( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 9 : Chapter 7 :: เซอร์แทยง ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,971
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 186 ครั้ง
    24 ต.ค. 60

Chapter 7 :: เซอร์แทยง ::

      “มาร์ค!!”


      ฉันเอ่ยชื่อของชายหนุ่มที่ต่อยแจฮยอนออกมาเสียงดังด้วยความตกใจ สีหน้าและท่าทางของแจฮยอนพร้อมจะปล่อยหมัดใส่มาร์ค แต่เธอรีบเข้าไปกางแขนบังเขาไว้ก่อน

       “หยุดเดี๋ยวนี้นะแจฮยอน!” 
 
      “หึ!”


      แจฮยอนไม่ได้จะทำตามที่หญิงสาวบอก เพียงแต่เขาแค่คิดว่าเดี๋ยวก็มีเวลาเอาคืน

       “เขาทำอะไรเธออนันตเซีย?!” มาร์คจับไหล่ของหญิงสาวให้หันกลับมาด้วยความรวดเร็ว

       “เอ่อ...”

       “ไม่เห็นรึไงว่ากำลังจูบกันอยู่...”

       “แจฮยอน!”

       “เห็นว่าจูบ แต่เขาบังคับเธอใช่มั้ย?!” มาร์คถามเธอด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะเป็นห่วง หญิงสาวจึงพยักหน้ารับเบาๆ จนชายหนุ่มทำท่าจะต่อยกันอีกรอบ

       “หยุดมาร์ค!” เธอว่าพร้อมกับดึงเขากลับมา

       “ฉันไม่เป็นไรแล้ว เราออกไปข้างนอกกันเถอะ” เธอว่าพร้อมกับดึงชายเสื้ออีกคนให้ตามออกไป โดยที่ไม่ได้หันหลังกลับไปมอง










       ไอแอมเดินลูบแขนตัวเองอย่างเหม่อลอยโดยลืมไปว่ามีคนเดินมากับเธอข้างๆ ชายหนุ่มที่สูงกว่ามองเธอด้วยสายตาที่เป็นห่วง


      “เธอโอเคแน่นะอนันตเซีย?” มาร์คมายืนข้างหน้าเธอและถามอีกรอบ


      “อืม นายส่งฉันแค่นี้ก็ได้นะมาร์ค คนอื่นคงสงสัยแย่ถ้าเราเดินเข้าไปที่ห้องอาหารพร้อมกัน” 


      มาร์คไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่เขากลับจับมือของเธอขึ้นมาถือเอาไว้ ด้วยสีหน้าที่เหมือนกำลังขอโทษเธออยู่


      “เธอยังโกรธเรื่องวันนั้นอยู่ใช่มั้ย?”

      “ขอโทษนะมาร์ค แต่ฉันจำอะไรไม่ได้เลย...แล้วก็ขอบคุณสำหรับเรื่องในวันนี้” หญิงสาวค่อยๆดึงมือตัวเองกลับมาพร้อมกล่าวขอบคุณอีกคน ถึงตอนนี้คนที่หน้าปราสาทจะไม่พลุกพล่าน เธอก็ยังเห็นว่าหลายสายตากำลังมองมาอยู่ดี

      “เธอจำมันไม่ได้จริงๆใช่ไหม?” 


      “อืม...นายก็คงจะรู้ข่าวของฉันใช่มั้ย?” เธอถามพร้อมกับยิ้มให้เขา


      “ถ้าอย่างนั้น..ฉันขอโอกาสแก้ตัวสักครั้ง...”


      “นายไม่มีอะไรให้แก้ตัวหรอกมาร์ค ฉันไม่ใช่อนันตเซียคนเดิมแล้ว” เธอว่า ก็เธอคือไอแอม ไม่ใช่อนันตเซียจริงๆ


      “ขอบคุณนะอนันตเซีย” เขากล่าวพร้อมกับยิ้มให้เธอ


    ถึงแม้ว่าเธอจะรู้สึกแปลกๆเวลาคุยกับมาร์ค แต่ตราบใดที่เขายังนิสัยดีกว่าแจฮยอนเธอก็โอเคกว่าอยู่แล้ว










        หลังอาหารเย็นวันนี้อนันตเซียรีบเข้าห้องอย่างรวดเร็วเพราะเธออยากสนใจอย่างอื่นมากกว่าเรื่องในวันนี้ของแจฮยอนที่อยู่ในหัว หญิงสาวกำลังนึกถึงหนังสือที่เธอยังไม่ได้อ่านมัน ‘การหายไปของมอร์แกน’


       ไอแอมเปิดลิ้นชักออกมาแต่ก็ไม่พบหนังสือที่เธอกำลังหาอยู่


       เธอจำได้ว่าเก็บไว้ในนี้นี่...

        หรือจะเอาไปวางไว้ที่อื่น...


        หญิงสาวค้นหาหนังสือทุกซอกทุกมุมในห้องตัวเองจนแล้วจนเล่าแต่ก็ยังไม่พบ จนต้องนึกย้อนกลับไปดูว่าตัวเองเผลอเอาติดไปเรียนด้วยรึเปล่า แต่พอไปหาที่กองหนังสือเรียนก็ไม่พบ


       แล้วมันหายไปไหนนะ...



       ขาเรียวรีบก้าวออกไปจากห้องก่อนจะผ่านห้องนั่งเล่นรวมที่ทุกคนกำลังนั่งเล่นพูดคุยกันอยู่ เห็นท่าทางรีบๆของอนันตเซียทำให้ชายหนุ่มอดสงสัยไม่ได้

       “เธอจะไปไหนอนันตเซีย?” เจโน่ถามอีกคนออกไป

       “ไปห้องสมุด..” 

        “ตอนนี้เนี่ยนะ?!” เขาถามพร้อมมองนาฬิกา นี่มันสองทุ่มแล้ว

         “ฉันไปแปปเดียว เดี๋ยวมานะ” พูดจบก็วิ่งออกจากโดมไปตัวปราสาทอีกครั้ง คราวนี้เธอจะรีบหามันให้เจออย่างรวดเร็วเลยคอยดู



        เมื่อพาร่างของตัวเองมาถึงห้องสมุดในเวลาไม่กี่นาที ไอแอมก็ต้องพบกับความประหลาดใจเมื่อพบว่าโซนหนังสือต้องห้ามถูกปิดประกาศเอาไว้

        มีหนังสือถูกขโมยออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาต... 


       “ท่านหญิง...”


        น้ำเสียงทุ้มทำให้หญิงสาวที่กำลังใช้ความคิดหันไปมองอย่างตกใจ


        “เซอร์แทยง” ไอแอมเอ่ยอย่างโล่งอกเมื่อเห็นคนตรงหน้า


         “มาหาหนังสือเหรอพ่ะย่ะค่ะ?” ชายหนุ่มถามเธอพร้อมรอยยิ้ม เวลาแทยงยิ้มแล้วเหมือนแมวเลยแฮะ


         “ใช่...แต่ว่าทำไมโซนหนังสือต้องห้ามถึงปิดเหรอ?” 

         ถึงจะรู้อยู่ว่าปิด แต่เธอก็อยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติม ว่าตกลงหนังสือที่หายไปคือเล่มไหน

         “มีคนเอาหนังสือออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาตพ่ะย่ะค่ะ ทางบรรณารักษ์ก็เลยเข้มงวดมากขึ้น เห็นว่าหายไปวันที่กระหม่อมเจอท่านหญิงพอดี...” ชายหนุ่มลดเสียงพร้อมกับมองเธอ แต่นั้นกลับเป็นสายตาที่ไอแอมไม่กล้าจะสบตากับเขาจนต้องหันไปมองทางอื่น


       “อ่อ... วันนั้นที่ฉันเข้าใจผิดสินะ” เธอรีบแก้ตัวพร้อมกับยิ้มเขินๆ
พอเห็นแทยงยิ้มออกมาก็ค่อยยังชั่วขึ้นมาหน่อย เขาคงไม่สงสัยเธอใช่ไหมนะ...


        “แล้วท่านหญิงหาหนังสืออะไรอยู่พ่ะย่ะค่ะ ให้กระหม่อมหาช่วยมั้ยพ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มเอ่ยอาสา

       “อย่าเลย เดี๋ยวเซอร์แทยงไม่มีเวลาพักผ่อนพอดี” แซวไปแบบนั้นแต่ก็ไม่อยากให้อีกคนรู้ว่าหนังสือที่เธอต้องการหามันอยู่ในโซนหนังสือต้องห้าม


        “กระหม่อมพักผ่อนมาทั้งวันแล้วพ่ะย่ะค่ะ มีเวลาให้ท่านหญิงเต็มที่ ท่านหญิงจะได้ไม่ถูกขังอยู่ในห้องสมุดอีก..” 


        ถึงจะพูดด้วยน้ำเสียง ท่าทาง ใบหน้าที่สุภาพ แต่ไอแอมกลับรู้สึกเหมือนเธอกำลังโดนว่ายังไงไม่รู้แฮะ


       “อ่อ...ฉันมาหาหนังสือไปทำรายงานวิชาสัตว์วิเศษนะ ที่เราเรียนด้วยกันไง” หญิงสาวว่า หลังจบคาบอาจารย์ชินดงก็สั่งให้พวกเธอทำรายงานมาส่ง ซึ่งในวิชานั้นแทยงก็เรียนอยู่กับเธอด้วย 


       “กระหม่อมก็ยังไม่ได้ทำเลยพ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มว่า เขาไม่ได้มีความกระตือรือล้นในการเรียนขนาดนั้น

        “ถ้าอย่างนั้นก็หาหนังสือไปก่อนสิ แล้วเดี๋ยวค่อยทำวันหลังก็ได้” ไอแอมบอกอีกคน อย่างน้อยเธอก็หาข้ออ้างในการมาห้องสมุดได้แล้วละ



       แทยงตั้งใจหาหนังสือช่วยเธอแบบจริงจังมากจนไอแอมเริ่มรู้สึกผิดที่โกหกเขา เธอจึงอาสาที่จะทำรายงานให้

       “นะๆ ให้ฉันทำรายงานตอบแทนที่เซอร์แทยงช่วยฉันหาหนังสือเถอะ” เธอว่าพร้อมกับมองหน้าอีกคน ตอนนี้พวกเขาอยู่ระหว่างทางเดินกลับหอพักของไอแอม

       “ถ้าทำแบบนั้นกระหม่อมก็คงไม่มีความรู้ในหัวเลยพ่ะย่ะค่ะท่านหญิง” ชายหนุ่มว่ายิ้มๆ แต่ไอหน้ายิ้มๆนี่แหละที่เธอไม่แน่ใจว่าประโยคตะกี้หลอกด่าเธออีกรอบหรือเปล่า


        แต่ถึงแทยงจะว่าเธอก็ไม่เป็นไรหรอก เพราะแทยงหล่อแล้วยังใจดีด้วย สเป็คไอแอมทุกอย่างเลยยยย

        ความจริงหญิงสาวเองก็ไม่ได้อยากจะห่างจากแทยงตอนนี้หรอก ดูเหมือนว่าเธอจะชอบเขาเข้าซะแล้ว


      “ถ้าอย่างนั้นท่านหญิงสอนกระหม่อมแทนได้มั๊ยพ่ะย่ะค่ะ เราจะได้ความรู้กันทั้งคู่” 
ข้อเสนอของแทยงทำให้หญิงสาวรีบพยักหน้าตอบตกลง ไม่รู้ทำไมเธอถึงใจง่ายกับเซอร์แทยงได้ขนาดนี้ เพราะรอยยิ้มน่ารักๆของเขาแน่ๆ

        ฮรึกกก ใจบางทุกทีเวลาเห็นเซอร์แทยงยิ้ม

        ที่สำคัญคือเขาไม่ยอมหยุดยิ้มสักทีนะสิ...

       “ว่าแต่ท่านหญิงจะกลับหอพักเลยรึเปล่าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะได้เดินไปส่ง” เซอร์แทยงหันกลับมาถามเธอ

       แต่เธอยังไม่อยากกลับห้องเลยอ่ะ อยากอยู่กับเซอร์แทยงนานๆ 

       อีกอย่างหอพักไม่หายไปไหนหรอก กลับตอนไหนก็ได้ 

      
      “ยังเลย ว่าแต่เซอร์แทยงรีบไปไหนรึเปล่า?” เธอถามอีกคน

       “เปล่าพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมแค่เป็นห่วงเพราะตอนนี้ก็สามทุ่มแล้ว” เซอร์แทยงว่าพร้อมมองหน้าเธอ 

        ผู้ชายเขาให้เกียรติเธอจัง แต่ทำไมมีแต่เธอที่คิดเข้าหาแบบนี้ 
ถ้าแม่รู้แม่จะว่าหรือเปล่านะ...

        ไม่หรอก แม่บอกว่าด้านได้อายอด 

       “ฉันอยากหาที่ทำรายงานสักหน่อย เซอร์แทยงมีที่ไหนแนะนำรึเปล่า?” 

       “ตอนนี้ส่วนใหญ่ก็คงอยู่ในห้องนั่งเล่นรวมของโดมพ่ะย่ะค่ะ...”

      “แต่ฉันยังไม่อยากกลับโดมเลย...”


       “ถ้าอย่างนั้นก็มีอีกที่หนึ่งนะพ่ะย่ะค่ะ แต่ไม่รู้ว่าท่านหญิงจะกล้าไปรึเปล่า...” เซอร์แทยงว่าพร้อมกับทำท่าคิดอย่างหนักใจ
 
        “ที่ไหนเหรอ?”


        “ห้องกระหม่อมเองพ่ะย่ะค่ะ”





         บ้าไปแล้ว...เซอร์แทยงต้องบ้าแน่ๆ เพิ่งรู้จักกัน คุยกันได้ไม่กี่ครั้งก็ชวนผู้หญิงขึ้นห้อง ใครเขาจะไปกัน

         

       เฉลย... ไอแอมเอง ฮริ๊งงง



        เพราะตอนนี้เธอนั่งอยู่ในห้องของเซอร์แทยงแล้วนะสิ...กว่าจะรอดจากห้องนั่งเล่นมาได้อย่างลำบาก

       ในตอนแรกที่เห็นห้องนั่งเล่นของ Wind Dome ตกแต่งด้วยสีเหลืองสลับดำทำให้เธออดคิดไม่ได้ว่าห้องของเซอร์แทยงจะเป็นสีเหลืองด้วยรึเปล่า แต่หญิงสาวก็คิดผิด เพราะข้าวของเครื่องใช้ในห้องส่วนใหญ่ล้วนเป็นสีดำ

       “เซอร์แทยง ปกติแล้วทำการบ้านหรือรายงานตรงไหนเหรอ?” เธอถามเพราะมองรอบๆห้องแล้วไม่เห็นมีโต๊ะสักตัว หนังสือเรียนก็ไม่มี มีแค่ตู้เสื้อผ้า โซฟาตัวยาว แล้วก็เตียง


        “ปกติ...ปกติไม่ทำการบ้านกับรายงานพ่ะย่ะค่ะ” 

         อืมมมม  คำตอบอันตรงไปตรงมาของเซอร์แทยงทำให้เธอได้แต่พยักหน้าเบาๆ

         “แต่ถ้าต้องทำ..บางครั้งก็ทำบนเตียงพ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มว่าพร้อมกับมองไปที่เตียงนอนของตัวเอง

         ไอแอมถึงกับรู้สึกร้อนที่หน้าขึ้นมานิดๆ ตะกี้เข้ามายังไม่ร้อนเลย แต่ตอนนี้กลับร้อนแล้วแฮะ...

        “แต่มันคงจะลำบากสำหรับท่านหญิง เรานั่งทำที่โซฟาก็ได้พ่ะย่ะค่ะ” ชายหนุ่มว่าก่อนจะนั่งลงที่โซฟาข้างๆเธอ

        ไอแอมเอาหนังสือที่พวกเขายืมออกมาอ่านคร่าวๆ พร้อมๆกับอธิบายให้แทยงฟัง และเขาก็ยังเขียนรายงานของตัวเองไปด้วยเรื่อยๆ


        นี่เธอขึ้นมาช่วยเขาทำรายงานจริงๆนะเนี่ย ไม่ได้หวังอะไรอย่างอื่นเลยจริงจริ๊ง


        





        เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพักรายงานของแทยงก็คืบหน้าไปมากกว่าครึ่ง จะว่าไปไอแอมก็สอนเก่งเหมือนกันนะเนี่ย...


        “ว้าว แทยงนี่หัวไวจริงๆ” เธอชมเมื่อเห็นรายงานของชายหนุ่ม


       “จริงเหรอพ่ะย่ะค่ะ? ปกติกระหม่อมไม่ค่อยชอบทำมันสักเท่าไร” ว่าแล้วก็ยืดตัวบิดขี้เกียจ โดยลืมไปว่าหญิงสาวอยู่ข้างๆ


        “ไม่เป็นไรหรอก นั่งนานๆก็เมื่อยละสิ ว่าแต่เซอร์แทยง ความจริงไม่ต้องเรียกฉันว่าท่านหญิงก็ได้นะ” ไอแอมว่า พอได้ใกล้ชิดกับเซอร์แทยงแล้วเวลาเขาเรียกเธอว่าท่านหญิงมันรู้สึกห่างไกลกันยังไงไม่รู้


       “ไม่ได้หรอกพ่ะย่ะค่ะ...”


       “นี่เป็นคำสั่ง ต่อไปให้เรียกฉันว่าอนันตเซีย ตกลงมั้น?” เธอว่าพร้อมจ้องหน้าอีกคน ถึงจะมีสีหน้าลำบากใจแต่เพราะเป็นคำสั่งแทยงจึงต้องพยักหน้ารับ


      “ดีมาก..ฉันว่านี่ก็ดึกมากแล้ว ฉันกลับก่อนดีกว่า” ไอแอมว่าเมื่อเห็นเวลาว่านี่มันจะสี่ทุ่มแล้ว


       “เดี๋ยวกระหม่อม..เอ่อ ผมดูต้นทางให้นะ” แทยงที่เผลอใช้สรรพนามแบบเดิมรีบเปลี่ยนเมื่ออนันตเซียมองด้วยสายตาดุๆ พอพูดเป็นกันเองเธอถึงยิ้มออกมา



       “แทยงงงง!!” 


       เสียงเรียกชื่อของคนที่อยู่ในห้องดังมาแต่ไกลจนไอแอมรู้สึกคุ้นๆ นี่มันเสียงของวินวินนี่หน่า!


        ไม่ทันที่หญิงสาวจะได้คิดอะไรประตูห้องของแทยงก็ถูกเปิดออก แน่นอนว่าใช่คนที่เธอคิดจริงๆด้วย แต่ตอนนี้วินวินไม่เห็นเธอหรอก เพราะแทยงกำลังกอดทับเธออยู่บนโซฟานะสิ!



       รู้สึกเหมือนเดจาวูเลยแฮะ...


       “โอ๊ะ? นี่ฉันมาขัดจังหวะเหรอ?” วินวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง


        ขัดจังหวะมากๆวินวิน...ไม่ใช่ล่ะ...


       ภาวนาให้แทยงรีบไล่วินวินออกไปจากหน้าประตูทีเถอะ ถ้าเขาเห็นฉันอยู่ตรงนี้มีแต่ซวยกับซวยแน่ๆ


      “มีอะไรรึเปล่า?” ชายหนุ่มที่ทับเธออยู่ถามเสียงเรียบ ดีที่แทยงรีบเอาผ้าคลุมมาคลุมหน้ากับยูนิฟอร์มของฉันไว้

      “แน่ะ! ทำมาเป็นเสียงโหด คราวนี้สาวจากโดมไหนอีกละ?”

     คำถามของวินวินทำให้หญิงสาวที่อยู่ข้างใต้ร่างของแทยงถึงกับขมวดคิ้ว

      “พูดบ้าอะไรของนายวินวิน ออกไปก่อนละกัน ถ้าเสร็จธุระแล้วเดี๋ยวฉันไปหาที่ห้อง” แทยงรีบบอกปัดอีกคน ก่อนที่รุ่นน้องจะเอ่ยอะไรออกมาให้คนตัวเล็กที่อยู่ข้างล่างได้ยินมากกว่านี้

        “ครับๆ จะทำอะไรก็เบาๆละกัน คราวที่แล้วได้ยินเสียงไปถึงห้องผมเลย ฮ่าๆ” วินวินทิ้งระเบิดไว้อย่างร่าเริงก่อนจะปิดประตูละเดินออกไป


       แทยงผละออกจากหญิงสาวกลับมานั่งที่โซฟาเหมือนเดิมพร้อมถอนหายใจอย่างโล่งอก แต่เมื่อหันไปสบตากับหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ากับต้องมีสีหน้าที่หนักใจมากกว่าเดิม


       “เสียงที่วินวินว่ามันคือเสียงอะไรเหรอแทยง?”


        น้ำเสียงหวานที่เคลือบไปด้วยคำถามอาบยาพิษ 


        วินวินเล่นแทยงละไง มาทิ้งระเบิดแล้วก็หนีไปแบบนี้...





        
        "เอ่อ...ก็..."

         แทยงไม่รู้จะตอบคำถามของหญิงสาวยังไงจึงได้อ้ำอึ้งอยู่ จนกระทั่งตามมาด้วยคำถามที่สอง

       “แล้วปกติแทยงชอบพาผู้หญิงขึ้นมาที่ห้องเหรอ?” หญิงสาวว่าพร้อมกับจ้องหน้าเขา

       “เปล่าหรอก...พวกเธอขึ้นมาเอง...” 

       “ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นรึเปล่า?” 

       “ไม่นะ...เธอไม่เหมือนคนอื่นอนันตเซีย...” แทยงรีบปฏิเสธหญิงสาว

       “แล้วฉันไม่เหมือนคนอื่นยังไง?” 

       “เพราะเธอขึ้นมาช่วยฉันทำรายงาน...ไม่เหมือนผู้หญิงคนอื่นๆที่...”

       “โอ๊ย!”

        แทยงไม่ทันที่จะได้เอ่ยจบก็โดนมือหนักๆฟาดเข้าที่แขนไปสองสามที


       “แทยงนิสัยไม่ดี!” อยู่ๆอนันตเซียก็ขึ้นเสียงใส่เขา

       “เปล่านะ...ก็แค่...” แทยงว่าพร้อมกับมองอีกคนอย่างหวั่นๆ

       “ก็แค่อะไร? หืม?”


       ทำไมจู่ๆเขาถึงเริ่มรู้สึกกว่าอนันตเซียขึ้นมานิดๆแล้วนะ

      “ก็พวกเธออยากขึ้นมา ฉันก็เลยไม่ปฏิเสธ...โอ๊ย!”

       เสียงความเจ็บจากการถูกตีดังขึ้นมาอีกรอบ
 


      กลัวแล้วครับ แทยงกลัวแล้วววว 



       เขาจะไม่หือไม่อือกับท่านหญิงอนันตเซียเลย สาบาน



      “ผู้หญิงพวกนั้นก็ลูกมีพ่อมีแม่นะ นายต้องคิดถึงหัวอกพ่อแม่พวกเธอด้วยสิ” 

      “แต่พวกเธอไม่เห็นจะนึกถึงพ่อแม่ตัวเองเลย...”

      “อย่ามาย้อนนะ! นี่ถ้าไม่ติดว่าไม่ใช่โดมตัวเองนี่ฉันเอานายตายแน่แทยง” 
ถึงจะไม่รู้ว่าหญิงสาวจะฆ่าจะแกงเขาจริงรึเปล่า แต่เขาตอบได้เลยว่าไม่อยากตายตอนนี้

      “แล้วทำไมอนันตเซียจะต้องโมโหขนาดนั้นด้วยละ?” แทยงเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความอยากรู้


     “ก็...ก็เพราะฉันเป็นผู้หญิงเหมือนกันไง ฉันคงรับไม่ได้ถ้าคนรักของฉันเจ้าชู้ขนาดนี้” เธอว่าแต่กลับหันมองไปทางอื่น


      “ผมไม่เจ้าชู้นะ ผมไม่เคยสานต่อความสัมพันธ์กับใครเลย” แทยงว่าพร้อมยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างยอมรับ 


      “แล้วมันน่าโชว์นักรึไง?”


      เจอประโยคนี่เข้าไปเขาแทบจะเอามือลงกลับมานั่งสงบเสงี่ยมแทบไม่ทัน


      “แปลว่าอนันตเซียไม่ชอบ ถ้าคนรักของตัวเองเคย...ผ่านคนอื่นมาแล้วใช่มั๊ย?” แทยงถามเธอเบาๆ แล้วทำไมต้องทำหน้าตาเป็นลูกแมวแบบนั้นด้วยนะ


      “ก็...ไม่เชิงหรอก แต่ฉันแค่คิดว่ามันไม่แฟร์ ฉันเป็นผู้หญิงแล้วก็ยังไม่เคยมีอะไรกับใครแต่พอผู้ชายกลับเคยมี...” ไอแอมเริ่มชะงักกับคำพูดของตัวเอง นี่เธอใส่ความเป็นไอแอมลงไปในมาดของอนันตเซียเกินไปแล้วสินะ แล้วยังพูดเรื่องอย่างว่าออกมาแบบได้สบายๆแบบนี้


        หมดกันภาพลักษณ์ของดัชเชส....



        หญิงสาวหันกลับไปมองอีกคนที่เอาแต่จ้องเธอไม่หยุดหลังจากที่เธอหยุดพูด แถมยังทำหน้าจิ้มลิ้มยิ้มกรุ้มกริ่มให้เธออีก

        “ยิ้มอะไร?” 

        “เปล่า...ฉันแค่รู้สึกชอบที่เธอเป็นแบบนี้”


        บ้าไปแล้วแทยงง นี่จะบอกว่าชอบกันง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ?

        ถึงฉันจะชอบนายเหมือนกันแต่ขอบอกไว้ก่อนเลยนะว่าไม่เขินหรอก



       แต่ใจโคตรเต้นแรงเลยยยย


       เพราะใบหน้ายิ้มๆของเขาแท้ๆ ใจไอแอมบางอีกแล้ว ฮรึก


       “ชอบใช้คำพูดแบบนี้กับผู้หญิงของนายละสิ?” ไม่เขินหรอก ต่อปากต่อคำได้ด้วย(เหรอ)

        “ไม่นะ ไม่เคยบอกชอบใครเลย เพิ่งบอกคนแรกตะกี้”


        อือหื้อ... ถ้าจะรุกขนาดนี้นะ


        “ฉันว่า..ฉันรีบกลับดีกว่า นายต้องไปหาวินวินนี่หน่า” ไอแอมรีบเปลี่ยนเรื่อง ก่อนที่แทยงจะทำให้เธอเขินไปมากกว่านี้


        ตอนแรกก็หงุดหงิดสิ่งที่วินวินบอกมาอยู่หรอก แต่ตอนนี้กลายเป็นเธอที่เขินจนไม่กล้ามองหน้าได้ยังไงไม่รู้





       เช้าวันต่อมาที่โต๊ะอาหารเช้า ไอแอมได้รับจดหมายฉบับแรกที่ส่งมาจากแม่เธอ เป็นจดหมายที่ถามว่าเธอเป็นยังไงบ้าง ตอนนี้หลังจากกินข้าวเสร็จแล้วเธอจึงเริ่มลงมือเขียนจดหมายตอบกลับหาผู้เป็นแม่


       ถึงข้อความในจดหมายจะบอกว่าเธอสบายดี แต่หญิงสาวก็ไม่กล้าเล่าเรื่องต่างๆที่เกิดกับเธอให้ฟัง เพราะไม่มีวันไหนเลยที่เธอใช้ชีวิตได้อย่างปกติสักวันตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ไหนจะเรื่องที่โดนยึดไม้กายสิทธิ์อีก 


        แต่สรุปแล้วในจดหมายเธอก็บอกแค่เธอสบายดีเท่านั้น...


        “เมื่อคืนเธอไปห้องสมุดทำไมอนันตเซีย?” เจโน่ที่นั่งอยู่ข้างๆถามขึ้นมา


        “ฉันไปยืมหนังสือมาทำรายงานนะ” เธอตอบพร้อมกับพับจดหมายใส่ซองอย่างดี


       “เธอไม่บอกแม่ของเธอเรื่องไม้กายสิทธิ์เหรอ?” คำถามเจโน่ทำให้หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้น


        “นายแอบอ่านจดหมายฉันเธอ?”


       “ก็มันเห็นพอดี...แล้วเธอรู้เหรอว่าจะส่งจดหมายยังไง?” เจโน่ว่าพร้อมเปลี่ยนเรื่อง
นั้นสิ...ตอนมานกฮูกมาส่งที่นี่ แล้วถ้าจะส่งกลับไปละ นกฮูกพวกนั้นก็กลับไปหมดแล้วด้วย

         “เดี๋ยวฉันพาไปเอง” เจโน่ว่าพร้อมกับหันไปลงมือกินอาหารเช้าที่เหลือให้หมด ก่อนจะพาอนันตเซียเดินไปส่งจดหมายที่โรงนกฮูก




        “เธอจ่าหน้าซองถูกแล้วใช่มั้ย?” เจโน่ถามย้ำเธอรอบที่สามขณะที่กำลังผูกจดหมายกับนกฮูกอยู่


        “ถึงฉันจะความจำเสื่อมแต่ก็ไม่ใช่จะจำบ้านที่ตัวเองอยู่ไม่ได้มาหลายสัปดาห์นะ” หญิงสาวว่าพร้อมกับมองค้อนอีกคน แต่ก็นั้นแหละ เจโน่ไม่ได้สนใจเธอเหมือนเดิม 


        ความจริงหลังจากวันนั้นมันแค่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปนิดหน่อย แค่นิดหน่อยจริงๆ แล้วเจโน่ก็กลับมาปฏิบัติตัวกับฉันเหมือนเดิม


       “วันหยุดนี้เธอจะกลับบ้านรึเปล่า?” จู่ๆชายหนุ่มก็เอ่ยแทรกขึ้นมากลางความเงียบหลังจากที่ส่งจดหมายเสร็จแล้ว


      “คงไม่ ฉันอยากอยู่โรงเรียนมากกว่า”


       “งั้นฉันอยู่ด้วย”


       “แล้วทำไมจะต้องอยากอยู่โรงเรียนเหมือนฉันด้วย?”


       “ก็อยู่ที่บ้านมันน่าเบื่อนี่หน่า...แล้วเรื่องไม้กายสิทธิ์เธอเป็นไงมั้ง?” เจโน่ถามฉันแต่มองไปทางอื่น นี่เธอคิดไปเองรึเปล่านะว่าทำไมเหมือนเขาดูห่วงเธออยู่นิดๆ


         ที่บอกว่าชอบนี่จริงๆเหรอ


        “ก็ยังไม่ได้คืน เซอร์คุนบอกว่าเจ้าชายยังไม่ติดต่อไป...” เธอว่าพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ 

       “เขาแค่อยากหาอะไรมาทำให้เธอกับเขาเกี่ยวข้องกันละมั้ง” เจโน่ว่า แต่ดูเหมือนเขาแค่บ่นๆมากกว่า

       
       “นายหมายถึง...เจ้าชายแทอิลเหรอ?” 

       “ก็ใช่นะสิ...เธอคงไม่รู้สินะว่าตัวเองถูกวางให้เป็นหนึ่งในชายาของเขาด้วย”


       ความจริงเธอก็เคยได้ยินมาก่อนหน้านี้แล้ว...


       ในตอนที่เจ้าขายแทอิลกับเจ้าชายเตนล์คุยกัน...


        “แล้วตอนนี้ล่ะ?” หญิงสาวถามลูกพี่ลูกน้องตัวเองอย่างสงสัย


         “เพราะในตอนแรกเธอตายไปแล้ว เลยโดนปลด แต่ตอนนี้เรื่องที่เธอฟื้นขึ้นมามันเป็นประเด็นมากกว่าอีก”


         “แล้วฉันผิดยังไง?” เธอยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอทำผิดตรงไหน


          “อนันตเซีย...เธอรู้มั้ยว่าคนที่คิดเวทมนตร์ดำขึ้นมา เราเรียกเขาว่าแบล็ควิซาร์ด แล้วเขาก็เป็นคนที่ทำให้ทุกคนในราชวงศ์มุนหวาดกลัวด้วย”

         “แต่เรื่องมันเกิดมาเป็นพันๆปีแล้ว...”


         “เพราะมันเกิดมาเป็นพันๆปีแล้ว...พวกเขาเลยไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นมาอีก ที่นี้เธอเข้าใจมันรึยัง?” เจโน่ว่า

         เอาเป็นว่าเธอจะพยายามทำความเข้าใจมันก็แล้วกัน

         “เรากลับไปปราสาทกันเถอะ ใกล้เวลาเข้าเรียนแล้ว” หญิงสาวว่าพร้อมกับดึงแขนอีกครไป แต่เจโน่กลับรั้งเธอกลับมา

         “เดี๋ยวดิ เอาเรื่องของเราก่อน” 


         เรื่องของเรา? เรื่องไหนอ่ะเจโน่...

         เธอพยายามจะไม่นึกถึงมันแล้วนะ....


         “ตอนนั้นฉันยังไม่ได้บอกกับเธอตรงๆ แต่คราวนี้...”


         “อีกไม่กี่นาทีก็จะเข้าเรียนแล้วนี่หน่า เรารีบไปกันดีกว่าเจโน่” ไอแอมรีบเปลี่ยนเรื่องก่อนที่ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองจะเอ่ยจบ แต่เจโน่ก็ยังไม่ยอมให้เธอไป แถมยังจ้องหน้าเธอมากกว่าเดิมอีก


         “เธอจะไปได้ก็ต่อเมื่อ...”


          พูดจบชายหนุ่มก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เธอ อย่าบอกนะว่า...


         “ขอมอร์นิ่งคิสหน่อย”


        ให้ตายเถอะเจโน่ นายจะเป็นลูกพี่ลูกน้องที่ทำให้ฉันคิดอกุศลไม่ได้นะ ฉันไม่อยากผิดศีลธรรม(?) แต่เราก็เป็นแค่ญาติห่างๆกันนี่หน่า


          “นะครับ...นะ...”

          เจโน่โหมดขี้อ้อนเหรอ?! ฝันไปเถอะ!


          ความจริงคือฉันแทบละลายเพราะสีหน้ากับแววตาเขาอยู่แล้ววววว

          คงไม่เป็นไร...เนอะ


         “นี่นายอ้อนฉันเหรอ?”


         “เปล่า...ฉันคือผู้กุมความลับของเธอต่างหาก”

         “ความลับอะไร?” หญิงสาวถามอย่างงงๆ

         “ถ้าไม่อยากให้แม่เธอรู้เรื่องไม้กายสิทธิ์ ก็ต้องยอม...”

         “ก็ได้ๆ แค่มอร์นิ่งคิสนะ” พูดจบหญิงสาวก็เขย่งเท้าขึ้นไปประทับริมฝีปากกับชายหนุ่มเบาๆ
จุ๊บ!

          “...ฉันยังพูดไม่จบ ฉันจะบอกว่าเธอต้องยอมมอร์นิ่งคิสทุกวัน”

         “ห้ะ?! นายจะบ้ารึไง!” หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างตกใจ นี่มันเหมือนเธอโดนแบล็กเมล์เลย แต่ไอคนกุมความลับกลับยิ้มหน้าระรื่นเชียว


         “ไม่บ้า ฉันเอาจริง”

         “เจโน่!”


         “ว่าไงครับ?”


         โอ๊ยยย แล้วทำไมจะต้องมาพูดเพราะๆแล้วทำหน้าตาดีใส่ฉันด้วยเนี่ย
เอาเถอะๆ ฉันคงต้องยอมเขาแล้วละ คิดซะว่ามอร์นิ่งคิสน้องชายตัวน้อยๆทุกวันละกัน


       แต่เจโน่ก็ไม่น้อยแล้วนะ....

        
        ตัวไม่น้อยละเนี่ย สูงกว่าเธอตั้งเยอะ...แหมมมมม



        “ปะ...เปล่า ฉันตกลงก็ได้ แต่เรารีบกลับเข้าปราสาทกันเถอะ” 
 
        “อืม มีเรื่องหนึ่งที่ฉันลืมบอกเธอ..” เจโน่เอ่ยเหมือนนึกขึ้นได้

        “เรื่อง?” คงไม่ใช่เรื่องอะไรแย่ๆอีกหรอกนะ

         “รุ่นพี่ยุนโฮให้เธอไปหาที่สนามฮอกคัพวันนี้หลังเลิกเรียน เห็นว่าจะคุยเรื่องทีม...”


          ฮรึก...ให้มันได้อย่างนี้สิ

          นี่ฉันต้องเจอกับแจฮยอนในคาบยังไม่พอใช่มั้ย


          แต่เวลาซ้อมพวกเราไม่ตรงกัน ฉันคงจะหาทางเลี่ยงเขาได้อยู่นะ



********
#ฟิคไอโอลอส

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 186 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

919 ความคิดเห็น

  1. #904 ชอบกินหมูกรอบ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 18:04

    จุ๊บน้องตอนเช้าก็เป็นอะไรที่กะชุ่มกระชวยดี

    #904
    0
  2. #832 คนสวย!! (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2561 / 21:10

    คือตอนนี้เรานั่งกรี้ดอยู่คนเดียว!!!!!อ๊ากกกกกกมะไหวละค่ะ

    #832
    0
  3. #708 papawarin chaitamart (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 17:42
    ฮรุก ทำไมเจโน่ดีเยี่ยงนี้ ยอมแล้วทูนหัวววว
    #708
    0
  4. #541 toysmile (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 20:43
    แทยง!! นายมันร้ายกาจจจจ เหมือนเป็นแฟนกันเลย เค้าชอบกัน!! แอบเชียร์แทยง5555 เจโน่โหมดอ้อนคือแพ้มาก;///;
    #541
    0
  5. #344 97ivy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 00:36
    ไม่รู้จะหวีดอะไรเลยค่ะะ ใจบางมากกกก แทยงก็ดีเจโน่ก็ดี โอ้ยยยยยยยย
    #344
    0
  6. #313 mtpply (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 23:43
    ร้ายกาจจจจจ พวกผู้ชายมันร้ายกาจจจจ
    #313
    0
  7. #145 Neen (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 02:06
    ฮรุกๆๆ เจโน่ไม่น้อย อ๋อออออตัวไม่น้อยแล้วสูงเชียว แหมมมมคิดดีไม่ได้เลย อยากจะมอร์นิ่งคิสน้องทุกวันจังเลยค่ะ >////< สรุปหนังสือหายไปไหนอ่ะ เฮ้ยคือมันขยับเองได้หรอ เปลี่ยนที่เองงี้
    #145
    0
  8. #82 chumi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2560 / 07:55
    สรุปคือพี่แทยังไม่เคยมีอะไรกับใครใช่ไหม???
    พี่แกดูไม่ออกจริงๆใช้มั้ย.. ว่านางเอกชอบ
    รู้สึกตื่นเต้นอะ (นางเอกจะไปหาพี่ยุนโอ) สู้ๆนะไรท์
    #82
    0
  9. #81 imyora (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:36
    มาร์คแล้วลึกๆในใจนี่ชอบอนันตเซียเหมือนกันใช่มั้ย?? แทยงดูซื่อๆแต่นางไม่เคยปฎิเสธร้ายเงียบมาก พิโน่นี่มาแบบได้กำไล วินสุดๆ ณ จุดนี้
    #81
    0
  10. #80 Karnda Voony (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:22
    เห็นนายเงียบๆฟาดเรียบเชียวนะแทยง
    #80
    0
  11. #79 B'RJ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:55
    งื้อออ ไรท์ต๋าาา บทพิโน่ของเค้ามาแล้ววว(?) รักไรท์นะคะ 55555 //ทีมพิโน่วนไปค่ะ
    #79
    0
  12. #78 Tan-army04 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 19:34
    ต่อเร็วๆน่ะค่ะ *.*
    #78
    0
  13. #77 Mind_kookga (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 13:13
    แทยงมาล้าวววว หืม?ร้ายเงียบ มาร์คก็ชอบนางเอกน่ะสิ ฮอตจริงๆเรา55555 ต่อนะคะ
    #77
    0
  14. #76 kimjinhwan042 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:35
    ไอแอมเราว่าเธอง่ายมากเลยนะผู้ชายชวนเข้าห้องก็ไป แต่เราชอบนะ(?) บ่นคิดถึงเเทยงตอนก่อน พอมาตอนนี้โคตรฟินเลยยย แต่เอาเยอะๆกว่านี้ก็ได้นะค่ะ มาต่อเร็วๆนะค่ะ
    #76
    0
  15. #75 KawtoO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 12:13
    เห็นเซอร์แทยงเงียบๆ ฟาดเรียบเลยนะคะ ร้ายกาจจริงๆ
    #75
    0
  16. #74 Yutaaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:51
    ร้ายกาจนะคะเซอร์แทยงงงงงง
    #74
    0
  17. #73 chumi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:31
    หนังสือที่หายไป ความคิดของเรา.. คนแรกคือพี่แจ (ร้าย ชอบตามตลอด รู้มาก)
    2.พี่โน่ เพราะอยู่หอด้วยกัน
    3.พี่แทยง (ไม่รู้ทำไม เพราะพี่แก เป็นคนพาออกจากห้องสมุด?)

    ฟินฉากของพี่แทยงกับนางเอกมากกกกกกก (คิดไปไกลเปล่า.. แบบ 18+ 55555)
    ไรท์มาต่อเร็วๆอีกน่ะ สู้ๆ <3
    #อีพี่วินวินทิ้งระเบิดไว้แรงมากเลยอ่ะ
    #73
    1
  18. #72 susirada (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:18
    กรี้ดดดดดดด เสียงไรอ๊าาาาาาา>//////////< แทยงร้ายยยยยยยยย สู้ๆนะคะไรท์ เรารออยู่ มาต่อเร็วๆน้าาาาา^+++++++^
    #72
    1
  19. #71 drrtwnn (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:31
    ชอบบบบ ชอบผช.เรื่องนี้55555555555555 อยากโดนปล้ำาาาาา อร้ายยยยย55555 แรดอ่ะช๊อบชอบบบบบ
    #71
    1
  20. #70 S. blue (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:15
    ชอบความพาสาวมาที่ห้องของแทยง หลายคนละด้วย มันดูแบด มันกร๊าวใจค่ะ!! น่ารักไม่หยอกเลยด้วยแงแง >__< แชปนี้มีความฮาแปลกๆค่ะ อ่านไปก็ฮา ตอนแทยงบอกให้ไปที่ห้องอย่าหน้าตายและนางเอกเราก็.. ไปค่ะ555555555555555
    #70
    1
  21. #69 tkmn10 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:44
    อ้าวพี่แท ยังไงนิอธิบายมาเลยนะคะ 555555
    #69
    1
  22. #68 saa.mee.th (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:36
    ต่อนะคะไรท์ สู้ๆๆ
    #68
    0
  23. #67 B'RJ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:35
    ถึงตอนนี้พิโน่จะมาน้อย(?) แต่เราก็ทีมพิโน่ค่ะ งือออ หนูจะเอาาา(?) แม่คะ หนูอยากได้พิโน่วววว ไรท์คะ มาต่อนะคะ 555
    #67
    1
  24. #66 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:30
    มาต่อออออไรท์ เค้าอยากรู้ว่ามาร์คทำอะไรนางเอกไว้บ้างบอกจะขอโอกาสเนี้ยไม่หลอกไอแอมใช่ไหม5555555 //สู้ๆนะคะไรท์ ซารางเงงง
    #66
    1
  25. #65 Speartales (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:05
    มาต่อเร็วๆน้าาาา
    #65
    0