( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 30 : Chapter 28 :: ความรู้สึก ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,027
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    22 มิ.ย. 60

Chapter 28 :: ความรู้สึก ::



      
       “เธอรู้ใช่มั๊ยว่าโทษของการโกหกฉันมันคืออะไรอนันตเซีย?” น้ำเสียงของเจ้าชายเตนล์ในตอนนี้ มันคือการข่มขู่เธอดีๆนี่เอง


        ไอแอมไม่ได้สนใจเจ้าชายเตนล์กับแจมินมากเท่าไรหรอก ที่เธออยากรู้คือเจโน่ เขาไปได้ยินเรื่องอะไรมา ถึงแม้ว่าตอนนี้ทั้งในใจและในหัวของเธอจะร้อนรุ่มพลางคิดหาหนทางออก


       คนแรกที่เธอนึกถึงกลับเป็นแจฮยอน....


       “นาย...ไปได้ยินอะไรมา...” ไอแอมถามเด็กหนุ่มลูกพี่ลูกน้องของเธอ เจโน่ไม่ตอบคำถามเธอแต่กลับเบื้อนหน้าหนีไปทางอื่น จนหญิงสาวแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ


       นี่นะเหรอคนที่บอกว่าชอบและยินดีที่จะอยู่ข้างๆเธอ


       “รู้ตัวรึเปล่าว่านายทำอะไรลง?” หญิงสาวเปล่งเสียงถามอีกคนออกมาอย่างยากลำบาก แต่ก็พยายามเก็บอารมณ์ไว้ในส่วนลึกที่สุด โชคดีที่การเป็นอนันตเซียทำให้เธอตีหน้านิ่งราวกับอวดดีได้อย่างดีเยี่ยม


       ถึงแม้ความรู้สึกในตอนนี้จะผิดหวังกับคนตรงหน้ามากขนาดไหน....


       “ไม่รู้หรอกนะว่าเธอกับลูกพี่ลูกน้องของเธอจะเคลียกันยังไง แต่ตอนนี้เรื่องของเธอกับฉัน....” เจ้าชายเตนล์เอ่ยขึ้นมาพร้อมเน้นเสียงที่สามพยางค์สุดท้าย


       เธอกับฉัน...งั้นเหรอ?



       “เราคงต้องคุยกันอีกยาวนะอนันตเซีย”


       “ขออภัยเพคะ หม่อมฉันไม่มีอะจะต้องคุยกับเจ้าชายอีก...”
ไอแอมเอ่ยเสียงเรียบพร้อมทำท่าขอประทานอภัยให้คนที่มีศักดิ์สูงกว่าเธอ 

        “เพราะว่าจริงๆแล้วคนรักของหม่อมฉันคือแจฮยอนจริงๆ”




        คราวนี้เธอหันกลับไปหาอีกคนที่หันกลับมาต้องหน้าของเธออีกเช่นกัน 


        เป็นครั้งแรกที่ไอแอมอ่านสายตาของเจโน่ไม่ออก แต่เธอบอกได้คำเดียวว่าตอนนี้เธอเจ็บ....


        ....เจ็บที่ไว้ใจคนผิด








       ขายาวก้าวออกมาจากตรงนั้นโดยมีสายตาสามคู่ที่มองตามเธอมาแต่แตกต่างกันออกไปตามความรู้สึก คนแรกน้อยใจ คนที่สองสับสน คนที่สาม...สะใจ


       ไอแอมไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าตอนนี้เธอกำลังจะไปที่ไหน แต่ที่แน่ๆมันไม่ใช่หอพักของเธอแน่ๆ เพราะมันคงจะไม่เหมาะกับการนั่งร้องไห้คนเดียวสักเท่าไร











       เวลาพลบค่ำทำให้ความสว่างจากดวงอาทิตย์ค่อยๆลาลับไป ถึงอย่างนั้นก็ยังเลือกที่จะเดินออกไปนอกตัวปราสาทมากว่าที่จะกลับเข้าไปข้างใน


       ข้างในที่มีแต่ปัญหา และความวุ่นวาย ที่เธอไม่ได้ต้องการมันเลยสักนิด


       การเป็นอนันตเซียคือโชคร้าย


       สองขาเดินเข้าไปจนถึงชายป่าต้องห้ามโดยไม่ได้สนใจคำเตือน แม้จะมืดแล้วเธอก็จะไม่กลัวอะไรอีกแล้ว ในเมื่อเธอเคยผ่านความตาย...สิ่งที่ทุกคนกลัวมากที่สุดมาแล้วครั้งหนึ่ง


       จะให้หลอกตัวเองว่าเข้มแข็งอีกต่อไปก็คงจะทำไม่ได้ ในเมื่อน้ำใสๆที่ไหลรินลงมาอาบแก้มนั้นทำให้เธอรู้ตัวแล้วว่าตัวเองเหนื่อยแค่ไหน เรื่องบ้าๆ เรื่องประหลาดๆที่เธอได้พบเจอ


       ไอแอมอยากให้มันเป็นความฝัน 


       อยากตื่นมาพบกับพ่อของเธออยู่ที่บ้าน...ไม่ใช่ปราสาทแบบนี้


       แต่มันคงจะเป็นฝันที่ทำให้เธอรู้สึกเจ็บไปทั้งตัวและหัวใจไปแล้ว แต่จะให้ทำยังไงได้ในเมื่อเธอเป็นคนเอาความรู้สึกของตัวเองไปผูกกับพวกเขาเอง


       ความเงียบและความืดคลืบคลานเข้ามาเรื่อยๆหลังดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ทิ้งไว้แต่เพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งซึมอยู่กับความคิดของตัวเองพร้อมใบหน้าเปื้อนน้ำตา


      ความรู้สึกอยากกลับบ้านมันมีอยู่ในหัวของไอแอมตลอด แต่ตอนนี้มันมากกว่าครั้งไหนๆ


      เธออยากจะทำตัวแบบไม่มีความรับผิดชอบแล้วหนีจากตรงนี้ไปซะ แต่มันจะทำให้เธอกลับบ้านได้ยังไง...


      ดวงตาที่เศร้าสร้อยแปรเปลี่ยนมาใช้ความคิดอีกครั้ง เธออาจจะไม่ปัดความรับผิดชอบในฐานะอนันตเซียออกไปได้ แต่เธอเลือกที่จะไม่ใส่ใจมันและคิดหาหนทางที่จะกลับบ้านได้!


      ไอแอมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนใช้หลังมือเช็ดใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาออก เธอตัดสินใจแล้วว่าจะเอายังไงต่อในฐานะอนันตเซีย ถ้าเธอหาหนทางกลับบ้านได้ ที่นี้ก็จะไม่มีความหมายกับเธออีกแล้ว....


       ไม่สิ...เธอลืมเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้หรอก


       แต่ทุกอย่างมันต้องใช้เวลาทั้งนั้น เดี๋ยวก็ลืมมันได้เอง







       
       เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นมาทำให้ร่างบางหันไปตามต้นเสียงพร้อมไม้กายสิทธิ์ที่ถูกชี้ไปทางข้างหน้าทันทีตามสัญชาตญาณ


       ....ทุกอย่างมันกลายเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว เธอทำมันออกไปโดยที่ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ แล้วเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้น นานแค่ไหนเธอถึงจะลืมมันได้หมดกันละ


        “ทำไมถึงยังไม่กลับออกไปอีก?” 


         หญิงสาวหันปลายไม้กายสิทธิ์ไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะพบกับ...


          แจฮยอน


          “นายมาได้ยังไง?” ไอแอมถามออกไปด้วยความสงสัย ในนี้ทั้งมืดและน่ากลัว ไม่ใช่ที่ที่จะออกมาเดินเล่นแน่ๆ


           “ฉันอยู่บนหอพักแล้วก็เห็นเธอเดินเข้ามาในป่า แต่ไม่เห็นเธอกลับออกมาสักที...” คนตัวสูงอธิบายเมื่อไอแอมยอมลดไม้กายสิทธิ์ลง


          “นายก็เลยตามออกมางั้นเหรอ?”


         “ใช่....นี่เธอร้องไห้เหรอ?” 


          มือหนาเอื้อมมาจับที่แก้มของหญิงสาวโดยไม่ขออนุญาต ตอนนี้ดวงตาของแจฮยอนปรับเข้ากับความมืดจนสังเกตได้ถึงใบหน้าที่เพิ่งผ่านการร้องไห้อย่างหนักมาของอีกคน 


         มือบางปัดมือของชายหนุ่มออกเบาๆก่อนจะเมินหน้าหนีไปทางอื่น พอแจฮยอนพูดคำว่าร้องไห้ น้ำตามันก็พลาดจะไหลออกมาอีก


        ไอแอมอุตส่าห์เลิกร้องไปได้แล้วเชียว


       มือหนาที่โดนปัดออกไปคว้าร่างบางที่อยู่ใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็วจนทำให้อีกคนชนเข้าที่อกของแจฮยอน แต่ชายหนุ่มไม่ได้ใส่ใจมันนัก สองแขนของเขาโอบกอดอีกคนเอาไว้แน่น


       “ฮรึก...”


       ถ้าไม่ใช่เพราะแจฮยอนทำแบบนี้...ไอแอมก็จะไม่ร้องไห้ออกมาอีกหรอก เธอไม่ได้อยากร้องจริงๆนะ


       มือหนาลูบผมของอีกคนด้วยความเบามือ หัวใจของเขาสั่นและรู้สึกเหมือนถูกบีบให้เจ็บปวด เมื่อคนตัวเล็กในอ้อมแขนร้องไห้ออกมาอย่างหนัก...อีกครั้ง


       “ร้องออกมาเถอะ เธอไม่ใช่อนันตเซีย ถ้ามันทำให้เธอรู้สึกดีขึ้น ก็ควรจะร้องออกมา...”


        คำพูดของแจฮยอนมันไม่ใช่คำปลอบโยนใดๆ แต่เธอกลับสบายใจอย่างบอกไม่ถูก...


        “ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว...ฮึก ฉันอยากกลับบ้าน” ไอแอมค่อยๆเอ่ยขึ้นมาเสียงสั่น คนตัวเล็กชะงักมือไปก่อนจะถามเธอกลับมา


        “ฉันจะหาทางช่วย...ให้เธอกลับบ้านเอง...”


        “...หมายความว่ายังไง?”


        ร่างเล็กนิ่งไปก่อนจะผละออกจากอ้อมกอดของแจฮยอน นั้นไม่ใช่เสียงของเธอ และมันก็ไม่ใช่เสียงของแจฮยอนด้วย


       “เจโน่!”


        “อะไรคือเธอไม่ใช่อนันตเซีย? อะไรคือเขาจะช่วยเธอกลับบ้าน?”


        ชายหนุ่มที่เพิ่งมาใหม่มองไอแอมด้วยความงุนงง หญิงสาวเองก็ตกใจเหมือนกันที่เห็นเจโน่อยู่ที่นี้!


        “นะ...นายมาได้ยังไง?”


        “ฉันเป็นห่วง...” คำตอบของเจโน่ถูกส่งมาให้เธอพร้อมแววตาของความเจ็บปวด ก่อนที่มันจะแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัย “แต่ฉันอยากรู้ ว่าทั้งหมดที่ฉันได้ยินมันหมายความว่ายังไง?”




        ไอแอมมองเจโน่ที่ยืนอยู่ตรงหน้า ก่อนจะหันมาสบสายตากับแจฮยอนอีกครั้ง เธอควรจะเริ่มต้นเรื่องทั้งหมดยังไงดี











     ถ้าย้อนกลับไปก่อนหน้านี้ตอนที่พวกเราทั้งสามคนยังอยู่ในแถบชายป่าต้องห้าม 


       ไอแอมคิดว่าเธอค่อนข้างจะกังวลใจมากกว่านี้ เธอไม่รู้จะเริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมดและเอ่ยมันออกมายังไงให้เจโน่เข้าใจ แต่ตอนนี้มันไม่ใช่อย่างที่เธอคาดการณ์ไว้เลยสักนิด


       “นายนอนห้องนี้ ส่วนฉันกับไอแอมจะนอนอีกห้อง...” คนที่เอ่ยชื่อจริงๆของเธอออกมาอย่างเต็มปากเต็มคำก็คือเจโน่


      “แต่พวกเธอสองคนไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องกันจริงๆแล้วนี่ ทำไมจะต้องนอนด้วยกัน” เป็นแจฮยอนที่เอ่ยแย้งขึ้นมา ผู้ชายสองคนนี้กำลังทะเลาะกันเรื่องห้องพักอยู่


      ตอนนี้ทั้งสามคนตัดสินใจที่จะไม่กลับเข้าไปในโรงเรียน เพราะค่อนข้างดึกเกินไปแล้ว จึงใช้ทางลับของอนันตเซียมาโผล่ที่หมู่บ้านผู้วิเศษ และใช้เส้นสายของตระกูลเจโน่เปิดห้องพักในโมเทลแบบนี้


      ไอแอมบอกแล้วว่ามันต่างกับที่เธอคาดการณ์ไว้ลิบลับ


      “ถึงไม่ใช่ แต่ก็เคยนอนด้วยกั-...” ยังไม่ทันที่เจโน่จะได้เอ่ยจบ ก็โดนสายตาดุๆของไอแอมส่งไปให้


       ลูกพี่ลูกน้องเคยนอนด้วยกันไม่แปลกหรอก แจฮยอนอยากจะบอกออกไปอย่างนั้น เขาต่างหากที่เคยนอนกับไอแอมจริงๆ แต่หญิงสาวแค่ไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง


      “พวกนายก็นอนด้วยกัน ฉันจะนอนห้องนี้คนเดียว ตกลงตามนั้นนะ” หญิงสาวสรุปออกมา มันถูกต้องที่สุดแล้ว


      “ก็ได้ๆ แต่ว่าฉันมีเรื่องอยากจะถามเธออีกสักเรื่อง นายช่วยออกไปก่อนได้มั๊ย?” เจโน่เอ่ยกับเธอ ก่อนหันไปถามแจฮยอน 


      คนตัวสูงทำหน้ายอมๆแบบขอไปที ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง เจโน่ที่ยืนอยู่ตรงข้ามก็รีบมานั่งข้างเธอทันที


      “เธอมีความผิด ผิดมากๆ แล้วฉันก็โกรธเธอมากด้วย” เจโน่ว่าพร้อมทำท่าทางเหมือนเด็กที่กำลังโกรธ หรือแค่น้อยใจกันแน่ก็ไม่รู้


      “ฉันคิดว่านายแค่น้อยใจซะอีก” ไอแอมเอ่ยสิ่งที่คิดออกไปตรงๆ นั้นยิ่งทำให้เจโน่ดูซึมลงมากกว่าเดิมอีก


      “เป็นเธอจะไม่น้อยใจเลยอย่างนั้นเหรอ? ฉันเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด เจอเธอเป็นคนแรก พาเธอมาโรงเรียน บอกเธอทุกอย่าง แต่ฉันกลับไม่รู้อะไรเลย...” ความรู้สึกที่เก็บอยู่ภายในของเจโน่ทะลักออกมา 


      ใช่...เจโน่น้อยใจ น้อยใจที่ไอแอมมองข้ามผ่านเขาไปแบบนี้


      “ฉันขอโทษนะเจโน่...” หญิงสาวเอ่ยปากบอกอีกคนไปตามความรู้สึกจริงของเธอ


       .....


       “นายก็รู้ว่าตอนครั้งแรกที่เจอกัน เราสองคนไม่ค่อยลงลงรอยกันเท่าไร แล้วอีกอย่างเรื่องแบบนี้มันเชื่อกันได้ง่ายๆที่ไหนกัน”


       “ฉันนี่ไงที่เชื่อ”


       “นายเชื่อเพราะพวกเรามีหลักฐาน มันไม่เหมือนตอนแรกๆ อีกอย่างแจฮยอนเองก็เพิ่งรู้ก่อนนายไม่นายมานี้”


        “มีคนอื่นนอกจากฉันกับแจฮยอนที่รู้บ้างรึเปล่า?” 


        “ไม่มีใครรู้หรอก” ไอแอมตอบกลับไป เธอเองก็มีเรื่องที่จะต้องถามเจโน่เหมือนกัน “แล้วเรื่องตอนเย็น เจ้าชายเตนล์กับแจมินบอกอะไรกับนายอีกบ้าง?”


       “พวกเขาบอกว่าเธอเป็นคนรักของแจฮยอน...แค่นั้น...”


       “แค่นั้นจริงๆเหรอ?” หญิงสาวพร้อมจ้องอีกคน


       “ใช่ ที่ฉันไม่พอใจเพราะฉันไม่เชื่อ แต่พอเห็นเธออยู่กับแจฮยอนแล้วฉันเริ่มไม่แน่ใจ...” คราวนี้เป็นเจโน่ที่สบตาของเธอเข้า “เขาเป็นคนของเจ้าชายเตนล์ เธอไว้ใจเขาได้จริงๆเหรอ? บางทีเรื่องที่เจ้าชายรู้ทั้งหมดอาจจะเป็นเพราะเขาก็ได้”


       ยอมรับว่าไอแอมก็เคยคิดแบบที่เจโน่ว่า แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังเลือกที่จะไว้ใจแจฮยอน


       คงเพราะเราทั้งสองคนต่างก็รู้ความลับของกันและกันละมั้ง...


       “แล้วก็เรื่องที่เธอกำลังทำอยู่ด้วย ฉันคิดว่าเธอเปิดเผยมากเกินไปในสิ่งที่สนใจ บอกตามตรงนะ ฉันไม่ไว้ใจเจ้าชายเตนล์เลย...” เจโน่ว่าน้ำเสียงจริงจัง


       “ฉันเองก็ไม่ได้ไว้ใจใครมากไปกว่านั้นหรอก แล้วอีกอย่างฉันก็คิดว่าจะไม่ใส่ใจเรื่องพวกนี้แล้ว...” ไอแอมตอบออกไปตามตรง 


       “แล้วแม่ของเธอละ?”


       “เจโน่...ฉันไม่ใช่อนันตเซียนะ” หญิงสาวย้ำกับชายหนุ่มอีกรอบ “ฉันคือไอแอม และที่สำคัญคือฉันไม่ใช่คนที่นายชอบมาตั้งแต่ต้น...”


       “มันไม่มีความหมายสำหรับเธอเลยเหรอ?”


       มีสิ...มีมากเลยด้วย แต่เธอรู้สึกเหนื่อยเกินไปแล้ว


       เพราะการนิ่งคงเป็นคำตอบสำหรับเจโน่แล้ว ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเบาๆก่อนจะเอ่ยออกมา



       “ฉันเคยชอบอนันตเซียก็จริง แต่หลังจากที่เธอเข้ามา ความรู้สึกของฉันมันก็ยิ่งชัดเจนขึ้นไปอีก ทุกๆอย่างทุกการกระทำที่ทำให้เธอคือความรู้สึกจริงๆของฉัน ถ้าตอนนี้เธอไม่ใช่ลูกพี่ลูกน้องของฉันแล้ว การจะจริงจังกับเธอก็เป็นสิ่งที่ฉันจะต้องทำต่อจากนี้เหมือนกัน..”












      เช้าวันต่อมาทั้งสามคนเช็คเอ้าท์ออกจากโมเทล โดยไอแอมและเจโน่ตัดสินใจที่จะกลับบ้านของตัวเอง ในขณะที่แจฮยอนก็จะต้องกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ


      “ถ้าเจ้าชายเตนล์ถามนายเรื่องฉัน เราจะทำยังไงดี?” ไอแอมถามอีกคนออกไปเมื่อพวกเขาจะต้องแยกกันแล้ว


      “ฉันก็จะตอบไปตามความจริง เจ้าชายคงจะไม่ยอมเรื่องเธออีกแล้ว..” แจฮยอนตอบกลับมา ทำเอาตัวต้นเรื่องอย่างไอแอมถึงกับชาไปทั้งตัว ถ้าแจฮยอนโดนลงโทษเพราะเธอละ


      “แต่นั้นมันจะทำให้นายโดนลงโทษ...”


      “ไม่เป็นไรหรอก ฉันคิดเรื่องนี้มาตั้งแต่ต้นแล้ว แต่ถ้าเธอยังยืนยันว่าจะไม่เป็นชายาจริงๆ ฉันก็จะช่วย...” 


       คำตอบของชายหนุ่มทำให้เธอถึงกับเอ่ยชื่ออีกคนออกมาอย่างแผ่วเบา แจฮยอนทำเพื่อเธอได้ขนาดนี้เลยเหรอ... ทั้งๆที่เขาจะต้องเจ็บตัวเลยเนี่ยนะ


       “แจฮยอน...”


       “เธอรีบกลับไปบ้านของเธอเถอะ เล่าทั้งหมดให้แม่ของเธอฟังเดี๋ยวฉันส่งข่าวไปบอกว่าฉันเป็นไงบ้าง”


       “บางทีเราอาจจะปรึกษาแทยงได้นะ เขาก็เคยบอกว่าจะช่วยพวกเรา..” ไอแอมเสนอขึ้นมาอย่างมีความหวัง


       “ก็อาจจะได้ แต่มันไม่มีอะไรแน่นอนนี่หน่า” คำตอบของแจฮยอนทำให้หญิงสาวต้องกลับมาคิดให้รอบคอบอีกครั้ง


       “ถ้าอย่างนั้นเรากลับกันเถอะอนันตเซี- โทษที ฉันชินนะ” เจโน่ว่าเมื่อเผลอเรียกชื่อเดิมของหญิงสาวหลังจากที่ให้ทั้งสองคนคุยกันอยู่นาน 


       เจโน่เองก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่าง ที่เกิดขึ้นระหว่างสองคนนี้ นั่นมันทำให้เขารู้สึกขุ่นในใจนิดๆ


       “โชคดีนะแจฮยอน” ไอแอมบอกกับอีกคน ก่อนที่แจฮยอนจะหันหลังเดินจากไป


       “ไม่ต้องห่วงเขาหรอกนะ เขาดูแลตัวเองได้ เดี๋ยวฉันจะดูแลเธอเองด้วย” เจโน่บอกกับหญิงสาว


       “ขอบใจนะเจโน่ ขอบใจที่ไม่โกรธ แต่เรื่องดูแลฉันไม่ให้นายดูแลฝากเดียวหรอก ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายนายเหมือนครั้งที่แล้วเหมือนกัน” หญิงสาวว่าพร้อมกับยิ้มบางให้อีกคน ก่อนที่ทั้งคู่จะขึ้นไปบนรถม้า เพื่อออกเดินทางกลับไปที่แอนโดเนีย














      ภายในห้องใต้ดินที่อยู่ลึกลงมาในปราสาทหลังใหญ่ ร่างสูงของใครบางคนกำลังถูกกักขังไว้ด้วยเวทย์ที่ยากจะฝ่าออกไปได้ ทั้งยังโดนยึดไม้กายสิทธิ์ไปด้วย


     แจฮยอนถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่ร้อย ทั้งๆที่ปากเคยบอกว่าจะส่งข่าวกลับไปให้หญิงสาว แต่ในนาทีนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้ทั้งนั้น


     เมื่อไม่มีไม้กายสิทธิ์ ผู้วิเศษก็เปรียบเสมือนผู้พิการดีๆนี่เอง...


     แต่ก็นำว่าเป็นความโชคดีของแจฮยอนแล้ว ที่เจ้าชายเตนล์ทำเพียงแค่กักขังเขาและยึดไม้กายสิทธิ์เอาไว้หลังจากเกิดเรื่องขึ้นทั้งยังไม่ได้รายงานเรื่องนี้แก่องค์ราชาและองค์ราชินี แต่นั้นก็ไม่ได้ทำให้ความกังวลใจของชายหนุ่มลดน้อยลงเลย


     ในหัวของเขากำลังคิดถึงคนที่จะต้องเดือดร้อนต่อจากแจฮยอนมากกว่าเกือบเท่าตัว...


      ไอแอม....


       กึก กึก


       เสียงเท้าที่เดินลงมาทำให้แจฮยอนหลุดจากความคิดจนต้องเงยหน้ามองดูผู้ที่เข้ามาใหม่ ซึ่งก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล


      เซอร์แทยง


      “ฉันมาพานายไปเข้าเฝ้าเจ้าชายเตนล์”











      ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อแจฮยอนเดินเข้ามาภายในห้อง ชายหนุ่มทำความเคารพผู้เป็นเจ้านายของตนเอง ก่อนจะนั่งคุกเข่าลงกลางห้อง


      “เหมือนนายจะลืมไปแล้วว่ากำลังทำงานให้ใครอยู่...” เสียงของเจ้าชายดังขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ ตอนนี้ภายในห้องนอกจากพวกเขาทั้งสามคนก็ไม่มีใครอีกแล้ว


      “กระหม่อมไม่เคยลืมพะยะค่ะ”


      “ไม่เคยลืม แต่ก็ทำเกินหน้าที่ไปหน่อยใช่มั๊ย?” คนที่มีฐานะสูงกว่ายังเอ่ยอย่างรู้ทัน

 
       แจฮยอนไม่ปฏิเสธ ใช่...เขาทำเกินหน้าที่


       “หน้าที่ของนายคือค่อยจับตาดูท่านหญิงอนันตเซีย.. แต่ดูเหมือนว่าการเล่นละครของนาย จะเป็นความรู้สึกที่มาจากข้างใจจริงๆสินะ...”


       .....


      “แรกๆนายก็ทำงานให้ฉันกับพี่แทอิลได้ดี แต่หลังๆดูเหมือนมันจะถูกละเลยไปหน่อย...เป็นไปได้ยังไงที่คนตายแล้วฟื้นแถมยังกลับมามีความสามารถมากกว่าเดิมอย่างอนันตเซียจะใช้ชีวิตได้อย่างปกติในทุกวัน...”


      .....


      “จนฉันต้องเข้าไปสืบด้วยตัวเอง”


      แจฮยอนรู้ว่าทำไมเจ้าชายเตนล์ถึงพยายามที่จะเข้าไปยุ่งกับอนันตเซียมากกว่าเดิม ถ้านอกจากเรื่องการแต่งงาน ก็คงจะเป็นเรื่องแบล็ควิซาร์ด


       แต่ในตอนนี้มันสายเกินไปสำหรับแจฮยอนแล้ว เขาคิดว่าจะกลับออกไปเตือนหญิงสาวได้ทัน แต่ก็ชะล่าใจไม่คิดว่าเจ้าชายจะเริ่มแผนของตัวเองเร็วขนาดนี้...


        ไอแอมกำลังตกอยู่ในอันตราย...


        ถ้าจะโทษใครก็คงจะเป็นแจฮยอนที่ไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับหญิงสาวสักที....



       “ไปจัดเตรียมคนไว้แทยง...พรุ่งนี้เช้าเราจะไปรับท่านหญิงอนันตเซียเข้าวัง...”












106%

ง่า แจฮยอนน T-T

#ฟิคไอโอลอส
       
          
      


       

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #894 mynicknamenoon (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 21:22

    แต่งงานกับเตนล์ก็ดีอยู่หรอกแต่พอมันจินตนาการก็คือเตนล์ตัวเล็กกว่าเราอ่ะ หื้อ555

    #894
    0
  2. #812 BellWanisara (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2561 / 17:23
    ร้ายกาจม๊วกก
    #812
    0
  3. #569 xayyabundid (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2560 / 20:16
    พี่ เตนล์ร้ายอะะ รอนะคะไรท์
    #569
    0
  4. #568 toysmile (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 22:37
    ทำไมพี่เตนล์ร้ายงี้ ถ้าอนันตเซียไปไรไปนะ น่าดู!!
    #568
    0
  5. #567 Kanokwan_PKS (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 18:07
    เตนล์ร้ายมากกกกกกกกกกกกกกก สงสารพี่แจ TT
    #567
    0
  6. #566 NightSskyy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 21 มิถุนายน 2560 / 17:30
    พี่เตนล์ร้ายมากเลยอะ สงสารพี่แจกับนางเอกจัง โน่กับพี่เตนล์คงจะดูออกว่าสองคนนี้ดูมีความรู้สึกให้กัน แต่ไม่รู้ว่านางกับพี่แจจะรู้สึกแบบคนที่รักกันไหม(ชอบแบบไม่รู้ตัว) พี่แทยงก็ดูไม่น้าเชื่อใจเท่าไหร่(มากแล้วตอนนี้) แล้วก็กลัวว่าพี่แจจะทำให้นางเจ็บใจ/เสียใจ ถ้าบอกความลับนางไป กลัวจะเป็นเรื่องใหญ่ไปมากกว่านี้ แอบคิดอยู่ว่าพี่เตนล์, พี่แทอิล กับ ครอบครัว รู้อะไรกับการตายของอนันตเซียมันแปลกๆ สู้ๆนะไรท์
    #566
    0
  7. #565 S. blue (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 16:38
    ว้ายยนยยเจโน่ งือ
    #565
    0
  8. #564 maji22019 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 11:52
    รู้สึกเสียวสันหลังว๊าบเลยอ่ะ 55555
    #564
    0
  9. #563 toysmile (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 07:43
    ไม่รู้จะเชียร์ใครเลย ระแวง555555555
    #563
    0
  10. #562 vvvie (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 20:06
    โน่ เป็นคนที่เราอยากเลือกแต่เราก็เสียดายแจฮยอนกะเตนล์เหมือนกัน555
    #562
    0
  11. #561 NightSskyy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 19:37
    พอโน่บอกว่า ไว้ใจพี่แจได้หรอเขาเป็นคนของพี่เตนล์นะ คือแบบว่า...เริ่มไม่แน่ใจเลยอ่ะบอกตรงๆ พี่เตนล์นี้ตัวร้าย ณ เรื่องเลย สู้ๆนะไรท์
    #561
    0
  12. #560 PUpPLUB (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 14:25
    ค้างงๆมาต่อน้าาสู้ๆ
    #560
    0
  13. #559 ่JYG (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 13:55
    อร้ายยยยเขิลเจโน่อ่ะ //กัดหมอน
    #559
    0
  14. #558 Kanokwan_PKS (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 13:44
    เจโน่ พูดอะไรแบบเน้ ><
    #558
    0
  15. #557 PinkBabyy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 13:19
    เชียร์เจโน่อะ เจโน่ย๊าาาา
    #557
    0
  16. #556 PUpPLUB (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 21:50
    สนุกมากมาต่อน้าาสู้ๆ
    #556
    0
  17. #555 mykaiii (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 15 มิถุนายน 2560 / 14:33
    พี่แจคัมแบ็คค่ะะ เรือมา!!!
    #555
    0
  18. #554 chan61 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 22:29
    เชียร์พี่แจๆ
    #554
    0
  19. #553 Taejinexo-l (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 23:58
    สู้ๆนะค้าสนุกมากกกก
    #553
    0
  20. #552 archchy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 23:11
    ไรท์ ซู่ซู่
    #552
    0
  21. #551 Anny-Sweet (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 22:44
    ชิบหายสิครับ ตอนนี้
    #551
    0
  22. #550 Kanokwan_PKS (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 21:17
    สงสารไอแอมมมม ทำไมโน่ทำแบบนั้น งงใจ
    #550
    0
  23. #549 NightSskyy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 20:49
    เจโน่-ตัวแซบ ว่าแล้วต้องมีคนตามมา แล้วก็ต้องมีคนเห็นพี่แจกับนาง ตอนต่อไปจะเป็นยังไงอ่ะ นางจะพูดความจริงไปไหม????? ตายๆๆๆๆ พี่แจแอบใจเต้นใช่ป่ะ ^^ ค้างอีกแล้วไรท์ สู้สู้นะ
    #549
    1
  24. #548 toysmile (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 17:56
    ผิดหวังกับเจโน่จริงๆนะเนี่ย แบบเฟลอ่ะ ไมทำงี้ อยู่กับแจฮยอนดีกว่า อยากรู้เหตุผลว่าทำไมต้องทำแบบนี้อ่ะ อนันตเซียแน่ใจหรอจะบอกเจโน่อ่ะฮือออ เตนร้ายเบาๆ ไม่รักกันสักนิด แต่จะแต่งเพราะการเมือง สงสารนางเอก ไรท์สู้ๆนะคะ ชอบเรื่องนี้ม๊ากกกก
    #548
    0
  25. #547 __vvic64 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 17:46
    เจโน่ทำไมหนูทำแบบเน้
    ไม่ร้องนะไอแอม ฮืออ คูมเจย์อบอุ่นมาว๊าก
    #547
    0