( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 18 : Chapter 16 :: ความขัดแย้ง ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    31 มี.ค. 60

Chapter 16 :: ความขัดแย้ง ::


     วันหยุดที่เธอรอคอยมานาน กลับมีอันต้องฝันสลาย ถึงแม้ว่าช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเธอจะได้ใช้ชีวิตอย่างปกติที่สุดเท่าที่เคยได้ใช้ตั้งแต่มาอยู่ที่นี้ แต่วันนี้เธอต้องซ้อมฮอกคัพอยู่ที่สนามอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ และหลังจากนั้นในตอนเย็น เธอต้องไปเตรียมตัวไปงานเลี้ยงอีก


    งานเลี้ยงที่ว่านี่คือปาร์ตี้เล็กๆที่จัดขึ้นภายในโดมของแต่ละโดม โดยมีกิจกกรรมทำร่วมกัน เน้นการร่วมกิจกรรมของเด็กปีหนึ่งเป็นหลัก



    การฝึกในวันนี้ทำให้เธอค่อนข้างกดดันนิดหน่อย เพราะรุ่นพี่ยุนโฮกัปตันทีมย้ำนักย้ำหนาว่าต้องฝึกให้หนัก เพราะการแข่งนัดแรกใกล้จะเข้ามาแล้ว


    เมื่อเดินเข้าสู่สนามก็ต้องพบทีมคู่แข่งเจ้าประจำที่ต้องเผชิญหน้ากันบ่อยๆ เหมือนพวก Water Dome จะซ้อมกันเสร็จไปแล้ว ตอนนี้ก็เป็นคิวของ Fire Dome


    “เล่นตามเกมส์ ตามแผนที่วางไว้ ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้น” เสียงกัปตันสั่งกับทุกคนในทีม ไอแอมจึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ


     เมื่อสิ้นเสียงเป่านกหวีดขาทั้งสองข้างของทุกคนก็แตะตัวจากพื้นแล้วขี่ไม้กวาดทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า


    ไอแอมกังวลนิดหน่อยในการขี่ไม้กวาดอย่างมีสติครั้งแรกของเธอ ยอมรับว่าหลายครั้งที่ขี่ไม้กวาด มีสติบ้าง..ไม่มีสติบ้าง


    ตอนนี้การเล่นเป็นไปตามแผนที่วางไว้ โดยที่คนของ Water Dome ก็ทยอยกลับไปได้สักพักแล้ว และหญิงสาวก็รู้สึกได้ว่าเธอเล่นมันได้ดีขึ้น


    การซ้อมกินเวลาช่วงบ่ายไปถึงสามชั่วโมง นอกจากนั้นมันยังกินเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีของเธอไปด้วย ตอนนี้ไอแอมแทนจะเดินลากขากลับเข้าไปที่ตัวปราสาทแล้ว



    “ให้ฉันอุ้มมั๊ย?” เจโน่เอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

    ทำไมฉันมองว่ารอยยิ้มของเขาตอนนี้มันดูเจ้าเล่ห์มากเลยอ่ะ ตายิ้มเป็นสระอินั้นอีก


    “ฉันเดินเองได้หน่า” เธอตอบอีกคนไป เพราะทั้งทีมก็เดิมกลับมาพร้อมกันนั้นแหละ ตอนนี้ทุกสายตากลับมองมาแล้วยิ้มๆกันหมด


    ยิ้มทำไมมม ไม่มีอะไรสักหน่อยยยย


    แล้วดูเจโน่สิ ยังยิ้มไม่หยุดเลย


    “ฉันว่าพวกเรารีบเดินไปที่หอพักดีกว่า คนแถวนี้คงอยากเดินกันแค่สองคน เนอะลิซ่า...” เสียงของแฮชานที่ตอนแรกเหมือนจะคุยกับอากาศ แต่ก็หันมาถามลิซ่าที่เดินมาด้วยกัน


    “แต่ฉันจะเดินกลับพร้อมพี่อนันตเซีย...” คำตอบของลิซ่าทำเอาเธอหลุดขำออกมา



    แฮชานถึงกับรีบกระพริบตาให้ลิซ่า แต่เธอก็ไม่เข้าใจมันอยู่ดี แต่คนอื่นในทีมเดินนำทิ้งห่างพวกเขาไปหมดแล้ว แฮชานจึงจัดการดึงแขนเพื่อนตัวเองแล้วพาเดินจากไปอย่างรวดเร็ว


    “มาสิ ตอนนี้ไม่มีใครแล้ว” เจโน่ที่อยู่ๆก็มาย่อตัวลงข้างหน้าเธอแล้วเอ่ยขึ้นมา


    นี่อย่าบอกว่าเขาจะให้เธอขี่หลังนะ


    “ฉันไม่ได้เมื่อยมากขนาดนั้นหรอก...” เธอพยายามปฏิเสธ


    ความจริงคือรู้สึกอายมากกว่า ถ้าต้องขี่หลังอีกคนกลับหอพัก


    “ฉันรู้หน่า วันแรกที่พวกฉันฝึกแรงเดินกลับหอแทบไม่มี วันนี้เธอโดนซ้อมหนักขนาดนี้ครั้งแรก ดูก็รู้แล้วว่าไม่ไหว” เจโน่ผู้รู้ทันเธอแทบทุกอย่าง


    “ก็ได้” สุดท้ายก็ตอบตกลง ก่อนจะขึ้นขี่หลังอีกคน เจโน่อุ้มอีกคนขึ้นหลังอย่างง่ายดาย


    เธอว่าเธอก็ไม่ได้ผอมเท่าไรนะ แต่ทำไมท่าทีของเขาดูสบายจัง 


    “นายไม่หนักเหรอ? เพิ่งซ้อมมาเหนื่อยๆด้วย...” เธอถามอีกคนอย่างเกรงใจ


    “อ่อ ฉันใช้คาถาลอยตัวช่วยด้วยอ่ะ” 


    คำตอบของเจโน่ทำให้เธอตีไหล่ของอีกคนอย่างหมั่นไส้ ที่แท้ที่เธอคิดว่าไม่หนักคือใช้คาถาช่วยหรอกเหรอ! แถมยังหัวเราะตอนบอกเธออีก


    ไอแอมก็เผลอเข้าใจว่าเธอเบา T_T



    ยอมรับว่าถึงตลอดทางที่เดินกลับมาจะมีคนอยู่ไม่มาก แต่เธอกล้าพูดได้เลยว่าพวกเขากำลังพูดถึงเธออยู่ในตอนนี้


    ไม่นานเจโน่ก็หยุดเดิน ไอแอมจึงเอ่ยถามอีกคนขึ้น



    “ถึงแล้วเหรอเจโน่..ให้ฉันลงก็ได้นะ” เธอบอกกับอีกคน แต่เจโน่ไม่ได้ตอบเธอกลับมา ไอแอมสงสัยว่าเขามองอะไรอยู่ จนกระทั่งเห็นภาพตรงหน้า


    เจ้าชายแทอิล เจ้าชายเตนล์ โดยระหว่างพวกเขาทั้งสองคนยังมีนักเรียนหญิงคนหนึ่งอยู่ด้วย


       ดูเหมือนว่าพวกเขาก็มองมาที่เธอกับเจโน่เหมือนกัน


     “จะ..เจโน่ เรารีบกลับหอพักกันเถอะ” เธอเรียกอีกคนให้สนใจ แต่เจโน่กลับยังยืนนิ่งอยู่


     เขาเป็นอะไรของเขา...


     “เธอไม่ควรที่จะขี่หลังผู้ชายในโรงเรียนแบบนี้นะ” เสียงของเจ้าชายเตนล์เอ่ยขึ้นมา 


     ไอแอมว่ามันไม่ควรมีเรื่องอะไรในตอนนี้นะ ขอทีเถอะ


     “เจโน่ ฉันจะลง” ไอแอมบอกกับอีกคนที่ยังนิ่ง แต่เขาก็ยอมให้เธอลงจากหลัง “กลับกันเถอะ...”


     “เดี๋ยว!” คราวนี้เจ้าชายเตนล์เอ่ยออกมาอีกครั้ง


    “เพคะ..” เธอหันกลับมาตอบอีกคน


    “ถึงเธอจะไม่ได้เป็นชายาแล้ว แต่เธอก็เป็นถึงดัชเชส เธอไม่ควรที่จะอยู่ใกล้ผู้ชายแบบนั้น..”


    “ถึงแม้คนๆนั้นจะเป็นญาติของกระหม่อมเหรอเพคะ?” ไอแอมถามอีกคนกลับ


    มันไม่เมคเซ้นส์เลยที่เจ้าชายเตนล์จะต้องเป็นคนมาเตือนเธอเรื่องนี้ ทั้งๆที่เขาก็ไม่ค่อยชอบเธอเท่าไรอยู่แล้ว


    “ใช่”’เจ้าชายเตนล์ตอบเธอกลับมา ไอแอมมองอีกคน ก่อนจะเห็นว่าเขาดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด


    “แต่ท่านหญิงก็ไม่ได้เป็นชายาแล้วนะพะยะค่ะ การที่ท่านหญิงจะสนิทกับผู้ชายสักคน โดยที่ไม่มีพันธะกับใคร ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลก...”


    “เจโน่!” 


    ไอแอมเอ่ยเรียกชื่ออีกคนที่พูดขึ้นมาโดยที่เธอไม่ได้คิดมาก่อนว่าเจโน่จะพูดออกมาแบบนั้น


     “แต่ก็อย่างว่า คงจะสมใจครอบครัวของคนบางคนแถวนี้ ที่ในที่สุด ตัวเองจะได้ขึ้นเป็นชายาสักที ใช่มั๊ยโรส?” เจโน่หันไปถามอีกคนที่เป็นหญิงสาว


    “ไม่ใช่อย่างที่นายคิดนะเจโน่!” ผู้หญิงคนเดียวที่เจโน่เอ่ยถึงแก้ต่างขึ้นมา แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้เจโน่จะอารมณ์ร้อนกว่าเธอซะอีก


    เขารู้เรื่องอะไรที่เธอไม่รู้เยอะเลยสินะ...


    “เจโน่ พอเถอะ เราไปกันดีกว่า” ไอแอมว่าพร้อมกับดึงแขนอีกคนออกไปจากตรงนั้น โดยไม่ลืมที่จะทำความเคารพคนที่มีฐานันดรสูงกว่า




     “เธอไม่น่าพาฉันออกมาแบบนั้นเลยนะ พวกเขาร้ายกับเธอขนาดไหนเธอก็รู้!” เจโน่เอ่ยขึ้นมาเมื่อพวกเขามาหยุดอยู่ที่มุมระหว่างทางเดิน


     “นายหมายความว่ายังไงเจโน่? ที่ร้ายกับฉัน คือฉันในปัจจุบัน หรือฉันในอดีต?” เธอถามพร้อมจ้องหน้าอีกคน 


    คราวนี้พอเป็นเธออยากรู้บ้าง คนตรงหน้ากลับมีสีหน้ายาก ตอนนี้เธออยากรู้เรื่องเกี่ยวกับตัวเองมากขึ้นกว่าเดิมแล้วละ


    “พวกเขา...ฉันหมายถึงเจ้าชายแทอิล พวกเขาจะให้เธอเป็นชายา..”


    “เรื่องนั้นฉันรู้”


    “แต่ก็มีพวกราชวงศ์สายอื่น ที่ต้องการให้โรสเป็นชายาเหมือนกัน”


    “นายหมายถึงผู้หญิงคนนั้น...”


    เธอรู้สึกว่าคุ้นทั้งชื่อและน้ำเสียงของผู้หญิงคนนี้อยู่เหมือนกัน


    “ใช่ ตอนแรกพวกเขามองว่าแอนโดเนียมีอิทธิพลจึงพยายามที่จะควบคุมเธอ แต่เหมือนว่าพอเธอตายไป เธอก็ถูกปลดออก และโรสก็เข้ามาเป็นชายาแทน..”


    ไอแอมขมวดคิ้วเป็นปมให้กับเรื่องที่เจโน่เอ่ยขึ้นมา คราวนี้มันมากกว่าที่เธอคิดไว้ซะอีก


     “เรื่องมันกำลังไปได้สวยสำหรับตระกูลของโรส จนกระทั่งเธอกลับมา...” เจโน่หยุดคำพูดของเขาไว้ ก่อนจะจ้องเธอด้วยสีหน้าที่จริงจังมากกว่าเดิม


     “เธอไม่สงสัยเหรอ...ว่าทำไมเธอถึงเจอเรื่องอะไรเข้ามามากมายขนาดนี้ตั้งแต่ต้นเทอม ว่าทำไมจู่ๆหมอนั่นถึงกลับมาหาเธอ...”


    “นายหมายถึง... มาร์คเหรอ” ไอแอมกำลังทำความเข้าใจในสิ่งที่เจโน่พูดถึง


    “ใช่...แล้วอีกอย่างนะ ฉันเคยมีความคิดด้วยซ้ำว่าครอบครัวของเขาค่อยจ้องจะจัดการเธอ” 


    “เจโน่! นั้นมันชีวิตคนๆหนึ่งเลยนะ!” ไอแอมเอ่ยออกมาอย่างตกใจ


    “ใช่ เพราะเธอคือคนๆหนึ่ง มีชีวิต มีความสำคัญ ไม่ใช่แค่กับฉัน แต่หมายถึงชาวแอนโดเนียในการปกครองของเธอด้วย”


    อนันตเซีย...มีความสำคัญมากขนาดนั้นเลยเหรอ


    เธอที่ไม่รู้อะไรเลย มาอยู่ในร่างของผู้หญิงที่ต้องแบกรับหน้าที่ตั้งแต่เกิดมาเลยเนี่ยนะ...


    “อีกอย่างที่พวกเขาอยากให้เธอเป็นชายา เพราะแอนโดเนียมีอาณาเขตและประชากรมากที่สุด ฉันไม่อยากจะพูดเรื่องนี้ในที่สาธารณะแบบนี้เลยนะ แต่มันอดไม่ได้จริงๆ” เจโน่เอ่ยออกมา


    “ดีแล้วละเจโน่ ถ้านายไม่บอก ฉันก็คงไม่รู้...”


    “ฉันเคยขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้เธอความจำเสื่อม แต่ตอนนี้ ฉันอยากจะขอพรให้ท่านทำให้เธอจำเรื่องของคนพวกนี้ได้...”


    “คนพวกนี้ที่นายเอ่ยถึง...หมายถึงครอบครัวของฉันใช่มั๊ย?” เสียงหนึ่งดังขึ้นมาพร้อมการปรากฏตัวของชายอีกคน





     เพราะแบบนี้ไง เจโน่ถึงไม่ชอบที่จะพูดเรื่องนี้ในที่สาธารณะแบบนี้!



   “ใช่ ฉันหมายถึงครอบครัวของนายนั้นแหละ!” เจโน่เอ่ยกับคนที่กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาสองคน


    “เจโน่ ใจเย็นๆสิ” ไอแอมเอ่ยห้ามพร้อมกับบีบแขนอีกคนเบาๆ


    “ฉันเข้าใจที่นายรู้สึก แต่ฉันสาบานได้ว่าไม่เคยคิดจะเอาชีวิต...ของอนันตเซีย” มาร์คเอ่ยออกมาเบาๆ


    นี่หมายความว่ามาร์คทั้งรู้ และเข้าใจเรื่องทุกอย่าง อย่างนั้นเหรอ..



    “ถึงนายไม่คิด ก็ไม่ใช่ว่าคนอื่นในครอบครัวนายไม่เคยคิด ตระกูลของเชื้อพระวงศ์ในดินแดนโอลิเนียไม่เคยพอใจดินแดนแอนโดเนียมาตลอด” เจโน่เอ่ยถึงชื่อเมืองที่อยู่ทางตอนเหนือขึ้นไปจากแอนโดเนีย


    เมืองโอลิเนียเป็นเมืองทางเหนือ เขตชายแดน และมีเชื้อพระวงศ์สืบสายปกครองกันต่างสายออกไป เรียกได้ว่าผู้ครองเมืองหลายคนต่างก็เป็นเชื้อสายของไอโอลอส แต่บางคนก็มีเชื้อสายที่ตรงมา บางคนก็เป็นเชื้อสายห่างๆ


    “แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าโอลิเนียทุกคนจะเป็นศัตรูกับแอนโดเนีย...” มาร์คเอ่ยพร้อมกับจ้องมองพวกเขา


    “นายคิดแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าคนในครอบครัวของนายจะคิดแบบเดียวกัน ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงไม่ทำเรื่องให้ลูกพี่ลูกน้องของนายขึ้นมาแทนตำแหน่งของอนันตเซียทันที” เจโน่เอ่ย


    “มันเป็นกฏของสภาขุนนาง นายก็เข้าใจในข้อนี้ ทุกเรื่องต้องมีความเด็ดขาด” มาร์คเอ่ยเสียงเรียบ ตอนนี้พวกเขาทั้งสองคนดูอารมณ์ร้อนไม่ต่างกัน


    “เจโน่ พอเถอะ” ฉันว่าก่อนจะดึงแขนอีกคนให้ออกเดิน แต่เจโน่ไม่แม้แต่จะขยับ พวกเขาสองคนยังคงเผชิญหน้ากันอยู่อย่างนั้น


    “ความเด็ดขาดของพวกนาย คือการต้องการให้เธอตายอย่างเลือดเย็นสินะ...” 


    “อย่า! มา! กล่าวหาครอบครัวฉันแบบนั้น!” มาร์คขึ้นเสียงใส่ ก่อนที่ทั้งคู่จะคว้าไม้กายสิทธิ์ของตัวเองออกมา


    ไปกันใหญ่แล้ว!


    “หยุด! หยุดทั้งคู่! พวกนายก็รู้กฎที่ห้ามใช้ไม้กายสิทธิ์ระหว่างทางเดิน ไม่อย่างนั้นพวกนายทั้งสองคนโดนโทษแน่!” เธอขึ้นเสียงใส่ชายหนุ่มทั้งสอง


    ถึงพวกเขาจะฟังในสิ่งที่เธอพูด แต่ท่าทีของพวกเขากลับพร้อมพุ่งเข้าหากันทุกเมื่อ



    “มาร์ค..ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าครอบครัวของนายคิดยังไงกับฉัน แล้วก็การที่ฉันไม่ได้เป็นชายามันดีหรือไม่ดียังไง แต่อย่างน้อย ถ้านายอยากจะทำให้ฉันเชื่อจริงๆว่าพวกเราเป็นเพื่อนกันได้ ช่วยเก็บไม้กายสิทธิ์ของนายไปได้มั๊ย?” เธอกล่าวกับอีกคนที่อยู่ตรงหน้า


    มาร์คมองหน้าที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงแกมขอร้องจากอนันตเซีย ก่อนจะเก็บไม้กายสิทธิ์ของตัวเองกลับเข้าเสื้อคลุมไป


    “ขอบคุณ” ไอแอมบอกกับมาร์ค ก่อนจะหันมาหาลูกพี่ลูกน้องของตัวเองบ้าง “นายก็ด้วยเจโน่”


    เจโน่เองก็ยอมทำตามที่อนันตเซียบอก เขารู้แค่ว่าเรื่องนี้ยังคุยกับเธอทีหลังได้


    “ฉันขอตัวกลับหอพักก่อนนะ” ไอแอมบอกกับมาร์ค ชายหนุ่มส่งยิ้มบางให้เธอและพยักหน้ารับ หญิงสาวจึงจัดการดึงแขนของเจโน่ให้เดินตามเธอกลับไป


    เขามันดื้อ ดื้อมากจริงๆ!





    “มีเรื่องอะไรที่ฉันต้องรู้อีกมั๊ย คราวนี้บอกมาตรงๆ ไม่ต้องเกรงใจใครแล้ว ฉันอยากรู้เจโน่” ไอแอมนั่งกอดอกมองเจโน่ที่นั่งอยู่ปลายเตียง ตอนนี้เธอเข้ามาในห้องของเจโน่แล้ว มันอาจจะดูไม่ค่อยดีถ้าใครรู้เขา แต่เพราะความอยากรู้ของเธอมีมากกว่า และเธอจะต้องได้รู้มัน


    “เรื่องตระกูลของมาร์คใช่มั๊ย?” เจโน่ทวนกับเธออีกครั้ง 


    ไอแอมจึงพยักหน้ารับเบาๆก่อนที่เจโน่จะเอ่ยบางอย่างออกมา


     “ฉันคิดว่าพวกโอลิเนียเป็นกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหลังการตายของเธอ”

 
     “ครอบครัวมาร์คนะเหรอ?!” ไอแอมถามอีกคนอย่างไม่อยากจะเชื่อ


     “ใช่ เพราะพวกเขาต้องการอำนาจของแอนโดเนีย และตอนนี้เธอที่เป็นผู้ปกครองที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ เลยง่ายที่จะทำอะไรก็ได้...ฉันไม่ใจมาร์ค” เจโน่ว่าพร้อมจ้องหน้าเธอ 


    “ที่จีซูไม่ชอบมาร์ค ก็เพราะเรื่องนี้ด้วยใช่มั๊ย?” เธอถามอีกคน


    “ใช่”


    “แต่เดี๋ยวนะ ศพของฉันถูกพบที่ฟาทาเซียไม่ใช่เหรอ?” ไอแอมนึกขึ้นมาได้


    “พวกเขาอาจจะใช้แผนลวงให้เธอออกไปที่นั้นก็ได้ เพราะเธอคนก่อนก็ทั้งหัวรัน หัวร้อน ไม่ฟังใครอยู่แล้ว”


    “...”


     “แล้วอีกอย่าง เธอแสดงออกชัดเจนเลยว่าไม่อยากสนิทกับคนพวกนั้น ฉะนั้นคนที่น่าสงสัยที่สุดก็คือพวกโอลิเนียนี่แหละ นอกจากว่าเธอจะจำเหตุการณ์ในวันนั้นได้ว่าเธอไปที่ป่าของฟาทาเซียทำไม”


    หลังจากนั้นไอแอมถึงได้รู้ว่าครอบครัวของเธอและมาร์คไม่ค่อยจะลงรอยกันมาเป็นเวลาไม่กี่รุ่น รุ่นของดยุกแห่งแอนโดเนียพ่อของเธอเองก็เช่นกัน เหตุผลมาจากดินแดนการปกครองที่มีอำนาจเหนือกว่า และทั้งสองครอบครัวยังคอยขัดขากันตลอดเวลาเท่าที่จะทำได้ด้วย


    หญิงสาวพอจะเข้าใจเรื่องทั้งหมดที่เจโน่เล่ามาแล้ว ถ้าเป็นอย่างที่เจโน่คิดจริง นั้นก็แปลว่าเธอไม่ได้ตายเพราะอุบัติเหตุ แต่ตายเพราะมีคนวางแผนจะฆ่าเธออยู่แล้ว


    ถ้าอย่างนั้นแม่ของเธอจะรู้ถึงเรื่องราวของสองตระกูลนี้ด้วยรึเปล่า...





    ตอนนี้งานเลี้ยงในหอพักได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ไอแอมเพิ่งรู้ว่าเย็นนี้เธอไม่ต้องลงไปทานอาหารที่ห้องอาหาร เพราะอาหารทุกอย่างได้ถูกเตรียมไว้ที่ห้องนั่งเล่นของโดมแล้ว


    “วันนี้อาหารเยอะกว่าปกติอีกแหะ” แฮขานว่าเมื่อเห็นเมนูอันหลากหลายภายในห้องนั่งเล่น


    “แปลว่าแบบนี้พวกดวอร์ฟก็ทำงานหนักกว่าปกตินะสิ” ลิซ่าว่าพร้อมทำหน้าเศร้า 


    ไอแอมก็เพิ่งรู้จากจีซูว่าลิซ่าเป็นพวกขี้สงสารดวอร์ฟ


    “ว่าแต่งานจะเริ่มตอนไหนเหรอ?” เธอถามออกไปด้วยความสงสัย นอกจากกิจกรรมแนะนำตัวของเด็กปีหนึ่งแล้วยังมีอะไรอีกมั๊ยนะ


    “กำลังเลยละ นั้นไง รุ่นพี่ยุนโฮมาละ” จีซูพูดจบก็ตามมาด้วยร่างสูงของรุ่นพี่ที่เธอคุ้นเคยดียืนอยู่บนบันไดชั้นบนสุด ก่อนจะมีเสียงเคาะแก้วใสๆตามมาจนทุกคนในห้องให้ความสนใจและเงียบลง


    “เอาละ ตอนนี้ช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยก็มาถึงแล้ว เรามาทำความรู้จักกับปีหนึ่งของ Fire Dome กันดีกว่า!!” 


    เด็กปีหนึ่งของโดมบางคนไอแอมก็ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน มันไม่ใช่แค่ให้พวกเขาแนะนำตัวอย่างเดียว พวกเขาต้องแสดงความสามารถพิเศษด้วย 


    “จีซู ตอนเข้ามาปีหนึ่ง ความสามารถพิเศษของฉันคืออะไรเหรอ?” ไอแอมถามด้วยความสงสัย


    “ขี่ไม้กวาดนะ” 


    “แล้วของเธอละ?” เธอถามของจีซู


    “ก็คาถาเล็กๆน้อยๆที่เอาไว้ป้องกันตัวจากศาสตร์มืดที่ฉันได้มาจากพ่อนะ” จีซูว่าพร้อมสีหน้าภูมิใจ ไอแอมไม่เคยรู้มาก่อนเลย ไม่สิ เธอจำมันไม่ได้มากกว่า


    ระหว่างที่งานเลี้ยงกำลังดำเนินไปอย่างสนุกสนาน ไอแอมละสายตาไปมองที่นอกหน้าต่าง เพราะมีอะไรบางอย่างสะดุดเข้ากับสายตาของเธอ




    ผู้ชายคนนั้น...


    นั้นมันผู้ชายที่เธอเคยเห็นที่ห้องของเจ้าชายแทอิลไม่ใช่เหรอ? 


    แต่ไม่สิ...นี่มันชั้นบนของหอพักนะ มันไม่มีทางที่เขาจะมาอยู่นอกหน้าต่างได้หรอก..นอกจากว่าเขาจะลอยอยู่...


    ไอแอมค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ๆหน้าต่างโดยไม่ให้เป็นที่ผิดสังเกต เธอทำท่าทางเหมือนกำลังมองวิวภายนอกในยามค่ำคืน ก่อนจะพบว่าเธอไม่ได้ตาฝาด ผู้ชายคนนั้นอยู่บนไม้กวาด


    แล้วเขาอยู่ที่หน้าต่างห้องของเธอ!


    มันเหมือนกับว่าเขากำลังพยายามที่จะเข้าไปในห้องของเธอ เพราะผู้ชายคนนั้นใช้ไม้กายสิทธิ์ของเขาร่ายคาถาบางอย่าง


    ไวกว่าความคิด จิตใต้สำนึกของเธอพยายามสกัดกั้นไม่ให้อีกคนทำมันได้สำเร็จ ในหัวของเธอร่ายคาถาที่เธอไม่เคยเรียนได้โดยไร้เสียง


    แล้วคราวนี้เธอรู้สึกตัวแล้วว่าเธอทำได้!


    เมื่อทำไม่สำเร็จร่างสูงที่อยู่บนไม้กวาดก็ได้ขี่กลับไปโดยที่ไม่ได้สังเกตว่าหญิงสาวคนหนึ่งกำลังแอบมองเขาอยู่


    ขายาวของไอแอมก้าวผ่านผู้คนออกมาจากงานเลี้ยงอย่างรวดเร็ว ก่อนจะรีบวิ่งผ่านระเบียงทางเดินหอพัก ไปยังทิศทางที่คิดว่าผู้ชายคนนั้นกำลังขี่ไม้กวาดไป 


    เธอคิดว่าเขากำลังไปที่โรงนกฮูก...


    ในเวลาแบบนี้ ความสงสัยของเธอได้เลยขีดจำกัดของคำว่ากลัวออกไปแล้ว ตอนนี้เธอไม่รู้สึกกลัวมันเลยด้วยซ้ำ เธอรู้สึกว่าอนันตเซียกำลังอยู่กับเธอ


    มือบางหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาและวิ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ในเวลาไม่นาน ขาทั้งสองของเธอก็พาเธอมาถึงหน้าโรงนกฮูก


    คิดไว้แล้วว่าต้องมีคนมาที่นี้ เพราะกลอนประตูมันถูกเปิดอยู่นั้นเอง


    ไอแอมดับไฟที่ไม้กายสิทธิ์ก่อนจะค่อยๆเปิดประตูเข้าไปในโรงนกฮูกที่มีแสงไฟเพียงริบหรี่


    เฮือก!


    หญิงสาวสูดหายใจเข้าไปอย่างตกใจเมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธอรีบหลบตามสัญชาตญาณแล้วเอามือปิดตา เธอไม่ได้อยากมาเห็นอะไรแบบนี้!


    “ตะกี้..มีคนมาใช่มั๊ย?” เสียงของผู้ชายเอ่ยขึ้นมา


    ไอแอมแทบจะกลั้นหายใจ พวกเขารู้เหรอว่าเธออยู่ที่นี้...


    “ถ้าอย่างนั้นก็กลับไปก่อนนะ” เสียงผู้ชายคนเดิมพูดขึ้นมาอีกครั้ง


    คราวนี้ไอแอมพยายามหลบให้ลึกกว่าเดิม ก่อนจะเห็นหญิงสาวคนหนึ่งรีบเดินออกไปจากตรงนี้ และเธอคิดว่าเธอรู้ว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร


    “อนันตเซีย”


    เฮือก!


    ไอแอมสะดุ้งเมื่ออีกคนแตะไหล่เธอจากข้างหลังพร้อมเรียกชื่อของเธอ ร่างบางรีบชี้ไม้กายสิทธิ์ใส่คนตรงหน้า


    “ใจเย็นๆสิ นี่ฉันเองนะ แทยงไง” ชายหนุ่มเอ่ยกับเธอ


    “นาย..มาทำอะไรที่นี้?” เธอถามอีกคนออกไป


    “ฉันควรถามเธอเหมือนกันว่าเธอมาทำอะไรที่นี้ตอนนี้ เธอก็เห็นธุระของฉันไปแล้วนี่” แทยงว่า นี่เขาไม่อายในสิ่งที่เขาทำบ้างเลยเหรอ


    “ฉันก็มีธุระของฉันเหมือนกัน” ตอนนี้เธอคิดว่าผู้ชายคนนั้นคงจะหนีไปที่อื่นแล้วละ


    “มาส่งจดหมายตอนกลางคืนเนี่ยนะ?” แทยงว่า


    “ใช่ แล้วก็จะกลับแล้วด้วย” ไอแอมว่าพร้อมทำท่าจะเดินออกมา แต่แทยงกลับดึงแขนเธอมาไว้


    “ให้ฉันไปส่ง มันอันตราย” 


    “อยู่กับนายสองต่อสองตอนนี้มันอันตรายกว่าอีก เซอร์แทยง” ไอแอมย้ำตำแหน่งของเขา


    “รู้มั๊ยอนันตเซีย ถ้าฉันไม่อยู่ที่นี้ตอนนี้ ชีวิตเธอนั้นแหละที่จะตกอยู่ในอันตราย..” แทยงว่าพร้อมกับจ้องหน้าเธอ


    “ฉันดูแลตัวเองได้ ส่วนนายก็ไปทำธุระของนายให้เสร็จเถอะ” 


    “ทำไมเธอถึงไม่ยอมฟังฉันเลย ทั้งๆที่แต่ก่อนก็ไม่ได้เป็นแบบนี้ หรือเพราะว่า...เรื่องผู้หญิงพวกนั้น?” 


    ใช่ ไอแอมได้ยินเรื่องเสือผู้หญิงของเซอร์แทยงมาเยอะเลยละ วินวินเป็นคนบอกเธอเอง ตอนนี้เธอก็ไม่ไว้ใจที่จะอยู่ใกล้เขาแล้วด้วย



    “เปล่า ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนั้นหรอก” 


    “จริงเหรอ?” แทยงว่าพร้อมกับจ้องหน้าเธอ


    ความจริงก็เกือบหลงเขาไปแล้วเหมือนกัน ถ้าไม่ติดว่าเรื่องของแทยงมันมาสะดุดซะก่อน


    ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ตอบอะไรออกไป ก็มีใครอีกคนเดินเข้ามา ทั้งสองคนรีบเอียวตัวเข้าไปหลบหลังกำแพงด้วยกัน ก่อนที่แทยงจะหยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาและเสกคาถาสุญญากาศรอบๆตัวของพวกเขาทั้งสองคน


     “ใครนะ?” เธอกระซิบถามเขาเบาๆ ขณะที่พยายามมองบุคคลที่มาใหม่ถึงสองคน


     “พวกเขาใส่ผ้าคลุมสีดำ..ไม่ใช่นักเรียนงั้นเหรอ?” แทยงว่าเบาๆ


     “คนภายนอกก็เข้ามาที่นี้ได้อย่างนั้นเหรอ?” เธอถามอีกคนอย่างสงสัย


    “นั้นสิ..แต่ฉันไม่คิดว่าพวกเขาเป็นคนนอกหรอกนะ..” แทยงว่ากับเธอ


    ทั้งสองคนหยุดคุยกันเพื่อฟังสิ่งที่ทั้งสองคนนั้นพูด ไอแอมจับใจความไม่ได้สักเท่าไร แต่สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกชัดเจนขึ้นมาก็คือประโยคเดียวที่เธอได้ยิน




    “หนังสือเล่มนั้นอยู่ในห้องของอนันตเซีย...”








**********

#ฟิคไอโอลอส 


ช่วงนี้ยุ่งหลายงานมากเลยจ้า T_T

เซอร์แทยงของเราเป็นคนดีนะ ดีจริงๆ สปอย5555




    

    
    



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

937 ความคิดเห็น

  1. #936 เป็นประกายม๊อบแม๊บ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2564 / 15:09
    มาเป็นสายให้เจ้าชายแทอิลหรอ เซอร์ฮันซล ทีนี้ก็รู้แล้วสินะว่าอนันตเซียเป็นพวกนอยส์เลส
    #936
    0
  2. #888 mynicknamenoon (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 17:50

    อยากคู่กับแทยง แต่ทำไมต้องมีเรื่องเสือสาวด้วยเธ๊อออ

    #888
    0
  3. #351 97ivy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 09:37
    แทย๊งงงงงงงง อยากรู้ว่าฮันซลเป็นใครรร
    #351
    0
  4. #317 mtpply (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 00:39
    ปมเยอะอะๆๆๆ ขาดใจตาย ไรท์ไมทำยังเง้ๆๆๆๆๆ
    #317
    0
  5. #272 KATTY♡ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 07:57
    ทำไมต้องตัดจบแบบเน้~~มันค้างม๊วกกกก ฮือมาต่อเถอะนะ พลีส~~~~~~~
    #272
    0
  6. #271 Secret.p (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 23:28
    ตื่นเต้นเว๊ยยยยย มาต่อเร็วๆนะค่ะ ค้างคาอ่ะ5555555555
    #271
    0
  7. #270 Alice_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 20:33
    งื้อออออ ตื่นเต้นนนมากก อ่านไปอ่านมาไม่รู้จะลงเรือลำไหนดี5555555555
    #270
    0
  8. #269 imyora (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 19:49
    อ่าวนั้นแทยงก็รู้ดิว่าอนันตเซียขโมยหนังสือมาาาาาาา
    #269
    0
  9. #268 hellofromtheocean (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 19:43
    รีบๆมาต่อนะคะ
    #268
    0
  10. #267 imfostefu (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 18:12
    รีบมาต่อเถอะค่ะ
    #267
    0
  11. #266 saa.mee.th (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 10:08
    งี้เขาก็รู้หมดอ่ะดิว่าหนังสืออยู่ในห้องของอนันตเซีย
    #266
    1
    • #266-1 luktan0930741812(จากตอนที่ 18)
      30 มีนาคม 2560 / 13:08
      ใช่ๆ จะทำไงหล่ะที่นี้
      #266-1
  12. #265 kimjinhwan042 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 08:07
    แม้แทยงมาทำอะไรกะผู้หญิงในโรงนกฮูกน่ะ555
    #265
    0
  13. #264 Kanokwan_PKS (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 01:01
    ใครคือชุดดำอ่ะ โอ๊ยค้างงงงงง -_-
    #264
    0
  14. #263 tykt_ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 00:58
    ใครแอบมาที่ห้องอนันตเซียย เจ้าชายแทอิลเป็นคนสั่งแน่ๆ ตอนต่อไปขอฉากเซอร์แทยงเยอะๆนะคะ 5555555555 // สู่สู่ค่ะไรท์(ความก้อปชิตพรืออ555)
    #263
    0
  15. #262 NightSskyy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 00:25
    ตาย! พี่แทยงรู้ความจริงแล้ว (หนังสือที่หายไป)
    ตอนต่อไป จะมีพี่แทยง กี่%นะ สู้ๆนะไรท์
    #262
    0
  16. #261 IT'slunar (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 23:45
    ค้างอ่า รอมาต่อนะคะไรต์TT อยากให้ไรต์มาแต่งต่อจนจบเรื่องเลยย สนุกมากเลยอ่า
    #261
    0
  17. #260 Anny-Sweet (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 22:41
    ค้างมากไรต์ รอน้าาา หนุกมากกก
    #260
    0
  18. #259 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 22:36
    งื้อค้างงงงง มาต่อนะคะไรท์คือยากรู้มากว่าใครอยู่ในชุดคลุมสีดำ5555
    #259
    0
  19. #258 My Fain (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 22:08
    ไม่ไว้ใจแทยงอยู่ดีแหะ 5555
    //เจ้าชายได้โปรดอย่าเชื่อ นั้นมันหนังสือนิยายจริงๆนะ ???? (นี้ไม่ได้สปอยใช่ไหม?)
    #258
    0
  20. #257 __vvic64 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 21:59
    สู้ๆนะคะไรท์ ~
    #257
    0
  21. #256 ET_zonekk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 21:55
    เจ้าชายเเทอิลที่อยูาเบื้องหลังไหม เหมือนจะรู้สึก
    #256
    0
  22. #255 miwmm58 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 18:38
    ต้องเป็นมาคร์ลีแน่ๆที่เข้ามาพูดอ่ะ รอค่าา
    #255
    0
  23. #254 Neen (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 23:39
    ซวยแล้วไง แล้วทำไมไม่ไปพูดในห้องงงง โอ๊ยยยมีเรื่องอีกละก็คงไม่พ้นมาร์คลีแน่ๆ สรุปเธอมาดีหรือมาร้ายนะมาร์คลี แต่จะร้ายยังไงเราก็รักเธอ/เดี๋ยวๆ555 ว่าแต่เจ้าชายเตนล์เป็นอะไร หึงหรอเพคะ ขอเข้าข้างตัวเองว่าเจ้าชายเตนล์หึงแล้วกัน/โดนถีบ
    #254
    0
  24. #253 __vvic64 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 07:08
    คนที่พูดนี่มาร์คแน่ๆเลย อ้ากกกกก
    #253
    0
  25. #252 NightSskyy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 05:57
    ค้างมากเลยอ่ะไรท์
    คนที่พูดอ่ะ จะเป็นใครก็ได้ที่ไรท์อยากให้เป็น ครั้งนี้ขอไม่เดาแล้วกัน
    แต่ในใจอยากเดาจะตายยย
    พี่มาร์คใช้ป่ะ ?? อิอิ (ไรท์:ไหนบอกว่าไม่เดาไง??) สู้ๆนะไรท์
    #252
    0