮซอก จัดโต๊ะเลย วันนี้แม่ไม่มีเวลาทำอะไรมาก เดี๋ยวพอทำมื้อเช้าให้เสร็จแล้ว แม่จะออกไปข้างนอกกับแม่กีฮยอน”


            “ไปไหนอ่ะแม่”


            “ธุระของผู้หญิง ไม่เกี่ยวกับเราหรอกน่า”ทานตอบแล้วยิ้มหวานให้ผม “ฮยองวอนก็ตามสบายเลยนะลูก แล้วเดี๋ยวเย็นๆแม่กลับมา”


            “ครับ”


            อะไรๆมันก็ผ่านไปรวดเร็วมาก เผลอแป็บเดียว คุณแม่ก็ออกไปข้างนอกแล้ว ส่วนไอ้เตี้ยนั่นห็หายไปไหนก็ไม่รู้ ผมเลยเดินไปนั่งที่โซฟาห้องนั่งเล่น แล้วมองไปรอบๆเพื่อหาอะไรทำ


            เวลาว่างๆแบบนี้ผมทำอะไรนะ


            ...


            นอนไง


            “อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะเทพแช”


            ผมสะดุ้งแล้วหันไปมองข้างหลัง ไอ้เตี้ยถือถุงอะไรบางอย่างแล้วมองหน้าผมเหมือนรู้ทัน “มาหาอะไรสนุกๆทำกันดีกว่า”


            “อะไรสนุก มีอะไรสนุกๆด้วยหรือไง”


            “คิดว่ามีไหมล่ะ”


            “.///. ไปไกลๆเลยไป”ผมพูดเสียงแผ่วแล้วดันหน้าวอนโฮให้ไปห่างๆ


            จู่ๆมันก็โน้มตัวลงมาพูดใกล้ๆทำไม แถมยังมาทำเสียงแบบนั้นอีก ไอ้บ้านี่


            “หึๆๆๆ”วอนโฮหัวเราะในลำคอก่อนจะเอาของในถุงนั่นออกมา เป็นเครื่องเกมน่ะ “มาเล่นเกมกัน”


            “มาชวนฉันไม่กลัวแพ้หรือไง นี่บอกไว้เลย ฉันไม่ได้เก่งแค่กีฬานะเว้ย”


            “หึๆๆ งั้นก็บอกไว้เลย ว่าถึงชีวิตจริงฉันจะเล่นกีฬาไม่เก่ง แต่เกมนี่ฉันไม่แพ้ใคร ขอบอก”


            “งั้นก็มาเล้ยยยยย”


            การดวลเกมของเราเลยเริ่มต้นขึ้น ตอนอยู่ญี่ปุ่นผมเล่นคนเดียวอยู่บ่อยๆนะ ฝีมือผมไม่ธรรมดาหรอก แต่ไอ้เตี้ยนี่มันก็ไม่ธรรมดาเหมือนกัน เล่นกันมานานขนาดนี้ยังไม่รู้ผลเลย จนต้องพักครึ่งก่อนเนี่ย


            ผมเอนตัวลงนอน ในขณะที่ไอ้เตี้ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย


            “ว่าไง”


            ชักจะง่วงแล้วสิ เปลือกตามันหนักๆ งืมมมม ผมนอนดีไหมนะ


            “มะ ไม่รู้สิ ตอนนี้ฉันอยู่บ้านอ่ะ...จะ จริงเหรอ หายไปไหนอ่ะ...ฉันไม่รู้จริงๆ...ถ้างั้นเดี๋ยวฉันจะลองโทรให้นะ”


            ผมเด้งตัวขึ้นนั่ง ฟังจากบทสนทนาและสายตาที่มองผมนี่ผมก็ค่อนข้างแน่ใจนะ ว่าคงไม่พ้นเรื่องผม และปลายสายก็คงเป็นกีฮยอนแหงเลย


            “ฮู่ววว เกือบตาย”วอนโฮเป่าปากอย่างโล่งอกหลังจากกดวางสาย


            ผมเลยยักไหล่ “นายไม่ต้องโกหกก็ได้นะ ถ้ามันจะลำบากขนาดนั้น”


            “ก็นายยังไม่พร้อมเจอพี่ชยอ.. เอ่อ พร้อมเจอใครไม่ใช่เหรอ ฉันยังไม่อยากให้นายต้องเสียใจน่ะ”


            ผมยิ้ม เมื่อเช้าผมก็โทรหามินฮยอกแล้วล่ะ ผมบอกแค่ว่าผมสบายดี และยังไม่อยากกลับโรงเรียน ตอนแรกเจ้านั่นก็จะออกมาหาผมนะ แต่ผมห้ามเอาไว้ และไม่ได้บอกว่าผมอยู่ที่ไหน มินฮยอกก็เลยย้ำว่าให้ผมดูแลตัวเองให้ดีและมีเรื่องอะไรให้โทรหา


            ผมมีเรื่องอยู่ก็จริง..


            แต่มันดันเป็นเรื่องที่ผมไม่อยากจะบอกใครน่ะสิ


            “แม่บอกจะกลับมาเอาของ สงสัยคืนนี้ไม่ได้กลับมานอนบ้านแล้วอ่ะ”วอนโฮหันมามองผมหลังจากมองข้อความในโทรศัพท์


            “อืม”


            “ฮยองวอน อยู่บ้านกันแค่สองคน อย่าทำอะไรฉันนะ”


            ผมเบ้ปากแล้วถีบวอนโฮจนมันกระเด็นตกโซฟาไป หมั่นไส้จริงๆไอ้ท่าทางแบบนี้น่ะ “สมน้ำหน้า”


            “นายแม่ง โหดตลอดอ่ะ”


            ผมยิ้ม พร้อมกับเสียงออดหน้าบ้านดัง วอนโฮเลยเด้งตัวขึ้นแล้ววิ่งไปหน้าบ้าน ผมลุกขึ้นตามแล้วเดินออกไปช้าๆ และรู้สึกพลาดมากๆที่เดินออกมา


            “เนี่ยเหรอวอนโฮ ที่บอกว่าไม่รู้ว่าฮยองวอนอยู่ไหน”


            “เอ่อ..”วอนโฮอ้าปากพะงาบๆ พูดอะไรไม่ออก


            ผมเลยเดินไปยืนอยู่ตรงหน้ากีฮยอนแทน “อย่าโทษวอนโฮมันเลย ฉันเป็นคนขอร้องให้โกหกให้เองแหละ”


            “ทำไมล่ะฮยองวอน”กีฮยอนถามผม “รู้ไหมว่าพี่ฮยอนอูเป็นห่วงนายมากเลยนะ”


            “...”


            “จู่ๆนายก็หายไป ติดต่อก็ไม่ได้ พี่ฮยอนอูตามหานายไปทั่วเลย”


            “..เขาจะตามหาทำไมล่ะ”ผมถามเสียงเรียบก่อนจะผงะอย่างตกใจ


            “ก็เพราะเป็นห่วงยังไงล่ะ!!!


            “พะ พี่ชยอนู”วอนโฮเรียกคนที่โผล่มาตรงหน้าอย่างตกใจ


            ในขณะที่ผมถอยหลัง แต่ยังจ้องตาเขาไม่หลับสายตา “พี่จะมาเป็นห่วงผมทำไม”


            “แล้วทำไมถึงไม่ได้ คิดว่าทำอะไรอยู่ฮะฮยองวอน นายไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ นายอายุ 17 แล้ว ไม่ใช่เด็กสามขวบที่เวลาไม่พอใจอะไรก็หนีออกมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ!!


            “พี่คิดว่าพี่เป็นใคร แล้วมายุ่งกับผมทำไม มีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนผม เป็นแค่คนอื่นแท้ๆ”


            “แชฮยองวอน”


            “หึ!”ผมหันหน้าหนีไปทางอื่น ผมไม่ควรเจอเขาตอนนี้เลย ผมยังไม่พร้อม


            “พี่ตามหานายไปทั่ว เป็นห่วงจนแทบบ้า แต่นายกลับพูดแบบนี้เหรอ”


            “งั้นก็ไม่ต้องมายุ่งกับผมสิ!! ผมจะไปทำอะไร หรือจะไปตายที่ไหนมันก็เรื่องของผม ไม่ต้องมาห่วงผม เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน”ผมตะโกนอย่างเหลืออดก่อนจะผลักร่างหนากว่าให้พ้นทางแล้ววิ่งเต็มแรง


            ผมเกลียด


          ...


          เกลียดเขาที่สุดเลย

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 




 

            ผมวิ่งมาแบบไร้จุดหมายปลายทาง ผมไม่รู้ว่ามีคนตามมาไหม แต่ตอนนี้ข้างหลังไม่มีใคร เมื่อคิดว่าวิ่งมาไกลมากพอแล้วผมก็ทิ้งตัวลงนั่งบนพื้นหญ้า ก่อนจะยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มออก


            “ฮึก..”


            ทำไมต้องมายุ่งกับผม ทำไมต้องมาเกี่ยวข้องกับผม ทำไมผมต้องมีคนแบบนั้นเป็นพี่ด้วย


            ผมฟุบหน้าลงกับต้นแขน ร้องไห้สะอึกสะอื้นเหมือนเด็ก ผมเหนื่อยแล้ว..


            ผมสู้ต่อไปมาไหวแล้วจริงๆ


            “ฮยองวอน”


            ผมรีบลุกขึ้นยืนเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นหู “ผมบอกว่าอย่ามายุ่งกับผม”


            “ฟังพี่ก่อนได้ไหม”


            “ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ไปให้พ้น ผมเกลียด เกลียดคนอย่างคุณที่สุดเลย!!!!


            ผมถอยหลังหนี ในขณะที่เขาก้าวเข้ามา ถอยหลัง โดยลืมนึกไปว่าข้างหลังของผม เป็นแม่น้ำกว้าง จนในที่สุด


            ตู้ม


          “ฮยองวอน!!!!!!

            ผมได้ยินเสียงเรียก พร้อมกับที่ร่างของผมดำดิ่งไปใต้น้ำ ผมพยายามตะเกียกตะกาย แต่จู่ๆแรงมันก็หมดขึ้นมาดื้อๆ ผมกำลังจมลงไป สติของผมกำลังจะหายไป


            แม่ครับ..


          ...


          แม่ไม่อยากเจอผมจริงๆเหรอ


          ...


          แต่ผมอยากเจอแม่ ..ผมยังไม่อยากตาย


            “ฮยองวอน ไหวไหม ฮยองวอน”


            ผมสูดอากาศทันทีที่ตัวของผมพ้นน้ำขึ้นมา ก่อนที่จะถูกลากขึ้นมาบนฝั่ง ผมไออย่างทรมาน รู้สึกเหมือนว่าผมกำลังจะตาย แต่ก็มีคนมาช่วยผมเอาไว้


            “ฮึก..”


            ผมร้องไห้ด้วยความกลัว เมื่อกี้นี้.. ผมกลัวจริงๆ ผมกลัวว่าผมจะตายทั้งที่ยังไม่ทันได้เจอแม่อีกครั้ง


            พลั่ก


            “ทำบ้าอะไรของนาย!!!!!


            ใบหน้าผมหันไปด้านข้างหลังจากโดนเหวี่ยงหมัดใส่อย่างแรง พร้อมกับที่มือหนาตรงมาเขย่าร่างผม “ทำบ้าอะไรฮะ นายอยากตายนักหรือไง โง่หรือเปล่า”


            “ฮือ..”


            “เด็กโง่ นายมันโง่ที่สุดเลย”


            ผมถูกดึงเข้าไปกอด ตัวที่เปียกชื้นเหมือนกันกำลังสั่นเทา ทำให้ผมรู้ว่าเขาก็กำลังร้องไห้ นั่นยิ่งทำให้ผมร้องไห้หนักมากกว่าเดิมเสียอีก


            “ฮยองวอน”


            “ฮือ..”


            “ไปหาแม่กันนะ..”































พี่นู จะพาไปหาแม่แล้วววววววววว 

ความฝันของเทพแชเป็นจริงแล้ว ไรท์แต่งไปน้ำตาซึมไป

สงสารเทพแชจังเลย เวลาร้องไห้เนี่ย เอาให้เคลียร์นะพี่นู แล้วกลับมาเป้นพี่น้องที่รักกัน

ทำให้ครอบครัวที่เทพแชโหยหาเป็นความจริงที


ใครยังไม่ได้สั่งจองฟิคเรื่องนี้ อย่าพลาด คลิ๊กเลย


ภาพลิงค์ที่แปะไว้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,057 ความคิดเห็น

  1. #1010 pearl lotus (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 01:47
    ฮื่ออออย่าตบตีกันค่ะ ไปหาคุณแม่กันดีกว่า ไม่ร้องแล้วนะเทพแชจะได้เจอคุณแม่แล้ว
    #1,010
    0
  2. #925 supernei (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 16:14
    ฮือ ดราม่ามากอ่ะ อ่านไปสงสารพี่แชิย่างจับใจเลย
    #925
    0
  3. #873 emptyq_ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2559 / 22:42
    ไม่อยากจะโทษแชเลยเพราะคนมันเสียใจมากอะ ฮือ จะได้เจอแม่แล้วนะแช ;_;
    #873
    0
  4. #822 GybzyOlity (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 05:04
    โอยจะร้องไห้

    ฮยองวอนสุ้ๆนะ จะได้เจอแม่แล้ว
    #822
    0
  5. #768 เซ็นสึยะ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 23:20
    น้ำตาซึมเลยอะงื้ออออ TT
    #768
    0
  6. #692 ยองฮีของเซบ (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 09:26
    ฮือออออออ เศร้าอ่ะ แต่อย่างน้อยพี่นูก็จะพาไปหาแม่แล้วนะ สู้ๆฮยองวอน
    #692
    0
  7. #604 9tula (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:41
    เกือบร้องไห้เลยง่ะ ฮืออออ ก็รู้นะว่าทั้งรักทั้งเป็นห่วง แต่มันก็รุนแรงไปทั้งคู่แหละนะ ทำไมไม่คุยกันดีๆล่ะหือ /จับตีมือทั้งพี่ทั้งน้อง
    พี่นูโหมดโหดมาอีกแล้ว คนที่ช่วยฮยองวอนจมน้ำตอนเด็กๆก็พี่นูใช่มั้ย ตอนนี้ก็ช่วยอีกรอบ พี่เขาก็จะช่วยตลอดไปเลยแหละเทพแช ใครจะยอมปล่อยให้น้องตัวเองเป็นอะไรไปเล่าㅠㅠ อย่าโกรธกันเลย ไปหาแม่ๆ
    #604
    0
  8. #407 *Heineken* (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 14:00
    ภาพลอยมาตอนพี่ชยอนูดุแช โหมดโหดนี่มันดีกับใจจริงๆ ค่ะ ;-; ขอบคุณวอนโฮที่ทำให้แชสบายใจขึ้นบ้าง ดูกับแชตลอดตอนที่มีปัญหามีเรื่องไม่สบายใจ แล้วตอนนี้พี่นูเขาก็มาหาน้องจะพาน้องไปเจอแม่แล้ว ถ้าแชเจอแม่ แชมีความสุขคนที่มีความสุขร่วมด้วยมากที่สุดคงเป็นวอนโฮ
    #407
    0
  9. #406 Solu (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 13:33
    ทั้งสงสารทั้งดีใจ เเละไม่รู้จะเม้นอะไรต่อเเล้ววว ฮืออออ
    #406
    0
  10. #405 PP.Pongpang (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 12:26
    ไม่รู้จะเม้นไรเลย นึกว่าจะม่ากว่านี้ อินี่เสพติดมาม่า สงสารก็สงสารแต่อยากหน่วงมากกว่านี้ รอปัญหาคลี่คลายทุกอย่างคงจะดีขึ้น
    #405
    0
  11. #404 Newclear Kun (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 09:35
    จะเจอแม่แล้ววววว เย่ๆๆๆ สู้ๆนะเทพแช สู้ๆนะไรท์ จุ๊ฟ ????
    #404
    0
  12. #403 Kamsai624 (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 07:44
    ฮืออ สงสารเทพเเชอ่ะะ
    #403
    0
  13. #402 ILoveNuNeo (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 07:00
    อมก. ปวดใจมากกก ดราม่าสุดๆ T[]T
    #402
    0
  14. #401 Bybenya (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 06:11
    ฮือออจัลล้องงงงง คุณเเชจะได้ไปเจอเเม่เเล้ว;----;
    #401
    0
  15. #399 จุนเนเน่ที่รัก (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 01:01
    งื้อออ น้ำตาซึมเลยทีเดียวไรท์งับเค้าซึ้งอ่าาา ร้องไห้แย้วว ?..? แต่ก็แอบดีใจเทพแชจะได้เจอแม่แล้ว
    #399
    0
  16. #398 ` B.Y. (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2558 / 00:46
    โอ๊ยตอนนี้ .... T______T พี่นูรีบอธิบายมาด่วน !! ปวดใจโคตรๆตอนฮยองวอนบอกว่าเกลียด .... ฮือออออ แชต้องใจเย็นๆแล้วฟังพี่เขานะลูก เชื่อเถอะว่าพี่เขามีเหตุผลที่ดี จะได้ไปเจอแม่และอยู่กันอย่างมีความสุขพร้อมหน้าพร้อมตาไง ฮืออออ
    #398
    0
  17. #397 PraeKyungDO (จากตอนที่ 44)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 23:19
    ฮื้ออออ ดีใจจจ เทพแชจะได้เจอแม่แล้วววววว สหบกสกาปลเลเสดชดสจ เศร้าตามเทพเลย ;-;
    #397
    0