( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 7 : Chapter 5 :: ไม้กายสิทธิ์เลือกนาย ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,115
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    24 ต.ค. 60



Chapter 5 :: ไม้กายสิทธิ์เลือกนาย ::



       หลังจากที่ไอแอมกลับเข้าหอมาในคืนนั้น จีซูก็รีบเข้ามาหาเธอที่ห้องทันทีและอธิบายเหตุผลว่าทำไมเธอถึงไปรับอนันตเซียที่ห้องสมุดไม่ได้ นั้นเพราะแฮชานเอาแต่ก่อกวนเธอและยังพาเธอเดินไปมาจนหัวหมุน พอถึงห้องสมุดก็ปิดซะแล้ว จึงรีบกลับมาหาอนันตเซียที่หอพัก


      ดีที่เธอออกมาคนละทางกับจีซูและแฮชาน ไม่อย่างนั้นทั้งสองคนคงจะเห็นเธอเข้าไปแล้ว...


     ไอแอมจัดการเก็บหนังสือเข้าไว้ในชั้นหนังสือของตัวเอง ก่อนที่จะเข้านอนด้วยความรู้สึกอ่อนล้า ไหนๆก็ได้หนังสือมาแล้ว เธอยังไม่ลืมมันหรอก แต่ขอเวลาพักผ่อนกับวันเปิดเรียนวันแรกก่อนละกัน



      เช้าวันที่สองของการเรียนได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว วันนี้หญิงสาวต้องพบกับปัญหาใหญ่เมื่อคาบเช้าของเธอคือวิชาคาถา และไม้กายสิทธิ์ของเธอยังคงโดนยึดอยู่ นั้นทำให้ไอแอมต้องนั่งเรียนอย่างหน้าหงิก เพราะแทนที่จะได้ท่องคาถาในทางปฏิบัติแบบเพื่อนๆ เธอกลับต้องมานั่งท่องจำคาถาในแนวทฤษฎีแทน


     “เอาน่า..อ่านทฤษฎีเยอะๆเวลาปฏิบัติจริงเธอจะได้ไม่ผิดพลาดไง” จีซูบอกกับเพื่อนของตัวเองที่นอนฟุบกอดหนังสือไปแล้ว


     “ก็ฉันอยากท่องคาถาพวกนี้บ้างนี่หน่า” หญิงสาวบ่นอู้อี้อยู่ในลำคอ ในใจพลางนึกถึงคนที่ยึดไม้กายสิทธิ์เธอไป หันไปทางซ้ายก็เจอกับน้องชายคนที่ยึดไม้กายสิทธิ์เธอไปอีก 
แต่วันนี้ไอแอมรู้สึกแปลกๆแต่เช้าแล้ว เพราะปกติสายตาที่มองมาทางเธอมักจะมีแค่แจฮยอนที่มองเธออย่างไม่ถูกชะตา แต่เมื่อกี้เธอเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่านะว่าเจ้าชายเตนล์แอมมองเธอ จังหวะที่เธอหันมาสบตาเขาเหมือนอีกคนรีบหันหน้าหนียังไงอย่างงั้น...


     หรือจะไม่พอใจเรื่องเมื่อวานอยู่....



     "เธออยากได้ไม้กายสิทธิ์ใหม่มั้ยละอนันตเซีย?” 


    “หืม?” คำพูดของวินวินทำให้หญิงสาวถึงกับเงยหน้าขึ้นมามองอย่างสนใจ


    ไม้กายสิทธิ์ใหม่เธอ? เธอต้องอยากได้อยู่แล้วสิ แต่มันจะไปหามาได้จากที่ไหนละ


    “ถ้าเธออยากได้ไม้กายสิทธิ์ใหม่เดี๋ยวฉันพาออกไปซื้อก็ได้นะ” วินวินเข้ามากระซิบใกล้ๆหูของเธอ ไอแอมมองอีกคนอย่างสนใจ 


    “แต่เราออกจากโรงเรียนได้เฉพาะเย็นวันศุกร์ และเสาร์อาทิตย์เท่านั้น ถ้าเธออยากได้ไม้กายสิทธิ์ใหม่ก็ต้องรออีกนานเลยนะอนันตเซีย” 


     คำพูดของจีซูทำให้หญิงสาวห่อตัวกลับลงไปพร้อมจิตใจที่ห่อเหี่ยวเหมือนเดิม นี่เธอต้องรอเป็นสัปดาห์เลยเหรอเนี่ย....


    “แต่ก็ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยออกไปข้างนอกกันนอกเวลาสักหน่อย...” 


     จีซูหันมาเอ่ยกับเพื่อนทั้งสองคนอย่างยิ้มๆ ในขณะที่วินวินเองก็ยกยิ้มอย่างเข้าใจ ถ้าจะมีก็มีแต่อนันตเซียนี่แหละที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย













      ความข้องใจของหญิงสาวถูกไขออกมาเมื่อถึงเวลาเลิกเรียน จีซูรีบพาเธอกลับมาที่หอและบังคับให้เธอใส่เสื้อผ้าที่ดูเหมือนหญิงสาวคนหนึ่งมากที่สุด ถ้าพวกเธอจะออกไปข้างนอก ก็ต้องทำตัวไม่ให้เหมือนนักเรียนเข้าไว้


     ไอแอมคว้าชุดสีลาเวนเดอร์ที่แม่ของเธอจัดลงหีบมาให้ออกมาใส่ พร้อมกับคลุมผ้าคลุมสีดำเรียบร้อย ก่อนจะยกหมวกผ้าคลุมขึ้นมาปิดศีรษะตัวเอง


     "ว้าว...ถ้าไม่ใช่เพื่อนเธอ ฉันคงคิดว่าเธอเป็นสาวงามลูกสาวขุนนางคนใดคนหนึ่งแน่ๆ” จีซูเอ่ยเมื่อเห็นเพื่อนของตัวเอง


      “แล้วตอนนี้ฉันไม่ใช่ลูกขุนนางรึไงจีซู?” เธอถามเพื่อนตัวเองขำๆ 


     “ใช่สิ แต่เธอดูโตมากๆ โตจนฉันเผลอคิดไปว่าเธอไม่เหมือนนักเรียนเลยสักนิด” 
คำพูดของจีซูมันทำให้เธอคิดไปสองทางหน่อยๆ ทางแรกคือเพื่อนของเธอจะบอกว่าเธอดูแก่รึเปล่านะ... แต่อีกใจก็อดคิดถึงอดีตของโลกที่เธอจากมาไม่ได้ ก็อยู่ที่นู่นเธอเป็นผู้หญิงเต็มตัวแล้วนี่หน่า...


      “เอาเถอะๆ ว่าแต่วินวินละจีซู?” เธอถามถึงเพื่อนชายของตัวเอง ก็หมอนั่นเสนอตัวจะเป็นคนนำอนันตเซียออกไปเองด้วยซ้ำ


       “คงเจอกันที่ทางออกเลยละ นี่ก็ใกล้ถึงเวลานัดแล้ว เราไปกันเถอะอนันตเซีย”
พูดจบจีซูก็เดินนำเธอออกไปตามทางที่เธอเรียกว่าทางออก ถึงจะไม่รู้ว่าการออกไปนอกโรงเรียนจะไปยังไง เสี่ยงขนาดไหน แต่เพื่อไม้กายสิทธิ์อันใหม่ไอแอมยอมทำได้อยู่แล้ว



      เมื่อออกมาถึงนอกบริเวณโรงเรียนพวกเธอทั้งสองคนเจอวินวินที่ยืนรออยู่แล้ว ชายหนุ่มเองสวมชุดที่ไม่ใช่ยูนิฟอร์มของโรงเรียน นั้นทำให้เขาดูเป็นผู้ใหญ่ไม่ต่างกัน 
ขายาวของวินวินก้าวพาพวกเธอออกมาไกลจนเลยทั้งสนามกีฬาที่มีนักเรียนหลายคนกำลังซ้อมกีฬาอยู่และตอนนี้พวกเขากำลังเดินเข้าไปใกล้ทะเลสาบและป่าต้องห้ามมากขึ้นเรื่อยๆ


      “ไม่ใช่ว่าเราถูกห้ามไม่ให้เข้าไปในป่าโดยไม่มีอาจารย์ดูแลหรอกเหรอ?” หญิงสาวเอ่ยถามทั้งสองคน


      “อย่าพูดอะไรที่ดูเหมือนไม่ใช่อนันตเซียแบบนั้นสิ พวกเราเข้าป่าต้องห้ามกันบ่อยยิ่งกว่าห้องเรียนอีก” คำพูดของวินวินทำเอาเธอแปลกใจไม่น้อย เพราะเหตุการณ์ที่เธอเจอวันนั้นมันยังจำฝั่งใจอยู่


       “นายจะแกล้งอนันตเซียไปถึงเมื่อไรวินวิน” จีซูผลักไหล่อีกคนเบาๆ ก่อนจะหันมาหาเพื่อนสาวของตัวเอง “เธออย่าไปเชื่อวินวินละ ถึงเราจะมากันบ่อย แต่เราก็มากันไม่ลึกเท่าไรหรอก เพราะทางที่เราจะไปมันต้องอาศัยผู้รู้”


       “ผู้รู้เหรอ? ทำไมต้องอาศัยผู้รู้ด้วยละ?”


        “ก็เพราะมันเป็นทางลับไง... มาเถอะอนันตเซียเราใกล้จะถึงกันแล้ว” พูดจบชายหนุ่มก็เอาไม้กายสิทธิ์ของตัวเองออกมาเคาะที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง



        ตอนนี้เธอเพิ่งสังเกตุว่าพวกเขายืนอยู่หน้าต้นไม้ขนาดใหญ่ มันไม่ได้มีความพิเศษอะไรแตกต่างไปจากต้นอื่นเลย ถ้าไม่ติดว่าจู่ๆต้นไม้ที่เคยสงบนิ่งกลับเคลื่อนไว้ขึ้นมา ข้างล่างของมันกลายเป็นประตูกลขนาดที่คนหนึ่งคนสามารถเดินลงไปได้


         “เพราะแบบนี้ไงถึงต้องอาศัยผู้รู้” วินวินว่าพร้อมยิ้มกว้างก่อนจะเก็บไม้กายสิทธิ์ของตัวเองใส่กระเป๋า ชายหนุ่มผายมือมาทางจีซูก่อน “เลดี้เฟิร์ส”


     จีซูเดินไปเปิดประตูกลออก ก่อนที่หญิงสาวจะหย่อนตัวเองลงไป เมื่อปล่อยมือจากขอบประตู ร่างของจีซูก็ร่วงลงไปในทันที


        “จีซู!” ไอแอมเอ่ยออกมาอย่างตกใจเมื่อเห็นเพื่อนของตัวเองหล่นลงไป เธอมองลงไปข้างล่างอย่างหวั่นๆก่อนจะหันไปหาวินวิน เขาก็ผายมือเชิญเธอต่อไป


       “ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอกอนันตเซีย...อย่าลืมว่าเธอยังมีฉันทั้งคน” วินวินว่าพร้อมกับตบหน้าอกตัวเองเบาๆ หญิงสาวได้แต่ยิ้มแห้งๆให้เขา



       ก็หวังว่ามันจะโอเคอ่ะนะ...





       ทันทีที่ปล่อยมือร่างของไอแอมก็ร่วงลงไปไม่ต่างจากจีซู หญิงสาวหลับตาปี๋ด้วยความกลัว แต่เมื่อรู้ตัวอีกทีเธอก็หล่นมาอยู่ที่เบาะนุ่มๆในที่ไหนสักทีแล้ว


     ตุบ!


     ร่างของวินวินที่ลงมาได้นั่งอยู่ข้างๆเธอ สีหน้าของเขายังคงอารมณ์ดีไม่เปลี่ยน


     “ไปกันเถอะ จีซูคงรอพวกเราอยู่” ชายหนุ่มว่สเมื่อยืนขึ้น พร้อมส่งมือมาให้หญิงสาวจับเพื่อลุกขึ้น ไอแอมจึงจับมือของเขาและยันตัวเองลุกขึ้นเบาๆ


     “ขอบใจวินวิน” 


     “มันเป็นสิ่งที่ผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษอย่างฉันต้องทำให้สุภาพสตรีไม่ใช่เหรอ?” ชายหนุ่มว่าพร้อมยิ้มให้เธอ


      “สุภาพบุรุษขนาดนี้ ใครได้นายเป็นคนรักคงโชคดีน่าดู” หญิงสาวบอกกับเพื่อนตัวเองอย่างขำๆ แต่ในใจของอีกคนคงไม่ได้คิดจะขำกับเธอเท่าไร






      วินวินพาเธอเดินออกมาจากจุดที่พวกเรามาถึงก่อนที่จะเจอกับจีซูที่ยืนรออยู่แล้ว ไอแอมเพิ่งสังเกตุว่าที่นี้มันเป็นเหมือนบ้านหลังหนึ่ง เมื่อออกมาเดินข้างนอกเธอจึงเห็นว่าสภาพของบ้านมันเก่าขนาดไหน


      “นี่มันบ้านของใครเหรอ?” เธอถามด้วยความสนใจ


      “ไม่รู้สิ พวกเราก็เพิ่งรู้ทางลับเมื่อปีที่แล้ว ไม่รู้หรอกว่ามันเป็นบ้านใคร แค่ใช้มันทุกครั้งที่อยากออกมาเที่ยวข้างนอกโรงเรียนละ” จีซูตอบพร้อมกับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ


      “แล้วนายรู้ได้ยังไงว่ามีประตูกลแบบนี้เชื่อมกับโรงเรียนอยู่วินวิน?” เธอถามอีกคนอย่างไม่อยากจะเชื่อ


      “พูดแล้วอย่าตกใจไปละอนันตเซีย...” วินวินกระซิบบอกกับเธอเบาๆ หญิงสาวเอียงคอฟังอย่างตั้งใจ 

      
        “คนที่บอกฉันว่ามีประตูกลอยู่ที่นี่...ก็คือเธอไงอนันตเซีย....”




         ไอแอมถึงกับค้างไปเมื่อได้ยินสิ่งที่วินวินเอ่ยออกมา หญิงสาวไม่อยากจะเชื่อว่าเธอคือคนที่เป็นคนรู้จักมันมาก่อน อนันตเซียรู้อะไรมากมายขนาดนั้นเลยหรือไงนะ...


    ใช้เวลาไม่นานพวกเขาก็เดินผ่านบ้านคนเข้ามาสู่ในเขตของตัวเมือง จีซูบอกเธอว่าที่นี่คือแหล่งซื้อขายขนาดใหญ่ของไอโอลอส สองข้างทางเต็มไปด้วยร้านขายของต่างๆ ทั้งยังมีร้านอาหารร้านเครื่องดื่ม หรือแม้แต่ร้านแปลกๆที่ไอแอมไม่คิดว่าจะมีอยู่มาก่อน


       “ถึงแล้วร้านขายไม้กายสิทธิ์ของเรา” วินวินว่าพร้อมกับผลักประตูเข้าไปในร้าน เมื่อประตูปิดลงทุกอย่างก็เงียบ ไม่มีเสียงข้างนอกเล็ดลอดดังมาถึงข้างใน และในร้านก็ไม่มีคนอยู่เช่นกัน


      “ถ้าไม่มีคนอยู่เราค่อยมาใหม่ก็ได้นะ” หญิงสาวบอกกับเพื่อนตัวเอง


       “ไม่หรอกอนันตเซีย เธอต้องอยู่คนเดียวต่างหาก” จีซูบอกกับเธอ ไอแอมถึงกับคิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจ


       “พวกเราจะออกไปรอร้านอาหารแถวๆนี้ ถ้าเธอเลือกไม้กายสิทธิ์ได้แล้วก็ตามมาละ” วินวินว่าพร้อมกับตบไหล่ของเธอเบาๆ ไอแอมร้องเรียกตามพวกเขาที่เดินออกไปอย่างไม่เข้าใจ ทำไมถึงต้องให้เธออยู่ที่นี้คนเดียวด้วย ในเมื่อเธอแค่มาซื้อไม้กายสิทธิ์


       “ท่านหญิง...เชิญข้างบนพ่ะย่ะค่ะ” 


       เสียงยานครางของชายชราทำให้เธอสะดุ้งด้วยความตกใจ ชายแก่ที่หน้าตาคล้ายอาจารย์เดวิด แต่ก็ไม่ใช่อาจารย์เดวิด เพราะศีรษะของเขาแทบจะไม่มีผมสักเส้นแล้วเอ่ยขึ้นมา


       ไอแอมเดินตามชายชราขึ้นบันไดไปอย่างกังวล เธอรู้สึกกังวลเมื่อต้องถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวในที่ๆไม่คุ้นเคย ถ้าพวกเขาทิ้งเธอแล้วแอบกลับไปก่อนละ


     
     ชายชราเปิดประตูให้หญิงสาวเข้าไปในห้องแห่งหนึ่ง ก่อนจะนำเอากล่องที่บรรจุด้วยไม้กายสิทธิ์ออกมาวางเรียงรายไว้ พร้อมกับเชิญให้เธอหยิบได้


       “ให้ฉันเลือกเองเลยเหรอ?” เธอถามอีกคนอย่างงงๆ แต่ก็เปิดกล่องแล้วหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาอย่างสนใจ


       แต่ทันทีที่ลองสะบัดไม้ เสียงระเบิดก็ดังออกมาจากปลายไม้กายสิทธิ์ ชายชราส่ายหน้าเบาๆ ไอแอมจึงเปลี่ยนไปใช้ไม้อื่น แต่มันก็เป็นแบบนี้ไปซะทุกไม้ จนอีกคนถอนหายใจออกมา


       “ไม้กายสิทธิ์จะเลือกเจ้าของด้วยตัวเอง...แต่ท่านหญิง ท่านมีไม้กายสิทธิ์อยู่แล้วใช่หรือไม่?” คำถามของชายชราทำให้หญิงสาวได้แต่พยักหน้า ที่มันเป็นแบบนี้เพราะเธอมีไม้กายสิทธิ์อยู่แล้วอย่างงั้นเหรอ


      “ตราบใดที่ไม่เดิมยังอยู่ จะไม่มีไม้ใดแย่งเจ้าของออกจากกัน ไม้กายสิทธิ์เป็นของผู้ใด มันก็จะกลับมาหาคนๆนั้น”




      หลังจากที่ได้ยินเรื่องไม่กายสิทธิ์จากมิสเตอร์แกรี่เจ้าของร้าน (ที่เธอเพิ่งมองชื่อร้านตอนออกมา) หญิงสาวก็เดินออกมาจากร้านในทันที ถ้าแบบนี้มันก็หมายความว่าเธอต้องรอให้ได้ไม้กายสิทธิ์ของตัวเองคืนมาแค่หนทางเดียวสินะ


     เพราะมั่วตาเหม่อถึงเรื่องไม้กายสิทธิ์ จึงทำให้หญิงสาวชนกับคนๆหนึ่งอย่างไม่ตั้งใจ


     “โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ!” เธอลืมกล่าวออกไปอย่างลืมตัว ก่อนจะเงยหน้ามองคนที่ตัวเพิ่งเดินชนไป หญิงสาวถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าที่แสยะยิ้มนั้น

      “แจฮยอน!”








     “แค่เห็นหน้ากันจะต้องตกใจมากขนาดนั้นเลยรึไง?” คนตัวสูงกว่าว่าพร้อมกับเดินเข้ามาใกล้ ความจริงแล้วเธอไม่ได้ไม่ชอบเขาหรอก แต่ค่อนข้างไปทางกลัวมากกว่าต่างหาก เวลาที่เขามองเธอเหมือนกำลังโดนจิกกัดทางสายตาอยู่ตลอดเวลา


      “นายมาทำอะไรที่นี่?” หญิงสาวทำใจดีสู้เสือใส่ จะให้เขารู้ว่าเธอกลัวเขาไม่ได้


      “ฉันต่างหากที่ต้องถามว่าเธอมาทำอะไรที่นี่...นอกโรงเรียน” แจฮยอนเน้นคำว่านอกโรงเรียนจนเธอรู้สึกใจไม่ดี มองซ้ายมองขวาก็มีแต่คนไม่รู้จักเต็มไปหมด 


      แล้วนี่สองคนนั้นอยู่ร้านไหนของที่นี่กัน ไหนบอกจะรอเธอใกล้ๆไง!


      “นายเองก็อยู่นอกโรงเรียนเหมือนกัน!” เธอว่าเสียงแข็ง แต่จู่ๆก็มีชายคนหนึ่งเข้ามาทักพวกเขา


      “ขอโทษนะครับเลดี้ ไม่ทราบว่าพวกคุณมีปัญหาอะไรกันรึเปล่า?” น้ำเสียงที่ถามเอ่ยด้วยความเป็นห่วงเป็นใย


      “เอ่อ...” ไอแอมไม่รู้จะตอบยังไง แต่ที่แน่ๆจะให้คนอื่นรู้ว่าเธอเป็นนักเรียนไม่ได้แน่ๆ


      “พวกเราแค่ทะเลาะกันนิดหน่อย...ตามประสาคู่รักนะครับ” คนตัวสูงที่พูดเองเออเองคนเดียวเปลี่ยนมาเป็นโอบไหล่ของเธอแทน


        หญิงสาวมองแจฮยอนอย่างตกใจ แต่เมื่อเห็นสายตาของผู้ชายคนนั้นที่มองมาอย่างสงสัย ก็ได้แต่เล่นละครไปตามน้ำ


        “พวกเราแค่ทะเลาะกันนิดหน่อย...” ไอแอมว่าพร้อมกับมองค้อนอีกคนที่ทั้งโอบเธอแล้วยังทำหน้ายิ้มหวานอีก


        “อ่า...ช่างถูกเวลาอะไรอย่างนี้ ตอนนี้ร้านของเรามีเครื่องรางสำหรับคู่รัก แน่นอนว่ามันมีอานุภาพที่จะทำให้ทั้งสองคนที่รักกันอยู่แล้วรักกันมากยิ่งขึ้น...”


         น้ำเสียงเป็นห่วงในตอนแรกที่แท้ก็จะแค่มาขายของให้พวกเขาทั้งสองคนแค่นั้นเองสินะ ไอแอมกรอกตามองบนเบาๆ 


         รักกันอยู่แล้วกับผีนะสิ! แค่นี้ก็แทบจะไม่อยากเจอกันอยู่แล้ว


        “เอ่อ..ขอโทษนะ แต่เราไม่สนใจหรอก” ไอแอมบอกปัดชายคนนั้นเบาๆ หญิงสาวหันซ้ายหันขวามองหาเพื่อนของเธอทั้งสองคน


      ไปไหนกันนะ...


          
         “แต่ฉันสนใจ เอามาสองเส้น” 


         สิ่งที่แจฮยอนทำตามมาหลังจากนั้นคือเขาจ่ายเงินซื้อสร้อยบ้าๆนี่จากพ่อค้านั้น แล้วเอามันมาสองเส้น ก่อนจะดึงแขนของหญิงสาวไปแล้วใส่สร้อยนั้นที่ข้อมือ


         “นายจะบ้าเหรอ! เอามาให้ฉันทำไม?!”


         “ก็เราเป็นคู่รักกันนี่หน่า...” คนตัวสูงยังเล่นละครไม่หยุด


     “คู่รักกับผีนะสิ ปล่อยฉัน ฉันจะไปหาเพื่อน” ไอแอมกัดฟันพูดกับอีกคน


      “ก็เอาสิ...ถ้าเธออยากให้คนอื่นรู้เรื่องของเธอกับมาร์ค...”


    คำขู่ของแจฮยอนได้ผลเมื่อหญิงสาวนิ่งไปสักพัก ก่อนจะจ้องหน้าอีกคนอย่างเอาเรื่อง


     “ฉันไม่แปลกใจเลยว่าทำไมอนันตเซียถึงเกลียดนาย”


    “โอ๊ย!!”


         พูดจบหญิงสาวก็เอาศอกกระทุ้งไปที่ท้องของคนตัวสูงจนแจฮยอนร้องออกมาอย่างเจ็บปวด


      ไอแอมแสยะยิ้มใส่ชายหนุ่มอย่างสะใจก่อนจะรีบเดินหนีไป ตอนนี้เธอไม่รู้ว่าสองคนนั้นอยู่ไหนหรอก แต่แค่นี้ก็ไม่อยากจะอยู่ใกล้กับแจฮยอนแล้ว









      อนันตเซียรีบเดินหนีเขาไปแล้ว แจฮยอนไม่ได้ตามอีกคนไปในทันที แต่ขายาวก็ก้าวตามอยู่ห่างๆ จนกระทั่งเห็นเธอไปเจอกับเพื่อนทั้งสองคนของเธอแล้วจึงถอนหายใจออกมา อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ไม่เป็นไรแล้ว


      “เพิ่งรู้ว่านายเป็นพวกชอบทำอะไรเกินหน้าที่” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา แจฮยอนมองอีกคนด้วยสีหน้าเรียบเฉย


       “ผมไม่ได้ทำอะไรเกินหน้าที่ พี่นั้นแหละดูเธอยังไงถึงปล่อยให้เธอออกมานอกโรงเรียนแบบนี้?” เขาหันไปถามคนตัวสูงกว่า



       เซอร์จอห์นนี่ ปี4 Earth Dome 



        “ก็ไม่มีอะไรน่าห่วงนี่ นายก็มาดูแลเธอแทนฉันแล้วไง” จอห์นนี่ตอบกลับมาอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว 


        ทั้งๆที่หน้าที่ของพวกเขามันออกจะเป็นคำสั่งสำคัญ แต่คนอายุมากกว่ากลับไม่ได้ใส่ใจกับมันเลยสักนิด แค่ให้คอยจับตาดูดัชเชสที่ความจำเสื่อม ไม่รู้ว่าเจ้าชายแห่งราชวงศ์มุนจะกังวลอะไรหนักหนา




        “ผมไม่ได้ดูแลเธอ ผมจับตามองเธอตลอดเวลาต่างหาก”


        “ก็นั้นนะสินะ เห็นว่าในห้องเรียนก็มองตลอดเลยนี่น่า ขนาดตอนขี่ไม้กวาดยังวนเวียนไปใกล้ๆเลย ได้ยินข่าวว่านายเป็นคนที่รับเธอไว้ทันก่อนตกไม้กวาดด้วยนี่หน่า...” 

    จอห์นนี่เอ่ยอย่างอารมณ์ดี ในขณะที่อีกคนไม่ได้อารมณ์ดีด้วย นี่ขนาดไม่ค่อยมาจับตาดูอนันตเซีย แหล่งข่าวกรองของเขายังรายงานมาตลอด แต่จะเป็นใครอันนี้ก็ต้องปิดไว้ก่อน


       “เวลาถ้าพี่เห็นคนตกจากไม้กวาดพี่จะไม่ช่วยรึไง? แล้วอีกอย่างเธอเป็นถึงดัชเชส แล้วก็เคยเป็นคู่หมายของเจ้าชายแทอิลก่อนเกิดเรื่องด้วยซ้ำ...”


       “ชู่วว! เบาๆสิแจฮยอน! เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยินเข้าหรอก!”


       “โทษที” แจฮยอนบอกขอโทษปัดๆ ไม่รู้ทำไมพอนึกถึงเรื่องที่เธอเป็นคู่หมายของเจ้าชายแทอิล เขามักจะหงุดหงิดทุกที ยิ่งรู้ว่าเธออาจหมดสิทธิ์ในตำแหน่งชายา เขากลับรู้สึกแปลกยิ่งกว่า



       ทำไมจะต้องดีใจด้วยว่ะ



     “แต่นายก็ควรจะสุภาพกับเธอด้วยนะ นายก็รู้ว่าตำแหน่งของเธอกลับนายมันต่างกันเกินไป ถ้าเธอเอาเรื่องขึ้นมานายมีหวังหัวขาดแน่” จอห์นนี่เอ่ยกับแจฮยอนอย่างห่วงๆ ตั้งแต่ปีที่แล้วที่แจฮยอนไม่ใช่ภาษาสุภาพเวลาเจออนันตเซีย ถึงหญิงสาวจะไม่เคยเอาเรื่องหรือทำโทษแจฮยอน แต่เขาก็ไม่อยากให้ใครมาได้ยินเพราะแจฮยอนอาจจะโดนโทษได้


      “เธอไม่กล้าทำอะไรผมหรอก”


       “มั่นใจจังนะ”


       “แน่นอนครับ ว่าแต่พี่เถอะ จะตามเธอจนกลับโรงเรียนรึเปล่า?”


       “ไม่ละ ฉันว่าจะไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อย ฝากด้วยละน้องรัก” 


        พูดจบจอห์นนี่ก็ตบบ่าของแจฮยอนเบาๆแล้วเดินไปลั้นลาในร้านต่างๆ แจฮยอนได้แต่ส่ายหัวให้รุ่นพี่ของตัวเองเบาๆ 


     ถ้าอย่างนั้นหน้าที่คอยจับตาดูเธอคงจะต้องเป็นของฉันต่อไปสินะอนันตเซีย...












       เมื่อกลับมาถึงโรงเรียนได้อย่างปลอดภัยก็เป็นเวลาดึกและเลยเวลาอาหารค่ำไปแล้ว ไอแอมปลีกตัวจากเพื่อนของตัวเองกลับเข้าห้องและล้มตัวนอนด้วยความเหนื่อยล้า 


     หญิงสาวเล่าเรื่องที่มิสเตอร์แกรี่เจ้าของร้านไม้กายสิทธิ์บอกกับเธอให้ทั้งสองคนฟัง พวกเขาเองได้แต่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ เพราะทั้งคู่ก็เพิ่งเคยได้ยินเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ทั้งจีซูและวินวินก็เพิ่งมีไม้กายสิทธิ์มาสามปีเหมือนกัน 


     ไอแอมยกแขนขึ้นมาก่ายหน้าผากอย่างกังวล ก่อนจะสะดุดเข้ากับสร้อยข้อมือที่ได้จากใครบางคนด้วยความไม่เต็มใจตอนที่เจอเขานอกโรงเรียน


     หญิงสาวลุกขึ้นมาถอดมันออกก่อนจะโยนมันไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเหลือบตามองมันอีกครั้ง


     
     เธอโยนมันแรงไปหรือเปล่านะ...



     แต่ไม่สิ เธอไม่ได้เต็มใจรับมันมาสักหน่อย ไม่จำเป็นต้องสนใจความรู้สึกคนให้ด้วยว่าจะรู้สึกยังไงถ้าเธอโยนไปแบบนั้น อีกอย่างแจฮยอนก็แค่ซื้อเพราะแสดงละครเท่านั้นแหละ!



     กึก กึก


     เสียงเหมือนมีอะไรบางอย่างชนเบาๆที่ประตูห้องของเธอ ไอแอมเดินไปดูเพื่อความแน่ใจ ก่อนจะพบว่ามันคือนกกระดาษที่กำลังบินชนประตูห้องเธอด้วยเวทมนตร์
 

     ไอแอมเปิดประตูคว้ามันและเปิดออกดูเนื้อหาของจดหมายข้างใน ก่อนจะยิ้มออกมาเบาๆเพราะมันคือจดหมายจากเจโน่ที่บอกให้เธอลงไปหาที่ห้องนั่งเล่น หญิงสาวจึงรีบลงไปหาลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง



      “นี่เธอยังไม่อาบน้ำอีกเหรอ?” นั่นเป็นคำทักทายแรกที่เจโน่กล่าวกับเธอ


       “อีกเดี๋ยวก็ไปอาบแล้ว ว่าแต่นายเถอะเจโน่ เรียกฉันมาแบบนี้อยากได้ดีพคิสรึไงงงง~” ไอแอมเอ่ยแกล้งอีกคนเบาๆ เพราะตอนนี้ไม่มีคนอยู่ในห้องนั่งเล่นแล้ว เธอแกล้งเขาได้


       “ถ้าตอบว่าใช่เธอจะทำให้เหรอ?”


       คำตอบของอีกคนทำให้รอยยิ้มเธอหุบลงเบาๆ สีหน้าจริงจังแบบนี้ เจโน่เอาจริงเหรอ?


       “ถ้าอย่างนั้นเรียกลงมาทำไมละ?” เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง


       “ก็ตอนเย็นไม่เห็นเธอที่โต๊ะอาหารค่ำ เลยสงสัยว่าเธอหายไปไหนนะสิ” ชายหนุ่มว่าพร้อมกับจ้องเธออย่างรอคำตอบ


       “ฉันไม่หิว ก็เลยไม่ไปกินนะ” ไอแอมว่า แต่ก็พยายามตอบให้เนียนที่สุด


       “จริงเหรอ? แล้วจีซูก็ไม่หิวด้วยเหรอ?” 


       “นายก็ไปถามจีซูเองสิ” เธอบอกปัดไป ขืนพูดไรไปมากกว่านี้มีหวังหลุดแน่ๆ


       “ช่างเถอะ แต่ถ้าเธอไม่หิวแล้วเดี๋ยวฉันเอานี่ไปให้แฮชานมันกันก็ได้...”


        สิ่งที่อยู่ในถุงกระดาษที่เจโน่วางไว้ข้างๆถือทาร์ตไข่นี่เอง มิน่าละ เธอได้กลิ่นหอมๆตั้งแต่เข้ามาในห้องแล้ว


        “เดี๋ยวสิเจโน่! ความจริงฉันก็หิวอยู่นิดนึง...” หญิงสาวสารภาพพร้อมกับมองอีกคนยิ้มๆ ตอนที่ไปเจอจีซูกับวินวิน สองคนนั้นกินข้าวกันเสร็จแล้ว เธอไม่อยากให้เสียเวลาจึงเลือกกินอะไรเบาๆแทน แต่มันก็ไม่ค่อยอยู่ท้องสักเท่าไร


        “เอานี่ไปกินสิ” พูดจบก็ยื่นทาร์ตไข่มาให้เธออย่างง่ายได้ หญิงสาวยิ้มกว้างอย่างดีใจก่อนจะรีบรับมันมาไว้


        “ขอบใจนะเจโน่ วันนี้นายเป็นน้องที่น่ารักที่สุดเลย”ไอแอมว่าอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับหยิกแก้มลูกพี่ลูกน้องของตัวเองเบาๆ


         “แต่ต้องแลกกับดีพคิสนะ...”


         พูดจบก็ล้วงมือกับกระเป๋าและนั่งพิงของโซฟาอย่างสบายใจ แต่ไอแอมที่กัดทาร์ตไข่ไปคำหนึ่งแล้วถึงกับชะงัก


         “จะเอาจริงเหรอ?” เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ถึงจะโชกโชนยังไงเธอก็ไม่ได้ดีพคิสกับผู้ชายคนไหนได้ง่ายๆหรอกนะ


         “หน้าฉันมันกำลังล้อเล่นรึไง?” 


         “เปล่า..แต่ฉันเป็นพี่นายนะ มันไม่แปลกไปหน่อยเหรอ?” 


         “จะพี่แล้วไงว่ะ ใจมันชอบนี่หว่า...”

         พูดจบมือหนาก็ประคองใบหน้าของเธอไว้เหมือนครั้งแรกที่เขาคิสเธอ ก่อนที่ใบหน้าของเจโน่จะเลื่อนเข้ามาใกล้ริมฝีปากของเขามันกำลังบดขยี้ริมฝีปากของเธออย่างรุนแรง 


        หญิงสาวทุบไหล่ของเจโน่อย่างตกใจแต่เขากลับไม่รู้สึกเลยสักนิด มิหนำซ้ำยังรุกล้ำเข้ามากวาดความหวานของเธอด้วยลิ้นตอนที่เธอเผลออีก 


        ชายหนุ่มจูบเธออยู่เนิ่นนานจนผละออกไป ไอแอมถึงได้รู้สึกตัวอีกครั้ง


      
        “จะ..เจโน่” เธอเอ่ยออกมาเบาๆ เพราะตอนนี้สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไร ตะกี้ลูกพี่ลูกน้องของฉัน ดีพคิสกับฉัน...จริงๆเหรอ


         “ว่าไง?” 


         แล้วสีหน้าเรียบเฉยแบบนั้นคืออะไรว่ะ จูบกันเสร็จนี่ไม่รู้สึกอะไรเลยหรือไง...


         “ปะ...เปล่า ฉันขึ้นห้องก่อนนะ จะไปอาบน้ำแล้ว” หญิงสาวว่าเหมือนนึกขึ้นมาได้ว่าสายตาของเจโน่ที่มองเธอตอนนี้ไม่ปลอดภัยอีกต่อไป


         “มันดึกแล้ว ให้ฉันไปเฝ้ามั้ย?” 


         พูดก็เถอะ สายตาท่าทางแบบนั้นถ้าไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องไอแอมจะปล้ำตรงนี้ซะให้รู้แล้วรู้รอด แค่จูบก็จะทำเธอละลายอยู่แล้ว


         “อย่าดีกว่า มันคงไม่ดีเท่าไร” หญิงสาวบอกปัดเบาๆ ไม่ดีต่อใจฉันเนี่ยแหละ จะเต้นแรงเพราะเด็ก16ทำไมมม!


        “ถ้าอย่างนั้นก็ดูแลตัวเองดีๆละกัน”


        “อือ” 


        พูดจบไอแอมก็เดินเอามือกุมแก้มตัวเองขึ้นห้องพร้อมกับถอนหายใจออกมา



        ท่องไว้ไอแอมม นั้นลูกพี่ลูกน้องงงง
    


***********

#ฟิคไอโอลอส
     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #926 เป็นประกายม๊อบแม๊บ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2564 / 20:16
    ถ้าเจโน่ไม่เป็นลูกพี่ลูกน้องคงโอเคมากกว่านี้นะ ฮือ แล้วแบบว่าๆๆๆเจ้าชายเตนล์อ่า มองตลอดมีไรเปล่า อยากมีเริ่วหรืออยากมีแฟนคะ🥺
    #926
    0
  2. #903 ชอบกินหมูกรอบ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2564 / 17:28

    เจโน่ก็ดีจ์! โอ่ววววว 16 16 ท่องใว้ๆ เเต่เขาบอกว่ากินเด็กเเล้วอายุยืนน่ะ ลองใหมไอเเอม5555

    #903
    0
  3. วันที่ 26 พฤษภาคม 2562 / 19:59

    อดคิดบาปไม่ได้เลยใจดิฉัน

    #875
    0
  4. #828 ไข่เค็ม 🐹 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2561 / 02:16
    เลาเขินจังเยล....
    #828
    0
  5. #797 Galaxy_q (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2561 / 23:58
    บาปมั้ยยยยย
    #797
    0
  6. #737 NaNa_chajeba (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 22:16
    ทีมเจโน่ค้า
    #737
    0
  7. #721 _thisissoqn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 10:45
    ขอทางหน่อยค่ะ เรือบาปกำลังแล่น555555 *ฟังเสียงเรือเดิน*
    #721
    0
  8. #707 papawarin chaitamart (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 เมษายน 2561 / 16:59
    ทำไมเจโน่ไม่อ่อนโยนนนน ใจสั่นแรงมากกกก
    #707
    0
  9. #416 Lee SeonBin (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 10:01
    อีเด็กบ้าาาาาาาา>//<
    #416
    0
  10. #342 97ivy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 00:08
    กร๊าวใจจจจ ดีพคิสที่รอคอยยย ฮือออ
    #342
    0
  11. #322 namsehun (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 10:58
    ถึงจะเป็นลูกพี่ลูกน้องก็เถอะ55555555
    #322
    0
  12. #312 mtpply (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 23:30
    ห้ปวฟลหสหงหง #ทีมผิดศีลธรรม กรี๊ดดดดด พายเรือ พายเรืออออ ฉันจะพายเรืออออ
    #312
    0
  13. #143 Neen (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 มีนาคม 2560 / 01:32
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดเจโน่ของพี่~~~เรือเรานั้นต้องเข้มแข็ง ฮึบๆๆๆ ตลกตรงมีคนเข้ามาถามนึกว่าเป็นห่วงที่แท้ขายของ โอ๊ยยยยย พี่จ้อนมาแบ้ววว คือแจกับพี่จ้อนมีหน้าที่ดูแลเราใช่มั้ย ดีจัง แฮะๆๆๆ
    #143
    0
  14. #108 awckmm (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:05
    ขนของ!! ย้ายเรือออแ
    #108
    0
  15. #56 Yutaaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:04
    น้องโน่ อ๊ากกกกกกกกกกกกกก-/////-
    #56
    0
  16. #52 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:49
    เจโน่ทำป้าละลายแล้วลูก แต่ป้าก็ยังจะอยู่เรือแจ มาต่อนะคะไรท์ค้างหนักมาก อยากให้ไรท์จัดดีฟคิสอีกซักคนสองคน 555555
    #52
    0
  17. #51 imyora (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:14
    พิแจฮยอนตามตลอดเลยหรอ จะเห็นตอนดีพคิสกับโน่ปะอะ พิโน่มาเหนือ ณ จุดๆนี้ งือออจะละลาย
    #51
    0
  18. #50 prayza159 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:19
    อ้ากกกก รอฉากนี้มานานเเล้ว
    #50
    0
  19. #49 tkmn10 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2560 / 01:38
    พี่จอห์นนี่ของน้องออกมาแล้งงื้ออออ เจโน่เนี่ยก็เด็กอะไรไม่รู้ร้อนแรงเบอร์นี้ 55555
    #49
    0
  20. #48 chumi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:53
    รู้สึกว่าแจฮยองนี้ ตามนางเอกตลอดเลย.... .. คิดอะไรรู้หรือเปล่า~\~~ (บ้าแล้วๆ #เขินอ่ะ) ความคิดของเราคือ... พี่แจ ต้อง แอบชอบนางเอกอยู่หรือเปล่า~~ แต่นางเอกไม่ได้ชอบ???
    ไรท์ fighting ^^
    #48
    0
  21. #47 Yutaaa (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2560 / 09:45
    แจฮยอนมีคงามวอแวสูงมาก แอบเขินวินวิน อิอิ มาต่อไวไวนะคะไรต์ สนุกมากๆ
    #47
    0
  22. #46 susirada (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:37
    55555555เราไม่ได้ไป สนบ. อ่ะ แต่เราไปงาน พน. ไรท์ไปมั้ยคะ?
    #46
    1
  23. #45 S. blue (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 21:31
    รออีก50% ฮือฮือ อยากไปหาnctบ้างค่ะแต่อยู่ไกลแง
    #45
    1
  24. #44 tkmn10 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2560 / 20:24
    เจอ แจยอนอีกแล้ววววว จะเกิดอะไรขึ้นป่าวเนี่ยนนน -()-
    #44
    1