{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 7 : ϟ TRACK 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,291
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    13 มี.ค. 58

 

 

 .

 

 

 

 

*รีไรท์ให้เหมือนในรวมเล่ม

 

track6

 

 

มือของร่างเล็กจับมือฮันบินไว้แน่น ในเวลานี้เขาต้องการคนปกป้อง ไม่อยากอยู่คนเดียว เสียงอ้อนๆของร่างเล็กทำให้ฮันบินที่กำลังจะเดินไปนอนที่โซฟาห้องรับแขกยืนชั่งใจอยู่นาน

 

 

แต่สุดท้ายฮันบินก็เลือกที่จะปล่อยมือร่างเล็กออก

 

 

            มันทำให้จินฮวานเริ่มจะละเมอขึ้นมาอีกรอบ ฮันบินจึงรีบก้าวขาตรงไปที่เตียงแบบไม่ต้องคิด ร่างของฮันบินย่อตัวลงนิดๆนั่งบนเตียงก่อนจะรวบร่างเล็กที่สั่นๆมากอดไว้..

 

 

ไม่ไปก็ได้..

 

 

จินฮวานใช้แขนเล็กๆกอดอีกคนไว้แน่นเพราะความกลัว ส่วนฮันบินก็ใช้มือหนาของตัวเองลูบหัวอีกคนเบาๆ กระซิบให้คนตัวเล็กรับรู้ว่าเขายังอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ไปไหน ก่อนจะแทรกตัวลงไปในผ้าห่มผืนเดียวกับอีกคน

 

ฮันบินเลื่อนตัวให้สูงขึ้นเพื่อให้หัวเล็กทุยของจินฮวานอยู่บริเวณหน้าอกกว้าง พร้อมใช้คางเกยหัวอีกคนและลูบหัวเล็กอยู่อย่างนั้น จนร่างเล็กในอ้อมกอดเริ่มสงบและฮันบินก็เผลอหลับไป

 

 

           แกรก..

 

พี่ฮะ.. เอ่อ ฮันบยอลเปิดประตูเข้ามาเพื่อที่จะบอกว่า..

 

 

ฮันบยอลไปเรียนพิเศษก่อนนะ ฮันบยอลทำท่ากระซิบๆ

            ไม่อยากรบกวนคนขี้เซาทั้งสองคน เพราะพี่ชายของเขากับพี่ชายข้างห้องกำลังหลับกันอยู่ ที่สำคัญคือ..นอนกอดกันด้วย  อ๋า..เป็นภาพที่น่ารักแฮะ แบบนี้ต้องถ่ายรูปเก็บไว้

 

 

           แชะ

 

อุ่ย.. ลืมปิดเสียง ฮันบยอลรีบชะเง้อหน้าไปมองว่าพี่ชายสองคนตื่นหรือเปล่า

เฮ้อค่อยยังชั่ว หนูไปแล้วนะ

 

หลังจากนอนพักมาเกือบ6ชั่วโมง ฮันบินก็เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาแล้ว ตาที่หนักอึ่งลืมตาขึ้นมานิดๆก่อนจะก้มลงไปมองร่างเล็กที่นอนหลับไม่รู้เรื่อง เขาจ้องอย่างนั้นอยู่สักพัก ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดก็เริ่มรู้สึกตัวแล้ว ทำให้ฮันบินทำอะไรไม่ถูกเลย

 

 

ทำไงดีวะ ตื่นมาตกใจแน่..

 

 

อื้อ

 

มือเล็กๆของจินฮวานยกขึ้นขยี้ตาของตัวเองเบาๆก่อนตาสวยจะลืมตาขึ้นมาอย่างช้าๆ มือเล็กอีกข้างก็ยังอยู่บนตัวฮันบิน ร่างเล็กเห็นแผงอกที่ยังดีมีเสื้อนอนปิดไว้ ก็นิ่งค้างไปสักพัก หน้าใสค่อยๆเงยขึ้นมอง ก็เห็นฮันบินกำลังจ้องมองมาพอดี..

 

 

อ้ะ.. ร่างเล็กหันมามองเขาตาแป๋ว

ขะ ขอโทษนะ อึดอัดหรือเปล่า..  จินฮวานถามอีกคนพร้อมหลบตามองไปที่แผงอกฮันบิน..

 

 

หืม? คิ้วสวยของร่างสูงเลิกขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

ก็กะ กอดไง..

ก็ไม่นะ..

 

ฮันบินนึกขำกับท่าทางอายๆของคนในอ้อมกอด เผลอยิ้มออกมานิดๆก่อนจะรีบหุบลง

 

 

ขอโทษที่งี่เง่านะ..

 

ฉันไม่ได้ตั้งใจ

           จินฮวานรีบขยับตัวออกจากอีกคน เพื่อให้ฮันบินขยับได้ เมื่อกี้เขาสองคนตัวติดกันมาก ขนาดหายใจยังลำบากเลย..

 

 

ไม่เป็นไรครับ ฮันบินพูดยิ้มๆ ทำให้หน้าใสๆของอีกคนขึ้นสีขึ้นมาด้วยความอาย

..

แล้ว..พี่ไม่ตกใจหรอ อยู่ดีๆผมมานอนกอดพี่แบบนี้

 

 

ก็ตกใจนิดๆ แต่ฉันคงทำให้นายรู้สึกลำบากใจถ้าไม่ทำแบบนี้ใช่ไหม

จำได้?

ไม่หรอกคือ.. มันเป็นนิสัยน่ะ

 

?

 

เวลาไม่สบายจะชอบงี่เง่า ละเมอ.. แล้วก็ชอบให้มีคนกอด

ฮันบินมองดูคนตัวเล็กที่กำลังบอกเหตุผลอย่างเขินๆอายๆ พูดเองตอบเอง ตาหลุบมองลงต่ำไม่กล้าสบตากับเขา ปากหนาเผลอยิ้มขึ้นมาเพราะความน่ารักของอีกคน

 

ตะ แต่ปกติฉันอยู่คนเดียวเลย.. ไม่รู้จะกอดใคร..

..

 

 

เอ้ะ.. หรือฉันขอให้นายทำแบบนี้หรือเปล่า?

 จินฮวานเงยหน้ามองฮันบินด้วยสีหน้ามึนๆ

 

 

ทำแบบนี้อะหรอ ฮันบินใช้แขนรวบร่างอีกคนมากอดอีกรอบ พร้อมถามแบบกวนๆ

เอ่อ.. แบบนี้อะแหละ อาการเงอะงะของอีกคน ทำให้ฮันบินขำออกมานิดๆ

ไม่รู้สิผมก็ลืมและ

 

 

แต่ยังไงก็..ขอบคุณนะ

 

ขอบคุณที่กอดไว้แบบนี้ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฉันไปอีก..

           ร่างเล็กพูดขึ้นโดนที่ตัวเองก้มหน้าต่ำ ถ้าให้มองหน้ามันพูดยากน่ะ..

 

 

ผมจะไม่ทำแบบนั้นแล้ว..

 

จินฮวานหันไปมองหน้าอีกคนอย่างงงๆ คิ้วของฮันบินกำลังขมวดอยู่ แสดงสีหน้าบ่งบอกว่าเขากำลังจริงจัง อีกทั้งแววตาคมก็เริ่มหม่นและดูเศร้าลง

 

เมื่อวานผมไม่ควรทิ้งพี่ไว้แบบนั้น

“..”

ผม..”  จินฮวานเห็นแววตาเศร้าๆของฮันบิน ก็รู้สึกไม่สบายใจตามไปด้วย นิ้วเล็กยกขึ้นคลายคิ้วที่ขมวดกันอยู่บนหน้าหล่อออก พร้อมยิ้มหยีๆให้อีกคนสบายใจ

 

 

ไม่เป็นไรหรอก ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ

 

 

แต่ถ้าพี่เป็นอะไรขึ้นมาผมคง..

ถึงยังไงนายก็จะมาช่วยฉันอยู่ดี

แน่ใจได้ยังไงว่าผมจะไป

 

 

นายใจดีจะตาย ถึงจะชอบทำหน้าบึ้งก็เถอะ

..

เนี่ย ทำหน้าบึ้งอีกและ อย่าเครียดสิ

            จินฮวานยิ้มให้ฮันบินเบาๆ แต่นั่นทำให้ฮันบินรู้สึกแย่ขึ้นไปอีก ถ้าเมื่อวานมาร์คไม่พาจินฮวานมาส่งฮันบินก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอีกคนจะเป็นยังไง แทนที่จินฮวานจะโกรธเขา แต่กลับไม่โกรธแถมมขอบคุณ บอกไม่ให้เขาคิดมากอีก

 

 

           รู้สึกผิด..ที่ทำแบบนั้น

 

“!!”

 

ฮันบินสะดุ้งนิดๆ เพราะสัมผัสที่หัวคิ้วสวยของเขา จินฮวานใช้นิ้วเล็กๆแตะไปที่หัวคิ้วที่กำลังขมวดอยู่ของฮันบินให้คลายออก.. ฮันบินหันไปมองหน้าคนตัวเล็กที่กำลังยกยิ้มให้เขานิดๆ

 

 

ฉันไม่ได้โกรธนาย

แต่ยังไงผมก็..

ฉันก็ผิดเหมือนกันที่เรียกชื่อ..ผิด

 

..

“..”

 

จริงๆ ผมก็ไม่ควรโกรธเพราะเรื่องแค่นั้น

นายคงเสียความรู้สึกมากสินะ.. จินฮวานพูดเสียงค่อยแล้วทำหน้าเศร้าๆ

 

 

ตอนนี้ไม่แล้ว ผมรู้ว่าพี่อึนๆ

 

           ฮันบินพูดยิ้มทะเล้นให้อีกคนสบายใจขึ้น แต่จินฮวานก็ยังคงทำหน้าเศร้า แววตาแบบนั้น.. ทำให้เขารู้สึกไม่ดีไปด้วย ขนาดตัวเองทิ้งจินฮวานไว้แบบนั้นอีกคนยังไม่โกรธเลย แล้วเขาจะโกรธอีกคนลงได้ยังไงล่ะ ถึงแม้เมื่อวานจะโกรธก็เถอะ..

 

 

แล้ว.. ยังปวดหัวอยู่หรือเปล่าครับ เปลี่ยนเรื่องคงดีที่สุด..

ก็..นิดหน่อยนะ

ไปโรงพยาบาลไหม

 

ไม่เอาอะ

 

แต่พี่ต้องกินยานะ ร่างสูงพยายามคะยั้นคะยอ เกลี้ยกล่อมให้อีกคนไปหาหมอให้ได้ เพราะความเป็นห่วงล่ะนะ

 

 

           แต่สุดท้ายจินฮวานก็..

 

 

ไม่เอา ไม่อยากไป

อย่างอแงสิครับ

           จินฮวานดันตัวฮันบินออกและกำลังจะพลิกตัวไปอีกฝั่ง หันหน้าหลบฮันบิน แต่ก็แขนแกร่งดึงเอาไว้ก่อน ทำให้คนในอ้อมแขนดิ้นดุ้กดิ้ก ทำหน้ายู่ด้วยความงอน

 

 

ไม่ไป ไม่อยากไป เบื่อโรงพยาบาล

แล้วพี่จะหายได้ไง เป็นโรคประจำตัวด้วยไม่ใช่หรอ

 

รู้ได้ไง +  +

 

ก็.. ผมเก็บยาของพี่ได้ ฮันบินสารภาพมาแต่โดยดี..

อ๋อ.. ก็ว่าทำไมหาไม่เจอ

 

 

ไปให้หมอตรวจหน่อยนะ ผมจะได้สบายใจ

ไม่เอา จินฮวานปฏิเสธเสียงนิ่งๆก่อนจะพลิกตัวหันไปอีกทาง ฮันบินเลยดึงกลับมาให้มองหน้าเขาเหมือนเดิม

 

           ร่างคนสองคนยังคงนอนอยู่บนเตียงยังไม่มีใครลุกเลย.. ระยะห่างความสัมพันธ์ของเขาค่อยๆดีขึ้นเรื่อยๆ จากตอนแรกที่ดูจะไม่ชอบหน้ากันทั้งคู่แต่ตอนนี้.. เริ่มสนิทกันแล้วล่ะ สนิทจนจินฮวานเริ่มแสดงความดื้อ ความเป็นตัวของตัวเองออกมาให้อีกคนได้ปวดหัว

 

 

อย่าดื้อสิ

ไม่เอา ไม่ไป

พี่ครับ ฮันบินใช้ความใจเย็นบวกกับเสียงอ้อนๆ..

           มีไม่กี่คนนะที่ทำให้เขาทนง้อขนาดนี้ ปกติเขาใจร้อนจะตายไป คงจะมีแค่แม่กับฮันบยอลมั้ง

 

 

ไม่ไป จะนอนแล้ว นายออกไปเลย

ทีงี้มาไล่ผมนะ

ง่วงจัง ฮ้าว ร่างเล็กแกล้งอ้าปากกว้าง กระชับผ้าห่มขึ้นกระชับตัวเอง..

 

 

งั้นผมให้เวลานอนครึ่งชั่วโมง ผมอาบน้ำเสร็จเราจะได้ไปโรงพยาบาลกัน

 

 

..

           ฮันบินมองร่างเล็กที่ทำท่าหลับตาแกล้งหลับเพราะไม่อยากไปโรงพยาบาล เหมือนฮันบยอลตอนเด็กๆไม่มีผิด อ๋า..ไม่บอกนึกว่าอยู่ประถมนะ ตัวเล็กๆหน้าใสๆมึนๆอึนๆ.. แล้วยังชอบทำตัวดื้อเป็นเด็กๆอีก

 

 

ผมให้แค่ครึ่งชั่วโมงนะตัวเล็ก

ใครตัวเล็ก!” จินฮวานเบิกตากว้างมองฮันบินอย่างเอาเรื่อง..

อ่าวนึกว่าหลับแล้ว

 

 

ก็จะหลับแล้วแต่นายพูดมาก

           จินฮวานขยับตัวออกจากอ้อมกอดของอีกคนที่เพิ่งดึงเขาไปแนบตัวเมื่อสักครู่ ก่อนจะหันหน้าไปทางอื่นเป็นเชิงไล่อีกคนทางอ้อม

 

 

ถ้าผมพูดมากงั้นก็ช่วยไปโรงพยาบาลกับผมด้วยนะครับ

 

 

Zzz           

 

 

           หึ เด็กจริงๆพี่จินฮวาน..

 

           ฮันบินที่อาบน้ำแต่งตัว เตรียมของเสร็จแล้ว ก็เดินไปหาร่างเล็กเพื่อที่จะทำในสิ่งที่เขาตั้งใจไว้ ..ไปโรงพยาบาล.. แต่พอยืนมาหยุดอยู่ที่เตียงก็เห็นร่างเล็กกำลังนอนหลับอย่างสบาย ทำให้เขาไม่กล้าปลุกขึ้นมาซะแล้วสิ..

 

 

พี่จินฮวาน..

 

Zzz

 

 “ตัวเล็ก

นี่.. แกล้งผมหรือเปล่าฮันบินลากเสียงยาวแต่เหมือนอีกคนจะยัง..หลับสนิท

 

 

ไม่ต้องมาแกล้งหลับเลยนะ

           ฮันบินพยายามปลุกคนขี้เซาที่หลับเป็นตายอยู่.. แต่ผลก็ออกมาเหมือนเดิม..สงสัยหลับจริงๆแฮะ

 

 

           ฮันบินก็ไม่รู้จะทำยังไงกับความเด็กของคนตรงหน้าดี ตัวเล็กแถมนิสัยยังเหมือนเด็กอีก นี่อยู่คนเดียวมาได้ยังไง ซุ่มซ่ามขนาดนี้.. ส่วน  คนตัวเล็กที่นอนหลับไม่รู้ไม่ชี้ ตอนแรกเขาก็แค่จะแกล้งหลับ เพราะไม่อยากไปโรงพยาบาล แต่ก็เผลอหลับไปจริงๆซะได้ ฮันบินนั่งลงบนเตียง โน้มตัวไปหาจินฮวานพร้อมใช้มือปัดผมที่ปิดตาอีกคนเบาๆ ก่อนจะยิ้มออกมา..

 

ผมยอมแล้ว ไม่ไปก็ไม่ไป

 

           ร่างสูงเหลือบไปมองนาฬิกา 12.11น. เที่ยงแล้ว เขาเองก็หิวซะด้วยสิ ฮันบินขยับตัวเองมาอยู่ที่ห้องครัว กะจะทำข้าวต้มให้จินฮวานแล้วก็ตัวเองด้วย ที่ทำให้จินฮวานเพราะว่าเขาเป็นคนที่ทำให้ตัวเล็กป่วยก็แค่นั้นเอง.. ร่างสูงเปิดตู้เย็นก่อนจะเห็นว่า วัตถุดิบของเขามีแค่หมูกับข้าว.. ไม่มีอะไรเลย

 

           ร่างสูงของฮันบินตัดสินใจโทรหาน้องสาวสุดแสบ รอไม่นานนักฮันบยอลก็รับสาย

 

ฮันบยอล

(คะพี่ฮันบิน)

เลิกเรียนแล้วแวะมาร์ทซื้อวัตถุดิบมาไว้เผื่อทำอาหารด้วยนะ

 

(อ๋อได้ค่ะ พี่ฮันบินทำอะไรให้พี่ตัวเล็กกินด้วยนะ)

 

ไม่เห็นมีอะไรเลย.. ในตู้เย็นมีแต่ข้าวกับหมู

(อ๋อ อันนั้นฮันบยอลเตรียมไว้เอง กะจะทำให้พี่ตัวเล็ก แต่พี่ฮันบินก็ทำไปเลย เพราะฮันบยอลคงกลับช้าอะ ฮันบยอลเขียนสูตรแปะไว้อยู่ตรงเตาแก๊สน่ะ พี่ฮันบินเห็นไหม)

 

อ๋อโอเค พี่เห็นละ ตั้งใจเรียนนะเรา

 

(ค่าพี่ชาย แล้วอย่าลืมทำให้พี่ตัวเล็กนะ)

รู้แล้วน่า

 

           พอรับสารจากน้องสาวตัวดี ฮันบินก็ใช้เวลานานพอสมควรในการทำอาหารให้คนป่วยและตัวเองเมื่อทำเสร็จร่างสูงก็เดินถือถาดข้าวต้มที่เพิ่งทำเสร็จเข้ามาในห้องนอน.. คนตัวเล็กยังคงหลับอยู่ แต่เขาจะปลุกล่ะนะ..

 

 

พี่จินฮวาน..

 

Zzz

 

เลิกขี้เซาสิตื่นได้แล้ว ไม่หิวหรือไง

หิวสิ.. จินฮวานเปิดตาขึ้นมาพร้อมยู่หน้านิดๆ

 

หิวจะตายอยู่แล้ว..

 

เพิ่งรู้ว่าแกล้งหลับเก่ง

ตื่นตอนนายมาเรียกนั่นแหละ

มากินข้าวก่อนแล้วจะได้กินยา

            ร่างเล็กค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นนั่ง โดยมีฮันบินช่วย

 

 

หื้ม.. ฮันบินกระแอ่มนิดๆ

 

 

นายไม่สบายหรอ ติดไข้จากฉันหรือเปล่า  คนตัวเล็กร้อนลนถามฮันบิน

ไม่เป็นไรหรอก แค่สำลักควันน่ะ

แน่นะ

แน่สิ พี่น่ะกินไปเถอะยิ่งตัวเล็กๆไร้เรี่ยวแรงอยู่.. หรือจะให้ผมป้อน

 

 

ทำไมชอบว่าตัวเล็ก

           หน้าใสเบ้หน้าอย่างเคืองๆ ชอบจังไอตัวเล็กเนี้ย! อย่าให้สูงบ้างเถอะ ชิ

 

 

ก็พี่ตัวเล็กนี่

ยอมให้วันนี้นะไม่มีแรงเถียง จินฮวานทำหน้างอนนิดๆ

..  ฮันบินฉีกยิ้มกว้างก่อนจะตักเข้าต้มเพื่อป้อนอีกคน

 

           เมื่อป้อนข้าวต้มจินฮวานไปแล้วอีกคนก็บอกให้เขากินด้วย ตอนแรกฮันบินก็ปฏิเสธ แต่จินฮวานไม่ยอมยังไงก็จะให้กินให้ได้ ดูสิเขาเลยต้องกินด้วยเลย.. ร่างสูงเดินมาพร้อมถ้วยที่ใส่ยามาประมาน5-6เม็ด พร้อมแก้วน้ำ

 

 

อ่ะ ยา

ยาอะไร

ก็คนป่วยแถวนี้ดื้อไม่ยอมไปโรงพยาบาล ผมเลยต้องซื้อยามาให้

 

ทำไมเยอะจัง ไม่อยากกินเลย

 

ไม่กินก็ไม่หายนะ

           ฮันบินใช้หลังมือแตะไปที่หน้าผากจินฮวาน ตอนนี้อุณหภูมิโอเคแล้วตัวไม่ร้อนเหมือนเมื่อเช้า แต่ก็ยังตัวอุ่นๆอยู่..ร่างเล็กตัวแสบก็นั่งนิ่งๆให้ฮันบินตรวจอุณหภูมิอยู่แบบนั้น เขานึกขึ้นมาได้ว่าอีกคนอาจจะไม่สบายเหมือนกันเลยแตะหลังมือไปที่หน้าผากฮันบิน ทำให้คนร่างสูงตกใจนิดๆ

 

 

ตัวอุ่นๆนะ วันหลังไม่ต้องมาดูแลฉันขนาดนี้ก็ได้ ฉันเป็นจนชินแล้วล่ะ..

ไม่เป็นไรหรอกครับ เป็นบ่อยสิต้องดูแลตัวเอง ไม่ใช่ปล่อยไว้

           ฮันบินพูดขึ้นดุๆ ทำเอาจินฮวานย่นหน้าอีกครั้ง

 

ก็กินยามันน่าเบื่อนี่

ยังไงก็ต้องกินนะ

ไม่อร่อยด้วย

 

 

ดื้อจัง

           จินฮวานยู่หน้างอนนิดๆ หลังจากวันนี้หน้าเขาจะแก่ขึ้นไหมนะมัวแต่ย่นหน้าเพราะความงอน นี่ถ้าหน้ามีรอยตีนกาจะโกรธให้ ชอบว่าดีนัก ก็กินยามาตลอดแล้วอยากจะหยุดกินบ้างไม่ได้หรือไง

 

 

อย่าลืมกินยานะครับ ผมจัดไว้ให้แล้ว กินทุกวันหลังอาหารเช้ากลางวันเย็น อันนี้ยาบำรุงกินก่อนนอน

ผมเขียนกำกับไว้ให้หมดแล้ว พี่ต้องกินด้วยนะ

เหมือนหมอเลย ขี้บ่น

 

จินฮวานรู้สึกแบบที่พูดจริงๆนะ หมอก็ขี้บ่นแบบนี้ล่ะ สั่งโน่นสั่งนี่ ไม่ให้กินโน่นไม่ให้ทำนี่ ต้องกินยาตรงเวลา กินแต่ของจืด

 

 

เบื่อแล้ว

 

พี่ก็เหมือนคนไข้ผมเหมือนกัน ดื้อด้วย

ดื้อที่ไหน

 

ดื้อสิ ดื้อมาก

 

พอ มือเล็กยกขึ้นปิดปากฮันบิน ส่วนอีกคนก็อ้าปากงับเพราะความหมั่นไส้

เอ้อ.. แล้ว..ทำไมฉันมาอยู่ห้องนี้

ห้องผมเอง

 

หะ ห้องนาย? เสียงเล็กเหลอหลา.. กวาดสายตามองไปรอบๆห้อง

อื้ม..

หนะ ไหนบอกว่าไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งไง

 

 

           คนตัวเล็กถามพร้อมก้มหน้ามองต่ำ เขายังจำวันที่ฮันบินตวาดใส่เขาได้ขึ้นใจเลยล่ะ.. เมื่อกี้ลองมองไปรอบๆห้องแล้ว ห้องของฮันบินเป็นสไตล์โมเดิร์นเรียบๆเลยล่ะ แต่มันดูดีนะ เขาชอบไม่รกตา ข้าวของก็ถูกจัดเป็นระเบียบหมอนี่ต้องจ้างแม่บ้านมาแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่เป็นระเบียบขนาดนี้หรอก

 

 

ก็ผมกลัวพี่เป็นอะไรขึ้นมา เลยพามานอนห้องนี้และผมจะได้อยู่ใกล้ๆ

           ฮันบินพูดเสียงเรียบๆ เห็นจินฮวานมองสำรวจรอบห้องก็ไม่ได้ว่าอะไร คงจะสนใจมากสินะ จนลืมเขาที่ยืนหัวโด่อยู่เนี้ย

 

อะอ๋อ

           พอได้ฟังคำตอบของอีกคนทำไมอยู่ๆจินฮวานรู้สึกหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาซะดื้อๆ

 

ขะ ขอบคุณนะ

ครับ

แล้ว.. ต่อไปจะมาใช้ครัวห้องผมก็เข้ามาได้เลยนะ

           ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละครับJ

 

 

ไม่เป็นไรแล้วหรอ

อื้ม ไม่เป็นไรแล้วล่ะ

           ฮันบินเดินไปส่งคนร่างเล็กที่ห้อง เพราะจินฮวานยังไม่หายไข้ เขาเลยบังคับให้อีกคนนอนไปก่อนห้ามทำอะไร มือหนาดึงผ้าห่มให้จินฮวานปิดขาจนมาถึงหน้าอก.. ก่อนจะค่อยๆเคลื่อนตัวเองออกห่างจากเตียง

 

 

ขอบคุณนะ

ไม่เป็นไรครับ ร่างสูงหันกลับมาเพราะเสียงเล็กๆน่ารักของจินฮวานไหนก็หันมาแล้ว ก่อนจะไปฮันบินเลยจัดการเช็คอุณหภูมิในร่างกายจินฮวานอีกรอบ..

 

 

ยังปวดหัวอยู่ไหม

นิดๆน่ะ อยากนอนแล้ว

 

 

งั้นกินยาอีกเม็ดก่อนค่อยนอนนะ

           ฮันบินบอกพร้อมยื่นยากับแก้วน้ำเปล่าให้ แต่จินฮวานไม่ได้ยื่นมือมารับเหมือนทุกครั้ง จะดื้ออีกแล้วสิ..ร่างเล็กหันมองทางอื่นเพราะตั้งใจจะให้อีกคนยอม จะได้ไม่ต้องกินยา

 

 

ยาอีกแล้วหรอ

พี่ต้องกินนะ ฮันบินดึงมือจินฮวานขึ้นมา แล้วก็ยัดยาใส่มืออีกคน

 

 

           ทำให้จินฮวานจำเป็นต้องกินอย่างห้ามไม่ได้..

 

 

กินก็ได้ครับคุณหมอจินฮวานจัดการเอายาเข้าปาก.. ก่อนจะกระดกน้ำตามไป ฮันบินเห็นแบบนั้นก็เป็นอันพอใจ

อื้อ ฮันบินยื่นสิ่งที่อยู่ในมือให้คนตัวเล็ก

 

 

โทรศัพท์? ฉัน?

อื้ม พี่มาร์คเก็บมาให้

อ๋า.. ขอบคุณมากๆนะ

 

แล้วก็..

หือ?

 

ผมเมมเบอร์ผมกับฮันบยอลไว้ให้แล้ว มีอะไรก็โทรมาได้

           ฮันบินพูดขึ้นแต่ไม่ได้มองหน้าอีกคน จินฮวานเห็นฮันบินมีท่าทางแปลกๆก็พอเดาได้ว่าคง.. เขิน แบบนี้เรียกว่าเขินหรือเปล่านะ ไม่รู้สิแต่ตอนนี้จินฮวานว่าตัวเขาเองกำลัง..

 

เขินอยู่นะ

 

อะ อ๋อขอบคุณนะ

ครับ นอนเถอะฮันบินหันไปหยิบถาดแก้วน้ำข้างเตียงแล้วลุกเดินออกมา ไม่ลืมที่จะปิดไฟให้คนตัวเล็กที่ตอนนี้กำลังหลับพริ้มไปแล้ว

 

           ฝันดีนะครับ

 

 

 

           6.50 น.

 

           ร่างของฮันบินที่ผ่านกาลนอนมาเป็นเวลา 9 ชั่วโมงเต็มๆ ค่อยๆลืมตาขึ้นมาตามเสียงนาฬิกาปลุกที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะกดปิดมัน..

 

 

อื้อ..

 

           ปกติเขาไม่ตื่นเช้าขนาดนี้ แต่เขาตั้งใจจะลุกมาทำข้าวเช้าให้ตัวเอง อ่อ..จริงๆก็ทำให้คนป่วยกับน้องสาวกินด้วย ร่างสูงก้าวขาเดินออกจากห้องนอนตัวเอง และตรงไปยังห้องครัว เปิดตู้เย็นหยิบน้ำเปล่า เทลงแก้วเหมือนทุกวันที่ทำตอนตื่นนอน เมื่อปิดตู้เย็นก็พบโพสอิทลายมือน่ารักๆของน้องสาว

 

          ฮันบยอลต้องรีบไปเคลียร์งานส่งอาจารย์ค่ะ ไปก่อนแล้วนะคะ

 

 

อ้ะ.. ฮันบินตะ ตื่นแล้วหรอ ฮันบินที่กำลังเนือยๆอยู่เบิกตากว้าง นี่มัน..ห้องเขาไม่ใช่หรอ แล้วจินฮวานเข้ามาทำไม? ก่อนจะขมวดคิ้วและเริ่มดึงหน้า

 

 

ดะ..เดี๋ยวอย่าเพิ่งโกรธนะ คือเมื่อวานนายบอกฉันว่าให้ฉันใช้ครัวได้ ฉันก็เลยเข้ามาไม่ได้ตั้งใจมารบกวนนะ แต่แค่อยากมาทำ..

 

 

..ผมยังไม่ได้ว่าอะไรเลย คิดมากจัง

           ฮันบินแค่นหัวเราะนิดๆกับท่าทางร้อนลนของจินฮวาน ก่อนจะเดินไปใกล้ๆ ใช้หลังมือแตะไปที่หน้าผากเล็กๆของอีกคน จินฮวานก็ได้แค่ยืนนิ่งมองอีกคนแบบอึ้งๆ แต่รู้สึกดีนะที่มีคนมาทำให้แบบนี้

 

 

ยังไม่หายนี่.. ทำไมไม่นอนพัก

 

..วันนี้ใจดีแฮะ

รู้สึกว่าตัวเองน่าจะป่วยตั้งนานแล้ว เพราะฮันบินจะได้ใจดีแบบนี้ ถ้าหายป่วยแล้วจะทำหน้ายักษ์เหมือนเดิมไหมนะ

 

ก็..ฉันอยากทำอะไรเพื่อตอบแทนนายบ้าง

หืม? คิ้วสวยเลิกขึ้นด้วยความสงสัย.. มองหน้าอีกคนที่กำลังก้มลง

 

           ฮันบินสังเกตว่าอีกคนดูจะกลัวๆกับคำพูดเรียบๆของเขา จริงๆเขาไม่ได้น่ากลัวสักหน่อย ถึงแม้จะชอบ..เย็นชาก็เถอะ

 

 

ก็ที่นายอุส่าห์ดูแลฉันทั้งวันเลย..

ผมทำให้พี่ต้องเป็นแบบนี้ ผมต้องดูแลพี่สิ

ถึงงั้นก็เถอะ..

 

ไปพักเถอะครับ

           มือหนาผลักหลังเล็กให้เดินกลับห้องไป.. ป่วยอยู่ยังจะทำอะไรเกินตัวอีก จินฮวานหันมามองด้วยความไม่เข้าใจ แต่ฮันบินก็ยังไม่ยอม

 

 

ดื้อจริงๆ..

 

แต่ยังไงฉันก็..

พี่ไปนอนพักก่อนเถอะ เดี๋ยวผมทำเอง

หือ?ฮันบินใช้มือและแขนทั้งสองข้างดันตัวจินฮวานให้เดินไปทางห้องนอน..

 

 

งื้ออ แต่ฉันอยากทำให้นี่

วันนี้ไปพักเถอะครับ เดี๋ยวไม่หายนะ

ก็ได้ จินฮวานคนดื้อที่เพิ่งอ้อนออกมาเมื่อสักครู่ ตอนนี้ยอมฮันบินแล้วล่ะ เพราะร่างสูงดูจะใจแข็งมากกว่า

 

 

แล้วไปเรียนไหวไหม

ไหวสิ ดีขึ้นเยอะแล้ว

โอเค งั้นเดี๋ยวผมไปส่งนะ

 

ฮันบินพูดขึ้นยิ้มๆ.. ไม่ลืมที่จะปิดประตูห้องของคนตัวเล็ก รอจนกว่า จินฮวานจะนอนจริงๆถึงจะออกมาหลังจากได้กินอาหารฝีมือฮันบินแล้ว คนร่างสูงก็จัดยาให้เขากินเหมือนเมื่อวาน แต่เป็นยาหลังอาหารตอนเช้า..

 

ทำไมรู้สึกตัวเองเหมือนเป็นคนไข้เลย แล้วฮันบินก็เหมือนคุณหมอ จินฮวานเหมือนได้รู้จักอีกคนมากขึ้น จากเมื่อก่อนที่ทำหน้าโหดทั้งวัน แต่ตอนนี้ได้เห็นอีกมุมนึงของฮันบิน จริงๆแล้วฮันบินก็มีมุมน่ารักๆเหมือนกันนะ

 

 

           เพราะจินฮวานอาการยังไม่หายดี ฮันบินเลยอาสาจะไปส่ง ร่างสูงตัดสินใจจะขับรถตัวเองไป ซึ่งปกติถ้าไปโรงเรียน ฮันบินจะไม่ขับไปเพราะไม่อยากเป็นเป้าสายตาใครน่ะ เขาก็อยู่แค่เกรด10 จะให้ขับรถยนต์ส่วนตัวไปโรงเรียนก็ดูจะเท่ไปหน่อยมั้ง แต่ตอนนี้มันจำเป็นจริงๆก็ต้องขับไปล่ะนะ

 

ไม่ต้องก็ได้ เกรงใจ ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากสักหน่อย

ไม่ได้ เลิกดื้อได้แล้ว ไปกับผมนี่

 

เผด็จการ

           คิดหรอว่าจินฮวานจะยอมแต่โดยดี แต่ก็ต้องยอมแพ้ความใจแข็งของฮันบินจนได้ เมื่อถึงเขตโรงเรียนนักเรียนที่พบเจอก็ต่างมองมาทางรถฮันบินเป็นทางเดียว คนตัวเล็กที่นั่งอยู่เบาะข้างๆคนขับก็ดูจะอึดอัดตามไปด้วย ร่างสูงหักเลี้ยวเข้าโรงเรียนก่อนจะไปยังที่จอดรถของโรงเรียนและหยุดรถลง

 

            ฮันบินใช้แขนแกร่งของตัวเองประคองร่างเล็กลงจากรถพร้อมตั้งใจจะเดินไปส่งคนตัวเล็กที่ห้อง ถึงแม้อีกคนจะไม่อยากให้เขาทำอย่างงั้น เพราะกลัวคนอื่นจะเข้าใจผิดน่ะสิ

 

 

 

พี่ฮันบินของฉัน..

เธอดูนั่นดิพี่ฮันบินอะ มาตึกปี 2 แถมพยุงใครมาด้วยไม่รู้ พี่คนนั้นเป็นใคร!’

แฟนหรอ.. แต่พี่ฮันบินไม่มีแฟนมานานแล้วนะ

 

 

 

 

ฮันบิน.. ส่งแค่นี้ก็พอมั้ง เดี๋ยวฉันเดินไปเอง

            จินฮวานบอกร่างสูงเพราะเขาเริ่มทนไม่ไหวกับสายตาและเสียงซุบซิบตลอดทางที่เดินมา มันอึดอัดน่ะ

 

 

พี่ไม่ต้องสนใจหรอก ทำตัวปกติก็พอ

แต่.. ถึงพูดอย่างงั้นก็เถอะ.. ก็มันไม่ชินนี่ ไม่ได้ตายด้านแบบฮันบินนะ

เชื่อผมสิ

 

 

อะ อื้ม

             ฮันบินเดินมาส่งร่างเล็กถึงห้องพร้อมเดินไปส่งถึงที่โต๊ะ ทำให้เรียกเสียงฮือฮาได้ไม่น้อย ทุกคนในห้องและคนที่ผ่านมาเห็นต่างก็สงสัยกัน รวมถึงยุนฮยองที่มองตาค้างอยู่นั่น..

 

 

อ้าวฮันบิน จินฮวานทำไม..

สวัสดียุนฮยอง จินฮวานทักเพื่อนสนิทที่นั่งข้างๆ

อธิบายหน่อย ฉันว่าฉันงง

 

 

เรื่องมันยาว ขี้เกียจเล่า ฮันบินพูดด้วยเสียงกวนๆแต่ใบหน้ากวนกว่า

           มือเล็กเลยตีเข้าให้ทีนึง.. หน้าคมหันมามองด้วยความงอนL

 

 

เอ่อ.. คือฉันกับฮันบินอยู่ห้องข้างๆกันที่คอนโดน่ะ แล้วฉันไม่สบายนิดหน่อย ฮันบินเลยมาส่ง

อ่อ.. แล้วทำไมเพิ่งมาบอกว่ารู้จักกัน

ก็..แฮะๆ

 

 

เมื่อคนตัวเล็กนั่งลงที่โต๊ะเรียนของตัวเอง ฮันบินก็นั่งยองๆลงข้างๆ หยิบยาที่เตรียมไว้ให้ พร้อมอธิบาย..

 

 

ผมเตรียมยาไว้ให้แล้วนะ อย่าดื้อแล้วกินด้วย

โอเค โหดจัง

งั้นผมไปแล้วนะ

 

ฮันบินลอบยิ้มมุมปากนิดๆ ถ้าไม่สังเกตหลายคนอาจจะไม่เห็นเลยแต่ไม่ใช่สำหรับจินฮวาน ก่อนไปร่างสูงยื่นมือไปแตะที่หน้าผากคนตัวเล็กเพื่อตรวจอุณหภูมิร่างกายอีกรอบ ตัวเริ่มอุ่นๆละ

 

 

เดี๋ยวตอนกลางวันผมมารับละกัน

ไม่เป็นไรมั้ง ฉันไปกับยุนฮยองได้ ใช่มะยุนฮยอง

           จินฮวานหันไปขอความช่วยเหลือจากเพื่อนของตัวเอง..

 

เออ เดี๋ยวฉันพาไปเองนายไม่ต้องถ่อมาถึงนี่หรอก เดี๋ยวจินฮวานตัวเล็กของฉันจะโดนรุมยำเพราะผู้หญิงของนายซะก่อน

ยุนฮยองฮยอง!” ฮันบินหันไปขึ้นเสียงด้วยความเคือง รู้นะว่าเมื่อกี้ประชดกันอะ!

เออๆฉันล้อเล่นน่า

 

 

ไปเถอะฮันบิน ฉันไม่เป็นไรแล้ว

           จินฮวานหันไปไล่ฮันบิน อันที่จริงก็ไม่ได้ไล่นะ แต่จะให้เรียกว่าอะไรดีล่ะ เชิญออก? เอ่อ.. นั่นแหละเอาที่ชอบ

 

 

อื้ม ถ้าไม่ไหวก็ไปนอนพักนะ

รู้แล้วน่า ทำตัวเป็นคุณหมอไปได้

ก็คนไข้แถวนี้ดื้อชะมัด

ไปได้แล้วว..

 

 

ครับๆไปก็ได้

            ฮันบินลุกขึ้นลายุนฮยองนิดๆก่อนจะเดินเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงออกมาจากห้องปี 2 ห้อง A เขาเป็นจุดสนใจของคนรอบข้างจริงๆ แต่ร่างสูงที่ถูกมองจากสายตาคนมากมายก็ดูจะไม่สะทกสะท้านเลยจริงๆ..

 

 

อ่าวฮันบิน มาหาฮันบยอลหรอ

           ขณะที่ฮันบินกำลังจะเดินลงบันไดก็ดันพบใครบางคนโดยบังเอิญ

 

 

 

 

 

100%

 

 

 
 

TALK

อัพเนื่องจากเราหายโกรธฮันบินแล้ว-/-






.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5094 Helenbrabra (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:09
    ครายยย เจอใคร เขิน ฮันบินได้ทีกอดไม่ปล่อยเลยอะ
    #5,094
    0
  2. #4864 BEN.KL (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 16:37
    เจอใครอ่ะะะ มาร์คหรอออ
    #4,864
    0
  3. #4738 SweetLip (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 02:01
    กริ๊ดดด ทำไมบินน่ารักกก เริ่มชอบพี่จอนแล้วอ่ะดิ กิ๊วววๆๆๆ
    #4,738
    0
  4. #4681 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 16:41
    ห่านนนนนนนไม่นึกว่านายจะละมุนได้ขนาดนี้ อร๊ายยยย
    #4,681
    0
  5. #4649 JmEXcy.61 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 13:45
    ฮันบินเอาความละมุนแยบนี้มาจากไหน เขินนนน

    ละใครที่ทักฮันบิน ?
    #4,649
    0
  6. #4323 YuiLuk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 18:42
    เขินอ่าาาาา ฮันบินดูแลอย่างดีเลยย อบอุ่นหล่อน่ารัก จินฮวานก็ดื้อน่ารัก เขินแทนจินฮวานอ่าาาดูดิฮันบินขับรถแถมดูแลเตือน แบบโอ้ยยย เขิน น่ารักมากกกกก 
    #4,323
    0
  7. #3974 Pororomoji BD (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 23:05
    ตอนนี้คือฮันบินอบอุ่นจังเลยยยย เหมือนจะใจร้ายแต่จริงๆคือเป็นห่วงเอาใจใส่ตลอดดดดด ><
    #3,974
    0
  8. #3930 사랑해♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 22:31
    ฮรืออออออออออออออออออออออออออออ เขินฮันบินไม่ไหวแล้วอกแม่จะแตกตาย ;--;
    พี่มาร์คนี่จะจีบจินฮวานเหรอ โอ้ยปล่อยให้บีจินเขาฟินกันไปแล้วมาหาเราแทนเถอะจะอ้าแขนรอเลย5555555555
    #3,930
    0
  9. #3599 เมียหลวงกีกวัง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:08
    คือฉันแบบงงความสัมพันธ์ของพวกแกเว้ย ฮันบินกะจินไม่ใช่แฟนกัน แต่พวกแกนอนกอดกันบนเตียงตอนตื่นนอนแล้วงี้ แกคิดอะไรกันอยู่ใช่ไหม 5555555 บินมันน่ารักขึ้นมาก มีรูมเมทแบบนี้รักตายเลย ว่าแต่มัคคึแกมาหาจินทำไม ไปหาแบมแบมนู่น #ฉันนี่ชิปมาร์คแบมค่ะ 5555555
    #3,599
    0
  10. #3407 ZiGn Phupanthong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:29
    พี่มาร์คคคค >\< ชอบมาทำให้หวั่นไหว ไม่ใช่จินฮวานหวั่นไหวนะ ฉันเอง 555
    #3,407
    0
  11. #3153 RISE (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:44
    โอ้ยยยยยยยฮันบินจินฮวานนนน ฟินจัดมากค่าาาา >< 


    พี่มาร์ค! อย่า แย่ง !!!!!
    #3,153
    0
  12. #2820 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มกราคม 2558 / 00:05
    บินแกมารัเราเป็นคนไข้เพิ่มอีกสักคนมั้ย อ่อนโยนสุดดดๆๆ
    พี่มาร์คคคอย่าแย่งกันๆนะ เดี๋ยวแบมเสียใจนะพี่มาร์ค
    #2,820
    0
  13. #2697 `Chocomallow* (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 21:23
    งืออออ อยากเป็นคนไข้ของฮันบินอ่า><
    #2,697
    0
  14. #2667 Kimminked007 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 22:52
    อ๊ากกกกก ฟินง่าาา กัดหมอนพรุนหมดแล้วเนี้ย(เวอร์555) 
    #2,667
    0
  15. #2597 krittika (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 19:05
    งื้อออ ฮันบินนน อยากได้เเบบนี้บ้างน่ารักกก ><
    #2,597
    0
  16. #2585 ฮุนตัลอิสเรียล <3 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 มกราคม 2558 / 09:37
    พี่มาร์คต้องงานเข้าแน่ๆ555555
    #2,585
    0
  17. #2525 Fnre Vk (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 15:53
    บินโคตรอ่อนโยนอ๊าาาาา >\\< พี่มาร์คห้ามยุ่งกับพี่จินนะ!!!
    #2,525
    0
  18. #2339 muyming (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2557 / 00:34
    ฮันบินของช้านนน จะเลิกเป็นมนุษย์ตายด้านแล้ววว ใช่มั๊ย
    #2,339
    0
  19. #2298 Absolute_1a (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 15:51
    กรี้ดดดด แกกกกกโครตหวานนนน >[]<~~~
    #2,298
    0
  20. #2289 MindGmini (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2557 / 14:32
    พี่มาร์ค!!! ตัวเล็กบินใช้ได้คนเดียวเว้ยยย พี่มาร์คห้าม
    #2,289
    0
  21. #2214 JJJ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 02:00
    หมอคะะะะอยากเปนคนไข้ในสังกัดบ้างค่ะ55555

    พี่มัคมาแล้ววววโอ้เยยยยยยรอเลยยยย พี่มัคจีบเลยข่ะจีบเลยยยยย อิ้อิ้อิ้
    #2,214
    0
  22. #2139 _HelloKitty (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 19:45
    ฮันบินเทคแคร์เว่อร์
    #2,139
    0
  23. #2134 KimHeeBum (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2557 / 18:33
    แหมๆๆ ฮันบินทำตัวละมุนเหลือเกินลูกกก
    #2,134
    0
  24. #2015 ;viewweiv (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2557 / 22:43
    ฟินค่ะ /- ตั้งแต่อ่านตอนแรกจนถึงตอนนี้นี่มีทั้งฟินทั้งหน่วง5555555
    #2,015
    0
  25. #1931 I Am XingMi (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2557 / 18:35
    ฮันบินดูแลพี่จินได้น่ารักมากกกกกกกกก ส่วนพี่จินก็ดื้อจริงๆเลยกับการกินยา // พี่มาร์ค~~~~ มาหาพี่จินทำไมหว่าาาา?!
    #1,931
    0