{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 9 : ϟ TRACK 8 / BobDong

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,570
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    14 มี.ค. 58

 

 

 

 

 

 

*รีไรท์ให้เหมือนในรวมเล่ม

 

track8


 

 

ฉันจะไปเอง..

ก็ได้ครับ

 

ร่างเล็กเดินลงมายืนรอรถประจำทางเหมือนทุกวัน โดยมีฮันบินเดินตามมาห่างๆ เขาพยายามไม่สนใจ และฮันบินเองก็ไม่ได้มายุ่งอะไรกับเขามากมายด้วย ก็ดี.. เพราะจินฮวานยังโกรธอีกคนอยู่

 
 

เมื่อถึงเขตโรงเรียนรถประจำทางจอดลงที่ป้ายตรงข้ามโรงเรียน ร่างของทั้งสองคนเดินลงมา ก่อนจะข้ามถนนตามทางม้าลายไปพร้อมๆกัน ฮันบินรักษาระยะห่างจากคนตัวเล็กเป็นอย่างดี เขารู้ว่าอีกคนคงยังไม่หายโกรธเขาแน่ แล้วฮันบินเองก็ยังไม่อยากไปเซ้าซี้อะไรตอนนี้ด้วย จริงๆแล้ว.. เขาง้อไม่เป็นซะมากกว่าน่ะ ทำเป็นแค่นี้แหละ

 

 

ฮันบยอล ช่วงนี้พี่ฝากดูจินฮวานด้วยนะ

ทำไมหรอคะ พี่ฮันบินจะไปไหน

ถามมากจังเรา ทำตามที่พี่บอกก็พอ

 

 

 

เออๆกูจะคอยดูให้ แหมเป็นห่วงเขาจังนะมึง

ขอบใจ

แล้วมาร์คฮยองนี่จะให้กูขัดขวางให้ด้วยมะ

ไม่ต้อง

โหไรวะ งั้นกูขัดของกูเองก็ได้

 

 
 

 

วันนี้ทั้งวันจินฮวานรู้สึกว่าตัวเขาเองยังไม่เจอฮันบินเลย ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายหรอกนะ แต่ปกติตอนกลางวันก็ต้องเจอกัน หรือไม่ก็ต้องเจอที่ไหนสักที่สิ เขาสองคนเจอกันบ่อยจะตาย.. แต่วันนี้จินฮวานไม่เห็นแม้แต่เงาของอีกคนเลย

 

 
 

แต่ก็.. ช่างเถอะเนอะ

 


 

 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 



 

 

พี่จินฮวานนนนนน พี่จินฮวานวันนี้กลับบ้านกับฮันบยอลนะคะ

หืม ได้สิเจ้าตัวดี


งั้นไปกันเถอะค่ะ ไปนะคะพี่ยุนฮยอง

 

 

 

ช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมานี้จินฮวานกับฮันบยอลกลับบ้านด้วยกันทุกวัน เขาก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไรหรอกนะ บ๊อบบี้ ดงฮยอก ยุนฮยองก็ดูจะดูแลคนตัวเล็กเป็นพิเศษ คอยเตือนโน่นเตือนนี่ตลอด

 

 
 

พี่จินฮวานอย่าลืมกินยานะครับ ไอฮันบ.. เอ่อ ผมเป็นห่วง บ๊อบบี้

 

จินฮวานจะไปไหนบอกฉันนะ จะได้ไปด้วยกัน ยุนฮยอง

 

พี่จินฮวานถ้าเหงาโทรมาหาผมได้นะครับ อย่าไปไหนคนเดียวนะ ดงฮยอก

 

ถ้าไม่มีคนกลับด้วยเดี๋ยวผมไปส่ง บ๊อบบี้

 

กินแล้วจะทำให้แข็งแรง พี่ตัวเล็กอย่าลืมกินนะคะ ฮันบยอล

 

 

จินฮวานว่าเขาไม่ได้รู้สึกไปเองนะ แต่เขาไม่ได้เห็นหน้าฮันบินมาอาทิตย์กว่าๆแล้ว ทั้งที่คอนโดที่โรงเรียน.. แถมทุกคนยังไม่ได้พูดถึงฮันบินเลยสักคน คงไม่ผิดถ้าจะสงสัยว่าฮันบินหายไปไหน แต่เขาไม่อยากถามใคร ก็ไม่ได้แคร์สักหน่อย

 
 

ช่วงนี้คนตัวเล็กกับมาร์คก็สนิทกันเรื่อยๆ เพราะความขี้เล่นของมาร์ค ทำให้พวกเขาทั้งสองคนสนิทกันได้ง่ายๆ แต่ก็ชอบมีคนอื่นมาทำให้พวกเขาสองคนแยกกันตลอด โดยเฉพาะบ๊อบบี้กับฮันบยอล รุ่นพี่รุ่นน้องจะคุยกันนี่ไม่ได้เลยหรือไง..

 

 

แต่ตอนนี้ฮันบินหายไปไหน

 

 

 “พี่จินฮวาน ช่วงนี้โกรธอะไรพี่ฮันบินหรือเปล่า

ก็..

พี่ฮันบินก็เป็นแบบนี้แหละค่ะ ชอบทำอะไรไม่คิด บางทีก็ปากไม่ตรงกับใจ อย่าโกรธพี่ฮันบินเลยนะ พี่ฮันบินดูซึมๆมากเลยช่วงนี้



             หรือที่ไม่เจอกัน.. เพราะฮันบินรู้สึกผิดจนไม่กล้าสู้หน้าเขาหรอ? หรือหลบหน้าเขา? จะทำแบบนั้นทำไม คนแบบหมอนั่นไม่น่าจะเป็นคนแบบนั้นนะ

 

 
 

ทำไม.. เฮ้อ..

 

 

            ช่วงนี้จินฮวานกับฮันบยอลกลับบ้านด้วยกันทุกวัน ถ้าวันไหนฮันบยอลมีเรียนพิเศษก็จะให้บ๊อบบี้ไปส่งที่คอนโด เขาไม่ใช่เด็กๆแล้วนะ เขากลับเองได้ แต่เคยบอกไปแล้วไม่มีใครยอมสักคน เลยต้องมีคนตามเฝ้าตลอดเลย

 

 

ฮู้วว ดีจังไม่มีคนตามละ

 

 

            วันนี้คงเป็นวันแรกในรอบ 1 เดือนกว่าๆที่จินฮวานได้กลับบ้านคนเดียวสักที รู้สึกดีแปลกๆแหะ เขากำลังเดินขึ้นไปหยิบกระเป๋านักเรียนที่ห้อง แต่กลับหาไม่เจอ ร่างเล็กหารอบๆห้องแล้วแต่ก็ไม่เจอจริงๆ หายไปไหน หรือมีคนแกล้งอีกแล้ว.. เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เจอกระเป๋าเขาลอยอยู่บนสระน้ำของโรงเรียน

 

 

เฮ้อ อีกแล้วหรอ


            จินฮวานเดินไปนั่งที่ขอบสระน้ำ เอื้อมตัวไปข้างหน้าเพื่อจะเก็บกระเป๋านักเรียนและหนังสือที่ถือว่าโชคดีเพราะมันไม่จมลงไปยังไงล่ะ แต่ก็มีบางอย่างที่จมลงไปก้นสระ ..สร้อยของจุนฮเว.. ร่างเล็กพยายามเอื้อมมือสุดความสามารถ รวมถึงตัวเขาเองด้วย แต่ด้วยความที่ตัวเล็กทำให้เอื้อมไปได้ไม่ไกลมาก

 

 

อื้ออ..

เห้ยยยย.. ร่างของจินฮวานเสียหลักเพราะมือที่เท้าขอบสระไว้เกิดลื่น

 

 

หมับ..

 

แขนของร่างเล็กถูกใครบางคนดึงไป พร้อมถูกโอบที่เอวก่อนจะกลับมาเป็นท่านั่งเหมือนเดิม จินฮวานเงยหน้าขึ้นเพื่อหันไปมองคนใจดีที่ช่วยเขาไว้

 

บอกว่าอย่าไปไหนคนเดียวไงครับ

“!!!”

ถ้าผมมาไม่ทันคงจมน้ำไปแล้วเห็นไหม ทำไมชอบดื้อจัง

 

 

 “ฮันบิน


            ฮันบินที่เพิ่งกลับมาหลังจากหายไปเป็นเวลานานพอสมควร เขาโทรไปหาทุกคนแล้วทุกคนก็ตอบเป็นเสียงเดียวกันว่าจินฮวานไม่ได้อยู่ด้วย ทำให้ร่างสูงนึกเป็นห่วงเลยย้อนกลับมาโรงเรียน แล้วก็เจอจินฮวานจอมซุ่มซ่ามจริงๆด้วย ถ้าเขามาไม่ทันอาจจะตกน้ำไปแล้วก็ได้ บอกอะไรไม่ยอมฟังเลย..

 
 

ร่างเล็กเบิกตากว้าง.. ฮันบินหรอ ตอนนี้ร่างสูงไม่เหมือนคนเดิม ผมจากสีแดงตอนนี้กลายเป็นดำสนิท จริงๆมันก็ดูดีอะนะ แต่จินฮวานแค่ยังไม่คุ้นตา มือเล็กเผลอเอื้อมไปจับกลุ่มผมสีดำสนิทของอีกคน ก่อนจะชะงักมือออกมาเพราะเสียงทักของอีกคน

 
 

 

มีคนแกล้งอีกแล้วหรอ

เปล่า ฉันซุ่มซ่ามเอง

พี่คงไม่อึนขนาดโยนกระเป๋าตัวเองลงสระน้ำหรอกมั้งครับ

 

“..”

 

แล้วพวกนั้นไปไหน บอกไม่ให้ปล่อยให้พี่อยู่คนเดียว ไม่ได้เรื่องเลย



            ฮันบินพูดขึ้นพร้อมทำหน้ายู่ด้วยความหงุดหงิด คำพูดของร่างสูงเมื่อกี้ทำให้จินฮวานรู้ ..ที่มีคนคอยตามเขาเพราะฮันบินบอกไว้อย่างงั้นสินะ

 
 

 

..

 
 

หายโกรธผมหรือยัง.. ขอโทษนะ”  ฮันบินมัวแต่อารมณ์เสียเลยไม่สังเกตคนตัวเล็กที่ยืนนิ่งอยู่.. เลยพูดขึ้นพร้อมจ้องไปที่นัยน์ตาของจินฮวาน แต่ร่างเล็กหลบตา

 
 

และผลักอีกคนออก

 

 

“..”

ผมขอโทษ ผมไม่ควรทำแบบนั้น ผมรู้

“..”


 

ยกโทษให้ได้ไหม..

 
 

ทำไมถึงทำแบบนั้น..

ผมก็.. ไม่รู้ตัวเองเหมือนกัน หรือบางที.. ผมอาจจะชอบพ..



หยุด

 

นิ้วเรียวเล็กของคนตัวเล็กแตะไปที่ริมผีปากของอีกคน..

 
 

..


ฮันบินดึงตัวร่างเล็กตรงหน้ามาสวมกอดเบาๆ.. พร้อมเอ่ย

 
 

กลับมาแล้วนะ ร่างเล็กกอดตอบอีกคนเบาๆเช่นกัน ทำให้ฮันบินแอบยิ้ม เขาคิดว่าตัวเล็กจะผลักเขาออกแล้วโกรธอีกน่ะสิ.. เพราะจริงๆแล้ว จินฮวานก็คิดถึงฮันบินเหมือนกัน..

 
 

 

คิดถึง


แขนหนากระชับกอดให้แน่นขึ้น

 

 
 

 จินฮวานก็ร้องออกมานิดๆเพราะหายใจไม่ออก..

 
 

อื้อ

หายโกรธนะ

นายมันงี่เง่า..งี่เง่าจริงๆนั่นแหละ..

 
 

ดีกัน

 

อื้ม.. จินฮวานก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเขาถึงยอมง่ายจัง แต่รู้ตัวอีกทีปากมันก็พูดไปแล้ว.. แต่ถ้าฮันบินทำให้โกรธอีกนะ เขาจะโกรธนานๆเลย คอยดู

 

 

ไม่ต้องเก็บแล้ว เดี๋ยวผมซื้อให้ใหม่


ฮันบินพูดพรางดึงร่างอีกคนให้ลุกขึ้นยืน เพราะจินฮวานกำลังเอื้อมตัวไปเก็บของเปียกๆนั่นอีกแล้ว อยากตกลงไปอีกรอบหรือยังไงกัน..

 

 

..ดื้อไม่เปลี่ยนเลยนะ

 
 

ไม่เอา

มันเปียกหมดแล้ว เก็บไปก็ใช้ไม่ได้หรอก

มันมี..ที่จมลงไป.. สร้อยน่ะ

ของพี่หรอ เดี๋ยววันหลังผมมาเก็บให้

 

 

ไม่เป็นไรหรอก ช่างมันเถอะ


            สุดท้ายจินฮวานก็ไม่ได้เก็บสร้อยคอ.. ที่ตกลงไปก้นสระ แต่เขารู้สึกไม่สบายใจ มันเป็นสิ่งสุดท้ายที่เหลือความเป็นจุนฮเวอยู่ที่เขาแต่มัน.. กำลังจะหายไป

 

 
 

วันต่อมาฮันบินมาโรงเรียนพร้อมคนตัวเล็ก พวกเขาคืนดีกันแล้วยังไงล่ะ และวันนี้ดูทุกคนจะสนใจคนหน้าโหดเป็นพิเศษเพราะผมสีดำสนิทของฮันบินน่ะสิ ทำให้ออร่าในตัวที่เยอะอยู่แล้วเพิ่มขึ้นไปอีก..

 

 

เหยด ไอเสือเปลี่ยนสีผมเว้ย เท่เลยนะมึง



เพื่อนสนิทกวนตีนส่งเสียงดังขึ้นมา หลังจากมันเพิ่งวิ่งมาถึง..


เล่นใหญ่ตลอดนะมึง

นี่ก็ด่ากูตลอด แหมไม่น่าล่ะ ตลอดทางมีแต่เด็กกรี๊ดกูก็ว่ามีอะไร หนุ่มฮอตกลับมาแล้ว

เออจะถือเป็นคำชม

 

เอ่อ.. ฮันบินไปไหนมาอะ จินฮวานที่เดินเข้ามาในโรงเรียนพร้อมฮันบินถาม

 

อ่าว มันไม่ได้บอกพี่หรอ


          ร่างเล็กตอบพร้อมยู่หน้านิดๆด้วยความงอนL

 
 

หายไปเดือนกว่าๆนี่มึงไม่ได้บอกพี่จินฮวานสักคำเลยหรือไง

ผมไปอเมริกามา

หืม? ไปทำไมอะ คนตัวเล็กทำหน้าอึ้งๆ..

ได้ทุนเรียนน่ะ

 

ทุนที่อเมริกาอะหรอ

 

อื้ม

..

แต่ผมเลือกทุนเรียนที่มหาวิทยาลัยโซล เขาเลยให้กลับมาได้ ผมอยากเรียนที่นี่มากกว่า


อยากเรียนที่นี่ หรือเพราะอะไรกันแน่ฮันบิน

 

 

เอ่อ.. พวกคุณลืมไปหรือเปล่า ผมยังอยู่ตรงนี้นะครับ.. สนใจกูบ้างครับ

อ๋า.. บ๊อบบี้อย่าเพิ่งงอน

ไม่รู้แล่ว  บ๊อบบี้ทำหน้างอนเดินไป..

 

 

            เมื่อถึงตอนพักกลางวันจินฮวานรีบกินข้าวและขอตัวทุกคนออกมาก่อน ตอนแรกแน่ล่ะฮันบินไม่ยอม แต่เจ้าตัวก็พยายามจนได้ ฮันบินมีอาจารย์เรียกไปคุยพอดี ร่างสูงก็อารมณ์เสียนิดๆ แต่ก็ต้องปล่อยจินฮวานไปคนเดียวล่ะนะ

 

 

ตัวเล็กกกกก

อ้ะ พี่มะต้วน” หน้าใสยกยิ้มขึ้นให้คนตัวสูงข้างหน้า..

เรียกแบบนี้ตลอดเลย มาทำอะไรคนเดียวเนี่ย


จะไปเก็บของที่สระน้ำน่ะครับ


หืม ซุ่มซ่ามทำอะไรตกไปอีกล่ะ

ไม่ได้ซุ่มซ่ามซะหน่อย! สร้อยอะทำสร้อยหาย

 

 

จะหาเจอไหมเนี้ย

 

            สุดท้ายมาร์คกับจินฮวานก็มาช่วยกันหาสร้อยคอที่จมลงไป ตอนแรกมาร์คอาสาจะดำลงไปหาให้ แต่จินฮวานเกรงใจ จนกระทั่งเจอแม่บ้านผ่านมาแล้วบอกว่า เพิ่งทำความสะอาดสระน้ำ ของที่ตกลงไป เอาไปทิ้งหมดแล้ว..

 

 

จินฮวานอยากจะฆ่าตัวเองทิ้ง..

สร้อยจุนฮเว.. หาย..

 

 

ถ้าเด็กยักษ์นั่นรู้คงโกรธเขาไม่ยอมคุยกับเขาเป็นเดือนๆแน่ คนขี้งอนแบบนั้น.. ถึงจะไม่ได้เจอกันนานแล้ว แต่ก็.. ยังไงมันก็เป็นขอสำคัญนะ ทำไมเขารักษามันไม่ได้ล่ะ อยากฆ่าตัวเองจริงๆ คิมจินฮวาน          



            ช่วงนี้จินฮวานไม่ได้เจอมาร์คเลย เพราะฮันบินน่ะสิตามติดเขาตลอด.. อะไรจะติดขนาดนั้น ตั้งแต่วันที่คืนดีกันพวกเขาสองคนก็สนิทกันมากขึ้น เรียกได้ว่ามากถึงมากที่สุดในเวลาอันสั้น ขนาดบ๊อบบี้ ยุนฮยอง ดงฮยอกรวมถึงฮันบยอลเองก็แปลกใจเหมือนกัน

 
 

แต่อย่างที่ว่าแหละ เวลาฮันบินกับจินฮวานอยู่ด้วยกันน่ะน่ารักจะตาย ทำให้มีแต่คนแซวเต็มไปหมด..

 
 

 

พี่จินฮวาน

 

 

อ่าวฮันบิน ร่างเล็กสะดุดนิดๆเพราะเสียงเรียบที่เอ่ยทักมา


ทำให้ต้องถอยห่างจากรุ่นพี่ข้างๆอย่างห้ามไม่ได้.. เดี๋ยวจะงอนอีก

 

 

ทำไมอยู่ด้วยกัน ฮันบินดึงแขนเล็กให้มาอยู่ข้างๆตัวเอง

ไปละนะตัวเล็ก

ครับ จินฮวานตอบพร้อมยิ้มให้มาร์คนิดๆ

 

 

ทั้งหมดอยู่ในสายตาฮันบินที่ทำหน้าโหดอยู่..

 

 

 “งอนอะไรอีกล่ะคิดมากอีกและ ก็ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่อีกคนชอบทำท่าทีหึงหวง คอยมาดูแลเขาตลอด แต่มันทำให้จินฮวานรู้สึกดีมากเลยล่ะ..


ผมเชื่อพี่ แต่ไม่เชื่อหมอนั่น หน้าโหดงุ้มลงด้วยความงอน..

ฮันบินของเราเป็นคนขี้หวงตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

ตั้งแต่ตอนนี้และจะอีกนานด้วย

 

 

ฉันควรจะดีใจไหมเนี้ย


จินฮวานแค่นหัวเราะอย่างขี้เล่นออกมานิดๆ ฮันบินกลายเป็นเด็กไปเลยแหละ เวลางอน..

 

 

ไม่รู้ แต่พี่เตรียมรับมือไว้ได้เลย         


            ช่วงหลังๆมานี้ฮันบินทำให้เขาเด็กเข้าไปทุกที เพราะอีกคนคอยดูแลจินฮวานทุกอย่างตั้งแต่มาโรงเรียนด้วยกัน มารับไปกินข้าว เดินมาส่งถึงที่ห้อง ตอนเย็นก็รอกลับพร้อมกันทั้งๆที่ตารางเรียนของเขามีน้อยกว่า.. จินฮวานรู้สึกเหมือนตัวเองทำอะไรไม่เป็นแล้วนอกจากทำอาหารให้ฮันบินกับฮันบยอลกิน



เพราะอย่างอื่นก็มีคนทำให้ซะหมด

 

 

จะปิดเทอมอีกและ

บ่น ..จินฮวานเบ้หน้า..

ใครให้ฟัง กินยายัง

 

 

กินแล้ว.. นี่ ฮันบินเอามือออกไปจากหัวฉันเลยนะ!”


ร่างเล็กโวยวายเพราะฮันบิน! ชอบเอามือมาวางบนหัวเขาอยู่ได้ นี่เขาเป็นพี่นะ ทำอย่างกับเขาเป็นเด็กน้อย แต่ฮันบินก็ตอบกลับมาด้วยสีหน้ากวนๆ..

 

 

ไม่-เอา

ย่าห์!”อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันปิดเทอมแล้ว เร็วเนอะแปปๆ ก็จบไปอีกปี

 
 

รู้สึกว่าเขาเพิ่งจะย้ายมาเอง.. แต่สนิทกับเด็กลิงทั้ง4คนรวมถึง พี่มะต้วนสุดหล่อและฮันบยอลตัวแสบมากๆ เหลืออีกปีเดียวก็ต้องเอนท์เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าจะเข้าคณะอะไรดี แต่ก็มีที่สนใจไว้แล้วล่ะ

 
 

ส่วนฮันบินไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคงเข้าเอกดนตรี จินฮวานยังตกใจเลยเขาไม่คิดว่าฮันบินจะแร๊พเก่งขนาดนั้น พอมารวมตัวกับรุ่นพี่มิโน บ๊อบบี้แล้วสุดยอดไปเลย ไม่น่าละ พวกนี้ถึงดังเป็นพลุแตกในโรงเรียน แล้ววันนี้ก็เป็นวันซ้อมรับใบศึกษาจบของมัธยมต้น เกรด9 ซึ่งแน่นอนดงฮยอกก็ซ้อมด้วย

 

 

 

ฉันจะตัดใจจากบ๊อบบี้แล้วนะ ดูก็รู้ว่าหมอนั่นชอบนาย

มะ ไม่จริงหรอกครับ ทำไมพี่คิดแบบนั้น

ใครๆเขาก็ดูออก ฉันไม่ได้คิดไปเองดงฮยอก

 

พี่ยุนฮยอง.. อย่ายอมแพ้สิครับ ถ้าพี่พยายามบ๊อบบี้ฮยองต้องรู้แน่

 

เพื่ออะไรล่ะ ในเมื่อเขาไม่ได้ชอบฉัน

 

 

 

            วันจบการศึกษา

 
 

            วันนี้ดงฮยอกต้องมาเข้าพิธีจบการศึกษาซึ่งจริงๆ มีแค่เกรด 9 กับเกรด 12 ที่ต้องมา.. แต่เหมือนชาวแก๊งจะอยากมาร่วมด้วย ทั้งบ๊อบบี้ ยุนฮยอง ฮันบินและจินฮวาน

 
 

ว่าไงมึงวันนี้หล่อเป็นพิเศษนะบ๊อบบี้ทัก

ก็เหมือนเดิมอะ

ทำเป็นเย็นชา ..เบ้หน้า

 

 

            หลังจากพบปะชาวแก๊งเสร็จดงฮยอกก็ต้องเข้าร่วมพิธีรับใบการศึกษาจบ เขาต้องนั่งฟังบรรดาบุคลากรพูดถึง 3 ชั่วโมง ในที่สุดก็จบช่วงเวลาที่เลวร้ายซะที ดงฮยอกเดินออกตามหาชาวแก๊ง ไหนบอกจะอยู่รอไง.. ชิ ขาทั้งสองข้างของเขาเดินตามทางมาเรื่อยๆ.. จริงๆแล้วคนที่เขาตามหาอยู่ไม่ใช่ใครหรอก

 

 

..บ๊อบบี้..

 

 

ฮึก..

ยุนฮยอง ไม่เอาน่าอย่างอแงสิ

..ฮึกก..


ผมอยู่นี่แล้ว อยู่นี่แล้วไง..

 

 

            ร่างดงฮยอกเดินมาหยุดอยู่ที่หลังตึก 2  เสียงที่เขาได้ยินเมื่อกี้.. ไม่ผิดแน่ ยุนฮยองฮยองกับบ๊อบบี้ฮยอง เมื่อเขาลองเดินเข้าไปใกล้ๆ ก็เห็นบ๊อบบี้กำลังกอดยุนฮยองไว้อยู่

 
 

..เจ็บ..

 
 

ตอนนี้มือเล็กของดงฮยอกสั่นไปหมด ปากสั่น ขาสั่น รู้ตัวอีกทีขามันก็ทรุดทำให้ร่างเล็กๆกองไปอยู่กับพื้น ถึงแม้เขาจะทำใจไว้บ้างแล้ว ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ายุนฮยองฮยองชอบบ๊อบบี้ ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะ.. บ๊อบบี้ก็เป็นคนขี้เล่น เล่นไปทั่วจริงๆ ทำให้เขาหวั่นไหวไปซะได้.. ถึงจะทำใจไว้แล้ว แต่ทำไมตอนนี้มัน ..เจ็บ..

 

 

ฉัน..กลัว ฮ.. ฉันไม่เหลือใครแล้วบ๊อบบี้ ฮ..

 

 

ยุนฮยองยังคงสะอื้นและกอดบ๊อบบี้ไว้อย่างนั้น บ๊อบบี้ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าที่รุ่นน้องที่ดีต้องคอยปลอบประโลมรุ่นพี่ที่เพิ่งได้รับข่าวร้ายจากทางบ้าน..

 

 

ไม่เป็นไรนะ.. ผมอยู่นี่ไง อยู่กับพี่

จะ..จริงหรอ ฮ..นาย

จริงสิ ผมอยู่กับพี่นะ


..ฮึก ก..

 

 

นั่นใคร

 

            บ๊อบบี้ปล่อยร่างยุนฮยองลงและเดินไปตามเสียงที่เพิ่งได้ยิน แต่พอมาถึงก็ไม่เจออะไรแล้ว.. ร่างสูงกำลังเดินตรงไปที่รุ่นพี่คนเดิมเพื่อพาไปส่งกลับบ้าน.. ยุนฮยองในตอนนี้สภาพแย่มาก ถ้าเป็นเขาแล้วได้มาเจออะไรแบบยุนฮยอง คงก็ตกอยู่ในสภาพแบบนี้เหมือนกัน..

 

 

อ่าวไอบ๊อบ แล้วดงอะ

 
 

บ๊อบบี้ที่เจอฮันบินยืนกับคนตัวเล็กอยู่ตรงตึกที่เขาเพิ่งลงมา ก็หยุดวิ่งเพราะเอ่ยถามเขาขึ้นมา.. เรื่องดงฮยอก

 

 

ไม่เจอนิ่

อ่าว มันถามถึงมึงอยู่อะไม่เจอได้ไง

จะโกหกทำหอกไร ไปก่อนนะต้องไปส่งพี่ยุนฮยอง

อ่าวพี่ยุนเป็นไรวะ ฮันบินถามขึ้น

เดี๋ยวเล่า ไปนะ

 
 

เออๆ

 

            หลังจากวันนั้นก็ถือว่าปิดเทอมโดยแท้ แต่ชาวแก๊งก็ยังนัดกันเที่ยวตลอด ตอนนี้อาการยุนฮยองจากที่ซึมเศร้าหนักก็ดีขึ้นแล้ว.. ยุนฮยองน่าจะรับได้กับการจากไปของคุณปู่ จริงๆชาวแก๊งนัดรวมตัวกันตั้งหลายครั้งแล้ว แต่คนที่ไม่เคยมาเลย และไม่คิดว่าจะไม่มาคือดงฮยอก ปกติหมอนั่นเวลาชวนทีไรก็จะรีบมาตลอด แต่อยู่ดีๆก็หายไปเลย

 

 

ดงฮยอกไม่มาอีกแล้วหรอวะ ไปไหนของมัน โทรศัพท์ก็ปิดเครื่อง ไลน์ก็ไม่ตอบ กูติดต่อมันไม่ได้เลย

(เหมือนกัน) คนปลายสายตอบรับด้วยเสียงนิ่งๆตามสไตล์..

แปลกๆปะมึง

 

 (เป็นห่วง?)

 
 

ก็..”  บ๊อบบี้อ้ำอึ้งเพราะคำถามของฮันบินมัน.. แทงใจ

 “เออเป็นห่วง

(ก็แค่นั้น จะไปก็ไปเหอะ ก่อนที่จะไม่ได้เจอ)

พูดไรไม่เข้าใจ เออเดะกูจะไปหามันละ

 

 

            ในที่สุดรถหรูของบ๊อบบี้ก็เดินทางมาจอดที่หน้าบ้านของตระกูลคิม ร่างสูงเดินลงจากรถพร้อมเอื้อมมือไปกดกริ่งหน้าบ้าน.. ไม่นานแม่ของดงฮยอกก็เดินมาเปิดให้ พร้อมคนร่างเล็กอีกคน..

 

 

 “สวัสดีครับคุณแม่สุดสวย คิดถึงจัง

ปากหวานตลอดเลยนะเรา ว่าแต่มาหาดงดงหรอ

ใช่ครับ อ่าวพี่จินฮวาน มาทำอะไรที่นี่ ไอบิน

 

บ๊อบบี้มองคนสองคนที่คุ้นเคยอย่างนึกสงสัย..

 

ดงฮยอกไปแล้วนี่จ้ะ เสียงหญิงวัยกลางคนพูดขึ้นอย่างใจดี

ทำให้บ๊อบบี้รีบถามเพราะไม่เข้าใจ..

หืม? ไปไหนครับ

 
 

ไปอเมริกา ฮันบินตอบนิ่งๆ..


แต่คำตอบนั้นทำให้บ๊อบบี้อึ้งไปเลย.. จิตใจของเขากำลังโหวงๆ

 
 

อเมริกา? ไปทำไม เสียงต่ำพูดขึ้นด้วยท่าทีร้อนลน มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้วนะ..

ไอดงมันได้ทุนเรียนที่โน่นจนจบเกรด12

แล้วทำไมมันไม่บอกกู แล้วมึงรู้ได้ไง

กูเพิ่งรู้จากพี่จินฮวานเมื่อวาน

ตอนแรกดงดงบอกจะไม่ไป ดงดงเพิ่งโทรมาบอกฉันเมื่อวานว่าจะไป ไม่ได้บอกด้วยว่าไฟล์ทบินวันนี้ ตอนสี่โมง

 

 

วันนี้! สี่โมง!”

 
 

บ๊อบบี้สตั๊น..

 

 

เร็วไปไหมยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลย ร่างสูงเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเอง 15.30 อีกครึ่งชั่วโมง..จะทันไหม เดินทางไปสนามบินก็ชั่วโมงกว่าๆแล้ว ขายาวของบ๊อบบี้รีบเดินกลับไปที่รถพร้อมสตาร์ทออกตัวอย่างไม่ต้องคิด ต้องไปสนามบินให้เร็วที่สุด! เขายังไม่เข้าใจทำไมอยู่ๆดงฮยอกถึงไม่ยอมบอกอะไรเลย ไม่เข้าใจจริงๆ

 

 
 

..ติ๊ดๆ

 

เสียงข้อความจากที่ขึ้นชื่อว่าส่งโดยดงฮยอกทำให้บ๊อบบี้รีบเปิดมันขึ้นมาดูขณะที่กำลังเร่งความเร็วอยู่ เมื่อเปิดขึ้นมาก็ปรากฏเป็นไฟล์เสียง ร่างสูงไม่รอช้า รีบกดเล่น..

 

 

(พี่ยุนฮยอง.. ผมตัดสินใจแล้วนะ.. ผมจะไปเรียนต่อที่อเมริกา)

(..ไม่ใช่เพราะฉันใช่ไหม ฉันเลิกชอบบ๊อบบี้แล้วนะ สบายใจได้เลย)

“!!!” ร่างสูงที่ฟังอยู่.. ยุนฮยองฮยอง..ชอบฉัน?

 

คิ้วบางทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน สีหน้าที่ปกติจะดูขี้เล่นตลอดเวลา แต่ตอนนี้มันกลับจริงจังจนน่ากลัว

 

(ไม่ใช่หรอกครับ แล้วพี่ก็ไม่จำเป็นต้องเลิกชอบด้วย)

(ทำไม..)

(พี่บ๊อบบี้เขาชอบพี่ยุนฮยองนะครับ)

 
 

มือหนากระแทกไปที่พวงมาลัยเพื่อระบายความโกรธ

 
 

 (เชื่อผมสิฮะ)

(แล้วนาย..)

(ผมไม่ได้ชอบเขาสักหน่อย)

 

โกหก นายชอบฉัน..


เสียงทุ้มบ่นอุบอิบขึ้นมา ตอนนี้เขาต้องรีบแล้ว.. ถ้าไปไม่ทันคงโกรธตัวเองมาก

 
 

(ไม่จริง..)

(พี่อย่าบอกใครนะครับว่าผมจะไปเรียนต่อที่อเมริกา)

(ทำไม..)

(ผมไม่อยากให้ใครมารั้งผมไว้ ผมตัดสินใจแล้ว)

(แต่..)

(ไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกครับ)

งี่เง่า นายมันงี่เง่าที่สุดคิมดงฮยอก

 

 

กล้าดียังไงมาคิดเองเออเอง ฉันบอกแบบนั้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 
 

            บ๊อบบี้เร่งความเร็วให้เร็วยิ่งขึ้น เขาต้องการถึงสนามบินให้เร็วที่สุด อยากจะเจอดงฮยอกแล้วคุยให้รู้เรื่อง! อารมณ์ตอนนี้ของเขาคือโมโห โมโหมาก ไม่เข้าใจดงฮยอกเลยจริงๆ ตอนนี้คงไม่มีอะไรสามารถหยุดเขาได้..

 
 

 

            เมื่อรถจอดถึงสนามบินบ๊อบบี้รีบวิ่งเพื่อที่จะไปดูบอร์ดขาออก..

 

 

เวลาตอนนี้ 16.04น.

 

 

ชิท!”ขายาวรีบก้าวไปที่เคาท์เตอร์พนักงานเพื่อสอบถามไฟล์ทบินให้แน่ใจ..

ขอโทษนะครับ ไฟล์ทไปอเมริกาวันนี้มีเครื่องออกหรือยังครับ

วันนี้เหลือไฟล์ทสุดท้ายรอบสี่โมงเย็นค่ะ ขอเช็คก่อนนะคะ

ครับ บ๊อบบี้กัดปากตัวเองอย่างลืมตัว ตอนนี้เขากำลังรู้สึก..

 

 

เครื่องออกแล้วค่ะ

 

 

คะ.. เครื่องออกแล้ว

ใช่ค่ะ ออกบินแล้ว

 

 

..ทรุด

 
 

คุณคะ เป็นอะไรหรือเปล่า?

 

 

 

ไม่ทันแล้ว.. มาไม่ทันแล้ว

 

 

ฮันบินกับจินฮวานที่ขับรถตามบ๊อบบี้มาแต่เหมือนจะช้ากว่าเพราะบ๊อบบี้เล่นขับแบบน่าไปตาย สงสัยจะลนจริงๆ ร่างของทั้งสองวิ่งตามหาบ๊อบบี้จนทั่ว จนสุดท้ายก็เจอ สภาพบ๊อบบี้ดูไม่จืดเลย

 

 

มาไม่ทันสินะ

 
 

เป็นไง

ไม่ทัน.. กูมาไม่ทัน

 

 

เฮ้อ.. กูบอกมึงแล้วมัวแต่ไม่ชัดเจน สุดท้ายเป็นไงเสียเขาไปแล้ว


ฮันบินพูดเชิงประชดเพื่อนตัวดี ก่อนจะหย่อนตัวนั่งข้างๆตบไหล่กว้างเพื่อให้กำลังใจ

 
 

แต่ดงฮยอกส่งข้อความมาหากูนะ..

 “เปล่าหรอก ยุนฮยองเป็นคนส่ง.. จินฮวานพูดขัดขึ้นมาทำให้บ๊อบบี้เงยหน้ามองด้วยความสงสัย


 “หมายความว่ายังไง

 

 

Rrr Rrr

   ไม่นานเกิดแรงสั่นจากโทรศัพท์ของร่างสูง

 

..ไอเด็กน้อย..

 

ดงฮยอก..  

บ๊อบบี้พูดขึ้นและหันไปมองหน้าจินฮวานกับฮันบินสลับกัน

 

รับสิ หน้าอึนๆพยักหน้ารับก่อนจะใช้มือสั่นๆกดรับปลายสาย ยกมือขึ้นเอาโทรศัพท์เครื่องใหญ่ทาบหู..

 

 

ฮัลโหล..

(ฉันเอง) ..ยุนฮยอง  (ผิดหวังละสิที่ไม่ใช่ดงฮยอกน่ะ)

พี่เป็นคนส่งข้อความมา?

 (จริงๆแล้ว.. ฉันขอโทษ)

 

ขอโทษ?

 

(นายจำวันจบการศึกษาได้ไหม..) บ๊อบบี้พยักหน้าแต่ไม่ได้ตอบอะไร


คนปลายสายเห็นเงียบๆเลยพูดต่อ เพราะรู้ว่าอีกคนคงฟังอยู่

 

 

(ตอนที่นายกอดปลอบฉัน.. ฉันเห็นดงฮยอกนั่งร้องไห้อยู่มุมตึก..)

แล้วทำไมพี่ไม่บอกผม

(ฉัน.. ฉันขอโทษ ฮ..)

 

ไม่ต้องร้อง


จากตอนแรกที่โกรธๆอยู่ แต่ตอนนี้เขาไม่กล้าโกรธแล้ว.. ยุนฮยองอ่อนแอ ไม่ต่างจากดงฮยอก

 
 

(ฉันเคยบอกดงฮยอก ฮึก.. ว่าฉันชอบนาย ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่านาย.. ฮ.. ชอบดงฮยอก แต่ดงดงก็ยังให้กำลังใจฉัน แล้วถอยออกจากนาย ฉัน..เลยคิดว่าสักวันนายคงชอบฉันบ้าง ฮึก.. แต่ตอนนี้ฉัน..ไม่คิดว่าอยู่ดีๆดงฮยอกจะไป ฉะ ฉันเพิ่งรู้จากจินฮวาน วันนี้เอง.. เลย.. เลยส่ง)

 
 

ข้อความเสียง?

 

(.. ฉันรู้สึกผิด ที่ดงฮยอกไปคง ..ฮึก.. เพราะฉัน.. เพราะฉันแน่ๆ ฉันขอโทษ)

ไม่ต้องร้องสิ ยังไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ

(แต่..เพราะฉันดงฮยอกถึง..)

 
 

ไม่ใช่เพราะใครทั้งนั้นแหละ เพราะผมเอง.. ผมมันไม่ชัดเจน ทั้งกับพี่แล้วก็ไอดง..

 
 

(นายไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก ช่วยไป.. ฮ.. ตามดงฮยอกกลับมาทีนะ)

ยังไงล่ะ.. ผมจะตามยังไง

 
 

 ..ตื๊ดด ตื๊ดด

 

 
 


            บ๊อบบี้ก็ไม่รู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร แต่มันเจ็บ.. เจ็บมาก เหมือนมีอะไรมาทับหัวไว้ หัวมันตื้อไปหมด.. ไม่ไหวแล้ว  ในที่สุดน้ำตาก็ไหล บ๊อบบี้นั่งร้องไห้เงียบๆ โดยมีจินฮวานกับฮันบินนั่งอยู่ข้างๆ

 

 

ทำไมมันเจ็บแบบนี้วะ

 

 
 

ทั้งๆที่..กูกำลังจะขอมันเป็นแฟน..

 
 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 

 


 

 

 (ฮัลโหล แม่หรอครับผมถึงแล้วนะ อากาศที่นี่ดีมากเลย

โฮสท์ก็ใจดีมากๆด้วยแต่คิดถึงแม่จังครับ.. อยากกลับแล้ว..)

 

..

 

(แม่ครับ.. ฮัลโหล)

 

อยากกลับก็กลับมาสิ ใครบอกให้นายไป

 

(บ๊อ..)

 

ใครบอกนายว่าฉันชอบยุนฮยอง จริงๆแล้วฉันน่ะ..ชอ..

 


 

                  ..ตื๊ดด ตื๊ดด

 

 

 

 

100%

 

 

 

TALK

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและเม้นให้
ขอบคุณจริงๆจ้า




.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #4929 Chompunuchhh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 21:41
    หน่วงอีกแล้วววววโอ้ยยยยยยยยยหน่วงๆๆๆๆฟฟฟฟฟฟฟ
    #4,929
    0
  2. #4866 BEN.KL (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 20:07
    ??? ดราม่าแรงมากกก
    #4,866
    0
  3. #4740 SweetLip (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 02:31
    งืออออ สงสารทั้งสามคนเลยย บ๊อบยุนดง แงงงงง;____;
    #4,740
    0
  4. #4683 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 17:32
    ฮรือออออออตอนนี้คืออะไรสรุปบ๊อบยุนหรือบ๊อบดงฮึกๆๆเชียร์ไม่ถูกอ่าาาาาา
    #4,683
    0
  5. #4651 JmEXcy.61 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 14:26
    ดงวางวางสายทำไมมมม
    #4,651
    0
  6. #4524 krisluzumlay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 15:00
    พี่จิน ถ้าจะเริ่มชอบฮันบิน พี่จินต้องชัดเจนกับความรู้สึกของตัวเองก่อนนะ กับจุนฮเวน่ะ มันคืออะไร

    บ๊อบบี้~ ฉันไม่อยากจะซ้ำเติมแกเลย ช้าแค่ก้าวเดียวสิน่าาา 
    #4,524
    0
  7. #4360 YuiLuk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 19:35
    โหยยยย บีจินมีให้ฟินเบาๆ มีกอดด้วยอะ โอ้ยยยยตายๆๆๆๆ บ็อบแกอ่าาาาไปหาดงเลย
    #4,360
    0
  8. #4330 Nminisize (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 11:49
    โธ่ เรื่องมันเศร้า TAT ตัดสายทำมายยดงดง
    #4,330
    0
  9. #4295 Salapao (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 21:24
    เงินโทรศัพท์หมดหรืออะไรทำไมชอบตัดสาย ดงดงไม่นาาาาาาาา
    #4,295
    0
  10. #3934 사랑해♡ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 23:20
    แงงงงงง่ สงสารบ๊อบบี้ฮรืออออออ ;--;

    ทำไมมาม่างี้ โน่ววววววววววววว ม่ายยยยยยย 
    #3,934
    0
  11. #3601 เมียหลวงกีกวัง (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:57
    บ๊อบบี้เสน่ห์แรงก็งี้
    #3,601
    0
  12. #3364 -ซันชาย- (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:18
    โอยบ๊อบแอบดราม่า
    #3,364
    0
  13. #3160 RISE (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:54
    สมน่าาาาาบับเบ้ TT ใครใช้ให้นายไม่ชัดเจนกันล่ะ .. รีบตามดงดงกลับมา  บอกความรู้สึกที่มีไปเลยบับ 
    #3,160
    0
  14. #2822 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 00:33
    ดงดงของเจ้กลับมานะ บาบิมันอัธยาศัยดีกับทุกคน เป็นใครใครก็คิด
    เอาแน่เอานอนหน่อยดิวะบาบิ ไปตามดงดงกลับมาให้ได้นะ
    #2,822
    0
  15. #2700 `Chocomallow* (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 21:42
    สงสารบ๊อบบี้อ่า แต่ก็สงสารดงฮยอก ยุนฮยองด้วยT T
    สเปตอนนี้มาม่ามากเลย
    #2,700
    0
  16. #2600 evekrittika (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 20:17
    ดงดงอย่าคิดไปเองเลย กลับมาหาอิบ๊อบ สงสารร
    #2,600
    0
  17. #2587 ฮุนตัลอิสเรียล <3 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 10:16
    บ็อบบี้เอ้ยยย ชัดก็ไม่ชัด สงสารดงงงง~
    #2,587
    0
  18. #2526 Fnre Vk (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 16:59
    น้องดงงงง T^T
    #2,526
    0
  19. #2417 sesuri (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 23:14
    ฮือออ ตอนนี้เศร้า
    #2,417
    0
  20. #2341 muyming (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 00:53
    มาร์คแบม แจ็คแบม จุนจิน บีจิน บับดง จะมีอีกมั๊ย ยยยยยยยย
    #2,341
    0
  21. #2299 Absolute_1a (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 16:14
    โห่วอิ่บ๊อบบบบ ไปตามมาเลยนะแกรรรร
    #2,299
    0
  22. #2291 MindGmini (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 14:50
    แอบสงสารพี่ยุนเหมือนกันนะเนี่ย
    ดงอ่าาา ไม่น่ารีบตัดสายเลย สงสารเฮียบ็อบบบบบ
    #2,291
    0
  23. #2216 jjj (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 02:24
    โอ้ยชอบค่าาาหน่วงดี

    ดงเด็ดเดี่ยวมากนะเป็นเราเราอาจจะใจไม่แข็งเท่า. ยุนแอบร้ายแต่ก็น่าสงสารรร

    บอบเบ้คนฮอตตตตตตขับรถแบบน่าไปตาย455555555

    ปลฮันบินจินฮวานเหมือนคู่รักหลักคอยปลอบที่สุ้ดดดดดน่ารักกกกชอบบบบบบค่า
    #2,216
    0
  24. #2141 KimHeeBum (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 20:08
    หน่วงหง่าา
    #2,141
    0
  25. #2140 KimHeeBum (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 20:08
    หน่วงหง่าาา
    #2,140
    0