{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 8 : ϟ TRACK 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,950
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    14 มี.ค. 58

 

 

 

 

 

 

*รีไรท์ให้เหมือนในรวมเล่ม

 

track7

 

 

อ่าวฮันบิน มาหาฮันบยอลหรอ

 

            ฮันบินกำลังจะเดินลงบันไดเพื่อตรงไปยังตึกเรียนของตัวเอง แต่ก็เผลอพบใครบางคนโดยบังเอิญ ..มาร์ค  ร่างสูงหันหน้าไปมองรุ่นพี่ที่รู้จักนิดๆก่อนจะตอบอย่างนิ่งๆ

 

 

เปล่า แล้วพี่ล่ะมาทำไม

อ๋อ มาหาตัวเล็กน่ะ..

..

 

 “แล้วนายล่ะไม่ได้มาหาฮันบยอ.. เห้ยไรวะยังพูดไม่จบเลย

         มาร์คโวยวายขึ้นนิดๆเพราะฮันบินอยู่ดีๆก็เดินหนีไปเฉย

 

เย็นชาได้ตลอดเลยนะไอบ้านี่

              ฮันบินก้าวเท้าเดินตามทางมาเรื่อยๆท่ามกลางสายตาและเสียงซุบซิบมากมาย ก็เขาเป็นคนฮอตนี่เนอะ แล้วหัวข้อซุบซิบวันนี้คงเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกซะจาก.. ฮันบินกับพี่ตัวเล็ก

 

 

 

พี่ฮันบินกับรุ่นพี่ตัวเล็กคนนั้น

ฉันเห็นพี่ฮันบินแตะหน้าผากรุ่นพี่ตัวเล็กคนนั้นด้วย

พอพี่ฮันบินออกไปสักพักพี่มาร์คคึของฉันก็ไปหารุ่นพี่ตัวเล็กนั่น

 

 

            เมื่อเดินมาถึงห้องเรียนของตัวเองฮันบินก็หย่อนตัวลงนั่งที่เก้าอี้หลังห้องซึ่งเป็นที่นั่งประจำของเขา แปลกใจใช่ไหมล่ะว่าทำไมเขานั่งหลังห้องแล้วได้ผลการเรียนดี อาจจะพรสวรรค์ที่มีติดตัวมาก็ได้นะ

 

 

เฮ้ยไอบิน เห็นเขาซุบซิบกันให้ทั่ว มึงไปส่งพี่จินฮวานที่ห้องมาหรอวะ

             ไม่ทันที่ร่างของฮันบินจะหย่อนลงถึงเก้าอี้เพื่อนสนิทตัวดีก็ยิงคำถามมาเพราะความเสือกของมัน..

 

เออ   แต่ฮันบินเองก็ตอบด้วยเสียงหนักๆที่ดูไม่สบอารมณ์แต่ต่อมความเสือกของบ๊อบบี้ก็ยังไม่ท้อถอย

ไปสนิทกันตอนไหนทำไมไม่บอกกูเลย ไอเพื่อนบ้า หรือมึงจีบพี่จินฮวานของกูอยู่

เปล่า

 

แน่นะ ปกติเห็นมึงไม่ค่อยยุ่งกับใคร ไปส่งพี่เขาแบบนี้กูคิดนะเว้ย

 

คิดก็คิดไปดิ ดูมันตอบครับ-  -

เอ้าไอนี่ แล้วมาร์คฮยองอะ เขาจีบพี่ตัวเล็กหรอวะ

คงงั้นมั้ง

 

ไอเวร ตอบอะไรให้มันกระชับเข้าใจง่ายหน่อยดิวะ.. ถึงบ๊อบบี้จะคิดแบบนั้น แต่ปากก็ถามไปเรื่อยๆไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

 

 

เห้ย ไม่ได้นะคนนี้ดูจอง

?

แต่พี่จินฮวานเขาน่ารักจริงๆนะ คนบ้าอะไรโคตรน่าปกป้องอะ มึงว่าปะ

 

ไม่รู้

เกลียดไอการตอบสั้นๆของมันมากครับ ถึงแม้จะอยู่ด้วยกันมานานแต่.. ยังไงกูก็ไม่มีทางชินล่ะเว้ย แต่วันนี้มันดูตอบสั้นกว่าปกตินะ บ๊อบบี้ว่ามันน่าจะอารมณ์เสียอะไรมาแน่ๆครับ..

 

 

โห่ย มึงนี่.. ฟวดากสหงดา

มัวแต่เพ้อถึงคนอื่น แล้วเด็กน้อยของมึงละ

เด็กน้อยของกูห่าอะไรครับ

 

มึงอะปากแข็ง สักวันเหอะเสียไปแล้วจะรู้สึก

แทงใจดำ..จากที่มีคำถามมากมายในหัวเมื่อกี้ ตอนนี้สตั๊นเลยครับ

 

 

ไม่สน

กูจะรอดูนะ

 

 

ถ้ากูปากแข็ง มึงคงปากปูนซีเมนเลยล่ะ ว่าแต่คนอื่น โว้ะ

            ผมใช้โอกาสที่มันด่าผมด่ามันคืนซะเลย แต่จริงๆนะครับ ฮันบินมันโคตรปากแข็งเลยเฉพาะเรื่องความรักน่ะ แต่ผมก็ไม่เคยเห็นมันจะสุงสิงหรืออะไรกับใครสักคน มีแต่พวกผู้หญิงนี่ล่ะ ชอบตามมารุมมัน ซึ่งมันก็ไม่ชอบคนที่ตามตื้อเยอะด้วยครับ เพื่อนผมมันขี้รำคาญ ถ้ามันจะชอบใครจริงๆ ผมว่ามันคงเป็นฝ่ายตามจีบเองซะมากกว่า..

 

 

หุบปากได้ยังรำคาญยังไอสัส! ผมคิดในใจครับแหม..

นี่กูเพื่อนซี้มึงนะ แล้วตกลงจะบอกกูได้ยังว่าไปสนิทกับพี่จินฮวานตอนไหน

 

เขาเป็นรูมเมทกู อยู่ห้องข้างๆ

 

รูมเมทไรวะ อ๋อที่มึงบอกกูว่ามีคนย้ายมาห้องแม่อะนะ?

เออ โอเคชัดเจนมาก-  -

แล้วทำไมไม่บอกกูตั้งแต่แรกวะ

 

ไม่จำเป็น

 

มึงก็งี้ตลอดอะ

 “..

                ฮันบินฟุบหัวลงไปกับโต๊ะก่อนจะปิดเปลือกตาลง.. สมองเขากำลังคิดในสิ่งที่ไร้สาระอยู่ ใช่ ไร้สาระมากสำหรับเขา ใครจะทำอะไรก็ทำไปสิเขาเกี่ยวอะไรด้วย แต่ทำไมมันรู้สึกหงุดหงิดแปลกๆ เหอะ

 

จินฮวานตัวน้อยยยยย

 

มาร์คเดินเข้ามาทักจินฮวานอย่างร่าเริง พร้อมเอาแขนโอบคออีกคนอย่างเป็นกันเอง เอ่อ.. แต่มันก็ดูเร็วไปนะสำหรับคนที่เพิ่งรู้จักกัน จริงๆมาร์คยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร่างเล็กรู้จักเขาได้ยังไง แต่ทำเนียนว่าสนิทไปละ ก็คนมันน่ารักมาร์คคนนี้ก็เลยอยากรู้จัก..

 

 

พี่มาร์คจินฮวานลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะโค้งให้อีกคนนิดๆพร้อมกล่าว

ขอบคุณนะครับพี่ช่วยผมวันนั้น

 

ไม่เป็นไรหรอกน่า

            ร่างเล็กยิ้มกว้างกับคำตอบที่ได้รับทำให้มาร์คยิ้มตามโดยไม่ต้องคิดเลย..

 

 

แล้วพี่มาหาผมหรือเปล่าครับ เอ้ะ! หรือไม่ใช่

มาหาตัวเล็กนั่นแหละ มาร์คกวาดแขนไปโอบคอคนตัวเล็กอีกครั้ง แต่จินฮวานก็ไม่ได้ทักท้วงอะไร..

 

 

ทำไมชอบเรียกผมว่าตัวเล็กกันจัง

            หน้าใสๆของจินฮวานเบ้นิดๆเพราะคำว่า ตัวเล็กใครๆก็ชอบเรียกเขาว่าตัวเล็ก ถึงมันจะดูน่ารักก็เถอะ แต่เขาไม่ได้อยากน่ารักสักกะหน่อย! เขาไม่ใช่เด็กๆนะที่ใครๆจะมาชมว่าน่ารักอะ ชิ..

 

 

น่ารักไง

.. เบ้หน้า

น่ารักจริงๆนะ

นี่ๆฮยองครับ จะมาจีบเพื่อนผมหรือยังไงกัน

          ยุนฮยองที่นั่งฟังอยู่ขัดขึ้นเพราะหมั่นไส้ฮยองตัวดี..

 

 

ก็ไม่รู้สิ จีบได้ปะละ  มาร์คตอบ.. แต่ประโยคสุดท้ายเป็นคำถามที่ชี้ให้จินฮวานตอบร่างเล็กคิ้วขมวดนิดนึงก่อนจะตอบออกมา

ผมจีบยากนะอย่าเลยดีกว่าจินฮวานตอบแบบยิ้มๆ

 

 

พูดงี้ฉันช้ำในตายพอดี

            มาร์คทำหน้าอ้อน.. จีบยากสิน่าสนใจจริงปะ?

 

 

สมน้ำหน้า! ทำดีมากจินฮวาน อย่าไปยอมคนเจ้าเล่ห์แบบหัวแดงฮยองเลย

อ่าวไอยุนเดี๋ยวเจอ!”

ถ้าพี่จีบจินฮวานจริงก็ต้องไปสู้ศึกกับฮันบินแล้วล่ะครับ

ล้อเล่นนิดๆหน่อยๆไม่ได้เลย ไอนี่

 

เอ้า ใครจะไปรู้ ฮยองอาจจะจีบฮวานนี่จริงก็ได้”          

วันนี้อ่ะยัง ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคต ใช่ไหมตัวเล็ก

คุยอะไรกันเนี้ย ไร้สาระจริงๆ

           จินฮวานตอบแบบเนือยๆ เขารู้สึกแบบนั้นจริงๆนะ..

 

ทำไมไร้เยื่อใยจัง ฉันเสียใจนะ

กลับไปหาแบมแบมไปฮยอง

“..” ยุนฮยองกะจะพูดขู่เล่นๆ แต่เขาก็ลืมนึกไปเรื่องมาร์คกับแบมแบมมัน.. แต่ถอนคำพูดตัวเองตอนนี้คงไม่ทันซะแล้ว วันหลังสาบานเลยว่าจะคิดก่อนพูด ยุนฮยองหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนตัวเล็ก

ซึ่งจินฮวานเองก็ยังงงๆว่าเกิดอะไรขึ้น

 

 

จะกลับไปหาทำไม ในเมื่อเขามีเจ้าของแล้วเอาแล้วไง.. มาร์คจากที่ร่าเริงเมื่อกี้ตอนนี้กลายเป็นคนเย็นชาไปซะแล้ว

..

 “ยังไงขอบคุณพี่มากนะครับที่ช่วยผมไว้วันนั้น ถ้าไม่ได้พี่ผมแย่แน่เลย

 

 

ไม่เป็นไรหรอกตัวเล็ก มาร์คยิ้มนิดๆก่อนจะใช้มือขยี้หัวจินฮวานจนผมยุ่งไปหมด

งั้นฉันไปละนะ เจอกัน

เห้ยฮยอง! ขอโทษนะเว้ย!”ยุนฮยองตะโกนตามหลังมาร์คที่เดินไปถึงประตูแล้ว คนร่างสูงผมแดงก็ยกมือให้ก่อนเดินออกไป..

 

              ..คำว่าแบมแบมมันมีผลต่อจิตใจกูจริงๆ..     มาร์ค

 

 

 

พักกลางวัน

 

มึงนี่กินเหมือนเด็กเลยบ๊อบบี้บ่นนิดๆก่อนจะใช้นิ้วเขี่ยข้าวที่ติดตรงมุมปาก

ดงฮยอกออกแล้วยัดเข้าปากตัวเอง..

เห้ยยย มันสกปรกนะฮยองกินทำไม

สกปรกหรอ ก็ไม่นิ่ บ๊อบบี้พูดขึ้นด้วยหน้ากวนๆ

 

เอาที่สบายใจ

 

เออกูสบายใจอยู่เนี่ย

อ้าว พี่จินฮวานคนดังนี่นา

น่าอึดอัดจะตาย

จินฮวานหย่อนตัวนั่งข้างๆฮันบิน.. ก่อนจะยกมือขึ้นเท้าคางตัวเอง

 

เอายาลงมาหรือเปล่า

นี่ไงร่างเล็กหันไปยกถุงยาให้เจ้าของคำถามดู ก่อนฮันบินจะพยักหน้ารับรู้อย่างพอใจ

จะกินอะไรเดี๋ยวผมไปซื้อให้

ไม่เป็นไรหรอกเดี๋ยวฉันไปซื้อกับยุน.. อ่าวยุนฮยอง!”

 

..

 

อ่า..

ไปกับผมนี่แหละ

ฮันบินพูดขึ้นไม่ทันจะจบประโยคก็จับมือร่างเล็กที่กำลังเท้าคางอยู่ออก ทำให้จินฮวานผงะนิดๆ

 

นายนี่ชอบทำให้เป็นจุดสนใจจัง

ไม่ต้องไปสนใจสิ จินฮวานบ่นอุบอิบขั้นมา แต่ฮันบินก็ทำท่าไม่สนใจ..

มันอึดอัดนี่

 

เดี๋ยวก็ชิน

 

ฉันไม่ได้เย็นชาตายด้านแบบนายซะหน่อย

ช่วงนี้พี่พูดมากนะ

งือออออ ว่าฉันอีก จินฮวานหน้ายู่นิดๆ ที่คนมองเยอะๆก็เพราะฮันบินด้วย แต่ที่เหมือนจะเป็นจุดสนใจมากกว่าคือทั้งสองคน

 

จับมือกัน

 

              ฮันบินสั่งข้าวให้เขาโดยที่ไม่ถามคนที่ต้องกินสักคำ แล้วจะชวนเขามาทำไมกัน! และสิ่งที่สั่งมาคงไม่พ้น ข้าวต้มหมู เขากินแบบนี้มา3มื้อติดแล้วนะ

 

เบื่อข้าวต้ม พูดไปก็ไหล่ตกไป..

รอหายป่วยก่อน

หายแล้ววววว

 

โม้

 

จริงๆนะ ไม่เชื่อดูจินฮวานใช้มือที่จับฮันบินอยู่เลื่อนไปที่ข้อมือ ก่อนจะดึงมันขึ้นมาให้หลังมือฮันบินแตะไปที่หน้าผากของตัวเอง  แต่เหมือนจะลืม.. ว่าอยู่กลางโรงอาหาร

 

 

เห้ยดูนั่นดิกรี้ดดดดดดดดดดดด พี่ตัวเล็กนั่น! เยอะไปปะแก

อ่อยชัดๆ ดูหน้าพี่ฮันบินด้วย!’

มาทำอะไรกันกลางโรงอาหาร ขนาดยัยแบ๊วแฟนเก่าพี่ฮันบินยังไม่ขนาดนี้เลย

 

 

ไม่เห็นรู้สึกเลย ผมพี่ปิดหน้าผากหมดผมจะรู้ได้ไงไม่พูดอย่างเดียวฮันบินใช้มืออีกข้างเสยผมอีกคนจนเหม่งออกมาหมด ทำให้จินฮวานอยากจะทุบมืออีกคนซะจริงๆ

ย่าห์! คิมฮันบิน

เหม่งขาวดีนะ ฮันบินพูดขึ้นแล้วเดินหนีอีกคนที่ทำหน้าหาเรื่องอยู่..

 

ฮู้ววววววคู่นี้น่ารักชะมัด สวีตกันกลางโรงอาหารเขาซุบซิบกันไปถึงไหนแล้ว

 

หุบปาก ฮันบินพูดขึ้น ..ไม่เคยสะทกสะท้าน..

ต่อไปพี่จินฮวานต้องระวังตัวนะครับ

              ดงฮยอกพูดเพราะเป็นห่วงพี่ตัวเล็ก.. แต่ก็โดนบ๊อบบี้ขัดจังหวะขึ้นซะได้

 

เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะมึง บ๊อบบี้พูดขัดขึ้น..

ผมเกือบโดนเผากระเป๋านักเรียนเพราะใครล่ะ

ช่วยไม่ได้กูคนดัง

 

ก็พี่อะชอบทำเหมือนผมเป็นแฟน คนอื่นเขาก็เข้าใจผิดดิ

 

กูว่าเขาเข้าใจถูกละนะ

หะ ว่าไงนะดงฮยอกที่ไม่ได้ฟังเพราะมัวแต่สนใจโทรศัพท์อยู่..

เป็นคนไม่ชอบพูดซ้ำๆหลายรอบ

 

 

เออ ก็ไม่ได้อยากรู้เท่าไหร่หรอก

             เห็นบรรยากาศเริ่มแย่ๆบ๊อบบี้เลยเอามือไปยีหัวดงดงทำให้อีกคนโวยวายออกมา ก่อนที่บ๊อบบี้จะหัวเราะด้วยความสนุก เขายิ้มจนตาหยีแสดงให้เห็นมุมน่ารักๆออกมา

 

มึงนี่ขี้น้อยใจจริงๆ

 “ตัวเล็กกกกก

 

พี่มาร์ค!”จินฮวานหันไปตามเสียงเรียกก่อนจะฉีกยิ้มออกมาจนแก้มปริ

 

มาอีกและ ยุนฮยองพูดขึ้นอย่างหน่ายๆ

ปะ! ไปกัน

อื้อ

 

จินฮวานรีบเคี้ยวหมูที่อยู่ในปากให้หมดก่อนจะหยิบน้ำขึ้นมาดื่ม และเตรียมจะลุกเพื่อไปกับมาร์ค พวกเขาสองคนนัดกันไว้ว่าจะไปนั่งเล่นในห้องสมุดด้วยกันน่ะ มาร์คเอาอะไรบางอย่างมาล่อจนเด็กน้อยจินฮวานยอมไป..

 

 

เป็นไงล่ะเก่งมะ

 

 

เดี๋ยวฉันไปก่อนนะ จินฮวานหันมาลาคนสี่คนที่นั่งอยู่ก่อนจะขยับตัวเดินออกไป..

เดี๋ยว..

แขนยาวของฮันบินรวบเอวร่างเล็กเอาไว้ก่อน จินฮวานเลยจำเป็นต้องหันมาอย่างห้ามไม่ได้ แต่พอหันมาฮันบินก็ไม่ได้มองหน้าเขาแบบที่จินฮวานคิดไว้

 

ว่าไงฮันบิน

อย่าเพิ่ง.. ฮันบินยังคงรั้งอีกคนไว้ แขนยาวยังอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน

มีอะไรหรอ?จินฮวานกำลังเตรียมจะลุกแต่ก็ต้องเสียหลักไปเล็กน้อยเพราะยังเขาโดนแขนแกร่งของฮันบินรอบตัวไว้ไม่ให้ขยับ ตัวบางๆของจินฮวานแทบจะชิดกับฮันบินอยู่แล้ว ถ้าหันหน้าเข้าหากันนี่เรียกว่ากอดก็ได้เลยนะ

 

 

มีอะไรหรือเปล่า

.. จินฮวานลุกขึ้นยืนอีกรอบ ตอนนี้แขนของฮันบินไม่ได้รั้งเขาไว้แล้ว..

ตัวเล็ก

หือ? เมื่อจินฮวานหันไปตามเสียงเรียกของฮันบิน

 

!!!!

 

ฮันบินยื่นหน้าของตัวเองและโน้มตัวมาใกล้จินฮวานจนแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างคนสองคน คนตัวเล็กที่เพิ่งหันมาก็ตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ตัวแข็งทื่อ ทำตาโตมองคนตรงหน้า.. จนกระทั่ง..

 

             ริมผีปากสวยของทั้งสองประกบเข้าด้วยกัน มือของจินอวานวางทาบไว้บนอกของอีกคนอย่างไม่รู้ตัว แต่ร่างเล็กก็ไม่ได้ออกแรงผลักออกไปเพราะตอนนี้ ตัวเขามันปวกเปียกมากเกินกว่าจะทำอะไรแบบนั้น

 

..จูบ

 

 

              งั้นหรอ

 

เหี้ย!”

บ๊อบบี้เผลออุทานออกมา แต่ก็ต้องหยุดลงเพราะมือเล็กๆของดงฮยอกเอื้อมไปปิดปากไว้..บ๊อบบี้หันไปมองคนตัวเล็กข้างกาย ดงฮยอกขยับปากเป็นนัยๆว่า

 

เงียบๆเลย

 

              ร่างสูงใช้ริมฝีปากประทับไปที่ปากหยักเรียวของรุ่นพี่ตัวเล็ก ตอนนี้จินฮวานยังนิ่งและอึ้ง.. ฮันบินผละตัวถอนริมผีปากออกมานิดๆ ก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปประกบริมผีปากของร่างเล็กรอบที่สอง ปากหนากดจูบลงมาอีกครั้ง ด้วยความตกใจทำให้จินฮวานเผลอเผยอปากออกมานิดๆ ลิ้นเรียวของร่างสูงลุกล้ำเข้าไปในโพรงปากหวาน ฮันบินไล้ลิ้นรับรสชาติอ่อนหวานของอีกคนอย่างตั้งใจ รู้ตัวอีกทีตอนนี้มือเขาก็โอบแผ่นหลังของร่างเล็กไปซะแล้ว

 

          จินฮวานยืนนิ่งรับสัมผัสของอีกคนโดยที่ตัวเองก็ไม่ได้ปฏิเสธออกไป เขากำลังตัวแข็งทื่อ คนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงรสชาติขมๆภายใต้สัมผัสที่อ่อนโยนนี้ ร่างสูงถอนจูบออกมาอย่างอ้อยอิ่งก่อนจะมองตรงไปที่ร่างของรุ่นพี่ตัวเล็กที่มีอาการงงค้าง..

 

คนที่นั่งอยู่บริเวณนั้น หรือบังเอิญหันมาเห็น ไม่เว้นแต่เพื่อนสนิทและแขกที่เพิ่งมาเยือนก็อึ้งไปตามๆกัน ถึงจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆแต่สำหรับจินฮวาน เขารู้สึกเหมือนโลกมันหยุดนิ่งไป ตัวเขาเองก็ได้แต่ยืนนิ่งทำอะไรไม่ได้เลย..

 

 

พวกนาย..

ไอบินมึง..

          ฮันบินจ้องมองไปที่ร่างเล็กสักพักก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบขวดน้ำ จับหลอดขึ้นมาและจ่อไปที่ริมผีปากเล็ก..

 

 

กินน้ำสิครับ ยาอยู่ในปากพี่

?

ไอเหี้ย!”

 

จินฮวานมองอีกคนแบบอึ้งๆ ตอนนี้ในหัวของเขามีหลายความรู้สึก..ทั้งโกรธ ทั้งตื่นเต้น ทั้งว่างเปล่า และไม่เข้าใจ.. ร่างเล็กยังคงยืนนิ่ง ยาที่ยังคาอยู่ในปากเขาเริ่มให้รสชาติขมเพราะน้ำลายในปากที่กำลังค่อยๆกัดกล่อนเม็ดยาทีละนิด

 

หรือจะให้ผมป้อนน้ำให้ด้วยเมื่อฮันบินพูดจบก็กระดกขวดน้ำที่อยู่ในมือเพื่อทำตามที่ตัวเองพูดเมื่อกี้นี้ แต่จินฮวานผลักอีกคนออกด้วยแรงทั้งหมดที่มี..

นายมันแย่

         นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่หลุดออกจากปากเล็กก่อนที่จินฮวานจะวิ่งหนีออกไป

 

เดี๋ยว! พี่จินฮวาน..

          ฮันบินไม่รอช้า รีบขยับตามร่างเล็กไปแบบไม่ต้องคิด..

เฮ้อ เหี้ยแล้วไงไอบิน แม้งคิดอะไรของมันวะ

 

ฮยองน่ะ ไม่ต้องตามไปหรอก เป็นส่วนเกินเขาเปล่าๆ

มึงไม่ต้องบอกกูก็รู้น่ะมาร์คที่ก็อึ้งๆอยู่เหมือนกัน หันไปตอบรุ่นน้องที่โคตรจะกวนตีน ก่อนจะขยับตัวเองแล้วเดินหายไป..

 

พี่จินฮวาน!”

รอก่อน

พี่ครับ..

           ในที่สุดฮันบินก็วิ่งตามคนตัวเล็กทัน ร่างของจินฮวานมาหยุดอยู่ที่มุมตึกหลังระว่างอาคาร.. โชคดีที่แถวนี้ไม่ค่อยมีนักเรียนมาวุ่นวาย ร่างเล็กกำลังอยู่ในอารมณ์ที่ยากจะอธิบาย

 

โกรธผมหรอ

        ฮันบินหันมองตรงไปที่รุ่นพี่ตัวเล็ก ก่อนจะรู้สึกโหวงๆเพราะจินฮวานไม่ตอบ แถมตอนนี้คนตัวเล็กยังก้มหน้าไม่ยอมมองหน้าเขาเลย ..หรือจะโกรธจริงๆ

 

จะโกรธผมก็ได้ แต่กินน้ำก่อนได้ไหม..

 “นะ..ฮันบินยื่นขวดน้ำขวดเดิมที่ตั้งใจหยิบติดมือมาส่งไปให้อีกคน แต่เหมือนจินฮวานจะยังคงนิ่ง.. มันทำให้เขารู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก

 

พี่จินฮวาน..

 

       ฮันบินใช้มือประคองหน้าอีกคนให้อยู่ในระดับที่เหมาะ ก่อนจะกรอกน้ำเข้าปากตัวเอง พร้อมจู่โจมปากเรียวของอีกคนอีกครั้ง.. เมื่อภารกิจเสร็จสิ้นร่างสูงก็ค่อยๆถอนริมผีปากออกจากปากเล็ก..

 

 

ออกไป มือเล็กของจินฮวานผลักอกแกร่งของอีกคนออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี..

ขอโทษ..

 

ฮันบินกล่าวคำขอโทษออกมาอย่างง่ายดายก่อนจะใช้นิ้วโป้งเกลี่ยไปที่แก้มใสๆของคนตรงหน้า แต่จินฮวาน..ถอยหลังหนี คนผิดยังยืนค้างท่าเดิม ตอนนี้ร่างกายของฮันบินเหมือนถูกแช่แข็งเพราะความเย็นชาที่ได้รับจากร่างเล็ก

 

 

จินฮวานไม่เคยเมินใส่เขาแรงๆแบบนี้..

 

พี่จินฮวาน..

ด่าผมสิ ตีผม ฮันบินจับมือร่างเล็กให้ตีมาที่ตัวเขา

 

ให้จินฮวานด่า ตียังดีกว่าเงียบแบบนี้ นั่นคือสิ่งที่เขาคิดแต่ร่างตรงหน้ายังคงนิ่ง นิ่งเกินไป

 

..

อย่าเงียบแบบนี้ได้ไหม..

ทำแบบนี้ทำไม เสียงเรียบเล็ดลอดออกมาจากปากเรียวหน้านิ่งๆของจินฮวานทำเอาฮันบินพูดไม่ออก ไม่เคยโดนเย็นชาใส่แบบนี้ มันรู้สึก..ไม่ชอบเลย

 

..

 

นายทำแบบนี้กับฉันทำไม ทำเพื่ออะไร คิมฮันบิน..

ผมแค่ไม่ชอบให้พี่อยู่กับ..

ฮันบินยอมบอกความจริงออกไป เขาคิดแบบนั้นจริงๆแต่มันคงดูไร้สาระไปหน่อย เพราะเขากับจินฮวานไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ทั้งๆที่ไม่มีสิทธิ์แต่..

 

นายคิดว่านายมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับฉัน

“..”

เหมือนว่าฉันจะมองนายผิดไปนะ

ผม..

 

ฉันเกลียดคนแบบนายที่สุด

 

จินฮวานพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆ ฮันบินถูกจ้องด้วยสายตาเย็นชาสักพักก่อนที่ร่างเล็กจะเดินออกไป

 

 

               ฮันบินรู้สึกเหมือนมีคนเอาค้อนมาทุบหัว ตอนนี้หัวเขาตื้อไปหมด.. ยอมรับว่าตัวเองผิด แต่ไม่คิดว่ามันจะทำให้จินฮวานโกรธขนาดนี้ เขาปล่อยให้รุ่นพี่ตัวเล็กเดินออกไปโดยที่ไม่ได้รั้งไว้ นี่คงสมควรแล้วล่ะกับสิ่งที่เขาทำไป ..ทั้งหมดมันเป็นแค่ความเห็นแก่ตัวของเขา แค่ทำตามอารมณ์โดยที่ไม่คิด.. เขาคงจะแย่แบบที่จินฮวานบอกจริงๆนั่นแหละนะ

 

 

เวลาเลิกเรียน

 

ตัวเล็กล่ะคนที่ถูกถามเงยหน้าขึ้นมาพร้อมมองรุ่นน้องตัวเองอย่างเคืองๆ

อยู่ห้องพยาบาล

เป็นอะไร..

 

ไม่น่าถามนะ

            ยุนฮยองตอบโดยที่ไม่สนใจอีกคน เขารู้สึกเคืองแทนจินฮวานจริงๆ

 

..ฮันบินไอเด็กบ้า!

 

 

เอาไงมึง

ฮันบินที่พอเดินออกมาจากห้องเรียนของจินฮวานก็โดนเพื่อนสนิทยิงคำถามเข้าใส่ทันที.. อยากถามตัวเองเหมือนกันล่ะ ว่าจะเอายังไงดี ไม่เคยง้อใคร ถึงจะทำให้ใครโกรธจริง ถ้าไม่สำคัญก็ไม่คิดจะง้อ

 

 

ไม่รู้

เฮ้อ.. ทำเหี้ยไรไม่ยอมคิดไง ก็สมควรแล้ว

..

เชื่อกู ไปหาเขา

 

..

 

บอกให้ไปไง ไอนี่ จากที่คิดอยู่นานฮันบินก็ตัดสินใจเดินตรงไปทางห้องพยายาล ที่ที่คนตัวเล็กอยู่..ถึงแม้จะโดนโกรธก็ไม่เป็นไรหรอก แค่..เป็นห่วง อย่างน้อยขอให้สบายใจว่าไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ แล้วเขาจะ..ไม่กวนอีก

 

 

อื้อ..

           จินฮวานตื่นด้วยสัมผัสแปลกๆเย็นๆชื้นๆบนตัวเขา เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นรุ่นน้องผู้หญิงกลุ่มนึงกำลังใช้น้ำขวดเทใส่ร่างเขาอยู่ ร่างเล็กที่สะลืมสะลือเพราะหัวที่หนักอึ้ง.. เขาปวดหัวจนเกินกว่าจะโวยวายอะไรตอนนี้

 

แต่ไม่นานเสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น..

 

 

ทำอะไรของเธอ!” คงจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจาก ฮันบิน

 

ร่างสูงของฮันบินเปิดประตูเข้ามาเห็นแก๊งเด็กผู้หญิงกำลังแกล้งคนตัวเล็กอยู่ก็โกรธจัด เผลอตวาดออกไปโดยที่ไม่คิด

 

พะ พี่ฮันบิน  คะคือว่า

...

คือพวกฉัน..

ออกไป!” ฮันบินชี้นิ้วไล่ด้วยความโกรธจัด โกรธจน.. ไม่รู้จะโกรธยังไงแล้ว

 

ค่ะๆ ขอโทษนะคะเด็กผู้หญิงกลุ่มเมื่อกี้รีบวิ่งออกไปด้วยความกลัว คงไม่เคยเห็นฮันบินโกรธจัดสินะ เพราะมันน่ากลัวมากยังไงล่ะ..

 

 

เป็นอะไรหรือเปล่า

            ร่างสูงรีบเข้าไปดูร่างเล็กที่ลำตัวตอนนี้กำลังเปียกชื้นไปหมด จนเห็นถึงเนื้อขาวข้างภายใต้ชุดนักเรียนบางๆสีขาว ฮันบินรีบถอดโค้ชตัวนอกของตัวเองออกและนำมันมาคลุมปิดร่างเล็กที่เสื้อกำลังเปียก อาจจะเพราะเขา

 

..กลุ่มเด็กพวกนั้น

 

ปวดหัวไหมจินฮวานในตอนนี้ดูโทรมมาก แถมยังไม่ยอมพูดกับเขาอีก แล้วจะให้เขาทำยังไง โกรธก็โกรธเถอะ แต่เรื่องสุขภาพมันไม่ควรละเลยนิ่จริงไหม.. ทำไมไม่รู้จักเป็นห่วงตัวเองซะบ้าง

 

“..”

 

               จินฮวานยังคงไม่พูด.. คนตัวเล็กเองก็ไม่ได้ตกใจอะไรมากมายที่โดนแกล้งแบบนี้ ตอนนี้เขาเพลียมากเกินกว่าจะมาขัดขืนอะไรทั้งนั้น ร่างเล็กพยักหน้านิดๆให้ฮันบินรู้ว่าเขากำลังปวดหัวจริงๆ..

 

ผมขอโทษนะ..

“..”

กลับบ้านกันเถอะครับ

 

พวกนั้น.. แฟนคลับนายงั้นหรอ

 

ผมก็ไม่แน่ใจว่าของผมหรือของมาร์คฮยอง

งั้นสินะ

พี่ควรอยู่ห่างๆเขาไว้

ฉันอยู่ห่างจากนายไม่ดีกว่าหรอ

 

ประโยคเรียบๆ เสียงเรียบๆแต่ถ้าเป็นคนอื่นพูด เขาจะไม่คิดอะไรเลย แต่ทำไม..เป็นจินฮวานแล้ว ฮันบินต้องรู้สึกเจ็บ..

 

 

เจ็บมาก

 

 

กลับบ้านนะครับ

“..” ฮันบินถือวิสาสะแบกร่างเล็กขึ้นหลังกระชับมือทั้งสองแน่นเพื่อไม่ให้จินฮวานตกหรือล่วงลงไป แขนของจินฮวานห้อยลงมาก่อนจะค่อยๆรัดรอบคอของฮันบินไว้.. ทำให้ร่างสูงรู้สึกสบายใจขึ้นมานิดๆ

 

 

           ตลอดทางกลับบ้าน บนรถยนต์ไม่มีแม้แต่เสียงพูดคุยสนทนากันสักคำ มีก็แต่เพลงที่เล่นคลอเบาๆที่คนขับเปิดไว้ไม่ให้บรรยากาศมันดูอึดอัดมากกว่านี้ ฮันบินคอยสังเกตจินฮวานเป็นพักๆ ตอนแรกจินฮวานเอนตัวไปกับเบาะ ตามองไปข้างทาง สักพักก็หลับตาลง

 

           ร่างสูงเลี้ยวรถเข้าที่จอดรถของคอนโด เมื่อรถจอดสนิท ร่างสูงก็ยกคนตัวเล็กขึ้นแบกที่หลังอีกครั้งเพื่อที่จะพาไปส่งไปห้องของเจ้าตัว.. เขาจัดการวางคนตัวเล็กลงเตียงอย่างช้าๆ ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เรียบร้อย ก่อนจะปิดไฟให้และเดินออกไป..

 

 

              6.00น.

 

แสงแดดที่เล็ดลอดเข้ามาผ่านหน้าต่างแยงเข้าตาคนตัวเล็กทำให้จินฮวานรู้สึกตัวและตื่นขึ้น เขาก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองเผลอหลับไปตอนไหน แต่ให้เดาก็คงไม่ยาก.. ฮันบินคงอุ้มเขามานอนที่นี่ ร่างเล็กหันไปมองนาฬิกาเพื่อดูเวลาแต่ก็หันไปเจอกระดาษโพสอิทแผ่นเล็กๆแปะไว้..

 

 

ขอโทษ..

 

             ร่างเล็กหยิบมันขึ้นมาก่อนตั้งใจจะขยำ แต่ก็เปลี่ยนเป็นอ่านมันอีกรอบ และแปะมันใว้ที่เดิม..

 

 

ยาลืมกินยานะครับ

 

            จินฮวานหยิบโพสอิทอีกหนึ่งอันที่แปะไว้อยู่ที่ถาดยา เหมือนฮันบินจะเตรียมไว้ให้เขาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว.. หรืออาจจะเป็นตอนเช้า? แต่ฮันบินคงจะไม่ตื่นเร็วขนาดนั้นมั้ง ร่างเล็กเดินถือถาดยาออกมาจากห้องนอน จากนั้นก็เห็นถาดข้าวต้มวางอยู่ที่ห้องหนังสือ มันดูอุ่นๆแต่ไม่ร้อนมาก..

 

 

กินข้าวก่อนกินยานะ

อย่าลืมหยิบยาตอนกลางวันไปนะครับ

 

จินฮวานหยิบโพสอิทที่อยู่บนชั้นรองเท้ามาอ่านก่อนจะแปะมันกลับไปไว้ที่เดิม..

 

..미안해.. โพสอิทใบที่สุดท้ายที่แปะไว้หน้าประตู จินฮวานแค่หันไปอ่านมันไม่แต่ได้หยิบมาดูเหมือนใบอื่นๆ มือเรียวยกขึ้นเปิดประตู และพบใครคนนึงยืนพิงกำแพงอยู่หน้าห้อง..

 

นี่เป็นวิธีง้อแบบฉบับคนเย็นชาสินะ

 

 

ไปเองได้

แต่..

ฉันจะไปเอง..

 

 

ก็ได้ครับ ฮันบินคงทำได้แค่ยอม.. เพราะความเย็นชาของจินฮวานมันไม่ตลกเลย น่ากลัวยิ่งกว่าความเย็นชาของตัวเขาเองซะอีก ..ไม่อยากให้เป็นแบบนี้เลย ไม่ชอบเลยจริงๆ

 

 

 

100%

 

 

 

TALK

อัพเนื่องจากเราหายโกรธฮันบินแล้ว-/-





.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #4928 Chompunuchhh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 21:28
    หน่วงงงงงงงหน่วงมากกกกกกจะร้องไห้ฮื้อออ
    #4,928
    0
  2. #4865 BEN.KL (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 19:47
    ฮันบินสู้ๆนะะะ พี่จินอย่าโกรธฮันบินนานน้าาาาาาา
    #4,865
    0
  3. #4739 SweetLip (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 02:15
    งืออออ พี่จินอย่าโกรธบินนานน้าา
    #4,739
    0
  4. #4709 เมย์ฮับ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 02:43
    แง้ไม่ชินกะพี่จินเวอร์ชั่นนี้ ฮันบินสู้ๆนะ
    #4,709
    0
  5. #4682 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 17:09
    ห่านนนนน หึๆๆ นั่นมันางโรงอาหารนะ อิอิ จัดว่าเด็ด
    #4,682
    0
  6. #4650 JmEXcy.61 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 14:08
    จะสงสารใครดี
    #4,650
    0
  7. #4523 krisluzumlay (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 เมษายน 2558 / 14:12
    ฮันบิน แกไม่น่าไปจูบพี่จินแบบนั้นเลย ฉันโกรธแกมากเลยนะ มีอย่างที่ไหน ความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนแล้วไปจูบเขา

    ถึงคราวที่แกต้องง้อแล้วนะ ปากแข็ง เย็นชาดีนัก โดนเขาทำเย็นชาคืนบ้างทำเป็นรับไม่ได้นะแก

    ปล. เด็กนักเรียนกลุ่มนั้น มา! ตบกัน!!!
    #4,523
    0
  8. #4336 YuiLuk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 18:21
    ฮันบินอ่าา มันดีนะมีจูบแต่สถานะมันค้ำคอ จินฮวานอย่าโกรธนานนเลยย สงสารฮันบินน ฮันบินเมนเค้าน่ารักอะมีหึงหวงแม้ว่าจะไม่มีสิทธิ์ งื้ออออ 
    #4,336
    0
  9. #4127 ppim_pp (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 มีนาคม 2558 / 01:12
    อีกหน่อยจะจิ้นมาร์คยุนล่ะ น่ารักกกก เหมือนคนนึงมาจีบเพื่อนสนิทส่วนอีกคนหวงเพื่อนเป็นไม้กันหมา5555555 ปากบ่น มาอีกและๆ แต่ความจริงแอบอิจฉาอยู่55555 #มโนเป็นเรื่องเป็นราว
    #4,127
    0
  10. #3959 Piecoffee (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 08:54
    ง้อออออออง้อเยยยยยยพี่จินเค้าโกรธมากกพยายามหน่อยนาาพี่บินนน
    #3,959
    0
  11. #3932 사랑해♡ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 22:55
    เฮ้ เฮ้!!!!!!!!!!!!!!!!!! ไม่นะไม่เอาแบบนี้ฮรือออออออออออ ต้องการ ต้องการความมุ้งมิ้งจากบีจิน

    ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย เป็นแบบนี้แล้วเราปวดหัวจาย ;--;

    ไม่เอาไม่มาม่านะ โน่ววววววววววววววววววววววววววววววววว
    #3,932
    0
  12. #3600 เมียหลวงกีกวัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:34
    ป้อนยาแบบนี้ อาจช็อคตายได้ กลางโรงอาหารเลยแก เด็ด
    #3,600
    0
  13. #3409 ZiGn Phupanthong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:39
    เฮ้ ๆ ฮันบินง้ออย่างด่วนนะคะ
    #3,409
    0
  14. #3359 -ซันชาย- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:57
    โอยยมาร์คไปหาแบมไป
    #3,359
    0
  15. #3358 -ซันชาย- (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:55
    แหม่มาร์คไปหาแบมไปเลยยย
    #3,358
    0
  16. #2849 Qzaxgun (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 15:44
    คือบินแตกต่างจากตอนแรกมากอะ
    ตอนนี้มีเตรียมยงเตรียมยา หาข้าวให้กินอีกต่างหาก

    แล้ววิธีป้อนยาฮันบินอะ ชอบๆ เก๋จะตายยย
    พี่จินโกรธทำไมมมม
    ชอบจริงๆนะ*0*
    #2,849
    0
  17. #2821 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 00:17
    บินแม่มมม ไปบอกไปว่าชอบพี่จิน ปากแข็งแล้วยังจเก๊กอีก

    #2,821
    0
  18. #2785 KIMLILY( ̄▽ ̄) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 01:38
    เจ็บไม่แพ้กันเลยยยยสงตัวเล็กงื้อออแแแรีบๆมาต่อนะค้าสู้ๆน้าาาา จียุนนนนรอรอรอรอ55555555
    #2,785
    0
  19. #2699 `Chocomallow* (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 21:32
    ทำไมทำแบบนี้อ้ะฮันบินนนนนน มันเร็วไปนะ
    แต่เอาจริงๆเราก็ชอบ5555555555555555
    #2,699
    0
  20. #2599 krittika (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 19:22
    หน่วงนิดๆอะ เเต่เเอบฟิน ><
    #2,599
    0
  21. #2586 ฮุนตัลอิสเรียล <3 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 09:53
    สงสารบินนนน~ ปากแข็งอีก.
    #2,586
    0
  22. #2553 Cookie _hong (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 12:12
    พี่จินอ่าาาาา หายโกรธน้องเหอะ TT_TT มาร์คคคค แกชอบพี่จินจริงๆหรอ ??
    #2,553
    0
  23. #2542 mrk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 23:57
    เริ่มสงสารฮันบินละ ... :(
    #2,542
    0
  24. #2462 MAISIEinsane (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 12:56
    แอร่ รักสามเศร้าเราสามคน โงยยย เป็นฟิคที่เรื่องเดินเร็วม้วฟฟ
    #2,462
    0
  25. #2450 under-me (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 01:43
    บุ่มบ่ามเหลือเกิน  น่าโดนแล้วล่ะ 
    #2,450
    0