( nct x you ) Aiolos School of Wizardry. - end.

ตอนที่ 16 : Chapter 14 :: เนื้อหาในหนังสือ ::

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    16 มี.ค. 60




Chapter 14 :: เนื้อหาในหนังสือ ::



     “ผ้าคลุมผืนนั้น มันคือของฉันใช่ไหม?” มาร์คย้ำคำถามอีกรอบ


     ถ้าไม่ใช่ของมาร์คแล้วจะเป็นของใคร ในเมื่อคนที่ให้เธอยืมมาในตอนนั้นก็คือเขา


     “นาย...เห็น...” เธอไม่รู้จะเอ่ยมันออกมายังไง ทำไมต้องมารู้สึกหนักใจในเรื่องอะไรเพิ่มขึ้นอีก


     “พวกเธอสองคน..คบกันอย่างนั้นเหรอ?” 


     คำถามของมาร์คสร้างความแปลกใจให้กับเธอ แต่ไอแอมเลือกที่จะไม่แสดงออกให้มากนัก


     “มันไม่ใช่อย่างนั้น...” จะเล่าเรื่องทั้งหมดก็ไม่ได้ เธอจะแก้ตัวยังไงดี


     “แล้วเจโน่รู้เรื่องนี้รึเปล่า?” 


     หืม? นี่มาร์คคิดว่าเธอกับแทยงคบกันจริงๆอย่างนั้นเหรอ


     “เจโน่ ไม่ได้รู้เรื่องนี้...แล้วก็ผ้าคลุมของนาย ขอบคุณที่ให้ยืม” เธอว่าก่อนจะคืนมันให้กับเจ้าของ 


     มาร์ครับมันไว้ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองเธอพร้อมรอยยิ้ม


     “ฉันไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอกับแทยงสนิทกันขนาดไหน...” ถึงจะยิ้ม แต่แววตาของมาร์คมันกลับดูเศร้าอย่างบอกไม่ถูก


     “เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะ... แต่นายอย่าบอกใครเรื่องวันนี้ได้รึเปล่า?” ไอแอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงขอร้องอีกคน เธอไม่อยากให้เรื่องมันวุ่นวายมากไปกว่านี้อีกแล้ว


     “แล้วทำไมพวกเธอถึง...”


     “แทยงแค่ช่วยฉันไว้..นิดหน่อย...” 


     “เธอมีปัญหาอะไรรึเปล่า...แล้วก็เรื่องที่เกิดวันนี้ เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?” มาร์คถามอย่างเป็นห่วง


     เขาเองก็เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ รู้สึกทั้งตกใจและประหลาดใจไม่น้อยอยู่เหมือนกัน


     “ฉันไม่เป็นไรแล้ว แต่นายช่วยรับปากได้รึเปล่า ว่าจะไม่บอกใครจริงๆ” 


     “อืม ฉันรับปาก แล้วฉันก็จะเชื่อคำพูดของเธอ” มาร์คบอกเธอพร้อมกับรอยยิ้ม 


     “ขอบใจนะ ถ้าอย่างนั้น ฉันขอตัวกลับหอพักก่อนละ” เธอว่าก่อนจะเอ่ยลามาร์ค คนตัวสูงไม่ได้เดินไปทันที แต่เขากลับรอให้เธอเข้าหอพักอย่างปลอดภัยก่อน แล้วจึงเดินกลับไปที่หอพักของตัวเอง





Mark’s part.



      ร่างสูงเดินกลับมาที่หอพักในตัวเอง นี่ก็เป็นเวลาดึกแล้ว แต่ภายในน้องนั่งเล่นรวมสีฟ้าของ Water Dome ยังมีนักเรียนนั่งจับกลุ่มทำงานกันอยู่เป็นบางส่วน และสิ่งที่ดึงความสนใจของมาร์คก็คือผู้หญิงที่นั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีน้ำเงินนั้น


     “ยังไม่นอนอีกเหรอโรส?” 


      โรสเป็นลูกพี่ลูกน้องของมาร์ค 



     “รอนายอยู่ หายไปไหนมาตั้งนาน บอกว่าจะไปแปปเดียวแท้ๆ” เธอว่าพร้อมกับมองมาที่เขา



     “ฉันมีเรื่องให้ทำนิดหน่อย เธอก็ขึ้นไปนอนได้แล้ว” มาร์คว่า ก่อนจะลุกขึ้นเพื่อกลับขึ้นห้องตัวเองบ้าง



     “วันนี้คุณลุงส่งจดหมายมา ท่านบอกว่าตอนนี้กำลังเสนอตัวฉันเป็นชายาเอก” คำพูดของโรสทำให้ขาของเขาชะงัก



     “ก็ดีแล้วนี่หน่า สมใจเธอแล้ว”



     “แต่ท่านยังไม่วางใจ เพราะแอนโดเนียมีอิทธิพลแล้วก็สนิทกับราชวงศ์มาก...”


     “เข้าใจแล้ว บอกพ่อไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” มาร์คตอบอย่างไม่ใส่ใจ แต่ในหัวของเขากลับมีความคิดปะปนกันไปมากมาย



     “ฉันก็แค่มาย้ำให้นายรู้ตัว หวังว่านายจะทำให้พ่อของนายต้องผิดหวัง...” โรสว่า พูดจบหญิงสาวก็เดินกลับขึ้นหอพักตัวเองไป ทิ้งให้มาร์คจมอยู่กับสิ่งที่ทำให้เขาต้องกลับมาคิดทบทวนมันอีกรอบ


      จะมีเรื่องไหนบ้างที่เขาสามารถทำมันได้โดยที่ไม่ต้องคอยให้ใครมาบังคับ...







       เช้าที่สดใสหายไปในทันทีเมื่อเซอร์คุนรายงานว่าวันนี้เธอต้องไปพบเจ้าชายแทอิลที่ห้องของเขาอีกครั้ง


     แต่ทำไมต้องเป็นเธอคนเดียว? ในเมื่อถ้าจะให้พูดถึงเรื่องการประลองนั้นเพราะคริสเทนมาท้าทายเธอก่อนต่างหาก



     ร่างบางทำได้แค่เดินไปหงุดหงิดไป จนในที่สุดเธอก็มาถึงหน้าห้องของเจ้าชายแทอิลแล้ว


     มาบ่อยซะยิ่งกว่าอะไร


     ทำไมมันให้ความรู้สึกเหมือนเธอเป็นนักเรียนมีปัญหาที่ชอบโดนเรียกเข้าห้องปกครองบ่อยๆเลยนะ เธอไม่ได้อยากเป็นแบบนี้ซักหน่อย



     ไอแอมยืนไหล่ตกทำปากยื่นอยู่หน้าห้องพลางบ่นกับตัวเองในใจ แต่หญิงสาวก็ต้องสะดุ้ง เมื่ออยู่ประตูห้องก็เปิดออกเอง โดยที่เธอยังไม่ได้เคาะขออนุญาตด้วยซ้ำ



     “เชิญ”



     คำพูดของคนที่อยู่ตรงกลางห้องทำให้หญิงสาวเดินเข้าไปอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอรู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่เห็นชายชราคนนี้อยู่ตรงหน้า



     ศาสตราจารย์ออสติน เป็นอาจารย์ใหญ่คนปัจจุบันของโรงเรียนแห่งนี้



     “นี่เป็นครั้งแรกที่เราเจอกันเลยนะ ท่านหญิงอนันตเซีย” ใบหน้าที่เคยเคร่งขรึมแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มแล้วทำให้ชายชราที่ดูน่าเกรงขามเมื่อกี้หายไปแทนที่ด้วยชายชราผู้ใจดีทันที



     “สวัสดีค่ะศาสตราจารย์” ยอมรับว่าเธอเกร็งนิดหน่อย ปกติเจอแค่เจ้าชายแทอิลก็ไม่เท่าไรหรอก แต่นี่มันอาจารย์ใหญ่ของไอโอลอสเลยนะ คนที่มีเวทมนตร์ขั้นสูงมากๆ



     “จะเป็นอะไรมั๊ยถ้าฉันไม่ใช่คำราชาศัพท์กับพวกเธอ..” ศาสตราจารย์ออสตินว่า



     “ไม่เป็นไรครับ ศาสตราจารย์เป็นอาจารย์ของพวกเรา” แทอิลกล่าวพร้อมยิ้มอย่างเคารพให้อีกคน



     “อ่า ขอบใจแทอิล ว่าแต่อนันตเซีย เธอรู้จักฉันแล้วใช่มั๊ย?”



     “รู้จักค่ะ” ไม่รู้ก็แปลกแล้ว รูปของศาสตราจารย์ใหญ่เต็มโรงเรียนซะขนาดนั้น



     “อ่า นั้นสินะ รูปของฉันมันใหญ่และมีอยู่เต็มโรงเรียนซะขนาดนั้น ความจริงฉันเองก็ค่อนข้างอายนิดหน่อยนะ..”


     “ผมว่าเราเข้าเรื่องกันดีกว่าครับศาสตราจารย์..” เจ้าชายแทอิลเตือนอีกคนที่กำลังจะออกทะเล



     ไอแอมถึงกับหัวเราะออกมาเบาๆ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าศาสตราจารย์ที่มีชื่อเสียงคนนี้จะมีอารมณ์ขันและลักษณะนิสัยแตกต่างกับที่เธอคิดไว้แบบนี้



     “อ่า นั้นสิๆ ขอบใจที่ช่วยเตือนคนแก่อย่างฉันนะแทอิล ที่ฉันเรียกเธอมาพบในวันนี้ เนื่องจากสภาเวทมนตร์ได้รับรายงานว่า มีนักเรียนของเราทำการประลองกันภายในโรงเรียน โชคดีที่ไม่มีนักเรียนคนไหนได้รับบาดเจ็บ แต่พวกเขาได้รับรายงานมาอีกว่า นักเรียนคนนั้นสามารถใช้คาถาได้ก่อนเกณฑ์และที่มากยิ่งกว่านั้นคือสัตว์ประจำกายของเขาเป็นสัตว์ที่ต้องใช้ผู้มีเวทย์ขั้นสูงควบคุมเท่านั้น...เธอรู้ใช่มั๊ยว่าฉันหมายถึงใครอนันตเซีย..”



     “ฉัน..ใช่มั๊ยคะ?”



     เอาละ เธอจะต้องเตรียมรับมือกับเรื่องที่ใหญ่มากกว่านี้แล้ว



     “ฉันก็ไม่อยากจะตอบว่าใช่ แต่ก็คงต้องตอบอย่างนั้น วันพฤหัสนี้จะมีคณะกรรมการจากสภาเวทมนตร์มาไต่สวนเธอ จงตอบแต่ความจริงเท่านั้น”



     “ค่ะ”



     “เอาละ เรื่องที่ฉันจะบอกเธอก็มีเท่านี้ ประธานนักเรียนมีอะไรจะพูดอีกรึเปล่า?” อาจารย์ใหญ่หันไปถามเจ้าชายแทอิล



    “...ก็มีนะครับ” แทอิลว่าพร้อมกับมองทั้งสองคนสลับไปมา เหมือนชายชราจะรู้ตัวจึงขอตัวออกจากห้องไปก่อน



     นี่อาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนจริงรึเปล่าเนี่ย ทำไมเขาดูเกรงใจลูกศิษย์ของตัวเองมากกว่าอีก




     เมื่อศาสตราจารย์ออกไปจากห้องแล้ว ตอนนี้ในห้องจึงเหลือเพียงแค่พวกเขาสองคนเท่านั้น



     “เธอรู้จักสภาเวทมนตร์ใช่มั๊ย?” เจ้าขายแทอิลถามเธอขึ้นมา



     “รู้จักเพคะ” สภาเวทมนตร์ก็คงคล้ายๆพวกคณะรัฐมนตรีในปัจจุบันนั้นแหละ แต่เพิ่มเข้ามาตรงที่พวกเขาดูแลเรื่องกฎหมายด้วย



     “พวกเขาจะมาไต่สวนเธอ ในวันมะรืนนี้..ความจริงแล้วพวกเราไม่ได้อยากให้เรื่องมันไปถึงสภาเวทมนตร์ แต่เพราะพ่อของคริสเทนทำงานอยู่ที่นั้น เธอเข้าใจใช่มั๊ย?”



     ไม่ว่าจะอยู่ในโลกหรือยุคสมัยไหนเรื่องแบบนี้ก็เหมือนกันหมดสินะ


      “เข้าใจเพคะ” 




     “ขออนุญาตพะยะค่ะ” เสียงทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินเข้ามาในห้องแล้วทำความเคารพเจ้าชายแทอิล แล้ววันนี้เรื่องของเธอจะคุยเสร็จเมื่อไร



     “มีอะไรเซอร์จอห์นนี่?”



     “มีรับสั่งให้เจ้าชายเข้าเฝ้าด่วนพะยะค่ะ” 



     “วันนี้เราคงคุยกันได้แค่นี้ เจอกันวันพฤหัส อนันตเซีย” เจ้าชายแทอิลบอกกับเธอก่อนจะลุกออกจากห้องไปพร้อมกับเซอร์หนุ่มคนนั้น หญิงสาวจึงทำความเคารพเขา ก่อนที่จะออกจากห้องนี้ไปเหมือนกัน


     แต่ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ไอแอมก็นึกถึงบางอย่างที่อยู่ภายในห้องนั้นขึ้นมาได้


     หญิงสาวเดินย้อนกลับไปมองหน้าห้อง ที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว ก่อนจะก้าวขายาวๆไปหยุดอยู่ที่ประตูหน้าห้องอีกรอบ


     มือบางหยิบไม้กายสิทธิ์มาร่ายคาถาปลดล็อคเบื้องต้น แค่มันกลับใช้ไม่ได้ผล


     ถ้ามันได้ผลง่ายๆก็ไม่ใช่ห้องของประธานนักเรียนสินะ



     หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะล้มเลิกความตั้งใจแล้วหันหลังกลับ แต่ในตอนนั้นเอง เสียงประตูที่ถูกเปิดออกมาก็ทำให้เธอชะงักแล้วหันกลับไปมองห้องที่เธอเพิ่งเดินออกมา


      ประตูห้องมันเปิดอยู่!



     แล้วมันเปิดได้ยังไง?!



     ไอแอมมองรอบๆอย่งระแวง เธอแน่ใจว่าไม่ใช่ฝีมือของตัวเองแน่ แล้วถ้าอย่างนั้นใครละที่ทำให้มันเปิด ในเมื่อตอนนี้แถวนี้ก็ไม่มีใครเลยสักคน



     ไหนๆโชคด็เข้าข้างเธอขนาดนี้แล้ว จะเป็นใครก็ไม่สำคัญแล้วในตอนนี้ เพราะหนังสือที่เธอต้องการมันอยู่ข้างในนั้น



    ไอแอมกลับเข้ามาในห้องอีกรอบ หญิงสาวใช้คาถาเรียกของและเอ่ยชื่อหนังสือออกมา ก่อนที่หนังสือเล่มหนาที่เธอเคยทำมันหายไปจะกลับมาอยู่ในมือของเธอ 



     ที่แท้มันก็อยู่ในลิ้นชักโต๊ะทำงานของเจ้าชายแทอิล...



     ไอแอมยกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ ก่อนจะเก็บมันไว้ใต้เสื้อคลุมแล้วเดินออกจากห้องไป 
คราวนี้เธอจะอ่านมันภายในคืนนี้แหละ!





     “แปลว่าวันพฤหัสนี้เธอต้องโดนไต่สวนอย่างนั้นเหรอ?” จีซูเอ่ยอย่างไม่อยากจะเชื่อ เมื่อพวกเขาทานอาหารเย็นเสร็จและกลับเข้าหอพัก ไม่ใช่แค่เธอที่รู้เรื่องนี้ แต่เหมือนทั้ง

      โรงเรียนดูจะรู้เรื่องนี้แล้วด้วย มันกลายเป็นประเด็นสนทนาในวันนี้ไปซะแล้ว


     นี่เธอมีข่าวดังวันต่อวันไม่หยุดเลยจริงๆ



     “ก็คงจะอย่างนั้น” ไอแอมว่าขณะที่นั่งเท้าคางอยู่บนโซฟา เจโน่ที่อยู่ข้างๆเอื้อมมือมาลูบผมเธอเบาๆด้วยความเป็นห่วง



    “ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะ หมั่นไส้” เสียงของจีซูว่า แต่ตาก็ไม่ได้มองมาทางเธอสักนิด 



    “ก็ฉันเป็นห่วงอนันตเซียนี่หน่า...” เจโน่ว่าพร้อมกับมองอีกคน


     “รู้แล้วๆ ฉันว่าเราขึ้นไปนอนกันดีกว่า เธอต้องพักผ่อนเยอะๆ เตรียมรับมือกับพวกนั้นด้วย” จีซูว่าก่อนจะดึงมือเธอไป



     “เตรียมรับมือทำไมจีซู ฉันไม่ได้จะไปประลองเวทย์กับใครอีกสักหน่อย” ไอแอมว่า



     “ไม่รู้ละ พวกนั้นเล่นไม่ซื่อ คิดจะโยนความผิดให้เธอให้ได้ ทุกคนเป็นพยานได้ว่าวันนั้นเธอไม่ได้เริ่มก่อน”



     “ฉันจะช่วยส่งจดหมายไปเล่าเหตุการณ์วันนั้นให้พ่อของฉันฟังเอง ไม่ต้องห่วงนะอนันตเซีย” แฮชานที่นั่งอยู่ข้างๆเจโน่เสริมขึ้นมาอีกคน


     พ่อของแฮชานก็เป็นหนึ่งในคณะกรรมการสภาเวทมนตร์ด้วย



    “ขอบใจนะแฮชาน” หญิงสาวว่าพร้อมกับยิ้มให้เขา


     “แล้วเธอจะบอกแม่ของเธอรึเปล่า?” เจโน่ถามพร้อมมองหน้าเธอ



    “ฉันคงต้องบอก หรือบางทีท่านอาจจะรู้แล้วก็ได้” 



    “ฉันว่าให้ท่านรู้จากลูกสาวของตัวเองดีกว่านะ” เจโน่ว่า ไอแอมจึงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ


      พรุ่งนี้เช้าเธอค่อยไปส่งจดหมายที่โรงนกฮูกก็ได้ ส่วนวันนี้เธอคงต้องขอตัวจากพวกเขาไปอ่านหนังสือเล่มนั้นให้ได้แล้วละ




50%


      

     ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว เสียงนาฬิกาเพิ่งดังบอกเวลาผ่านไป หญิงสาวมองหนังสือเล่มหนาที่ดูเหมือนผ่านการใช้งานมาอย่างพรุนมือที่อยู่ตรงหน้า


     เธอพร้อมแล้วที่จะอ่านมันสักที 


     “การหายไปของมอร์แกน...” ไอแอมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนที่ค่อยๆเปิดหนังสือไปทีละหน้า มันก็เหมือนหนังสือทั่วๆไป เพียงแต่ว่า




     นี่มันหนังสือหรือสมุดกันแน่? ทำไมมันไม่มีข้อความอะไรเขียนไว้เลย?!


    หรือว่าเธอสลับเอาสมุดของเจ้าชายแทอิลมา?!


    ไอแอมพลิกไปดูหน้าปกหนังสืออีกรอบ แต่ชื่อหนังสือก็ยังคงเหมือนเดิม


    “หลอกกันเหรอเนี่ย? แล้วเป็นหนังสือที่อยู่ในชั้นหนังสือต้องห้ามเนี่ยนะ?!” หญิงสาวหายใจอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด กี่ครั้งแล้วที่เธอเกือบเดือดร้อนเพราะหนังสือเล่มนี้ แต่สุดท้ายมันกลับไปแค่หนังสือเล่มเปล่าๆที่ไม่มีอะไรเลย จะพลิกดูหน้าหลังซ้ายขวาก็หาเนื้อหาอะไรไม่ได้



    เสียเวลาจริงๆ



    ไอแอมตัดสินใจปิดหนังสือเล่มนั้นแล้วขึ้นไปนอนบนเตียง พร้อมกับดับไฟในตะเกียง ใช้เวลาไม่นานหญิงสาวก็เข้าสู่ห้วงนิทรา 



    หนังสือเล่มหนาที่เคยปิดอยู่กลับเปิดขึ้นมาอีกครั้ง ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้ากระดาษที่ว่างเปล่าหน้าหนึ่ง



    ร่างของหญิงสาวที่กำลังหลับใหลลุกขึ้นมาจากเตียงทั้งๆที่ตายังปิดอยู่ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ตรงหน้าของหนังสือ ทันใดนั้น ร่างทั้งร่างของเธอก็หายไป...





     ไอแอมสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอรู้ว่าเหมือนมีอะไรมาสะกิดตัวของเธอเข้าแรงๆ แต่ทันทีที่ลืมตาเห็นภาพที่อยู่ตรงหน้า เธอก็ต้องอุทานออกมาอย่างตกใจ


     “นี่ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย?!!” เธอมองร่างกายของตัวเองก่อนจะพบว่าเธออยู่ในชุดนอนชุดเดิมที่ใส่นอนไป แต่ตอนนี้ขาของเธอกลับลอยอยู่เหนือพื้น และเธอเคลื่อนที่ได้ด้วยการลอย ไม่ใช่เดิน!



     เหตุการณ์มันชักจะแปลกๆอีกแล้ว หรือนี่เธอกำลังฝันอยู่ มันเป็นสถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคยเลยสักนิด 



     ห้องสี่เหลี่ยมที่เธอลืมตาขึ้นมาเห็นนั้นเต็มไปด้วยตำราต่างๆมากมาย มันเหมือนห้องทำงานกับร้านหนังสือเก่าๆผสมเข้าด้วยกันยังไงอย่างงั้น



     แต่หญิงสาวกลับตกใจยิ่งกว่าเมื่อได้ยินเสียงพึมพำเหมือนการท่องคาถาใกล้ๆกับเธอ


     เฮือก!


     ไอแอมสะดุ้งและหายใจอย่างแรงด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปพบกับภาพตรงหน้า แต่การที่เธออยู่ตรงนี้กลับไม่ได้ทำให้ชายคนนี้สังเกตเห็นอะไรที่ผิดปกติเลย


      มันเป็นความฝันของเธอจริงๆใช่มั๊ย?



     ชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้ายังท่องคาถาไม่หยุด หญิงสาวมองไปรอบๆห้องของเขา มันเต็มไปด้วยคาถาต่างๆ ที่ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นคนที่คิดค้นมันขึ้นมาเอง



     “นิโคลัส!”



     เสียงเรียกชื่อที่มาพร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนอีกคน โดยที่เขาเดินผ่านร่างของเธอไปและไม่ได้เห็นว่าเธออยู่ตรงนี้ ก่อนจะเข้าไปหาคนที่เพิ่งจะหยุดท่องคาถา




     “เจ้าทำข้าเสียสมาธินะ...” ชายคนแรกว่าพร้อมสายตาตำหนิ



     “จริงรึเปล่าที่เจ้ากำลังคิดค้นคาถาการฟื้นคืนชีพ?” คนที่เข้ามาใหม่ไม่ตอบคำถาม แต่ไอแอมพอจะจับใจความได้แล้ว ตะกี้ผู้ชายคนนั้นเรียกอีกคนว่านิโคลัสใช่ไหม...หรือว่า



      “ใช่ทิโมที มีอะไร?” คราวนี้นิโคลัสตอบกลับมาพร้อมจ้องหน้าอีกคน



     ไอแอมใช้เวลานี้มองทั้งสองคนอย่างละเอียด นิโคลัสเป็นผู้ชายวัยกลางคนที่ดูยังหนุ่มยังแน่น และเขายังมีบุคลิกที่มีความเป็นผู้นำสูงอีกด้วย



     ในขณะที่ทิโมทีกลับตัวเล็กกว่า และดูเหมือนพวกหนอนหนังสืออะไรประมาณนั้น ถ้ามันใช่อย่างที่ไอแอมคิดจริงๆ พวกเขาคือนิโคลัส มอร์แกน และทิโมที มุน ผู้ก่อตั้งไอโอลอสจริงๆนะสิ!



     “เจ้าจะทำแบบนั้นไม่ได้นะ! การใช้คาถาที่เกี่ยวข้องกับความตายมักจะต้องใช้ชีวิตแลกด้วยชีวิต และต้องใช้จำนวนคนสังเวยมากถึงมากที่สุดด้วย!”



     “เจ้าจะโวยวายทำไม ในเมื่อข้าแค่จะคิดมันขึ้นมาเท่านั้น..ไม่ได้จะเอามาใช้จริงๆสักหน่อย” นิโคลัสตอบเสียงเรียบ แตกต่างกับทิโมทีที่ดูเดือดร้อนกว่า



     “แต่ตอนนี้เหล่าผู้วิเศษต่างก็รู้เรื่องนี้กันหมดแล้ว พวกเขาไม่ยอมให้เจ้าคิดคาถาเกี่ยวกับศาสตร์มืดออกมาอีกแน่!”




     “ข้าไม่ได้คิดคาถาเกี่ยวกับศาสตร์มืด!” คราวนี้เป็นนิโคลัสที่เดือดขึ้นมาบ้าง



     “แต่ทุกคาถาที่เจ้าใช้ในทุกวันก็เกี่ยวกับความรุ่นแรงทั้งนั้น ยังจะกล้าปฏิเสธอีกเหรอ?!”



     “เจ้าก็รู้ว่าข้าป็นคนยังไง? เจ้าคิดว่าข้าทำมันจริงอย่างนั้นเหรอ?!”



     “เพราะข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนยังไง ข้าถึงต้องมาห้าม! ยิ่งเจ้าข้องเกี่ยวกับศาสตร์มืดมากเท่าไร ก็ยิ่งเดือดร้อนมากขึ้นเท่านั้น!”



     “หึ!”



     “และอีกอย่าง พวกเขาไม่ยอมให้กษัตริย์ของไอโอลอสเป็นพวกแบล็กวิดซาร์ดแน่ๆ...”



     “มันจะมากเกินไปแล้วทิโมที!” 



      ตุบ!!!!

     “อ๊าก!!!”




     ภาพการปะทะกันของคนตรงหน้าทำให้เธอทั้งตกใจและงุนงง แต่ก็ต้องร้องออกมาอย่างตกใจยิ่งกว่าเมื่อจู่ๆ ร่างของทิโมทีก็ถูกทำให้พุ่งไปกระแทกเข้ากับกำแพงของเธอ มันแรงมากขนาดที่อิฐถึงกับพังลงมาส่วนหนึ่ง



     ใบหน้าของนิโคลัสที่เธอเห็นตอนนี้คือใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เพราะอะไรเขาต้องรุนแรงกับทิโมทีขนาดนั้น ในเมื่อพวกเขารวมถึงมิแรนด้าเป็นผู้ก่อตั้งไอโอลอสขึ้นมาด้วยกันแท้ๆ



     ในตอนที่ร่างของทิโมทีปลิวไปติดผนัง เธอเห็นว่าเขาไม่ได้ใช้แม้กระทั่งไม้กายสิทธิ์ แต่กลับท่องคาถาและทำให้มันเกิดผลได้อย่างง่ายได้



      เธอไม่ปฏิเสธหรอกว่าเขาเป็นผู้วิเศษที่เก่งมาจริงๆ



     เสียงดังโวยวายเริ่มชัดขึ้นเมื่อจู่ๆ เหล่าคนที่หลั่งไหลเข้ามาในห้องรีบเข้าไปช่วยพยุงทิโมที มุนขึ้นมา ก่อนจะตะโกนออกมาเสียงดัง



     “เจ้าไม่เหมาะกับตำแหน่งกษัตริย์แห่งไอโอลอส! จับเขา!!” เสียงหนึ่งดังขึ้น จนเหล่าชายฉกรรจ์จำนวนมากที่ถือไม้กายสิทธิ์อยู่กำลังแข่งกันร่ายคาถาใส่นิโคลัส แต่เขากลับสะกัดมันได้โดยไม่ต้องใช้ไม้กายสิทธิ์เลยสักนิด ก่อนที่ทันใดนั้นร่างของนิโคลัสจะหายตัวไป...








     “อนันตเซีย! เธอตื่นรึยัง?!” เสียงเรียกชื่อของเธอเสียงดังทำให้หญิงสาวหลุดจากความฝันแล้วลืมตาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว 


     เมื่อสายตาโฟกัสได้ว่าตอนนี้เธอยังอยู่บนเตียงของตัวเอง และแสงจากภายนอกยังบ่งบอกว่าเช้าแล้ว ถ้าอย่างนั้นคนที่เรียกชื่อเธอก็คงจะเป็น...



     “เธอรอแปปนึงนะจีซู เดี๋ยวฉันตามลงไป” เธอตะโกนตอบออกไป


     “ฉันรอที่ห้องนั่งเล่นนะ” เสียงของจีซูตอบกลับมา 


     ไอแอมนั่งทบทวนความฝันของตัวเองอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนที่สายตาจะหันไปเจอกับหนังสือเล่มหนาที่วางอยู่ที่เดิมในครั้งล่าสุดเหมือนเมื่อคืน



     ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป มันยังอยู่ในสภาพเดิมเป๊ะๆ


     แล้วเรื่องราวในฝันละ..มันเป็นความจริง หรือเป็นเรื่องที่เธอเก็บไปคิดแล้วฝันไปเองกันแน่...



     เธอชักจะไม่แน่ใจตัวเองแล้วสิ...



     แต่ถ้าเอาเหตุการณ์ในฝันมาเทียบกับประวัติศาสตร์จริงๆ มันก็เรียกได้ว่าเข้าล็อคกันพอดี...


     เธอคงต้องหาข้อมูลให้ได้มากกว่านี้ซะแล้ว






    ไอแอมกำลังเดินไปโรงนกฮูกเพื่อส่งจดหมายให้กับแม่ของเธอ โดยเนื้อหาในจดหมายเล่าถึงเรื่องที่คริสเทนท้าประลองเธอ แต่ไอแอมก็ไม่ได้เขียนอะไรไปมากกว่านั้น



     เพราะวันนี้เจโน่ต้องรีบไปจัดการรายงานของตัวเองแต่เช้า และจีซูก็ยังทำรายงานของตัวเองไม่เสร็จเหมือนกัน เธอจึงต้องเดินมาที่โรงนกฮูกคนเดียว


      หญิงสาวมองหานกฮูกของตัวเองในครั้งที่แล้ว ตอนแรกเธอคิดไว้ว่าเช้าๆแบบนี้คงจะไม่มีใครมาที่นี้ แต่เธอคิดผิด


     ใบหน้าของแจฮยอนมองมาทางเธออย่างแปลกใจ มันเหมือนกับว่าเขาชั่งใจที่จะทักเธอดีหรือเปล่า และตอนนี้ไอแอมก็เป็นแบบนั้นเหมือนกัน



     สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจเลือกที่จะเดินไปหานกฮูก โดยที่ผ่านอีกคนไป 



    ความเงียบเข้าครอบงำพื้นที่จนมันดูน่าอึดอัด ไอแอมตั้งใจผูกจดหมายอย่างดีแล้วนะ
แต่เธอยังดูลนแปลกๆ เธอก็เข้าใจตัวเองเหมือนกัน



      เสียงฝีเท้าที่ดังเข้ามาใกล้ทำให้ไอแอมเร่งตัวเองให้จัดการมันให้เสร็จ ถ้าแจฮยอนยังไม่ออกไปจากที่นี้เธอจะเป็นคนออกไปก่อนเอง




     “อนันตเซีย..” ระหว่างที่หญิงสาวจะออกไปนั้น เสียงของผู้มาใหม่ก็เอ่ยชื่อของเธอขึ้นมา ไอแอมจึงต้องหยุดอย่างเลี่ยงไม่ได้ เพราะเขาอยู่ตรงหน้าของเธอนั้นเอง


     “นายมาส่งจดหมายเหรอ?” เธอถามอีกคนออกไปตามมารยาท 



    ตอนนี้เธออยู่กับมาร์ค และแจฮยอน.. สายตาที่พวกเขามองกันมันก็ไม่ค่อยจะดีเท่าไรด้วย...



    “อืม เธอก็เหมือนกันสินะ”


    ไอแอมพยักหน้ารับอีกคนเบาๆ 


    “ถ้าอย่างนั้น..ฉันไปก่อนนะ” เธอบอกกับมาร์ค แต่ก้าวขาไปได้แปปเดียว เสียงเรียกชื่อของเธอก็ดังขึ้นมาอีก คราวนี้มันดังแบบประสานเสียงกันด้วย


     “เดี๋ยว!อนันตเซีย!”
    “เดี๋ยว!อนันตเซีย!”



     ไอแอมค่อยๆหันกลับมาหาพวกเขาด้วยความสงสัย มาร์คกับแจฮยอนยืนอยู่ข้างๆกันก็ต่างฝ่ายต่างมองอีกคน 


     “ฉันอยู่ข้างเธอนะ!”
    “ฉันอยู่ข้างเธอนะ!”


    บางทีไอแอมก็อยากตลกนะ ที่เห็นพวกเขาประสานเสียงพูดเหมือนกัน ออกมาพร้อมกันแบบนี้ แต่เห็นสายตาที่ฟาดฟันกันแล้วเธอตลกไม่ค่อยออกเท่าไร จึงทำได้แค่ตอบพวกเขาไปเบาๆ



     “ขอบใจนะ..”



    เธอว่าก่อนจะเดินกลับเข้าไปที่ตัวปราสาท หวังว่าพวกเขาคงจะไม่ปะทะกันในโรงนกฮูกหรอกนะ




*********

ขอบคุณทุกเมนต์เลยน้า เราชอบมากเลยที่เดาฟิคกันไปพร้อมๆกัน

ต่อก็เอาใจช่วยไอแอมกัน เจอปัญหาทุกด้านเลย ปีชงรึเปล่าเนี่ย5555

มีใครงงเราบรรยายมั๊ย? บอกได้เลยนะ เราจะพยายามปรับปรุง

เรามีแท็กฟิคในทวิตละน้า  อันนี้จ้าๆ ไปเล่าให้ฟังกันๆ #ฟิคไอโอลอส



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

919 ความคิดเห็น

  1. #909 ชอบกินหมูกรอบ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 6 มกราคม 2564 / 13:59

    ทำบุญหน่อยใหมลูกทำไมมีเเต่เรื่อง ท่าทางจะปีชงจริงๆ

    #909
    0
  2. #629 BeBiE☺ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 12:41
    เลือกไม่ถูกจริงๆมันดีต่อใจทุกคน 
    #629
    0
  3. #221 susirada (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 05:52
    แหม่~~~~ มาร์คกับแจฮยอนเนี่ยนัดกันมาพูดหรอ?5555555 เราอยากได้ทั้งสองคนเลยค่ะไรท์ เราเลือกไม่ถูก555555 สู้ๆนะคะไรท์ มาต่อไวๆน้าาาาา^+++++^
    #221
    0
  4. #220 tykt_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 22:36
    มาร์คกับแจนี่ยังไงๆๆ555555มีความประสานเสียง555555 มาต่อไวๆนะคะ สู้ๆค่ะไรท์ ^^
    #220
    0
  5. #219 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 22:34
    มาต่อค่ะไรท์
    #219
    0
  6. #218 saa.mee.th (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 22:13
    มีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆแล้วทั้งนิโคลลัสทั้งมาร์คทั้งแจฮยอน
    เรายังรอแทยงอยู่เด้อออ
    มาต่อไวๆนะคะ><
    #218
    0
  7. #217 chanyeolexo128 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 21:48
    ฮือ~~~สนุกมากๆๆๆสู้ๆนะคะ^_^
    #217
    0
  8. #216 Peachccy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 21:00
    ฮรือ เรารอฟิคทุกวันเลยแหละ555 มาอัพต่อไวๆนะ เป็นกำลังใจให้ สู้ๆค่าา :D
    #216
    0
  9. #215 imyora (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 20:53
    แล้วสรุปนิโคลัสหายไปไหนอยากรู้ต่อแว้วววววววว
    #215
    0
  10. #214 Speartales (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 14 มีนาคม 2560 / 09:05
    มาต่อนะค้าาาาา
    #214
    0
  11. #213 เต้าหู้นานิว. (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 13 มีนาคม 2560 / 18:35
    เข้ามาอ่านครั้งแรก แล้วรู้สึกนึกถึงแฮรี่พ็อตเตอร์ แบบนิยายแนวนี้ที่ตามหา สนุกมากไรท์ แล้วตอนนี้ค้างมาก55555
    #213
    0
  12. #212 Neen (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 21:57
    ฮืออออออเจโน่เป็นห่วงด้วย ㅠㅠ พ่อทูนหัวของพี่~บทมาแค่นี้พี่ก็ปลื้มปริ่มแล้ว55555 มัคลี...สรุปนี่ชอบเราจริงมั้ย หรือกำลังมีแผนอะไรกันแน่ เริ่มไม่แน่ใจแล้ว โอ๊ยเรือเริ่มโคลงเคลง แล้วประตูห้องเจ้าชายเปิดได้ไงหรือเจ้าชายเป็นคนทำ หรือใคร นิโคลัส? ยังไงก็ได้หนังสือมาแล้วแหละ แต่ก็รีบอ่านหน่อยนะ เดี๋ยวหายอีก ขี้เหียจตามหาแล้ว อยากรู้เรื่องใจจะขาดแล้ว
    #212
    0
  13. #211 NightSskyy (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 18:16
    พี่มาร์คนี้ เชื่อนางเอกง่ายจัง~~ คงเพราะว่ารักหรือชอบนั่นแหละ
    เริ่มรู้สึกกลัวแล้วอ่ะ ที่นางได้หนังสือมา แล้วก็จะมาอ่านตอนกลางคืน..จะเกิดอะไรขึ้นอีกน้าาาา
    นางควรรีบอ่านก่อนจะถึงวันพฤหัสไหม (ถูกป่ะเนี่ย วัน)??? กลัวว่าจะโดนจบได้ว่าหนังสือหาย (ถ้าดังทั่วโรงเรียนพี่แทยงต้องรู้แน่เลยว่าทำไม่นางถึงไปเขตต้องห้าม)
    แล้วใครเป็นคนเปิดประตูอ่ะ??? ในใจคิดว่าพี่แทยง 100% (พราะแกเริ่มมาแบบ แปลกๆแล้ก็น่ากลัว แถมยังบอกว่า อยากยุ่งมากกกกกกด้วย)
    แล้วก็แอบคิดว่าเป็นพี่แทอิล!!!
    นางอกจะโดนพักเรียนไมอย่างี้ ปัญหา/เรื่องเยอะจะตายไป T^T สู้น่ะๆไรท์ รอทุกวันเลยยยยยย สู้ๆ
    #211
    0
  14. #210 susirada (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 16:08
    ไอแอมควรไปทำบุญนะเราว่า55555 มาร์คน่าสงสารอ่ะ มาร์คกับไอแอมนี่เหมือนโรมิโอกับจูเลียตเลยTTOTT เจโน่ก็ดีเหลือเกินนนน ดีกับใจเราเหลือเกินนน ฮริ้งง-//////- เจ้าชายแทอิลนี่ สรุปได้ชอบไอแอมรึป่าวอ่ะ ดูไม่ค่อยมีบทเท่าไหร่เลย แต่คงเพราะเป็นเจ้าชาย เลยไม่ค่อยมาสุงสิงเท่าไหร่55555 สุดท้ายนี้...คริสเทนนี่เป็นเดรโก มัลฟอยรึป่าวเนี่ย แต่นางคริสเทนน่าหมั่นไส้กว่าเยอะ-..- ไรท์สู้ๆนะคะ เรารออยู่น้าาา รักไรท์ค่าาาาา^++++^
    #210
    0
  15. #209 supisa_n (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 15:38
    ไอแอมชงแน่ๆ5555555 มีปัญหาเต็มไปหมดเลยอ่ะ สงสารมาร์คอ่ะ ดูเป็นคนที่รับความกดดันจากที่บ้าน เข้าใจเลยอ่ะ สุดท้ายอยากบอกไรท์ว่า อยากให้พาไอแอมไปแก้ชงด้วยค่ะ สงสาร55555555
    #209
    0
  16. #208 imyora (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 15:35
    ทำไมรู้สึกสงสารมาร์คแปลกๆ
    #208
    0
  17. #207 saa.mee.th (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 15:20
    ไอแอมฉันว่าปีนี้ปีชงเธอแน่ๆอย่าลืมไปแก้ชงนะจ้ะ
    ขำศาสตราจารย์อ่ะมีความเกรงใจลูกศิษย์555
    รอนะจ้ะไรท์ที่น่ารัก><
    #207
    0
  18. #206 supapornsavikun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 15:13
    ไอแอมสู้ๆ ไรท์มาต่อเร็วๆนะค่ะ ไฟท์ติ้ง <3
    #206
    0
  19. #205 เงาจันทร์สีรุ้งสดใส (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 15:09
    ไอแอมมสู้ๆ คริสเทนนี่เล่นไม่ซื่อตลอด ว่าแต่ตัวละครใหม่ที่ชื่อโรสนี่มันยังไงกัน สู้ๆนะไอแอมม // ต่อนะคะไรท์ ไรท์ก็ต้องสู้ๆเหมือนกันนะคะ
    #205
    0
  20. #204 __vvic64 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 12 มีนาคม 2560 / 15:06
    เกิดเป็นไอแอมต้องอดทน
    ปัญหารุมเร้าช่างเยอะเหลือเกิน 555555
    ว่าแต่เจโน่นี่น่ารักจังเลยนะคะ อิ___อิ
    #204
    1