( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 19 : Chapter 17 :: ข่าวใหม่ ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,403
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 153 ครั้ง
    3 เม.ย. 60







Chapter 17 :: ข่าวใหม่ ::




     ไอแอมและแทยงแฝงตัวอยู่ในความมืดและพยายามจับใจความในสิ่งที่สองบุคคลต้องสงสัยกำลังคุยกัน แต่ทว่าพวกเขากลับออกไปจากตรงนั้นและหายไป โดยที่มีเพียงประโยคเดียวที่เธอได้ยินชัดเจน ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนจึงไม่มีความจำเป็นที่จะต้องหลบอีกแล้ว


     “หมายความว่ายังไง? หนังสืออะไรที่อยู่ในห้องของเธอ..?” แทยงว่าพร้อมกับหันมามองเธอ


     “ไม่รู้สิ ฉันกลับหอพักก่อนละ” ไอแอมนึกถึงหนังสือขึ้นมาได้ ที่ผู้ชายคนนั้นเห็นมันโดยการมองผ่านทางกระจกคงเพราะเธอวางมันไว้บนโต๊ะที่เดิมสินะ


     เธอควรจะเก็บมันให้มิดชิดกว่านี้...


     ไอแอมใช้ความคิดทบทวนเรื่องราวทั้งหมด ก่อนจะนึกใบหน้าของบุคคลที่มีความเกี่ยวข้องในเรื่องนี้ขึ้นมาได้


     เธอจำได้ว่าเธอเจอเขาตอนไปพบเจ้าชายแทอิล และเจ้าชายแทอิลก็เคยกล่าวว่าเธอเป็นคนเอาหนังสือเล่มนี้ไป...ถ้าอย่างนั้น จะเป็นไปได้รึเปล่าว่าผู้ชายในชุดคลุมสีดำนั้น หนึ่งในนั้นคือเจ้าชายแทอิล..


     “อนันตเซีย! เธอฟังฉันอยู่รึเปล่า?” เสียงของแทยงทำเธอหลุดจากความคิด


     “ฟังสิๆ ฉันบอกว่าฉันจะกลับแล้ว” เธอตอบไปอย่างรวดเร็ว


     “ฉันบอกว่าฉันจะไปส่งเธอเองต่างหาก...ไปกัน” พูดจบก็จับมือของเธอไปกุมไว้ ไอแอมจึงรีบชักมือของตัวเองกลับ แทยงถึงกับชะงัก


     “โทษที ฉันชินนะ...” แทยงบอกเบาๆ เขาลืมไปว่าอนันตเซียไม่ใช่คนที่เขาจะแตะต้องตัวได้ตามอำเภอใจอีกแล้ว


     “นายควรจะให้เกียรติผู้หญิงทุกคนนะ ไม่จำเป็นต้องเป็นแค่ฉันหรอก” ไอแอมบอกกับเขา


     “พะยะค่ะท่านหญิง ต่อจากนี้ไปกระหม่อมจะเป็นสุภาพบุรุษให้มากกว่าเดิมพะยะค่ะ” แทยงว่าพร้อมโค้งให้เธอ


     “ประชดฉันเหรอ?” เธอถามอีกคน


      “เปล่า..ฉันแค่ทำตามฐานะของตัวเอง เพราะอีกเดี๋ยวเธอก็จะอยู่สูงมากจนเอื้อมไม่ถึงแล้วนี่...” แทยงว่าพร้อมกับมองหน้าหญิงสาว


       ทั้งๆที่ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนก็ห่างกันมากพออยู่แล้ว


     “หมายความว่ายังไง?” ไอแอมถามอีกคนอย่างงงๆ


     “เดี๋ยวเธอก็ได้รู้เอง มันเกี่ยวข้องกับเธอโดยตรง” แทยงว่า


      “แล้วทำไมนายถึงรู้ก่อนฉันละ?” 


     “เพราะหน้าที่ของฉันคือทำงานรับใช้ราชวงศ์ ไม่แปลกที่ฉันจะรู้ข่าวก่อนใคร..”


     “หมายความว่าเรื่องของฉันที่นายพูดถึง เกี่ยวกับราชวงศ์งั้นเหรอ?” ไอแอมยิ่งงงเข้าไปใหญ่ ทำไมเรื่องมันดูมากขึ้นกว่าเดิมอีก


     “กระหม่อมไม่มีสิทธิ์กล่าวรายงานที่ไม่เกี่ยวข้องกับท่านหญิงเองโดยตรง ขออภัยพะยะค่ะ”



     เพราะคนตรงหน้ากล่าวออกมาอย่างเป็นทางการและจริงจัง เธอจึงจำต้องทนยอมไม่ถามอะไรเขาอีก



      “อนันตเซีย เธอรู้สึกยังไงที่ต้องตายแล้วฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง?” จู่ๆแทยงก็กลับมาใช้ถ้อยคำเหมือนเดิม และถามเธอด้วยคำถามที่เธอไม่คิดมาก่อน



      “ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันรู้สึกยังไง บ้างก็โชคดี บ้างก็โชคร้าย แล้วนายละ อยากลองฟื้นดูอีกสักครั้งมั๊ย?” เธอถามแทยงกลับไป ตอนนี้พวกเราอยู่ระเบียงบันไดเพื่อเดินกลับเข้าไปที่ปราสาท ท้องฟ้าคืนนี้ไร้เมฆแต่กลับเต็มไปด้วยหมู่ดาว



     “ไม่หรอก ชีวิตของฉันมันมีแค่ครั้งเดียว และในครั้งเดียวฉันก็อยากทำในหลายๆสิ่ง ที่ฉันอยากทำ...” แทยงว่าก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองกลุ่มดาวบนท้องฟ้า


     “นายรู้ได้ยังไงว่าชีวิตของนายมีแค่ครั้งเดียว นายรู้จักเรื่องโลกคู่ขนานรึเปล่า?” ไอแอมถามอีกคนออกไป


     “วิชาที่ฉันชอบที่สุดคือดาราศาสตร์ ฉันสังเกตดวงดาวชะตาชีวิตของตัวเองอยู่เสมอ ส่วนเรื่องโลกคู่ขนาน เธอหมายถึงโลกหลังความตายเหรอ?” แทยงถามเธอกลับอย่างสงสัย


     “ก็คงประมาณนั้นมั้ง แต่ที่นายบอกว่านายสังเกตดาวเป็น หมายถึงดวงดาวชะตาชีวิตนะเหรอ?” ไอแอมถามอย่างทึ่งๆ เท่าที่เธอรู้มา เรื่องแบบนี้มันเป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งเลยนะ


     “ใช่ อนันตเซีย ในชีวิตนี้ฉันมีอย่างหนึ่งที่อยากทำ เธอคิดว่าฉันจะทำได้รึเปล่า” แทยงเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงจริงจัง จนเธอรู้สึกแปลกใจที่ได้เห็นเขาในมุมแบบนี้


     “ถ้านายมั่นใจว่านายทำได้ ฉันก็คิดว่านายจะทำได้” 


     “แต่มันมีความหมายกับฉันทั้งชีวิตเลยนะ ว่าฉันจะมีความสุขหรือไม่มีความสุข...” 


      สิ่งที่แทยงจะทำ มันสำคัญกับเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ?


     “แต่ถ้านายไม่ลองทำมันก็คงไม่รู้นี่ เพราะฉะนั้นนายต้องลองทำมันก่อน..”



     “ถ้าอย่างนั้นเธอช่วยฉันหน่อยได้มั๊ย?” แทยงว่าพร้อมจ้องมาที่เธอ



     “ฉันเนี่ยนะ? ช่วยได้เหรอ?” ไอแอมว่าพร้อมกับชี้ตัวเอง


    “ได้สิ ตอนนี้เลย” แทยงว่าพร้อมกับหันมาเผชิญหน้ากับเธอ


     อะไรที่แทยงอยากทำแล้วเธอช่วยได้ มันทำได้ในตอนนี้ แล้วก็ตรงนี้เลยเหรอ?


     “หลับตาลงสิ” แทยงว่า


     ถึงจะสงสัยแต่ก็ทำตามที่อีกคนบอก ถ้าเธอช่วยเขาได้โดยที่เธอไม่เดือดร้อน เธอก็ยินดีที่จะช่วย



     ไอแอมรู้สึกถึงมือทั้งสองของแทยงที่วางบนไหล่ของเธอ ก่อนที่เธอจะได้เอะใจอะไร ริมฝีปากอุ่นๆของอีกคนก็ประทับลงบนริมฝีปากของเธอโดยที่ไม่ทันตั้งตัว


     หญิงสาวลืมตาขึ้นมาด้วยความตกใจ ก่อนจะพบกับใบหน้าที่หลับตาพริ้มโดยที่ริมฝีปากของเขายังคงประกบอยู่ที่ริมฝีปากของเธออยู่


     แทยงไม่ได้ลุกล้ำเธอ มันเหมือนเขากำลังรอการอนุญาตของเธออยู่ ไอแอมถึงกับเผลอเผยปากรับสัมผัสจากอีกคน เมื่อลิ้นของคนตัวสูงถูกส่งเข้ามาแล้วเธอจึงรู้ว่าคิดผิดแล้วที่บอกว่าแทยงไม่ได้ลุกล้ำ


     ร่างสูงรวบเอวของเธอเข้าไปก่อนพร้อมกับกวาดชิมความหวานของหญิงสาวด้วยลิ้นตัวเองไม่หยุดจนไอแอมหอบเพราะการขาดอากาศหายใจ แทยงไม่เว้นช่วงให้เธอได้นาน ก็ควบคุมริมฝีปากของเธอไว้อีกครั้ง คราวนี้เขาดูดมันจนเธอรู้สึกได้ถึงรสชาติของเลือดที่ออกมาจากริมฝีปากตัวเอง


     “อือ!” ไอแอมพยายามทวงอีกคนด้วยการร้องออกมาเบาๆและผลักที่ไหล่ของแทยง คนตัวสูงจึงชะงักและยอมหยุดการกระทำของตัวเอง


     “นี่เหรอสิ่งที่นายอยากจะทำมัน?” เธอเงยหน้าถามคนที่อยู่ตรงหน้า ตอนนี้แววตาของเขาเหมือนกำลังขอร้องให้เธออยู่ตรงนี้ เธอไม่ได้คิดไปเองใช่มั๊ย


     “ฉันรู้ว่าเราต่างกัน...นับจากนาทีต่อจากนี้ไป ฉันอาจจะไม่มีสิทธิ์ได้คุยกับเธอเลยด้วยซ้ำ...ขอบคุณนะอนันตเซีย”แทยงว่าพร้อมกับรั้งเธอเข้ามากอด


     ไอแอมไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมน้ำเสียงของเขามันถึงเศร้าขนาดนี้ แต่หญิงสาวก็ยินดีที่จะกอดแทยงเหมือนกัน




     “พวกเธอสองคนมาทำอะไรกันตรงนี้?”


     เฮือก!


     ไอแอมและแทยงผละออกจากกันด้วยความตกใจเมื่อเสียงของบุคคลปริศนาดังขึ้นมา ก่อนที่พวกเขาจะเห็นว่าคนๆนั้นคือใคร


     แจฮยอน!


     “นายควรจะอยู่ที่หอพักของนายไม่ใช่เหรอ?” 


     แทยงถามกลับโดยไม่ตอบคำถามของอีกคน ทั้งสองคนจ้องกันตาไม่วาง


     “พวกเธอสองคนก็เหมือนกัน” แจฮยอนตอบกลับมาอีก


     “ฉันกำลังจะกลับหอพักนะ แล้วแทยงก็กำลังจะเดินไปส่ง..” 


     “รู้สึกนายจะดูแลท่านหญิงดีเป็นพิเศษเลยนะ แล้วท่านหญิงคิดว่ายังไงเหรอพะยะค่ะ?” แจฮยอนมองไปที่แทยงก่อนจะหันมาหาเธอ


     ไอแอมมองหน้าแทยงพลางคิดคำตอบ สงสัยก็แต่แจฮยอนที่จะมาไม้ไหนอีก


     “จะว่าฉันคนเดียวก็ไม่ได้ ในเมื่อคนบางคนแถวนี้ก็ไม่ค่อยต่างกันเท่าไร แล้วที่มาอยู่แถวนี้ก็เพราะไม่ใช่ว่ามาเพราะอยากเห็นหน้าท่านหญิงหรอกเหรอ?” 


     คราวนี้ประโยคที่ออกจากปากของแทยงยิ่งเพิ่มความงุนงงให้กับเธอมากกว่าเดิม


     แจฮยอนเนี่ยนะที่อยากจะเห็นหน้าฉัน?!


     สีหน้าของแจฮยอนตอนนี้ก็อ่านไม่ได้เหมือนกัน และเขาก็ไม่ได้ปฏิเสธด้วย


     เสียงฝีเท้าของคนที่ดังขึ้นมาทำให้ทั้งสามคนชะงัก ไอแอมรีบมองหาที่ทางหลบเพราะเธอรู้ว่าไม่ดีแน่ถ้ามีใครมาเจอเธออยู่กับพวกเขาสองคนในตอนนี้ 


     แต่ว่ามันไม่มีที่ไหนให้หลบได้เลยนะสิ!


     “อนันตเซีย มานี้...” แจฮยอนว่าพร้อมกับคว้าข้อมือของเธอไป ก่อนที่เธอจะรู้ตัว แจฮยอนก็โรยอะไรบางอย่างเข้าใส่ตัวเธอ จนหญิงสาวถึงกับไอออกมาพร้อมกับรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของมัน


     ผงล่องหน!


     อย่าบอกนะว่าเขาทำผงตัวนี้ขึ้นมาเอง?!


     เพราะเธอจำได้ว่าแจฮยอนมีความสามารถพิเศษในการปรุงยาและคิดค้นยาสูตรใหม่ๆ




     ก่อนที่ไอแอมจะได้ถามอะไรอีกคน ตอนนี้ร่างของเธอก็กลายเป็นโปร่งใสไปแล้ว ฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆมีมากกว่าหนึ่งคนแน่ๆ จนกระทั่งในที่สุด


    ผู้ชายทั้งสามคนก็ปรากฏตัวต่อหน้าของเธอ


    เจ้าชายแทอิล เซอร์จอห์นนี่ และผู้ชายคนนั้น....


    พวกเขาหยุดเดินเมื่อเห็นแทยงและแจฮยอน ก่อนที่สองคนนั้นจะทำความเคารพเจ้าชายแทอิล


    “พวกนายสองคนมาทำอะไรกันตรงนี้?” คิ้วบนใบหน้าขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย


     แทยงกับแจฮยอนที่ระเบียงทางเดิน...ไม่ใช่ว่าพวกเขากำลังมีเรื่องกันอยู่นะ?


     “กระหม่อมเพียงแค่ออกมาเดินเล่นพะยะค่ะ”


     “กระหม่อมก็เช่นกันพะยะค่ะ” 


     ทั้งสองคนว่า เจ้าชายแทอิลจึงพยักหน้ารับเบาๆ


     “แปลกนะ พวกนายทั้งสองคนคงจะไม่ชอบงานเลี้ยงสินะ ฉันเองก็ไม่ค่อยชอบเท่าไรเหมือนกัน นานอยากจะกลับไปงานเลี้ยงที่โดมมากกว่าไปทำงานกับฉันรึเปล่าจอห์นนี่?” เจ้าชายแทอิลหันไปถามเซอร์จอห์นนี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ


     “สำหรับกระหม่อมงานมาก่อนเสมอพะยะค่ะ” จอห์นนี่ให้คำตอบกลับมา สีหน้าพอใจจึงอยู่บนใบหน้าของผู้ถาม


     “พวกนายก็รู้ว่าอีกไม่นานเราอาจจะมีงานเลี้ยงใหญ่ เพราะฉะนั้นก็เตรียมตัวไว้ด้วยละ...แล้วก็อีกอย่าง อย่าละทิ้งหน้าที่ของตัวเอง เข้าใจใช่มั๊ย?” เจ้าชายแทอิลย้ำกับแทยงและแจฮยอน


      “เข้าใจพะยะค่ะ” แทยง


     “เข้าใจพะยะค่ะ” แจฮยอน


     เจ้าชายแทอิลพยักหน้าอย่างพอใจก่อนจะตบไหล่ทั้งสองคนเบาๆแล้วเดินจากไป
แทยงและแจฮยอนถอนหายใจออกมาเบาๆอย่างโล่งอกพร้อมกัน ในขณะที่แทยงเอ่ยเรียกหญิงสาวอีกคน


    “อนันตเซีย เธออยู่ตรงไหนนะ?” เพราะแทยงไม่สามารถมองเห็นหญิงสาวได้


     แจฮยอนใช้ผงปรากฎตัวโรยไปที่ตำแหน่งเดิมในตอนแรก แต่ก็ไม่ปรากฏร่างของหญิงสาวขึ้นมาให้เห็น


     “ไม่นะ...อนันตเซีย...”


     ตอนนี้ร่างของอนันตเซียได้หายไปแล้ว หรือไม่แน่ถ้าเป็นอย่างที่เขาคิดคือเธอใช้การล่องหนไปที่ไหนสักที่แน่ๆ แต่ถ้าคิดในแง่ดีหน่อย เขาจะคิดว่าเธอกลับไปที่หอพักของเธอแล้ว


     “ผงล่องหนของนายใช้ได้นานเท่าไร?” แทยงถามขึ้นมา สีหน้าเขาเองก็กังวลไม่ต่างกัน


     “สามสิบนาที นายไปทางนั้น ส่วนฉันจะไปทางนี้ ถ้าเจออนันตเซีย ส่งนกกระดาษมาบอกฉันด้วย” แจฮยอนตกลงกับอีกคน เมื่อแบ่งหน้าที่กันแล้ว พวกเขาก็เร่งฝีเท้าออกเดินตามหาหญิงสาวที่หายไปพร้อมกับการล่องหน



      หวังว่าอนันตเซียจะไม่ใช่มันในเรื่องที่ไม่ดีนะ



      ร่างบางที่อยู่ในเวทมนตร์ของผงล่องหนเดินตามคนทั้งสามไปด้วยฝีเท้าที่เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้


     ระหว่างทางพวกเขาทั้งสามคนไม่ได้เอ่ยอะไรออกมา แต่ในเวลาแบบนี้มันควรเป็นเวลาพักผ่อน ไม่ใช่เวลาที่เจ้าชายจะมาเดินอยู่ภายนอกตรงทางเดินแบบนี้


    หนทางที่พวกเขาเดินมานั้นไอแอมคุ้นเคยเป็นอย่างดี เพราะจุดหมายของพวกเขาก็คือห้องทำงานของเจ้าชายแทอิล


     แต่หญิงสาวก็ต้องผิดหวังเมื่อทั้งสามคนเข้าไปในห้องและล็อคประตูสนิท


     ใบหูของไอแอมแนบกับบานประตูช้าๆ แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งที่เธอได้กลับมาก็มีเพียงความเงียบ


     แต่การสันนิฐาษที่เธอคิดไว้ ไอแอมว่ามันมีความเป็นไปได้สูงว่าสองคนในสามคนนั้น คือชายที่อยู่ในชุดผ้าคลุมสีดำที่โรงนกฮูก


     สุดท้ายหญิงสาวก็ละความพยายามก่อนที่จะเดินกลับหอพักของตัวเอง เธอเพิ่งนึกถึงผู้ชายอีกสองคนที่เธอลืมไปสนิท


     แทยง! แจฮยอน!


     ตอนนี้พวกเขาอาจจะกำลังตามหาตัวเธออยู่ก็ได้!


     ฝีเท้าเร่งจนกลายเป็นวิ่งเพื่อกลับมาที่เดิม แต่ยังไม่ทันถึงสถานทีที่เธอจะไป ร่างบางก็ชนเข้ากับใครบางคนซะก่อน


     “โอ๊ย!!” เสียงของผู้หญิงสองคนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน


     ไอแอมรู้ว่าเสียงคนหนึ่งในนั้นคือเสียงของเธอ แต่กับคนที่มองไม่เห็นเธอในตอนนี้ กลับมีสีหน้าตกใจที่ชนในสิ่งที่ไม่มีตัวตน


     “คะ..ใครนะ!” เสียงของโรสดังขึ้นมาพร้อมกวาดสายตาไปรอบๆอย่างหวั่นๆ มือบางยังกุมหน้าผากตัวเองเอาไว้ด้วยความเจ็บ


     ไอแอมเองก็เจ็บไม่ต่างกันเท่าไร แต่เธอจะให้ใครรู้ว่าเป็นเธอไม่ได้!


     “ฉันถามว่าใคร?!” คราวนี้เธอถามเสียงดัง และยังมองไปรอบๆอย่างไร้จุดหมาย


     ดวงตาใสมีแววหวาดกลัวอยู่ภายในอย่างเห็นได้ชัด ไอแอมอาจจะไม่เคยมีเรื่องอะไรกับโรสมาก่อน แต่เธอกลับรู้สึกไม่ชอบผู้หญิงคนนี้อย่างบอกไม่ถูก


     ตัวตนของเธอในตอนนี้ มันต่างจากตอนที่เธออยู่กับคนอื่นจริงๆ
     



     “เธอเป็นอะไรของเธอ? ฉันเห็นเธอยืนคุยอยู่คนเดียวนานแล้วนะ...”


    โรสหันกลับไปมองเจ้าของเสียง ก่อนเอ่ยชื่ออีกคนออกมา


    “แจฮยอน.. ฉันแค่ชนกับอะไรบางอย่างนะ แต่มันมองไม่เห็น”


     “เธอจะชนในสิ่งที่มองไม่เห็นได้ยังไง?” 


     ชายหนุ่มถามหญิงสาวกลับอย่างสงสัย


     “ฉันคิดว่ามีคนกำลังล่องหนอยู่ เธอเป็นผู้หญิง และแน่นอนว่ามันผิดกฎของโรงเรียน!” 


     “เธอเองก็กำลังทำผิดกฎของโรงเรียนอยู่นะ ถ้าอีกห้านาทีเธอไม่กลับเข้าหอพักของเธอ...”


     แจฮยอนมองไปทางนาฬิกาบอกเวลาเรือนใหญ่ เพื่อเตือนให้โรสรู้ว่าจะถึงเวลาตรวจเวรของภารโรงแล้ว


     หญิงสาวมองค้อนแจฮยอนอย่างจำยอม ก่อนจะสะบัดตัวเดินหนีกลับไปหอพักของตนเองอย่างเร่งรีบ


     ความจริงแจฮยอนน่าจะถามโรสหน่อยนะ ว่าเธอออกมาทำอะไรในเวลากลางคืนข้างนอกหอพักแบบนี้ เพราะไอแอมอยากรู้จริงๆ


     “อีกห้านาทีผงล่องหนจะหมดฤทธิ์ ฉันหวังว่าเธอจะไปถึงหอพักก่อนที่จะชนกับใครเข้าอีก..”


     ถึงไม่ได้มองมาทางไอแอม แต่เธอก็รู้ว่าแจฮยอนบอกกับเธอ


     เขาช่วยชีวิตเธออีกครั้งแล้ว


     “ขอบคุณนะแจฮยอน” ไอแอมเอ่ยกับอีกคนก่อนจะรีบวิ่งกลับไปที่หอพักของตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้เห็นว่าแจฮยอนมองตามเธอมาไม่วางตา เพราะเขาใช้ผงที่สามารถมองทะลุการล่องหนได้


     แต่ให้อนันตเซียเข้าใจว่าเขาไม่เห็นเธอนั้นแหละดีแล้ว…




     เมื่อกลับเข้ามาถึงหอพัก ไอแอมรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องพักของตัวเอง มันเป็นการวิ่งที่เร็วที่สุดของเธอเลยก็ว่าได้ หญิงสาวมองไปทางกระจกหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะเห็นว่าตอนนี้ร่างของเธอไม่ได้โปร่งใสอีกต่อไปแล้ว 


    ผงล่องหนหมดฤทธิ์ไปแล้ว


    ไอแอมเดินไปหยิบหนังสือที่เนื้อหาภายในเล่มนั้นว่างเปล่ามาถือไว้ ก่อนจะพลิกมันดูทุกซอกทุกมุมอีกครั้ง ถ้ามันไม่มีความหมายอะไรจริง ทำไมผู้ชายคนนั้นถึงเอ่ยถึงหนังสือเล่มนี้ และดูเหมือนเขาจะพยายามเอามันไปด้วย


    ยังไม่ทันที่จะได้นั่งพักให้หายเหนื่อย เสียงเคาะประตูหน้าห้องของเธอก็ดังขึ้นมา


    หญิงสาวรีบยัดหนังสือเล่มนั้นไว้ที่ใต้หมอน ก่อนจะเดินออกมาเปิดประตูหน้าห้องนอนของเธอ


     “อยู่นี่เอง พวกเราหาเธอในงานไม่เจอ เธอจะนอนแล้วเหรอ?” เสียงของจีซูเอ่ยเมื่อเห็นว่าคนที่เธอกำลังตามหาอยู่ในห้องแล้ว


     ตอนแรกที่เจโน่บอกว่าอนันตเซียหายไป เธอตกใจแทบแย่ ที่แท้ก็มาที่ห้องแล้วนี่เอง


     “อะ..อืม วันนี้ฉันซ้อมเหนื่อยมากเลย เลยว่าจะนอนแล้วนะ” เอาจริงๆก็เหนื่อยกว่าเดิมตอนวิ่งกลับมาหอพักด้วยนี่แหละ


     “เธอไม่สบายรึเปล่าอนันตเซีย เหงื่อออกเต็มหน้าเลย..” จีซูว่าพร้อมกับยื่นมือมาอังหน้าผากของเธอเพื่อวัดอุณหภูมิ


     “นิดหน่อยนะ...” 


     “ถ้าอย่างนั้นเธอนอนเถอะ เดี๋ยวฉันลงไปบอกเจโน่ให้ว่าเธอเข้านอนแล้ว” 


     “อืม ฝันดีนะจีซู” ไอแอมว่าพร้อมยิ้มให้อีกคน จีซูเองก็บอกฝันดีกับเธอก่อนจะกลับลงไปที่ห้องนั่งเล่น



     ไอแอมกลับเข้ามาในห้องของตัวเองก่อนจะทิ้งตัวลงนอนแล้วถอนหายใจออกมา เธอเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรในสิ่งที่มันกำลังเป็นอยู่แบบนี้

     บางทีก็ไม่เข้าใจว่าชะตาชีวิตของเธอมันจะพลิกผันได้มากขนาดนี้เลยเหรอ...


     หรือมันแค่เป็นฝันที่ยาวมากๆเท่านั้นเองนะ...


     แต่คงเป็นฝันที่ทั้งรู้สึกได้จริง และสัมผัสได้เหมือนจริงจนเธอคงจะลืมไม่ลง


     เปลือกตาของไอแอมค่อยๆปิดลงไปอย่างช้าๆด้วยความเหนื่อยล้า โดยที่ไม่ทันได้เห็นแสงที่เล็ดลอดออกมาจากใต้หมอนของเธอทีละเล็กทีละน้อย จนกลายเป็นแสงสีทองสว่างจ้า ก่อนที่ร่างทั้งร่างของไอแอมจะถูกดูดเข้าไปโดยที่หญิงสาวไม่รู้สึกตัวอีกครั้ง





     ไอแอมกำลังนั่งทานมื้อเช้าอยู่ในห้องอาหารพร้อมกับจีซูและลิซ่าเหมือนอย่างเคย แปลกที่วันนี้เจโน่กับแฮชานลงมาช้า แต่หญิงสาวมีสิ่งที่อยู่ในหัวเรื่องอื่นให้คิดมากกว่า


     เธอฝันแบบเดิมอีกแล้ว มันเป็นฝันที่เหมือนกับครั้งก่อนที่เธอเข้าไปอยู่ในเหตุการณ์โดยไม่มีใครเห็น และคราวนี้ก็มีนิโคลัสอยู่ในฝันของเธอด้วย


     เรื่องราวในฝันมันติดต่อกันจนเธอไม่อยากจะเชื่อว่ามันเป็นฝัน เพราะหลังจากที่นิโคลัส มอร์แกนหนีออกมา ทิโมที มุนก็ได้ขึ้นเป็นกษัตริย์ของดินแดนไอโอลอสเหมือนที่ในประวัติศาสตร์ได้กล่าวไว้ แต่สิ่งที่เธอเห็นในฝันมันมีมากกว่านั้น


     เพราะหลังจากที่ทิโมทีได้รับการแต่งตั้งขึ้นเป็นกษัตริย์อย่างถูกต้อง เขายังคงออกตามหานิโคลัสอย่างไม่หยุด และยังเร่งคนให้ไปตามหาภรรยาและลูกชายของมอร์แกนที่บ้าน แต่พวกเขาก็หายไปกันหมด


     จนกระทั่งภาพสุดท้ายที่เธอได้เห็นก่อนที่จะตื่นขึ้นมา ทิโมทีพบมอร์แกนแล้ว และเขาก็กำลังจะฆ่าเพื่อนของตัวเอง...



     “อนันตเซีย! เธอฟังฉันอยู่รึเปล่า?”


     เสียงของจีซูทำให้เธอต้องหลุดจากความคิดและหันกลับไปมองเพื่อนของตัวเอง


     “เธอว่าอะไรนะจีซู?” 


     “เธอโอเคแน่นะ อยากพักผ่อนรึเปล่า?”


     “โอเคสิ ฉันไม่อยากขาดเรียนมากไปกว่านี้แล้ว” แค่นี้เธอก็เข้าห้องพยาบาลบ่อยมากเกินไปแล้ว


     เสียงไปรษณีย์นกฮูกในตอนเช้าทำให้ไอแอมต้องแหงนมองดูว่าไปรษณีย์นกฮูกของเธอมาอีกรึเปล่า ก่อนจะได้คำตอบเมื่อนกฮูกตัวโตสีน้ำตาลอ่อนร่อนลงมาตรงหน้าเธอ


     มือบางเกาะจดหมายที่ผูกติดที่ขาของมันออก ก่อนจะเอาเม็ดวอลนัทให้เป็นของรางวัล ลูบหัวเบาๆหนึ่งทีเพื่อขอบคุณ


     ไอแอมเห็นหน้าซองเป็นจดหมายของคนที่ส่งมาหาเธอประจำก็รีบเปิดอ่าน แม่ของเธอจะเขียนมาเล่าให้ฟังเสมอว่าแต่ละวันที่ผ่านมาท่านทำอะไรบ้าง รวมถึงเรื่องที่เธอเคยถามไปด้วย



     อนันตเซียลูกรัก
    แม่หวังว่าลูกจะสบายดีอย่างที่แม่คิด เรื่องที่ลูกถามแม่มา เกี่ยวกับตระกูลผู้ปกครองโอลิเนีย สิ่งเดียวที่มาอยากบอกลูกคือพวกเขาไม่เคยคิดว่าเราจะสามารถดูแลแอนโดเนียต่อจากพ่อและปู่ของลูกได้ แต่แม่จะแสดงให้พวกเขาเห็นว่าเราทำได้ และจะไม่ยอมให้พวกเขามาแย่งอะไรไปจากลูกได้อีก หวังว่าลูกของแม่คงจะเข้าใจในจดหมายฉบับนี้
     รัก, แม่


     อ่านจดหมายของแม่ตัวเองจบไอแอมก็พับมันเก็บใส่กระเป๋าของตัวเอง ก่อนที่สายตาของเธอจะมองไปทางโต๊ะของ Water Dome 


     หญิงสาวสบตากับมาร์คโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่ไอแอมก็เลือกที่จะละสายตาจากเขาก่อน แล้วหันไปมองคนที่อยู่ข้างๆมาร์ค


     โรส...


     เธอไม่รู้ว่าไอแอมมองเธออยู่ แต่มาร์คที่อยู่ข้างๆก็ยังมองมาที่เธอไม่ละสายตาเหมือนกัน


     คนรอบข้างของเธอต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน...


     เธอจะเชื่อใจมาร์คได้มากขนาดไหนนะ?




    “อนันตเซีย! เธอรู้ข่าวนี้รึยัง?!” เสียงของวินวินดังขึ้นมาจากประตูห้องโถงของโรงอาหาร เรียกความสนใจจากนักเรียนแทบจะทุกคนได้


     ไอแอมอยากจะเอาหน้ามุดโต๊ะ แค่นี้ยังมีคนรู้จักไม่มากพออีกเหรอวินวิน


     มาต้องให้ทุกคนในโรงเรียนมารู้เรื่องเธอไปซะทุกเรื่องก็ได้


    ขายาวของวินวินรีบก้าวเข้ามาจนถึงโต๊ะของพวกเธอ ก่อนจะวางจดหมายที่เหมือนเป็นการ์ดเชิญงานอะไรสักอย่าง แล้วก็สัญลักษณ์นั้น...


     “หืม? สัญลักษณ์ของราชวงศ์มุน นายได้รับเชิญไปงานเลี้ยงเหรอ?” จีซูเอ่ยขึ้นมาเมื่อเห็นจดหมาย


    “อ่านมันให้จบก่อนสิ” วินวินบอกกับเพื่อนตัวเองแล้วชี้ไปที่จดหมายอีกรอบ คราวนี้ไอแอมเองก็เริ่มอ่านตั้งแต่ต้นเหมือนกัน


     “ทางพระราชวังขอเชิญท่านและวงศ์ตระกูลมเข้าร่วมเป็นเกียรติในพิธีประกาศชายาอย่างเป็นทางการของเจ้าชายแทอิลและเจ้าชายเตนล์...” 


     มาถึงตรงนี้ไอแอมกลับรู้สึกหน่วงท้องแปลกๆ มันเหมือนมีอะไรบางอย่างเป็นราง จนเธออยากจะขอให้จีซูหยุดอ่านมัน


     “ว่าที่ชายาเจ้าชายแทอิล เลดี้โรส แห่งโอลิเนีย และว่าที่ชายาเจ้าชายเตนล์....”


     คราวนี้จีซูถึงกับกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เธอจำต้องมองหน้าเพื่อนสาวของตัวเองเมื่อเห็นชื่ออีกคนในจดหมาย


     เสียงผู้ชายที่เธอคุ้นเคยจึงอ่านมันต่อขึ้นมาจนจบ


     “และว่าที่ชายาเจ้าชายเตนล์ ดัชเชสลำดับที่หนึ่งแห่งแอนโดเนีย อนันตเซีย…”



     ไอแอมมองหน้าเจโน่เหมือนจะหาคำตอบ แต่สิ่งที่เธอได้คือสีหน้านิ่งจากลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง นิ่งจนหน้ากลัว...


     “นี่มันเรื่องอะไรกันเจโน่...” 


     “พ่อของฉันเพิ่งส่งมันมาเมื่อเช้า เขาเพิ่งได้มันมาเมื่อเช้าเหมือนกัน” 


     “แล้วแม่ฉันรู้เรื่องนี้รึยัง?”


     จู่ๆเธอก็โดนจับให้เป็นชายาของเจ้าชายเตนล์เนี่ยนะ?!!


     เสียงรอบข้างเงียบลงเมื่อการปรากฏตัวของคนที่มีอำนาจรองลงมาจากเจ้าชายแทอิลเดินเข้ามาในห้องอาหาร


     ไอแอมเองก็มองไปที่เขาเหมือนกัน และคราวนี้เขาก็มองมาที่เธอด้วย...


     ก่อนที่เจ้าชายเตนล์จะนั่งลงที่โต๊ะอาหารของ Water Dome ข้างๆกับมาร์ค...


     “ฉันคิดว่าแม่ของเธอยังไม่รู้...”


     หญิงสาวรีบเอากระดาษและปากกาขนนกของตัวเองออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเขียนมันให้รู้เรื่องที่สุดแล้วจัดการพับเพื่อเตรียมเอาไปส่ง


     “เธอจะไปไหนอนันตเซีย?!” จีซูถามเมื่อเห็นท่าทางเพื่อนของตัวเอง



     “โรงนกฮูก เดี๋ยวฉันตามไปที่ห้องเรียนนะ”




     พูดจบหญิงสาวก็รีบออกไปจากห้องอาหารโดยไม่สนใจว่าสายตาสักกี่คู่จะมองมาที่เธอ...








#ฟิคไอโอลอส

ขอบคุณทุกเมนต์เลยจ้า *กราบงามๆ
     
     

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 153 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #937 เป็นประกายม๊อบแม๊บ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2564 / 15:33
    กับเจ้าชายเตนล์ก็ไม่แย่นะ อย่างน้อยเค้าก็ยังให้เกียรติแล้วก็พูดกับอนันตเซียดีๆแบบรู้มารยาท
    #937
    0
  2. #911 ชอบกินหมูกรอบ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 14:57

    ยศชายาอันดับหนึ่งต่ำกว่าชายาอันดับสองหรอ ตลกล่ะเเต่ก็ไม่ใด้อะไรนะจริงๆคืออยากให้นางเเต่งกับคนที่นางรัก

    #911
    0
  3. #889 mynicknamenoon (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 18:08

    ไม่นะฉันยังไม่อยากแต่งงานกับเจ้าชายเตนล์ขอลงเรือแทยงละกัน

    #889
    0
  4. #352 97ivy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 09:50
    กี้ดดดดอดดอ ลงเรือเตนล์ก่อนนะคะ ฮือออ
    #352
    0
  5. #324 namsehun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 17:36
    ชายาเจ้าชายลำดับที่หนึ่งยศต่ำกว่าชายาลำดับที่สอง????
    #324
    0
  6. #300 ginggy pie (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 22:19
    มาต่อเรวๆนะค่าาา ชอบเรื่องอ่ะ เลือกกันไม่ถูกเลยทีเดียว5555555
    #300
    0
  7. #299 นุ้งมิน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 16:19
    ตอนนี้เรือแทอิลคว่ำแล้วค่าาา

    ไรท์สู้สู้นะคะ รออยู่น้าาา ทั้ง2เรื่องเลยที่เป็นx you
    #299
    0
  8. #298 Jxxnov (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 21:05
    เป็นนี่จะฆ่าตัวตาย เลือกไม่ถูก 555555555555555555555555555
    #298
    0
  9. #297 XIV♡ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 19:24
    เรือจะคว่ำแล้วจ้าอะจ้า
    หนีได้ป่ะโห้ว ไม่ยอมให้เรือคว่ำเด็ดขาด เราหลายเรือค่ะนำโดย
    พี่แทลเจย์มัคลีเจโน่ ไม่ย้อมไม่ยอมนะคะ!!
    #297
    0
  10. #296 เมียแจมิน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 15:18
    อยากเป็นชายาเจ้าชายแทอิลเหมือนเดิมอ่ะ!!!

    คือไร?? เป็นชายาของเจ้าชายเตนล์ ไรท์เอาชายาของเจ้าชายแทอิลคืนมานะฮรืออ😭😭😭 เรือเราคว่ำแล้วอ่าา
    #296
    0
  11. #295 creamwry (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 13:39
    ทีมแทยง งืออ
    #295
    0
  12. #294 saa.mee.th (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 10:10
    จากคนพี่กลายเป็นคนน้องโหๆๆๆๆๆ จะเอาพี่ตะยงอ่ะงืออออออออ
    #294
    1
  13. #293 hyungwonho (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 07:26
    จะเอาแทอิล5555555555
    #293
    1
  14. #292 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 05:04
    งงเลยเป็นชายาเตนล์เลย มาต่อนะคะไรท์
    #292
    1
  15. #290 My Fain🖤 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 02:56
    ย๊าาาาา!! เมนเตนล์พอดีไง มีความใจเต้นไม่น้อย >< ชอบง่ะเนื้อเรื่องดีเวอร์ เป็นคนชอบแฟนตาซีอยู่แล้วไง เสร็จโจ๋ครัช~ หึหึ ไฟท์ติ้ง!! นุ้งจะรอ งื้ม~~ ^3^
    #290
    1
  16. #289 Kanokwan_PKS (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 02:29
    อะไรเนี่ยยยย เป็นเตนล์เฉยเลย
    รอค๊าาาาาา ^_^
    #289
    1
  17. #288 Ma_E (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:52
    ฟิคเรื่องนี้มันดีตรงไรท์มาอัพบ่อยๆคนมันยังไม่ลืมเนื้อเรื่อง ยังติดตามอยู่ ดีย์ๆๆ
    #288
    1
  18. #287 NightSskyy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:35
    เหตุผลที่พี่แทยงจูบ มันคือ การจูบลานางนี่เอง เพราะนางจะคู่กับพี่เตนล์ (แล้วพี่แก่ก็จะไม่มีโอกาส)
    แม่นางก็คงรู้นะ เพราะพี่แทยงบอกว่า เค้ารับใช้ในวัง แล้วพี่แทยงแก่รับใช้ในวังของนางหรอ???
    ไรท์มันยิ่งสนุกขึ้นไปใหญ่เลยอ่ะ รอนะ สู้ๆ :3 <3
    #287
    1
  19. #286 tykt_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:30
    อ้าววไหงได้เป็นชายาเจ้าชายเตนล์...มีความงุงงง มาต่อเร็วๆนะคะ
    #286
    1
  20. #285 imyora (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:23
    เอ้า กลายเป็นชายาของเตนล์เฉยเลย แล้วจะทำไงต่อละที่นี้
    #285
    1
  21. #284 imfostefu (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:22
    โอ้ย หื้ออ รีบต่อ
    #284
    1
  22. #283 IT'slunar (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:14
    อ่าวไหงเป็นงี้อ่ะ สงสัยเพราะขโมยนส.ไปแน่เลย หลังจากนี้จะเป็นไงเนี่ย ลุ้นอ่า
    #283
    1
  23. #282 Anny-Sweet (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:13
    สู้ๆๆๆๆๆๆ
    #282
    1
  24. #280 __vvic64 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:04
    โอ้โห กลายเป็นชายาเจ้าชายเตนล์เฉยเลย อนันตเซีย เธอต้องสู้!
    #280
    0
  25. #279 tykt_ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 01:12
    ตามเจ้าชายแทอิลไปแน่ๆๆ ถ้าตามไปจริง ก็อย่าให้เจ้าชายแทอิลจับได้เลย ลุ้นแรง55555 /มาต่อเร็วๆนะคะ รอค่าาาา
    #279
    0