{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 6 : ϟ TRACK 5 / +2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,372
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 27 ครั้ง
    13 มี.ค. 58

.






*รีไรท์ให้เหมือนในรวมเล่ม

 

track5

 

 
 

            แสงแดดที่ส่องลอดมาทางหน้าต่างทำให้รู้ว่าเวลานี้เป็นเวลาที่เขาควรจะตื่นได้แล้ว จินฮวานใช้มือเล็กๆทั้งสองข้างของตัวเองยันกายลุกออกมาจากที่นอน ก่อนจะตรงไปที่ห้องน้ำเพื่อจัดการกับตัวเองให้เรียบร้อย เขาทำทุกอย่างแบบไม่ต้องรีบร้อนเพราะวันนี้เป็นวันเสาร์ ใช่วันหยุดยังไงล่ะ


            ตั้งแต่เข้าไปห้องฮันบินวันนั้นก็อาทิตย์กว่าๆแล้ว จินฮวานก็ได้เข้าไปคุยกับฮันบยอลบ้าง แต่ส่วนใหญ่ฮันบยอลจะเข้ามาคุยกับเขามากกว่า ส่วนฮันบินน่ะหรอ ปล่อยไปเถอะ ชอบจังไอทำหน้ายักษ์ใส่เนี่ย ก็ยอมรับนะว่าทำแล้วเท่ แต่เมื่อยแทนร่างเล็กเดินเอาผ้าเช็ดผมที่เพิ่งสระออกมานั่งบนโซฟาตัวใหญ่ในห้องตัวเอง

 

 

           ..แอ้ดด


"พี่ตัวเล็กกกกกกก~"  เสียงหวานของน้องสาวผมยาวร่างเล็กที่เพิ่งเปิดประตูเชื่อมจากห้องของตัวเองมาที่ห้องเขา ทำให้ร่างเล็กที่นั่งอยู่หันไปมองทางต้นเสียงพร้อมทั้งยิ้มออกมา

 


"ว่าไงฮันบยอล"

ไปซื้อของแล้วมาทำอาหารกันนะ ฮันบยอลอยากกินอาหารฝีมือพี่ชายตัวเล็กที่สุดเลย

 

 

ฮ่ะๆ ขนาดนั้นเลย ได้สิพี่กำลังว่างๆพอดี

 จินฮวานยิ้มแป้นกับความน่ารักของฮันบยอล

 

 

เย้ๆ ตกลงแล้วนะ งั้นไปกันฮันบยอลส่ายตัวดิ๊กๆด้วยความดีใจก่อนจะวิ่งไปเปิดประตูเพื่อหยิบของในห้องของตัวเอง

 

 

พี่ฮันบินนนนนนนน

 

 

            ..ปัง

 

            ประตูเชื่อมที่ฮันบยอลเปิดมาห้องจินฮวานได้ถูกปิดลงโดยน้องสาวร่างเล็ก แต่เมื่อกี้เหมือนจินฮวานจะได้ยินเสียงอะไรๆ ฮันบินๆ นะ..อย่าบอกนะว่าหมอนั่นไปด้วย อึดอัดตาย

 

 

ก๊อก ก๊อก

 

            คราวนี้เป็นเสียงเคาะประตูจากหน้าห้องของเขา จินฮวานรีบเดินไปเปิดพร้อมริมฝีปากยกยิ้มขึ้นจนแก้มปริ

 

 

 “ไปกันพี่ตัวเล็ก

 

            ..โอ้ยย

 

 “ซุ่มซ่าม” ฮันบินบ่นขึ้นนิดๆก่อนจะปล่อยมือที่พยุงคนร่างเล็กอยู่

ใครใช้ให้นายมายืนหน้าประตูล่ะ

 

 

-  - ฮันบินยักไหล่นิดๆเป็นเชิงไม่สนใจ..

 

 

            ระหว่างทางที่นั่งรถมา ฮันบยอลให้เขานั่งข้างๆคนขับซึ่งคนขับก็คือฮันบิน ..อึดอัด.. ดีนะที่ฮันบยอลช่างพูดชวนคุยตลอดทาง ฮันบินก็หันไปหยอกกับน้องสาวบ้าง แต่ไม่สนใจคนตัวเล็กที่นั่งข้างๆอย่างจินฮวานเลย เหอะๆ 

 

 

 

            ณ ห้างในย่านกังนัม

 

อย่างแรกต้องซื้อวัตถุดิบก่อน

เราอยากกินอะไรล่ะยัยตัวดี” จินฮวานหันไปถามฮันบยอลพร้อมเอามือยีหัว น้องสาวตัวเล็กอย่างเอ็นดู แต่มีมือหนาของอีกคนมาปัดพร้อมเอามือของตัวเองขึ้นครอบครองหัวน้องสาว

 

 

            ขี้หวงจริง ไม่ได้จะจีบฮันบยอลซะหน่อย ตาทึ่มนี่

 

 

อะไรก็ได้ ฮันบยอลกินได้หมด

อ๋า โอเคงั้นไปซื้อของกัน จินฮวานเดินนำหน้าน้องตัวเล็กไป แต่ก็โดนรั้งไว้นิดๆ ทำให้หน้าใสต้องหันหลังกลับมา..

พี่ฮันบินจะไปด้วยเปล่า หรือจะขึ้นไปหาอะไรอ่านเหมือนปกติ

 

ไปด้วยก็ได้

 

คำตอบของฮันบินทำให้ฮันบยอลยิ้มจนแก้มปริ ศอกเล็กสะกิดไปที่ข้างตัวจินฮวาน หน้าใสทำหน้าเป็นอันว่ารู้กันแล้วก็หัวเราะกันอยู่สองคน 

 

 

วันนี้ไม่ปกตินะ

 

พูดมาก ไปได้ละ” ฮันบินเอามือจิ้มไปที่หัวของน้องสาว

 

 

ก่อนจะเดินไปแผนกวัตถุดิบ

 

แฮม เบค่อน ไส้กรอกด้วย ชีสสสสสส

หยิบเยอะระวังกินไม่หมดล่ะ” จินฮวานเตือนน้องสาวตัวเล็กที่เอาแต่หยิบๆ

พี่ตัวเล็กจะได้ทำหลายๆวันไง อยากกินทุกวันเลย

 

 

แบบนั้นพี่ก็แย่สิ” 

จินฮวานขำกับความขี้อ้อนของฮันบยอล น่ารักจริงๆ ร่าเริงตลอดเวลาไม่เหมือน..

 

 

โถถถ ทีเมื่อก่อนยังทำให้น้องชายกินได้ทุกวันเลย

จุนฮเวน่ะหรอ คือจริงๆก็ไม่เชิงน้องอะนะ

 

 

หมายความว่าไงคะแฟน? แฟนใช่ไหมล่า

 

 

อ๋า..”   ฮันบินที่ได้ยินประโยคของคนสองคนก็รู้สึก อยากจะเดินออกไปจากตรงนี้แต่ฮันบยอลน่ะสิ ยื้อไว้จนต้องกลับมาเข็นรถเข็นตามเดิม

 

 

ก็แฟนนั่นแหละ
           จินฮวานยกมือขึ้นเกาท้ายทอยแก้เขิน พร้อมยิ้มแบบอายๆออกมา ฮันบยอลนี่รู้ดีจริงๆเลยนะ

 

 

หูยยย ใครกันน้าที่เป็นผู้โชคดีคนนั้น อยากเห็นหน้าจัง

ก็แค่เด็กกวนๆคนนึงน่ะ กวนได้ทั้งวันเลย

พูดแบบนี้แสดงว่าคบกันนาน

 

 

ก็3ปีกว่าได้มั้ง พี่ไม่เคยนับน่ะ

 

หูยยยย ฮันบยอลว่านานนะ ต้องหล่อเหมือนพี่ฮันบินแน่เลย
          คนร่างสูงที่เหมือนได้ยินชื่อตัวเองอยู่ในประโยคยังทำเป็นไม่สนใจ แต่หูของเขาเหมือนจะตั้งใจฟังทุกคำพูด

 

 

อ๋า..” จินฮวานหันไปมองหน้าคนหน้านิ่งสักพักก่อนจะตอบออกมา

พี่ว่า.. ฮันบินหล่อกว่านะ

นั่นไง ไม่มีใครหล่อไปกว่าพี่ฮันบินอีกแล้วล่ะ ใช่ไหมล่า

            ฮันบยอลเดินไปดึงแขนพี่ชายตัวเองก่อนจะใช้แก้มซบไปกับผิวเสื้อสเว็ตเตอร์แขนยาว

 

 

แต่ฮันบินชอบทำหน้ายักษ์อะจินฮวานหันไปกระซิบฮันบยอลอย่างชอบใจ เสียงคุกคิกดังขึ้นจากคนสองคน ก่อนที่ฮันบินจะหันมาทำหน้างอใส่

 

 

โอ๋พี่ฮันบิน ขี้งอนจังล้อเล่นน่า

            จินฮวานหัวเราะด้วยความขำ ขี้งอนจริงๆนั่นแหละ

 

 

เอ้อพี่ฮันบิน พี่ตัวเล็กฮันบยอลต้องไปเอางานข้างล่างอะ พี่ฮันบินอยู่เป็นเพื่อนพี่จินฮวานไปก่อนนะเดี๋ยวฮันบยอลมา

เห้ ยัยบ๊อง เดี๋ยวสิ

 

 

เดี๋ยวววมา

 

 

เอ้า คิดจะไปก็ไปฮันบินตะโกนตามหลังไปแต่ฮันบยอลก็วิ่งจู๊ดไปไกลแล้ว ตอนนี้ก็คงเหลือแค่เขากับจินฮวานล่ะนะ ทำไมรู้สึกเหมือนความอึดอัดกำลังลอยเข้ามา..

เอ่อ.. นายอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม

ก็ไม่นะ แล้วแต่พี่เถอะ

 

อ่าได้

            จินฮวานยังคงเลือกของเพื่อเอาไปเก็บไว้ในตู้เย็นห้องฮันบิน เพราะฮันบยอลน่ะสิ บอกว่าให้เขาทำกับข้าวให้กินทุกเช้า ไม่งั้นจะงอน จะทำไงได้นะ แต่เขาก็ไม่ขัดอะไรอยู่แล้วเพราะปกติก็ทำ..

 

 

กินอันนี้ดีไหมจุนฮเ... เอ่อฮันบิน

            ฮันบินที่เมื่อกี้กำลังสนใจคนตัวเล็กอยู่ แต่ตอนนี้กลับขึ้นสีหน้าเพราะความผิดพลาดของอีกคน ทำให้จินฮวานชักจะกลัวขึ้นมาแล้วสิ ไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ

 

 

ขะ ขอโทษนะเมื่อกี้..

ไม่เป็นไร

นายอยากกินไหม อร่อยนะ” จินฮวานพยายามทำลายบรรยากาศที่น่าอึดอัดนี่แต่เหมือนมันจะไม่ได้ผลเพราะคนร่างสูงยังคงทำหน้าเครียด

 

..นี่คิดมากหรือเปล่า ไม่ได้ตั้งใจนะ

 

 

พี่จะซื้ออะไรก็ซื้อเถอะครับ ไม่ต้องมาสนใจผมหรอก

อะ อื้ม

ร่างเล็กยังคงเลือกของไปเรื่อยๆพร้อมหันมามองฮันบินเป็นพักๆร่างสูงไม่สนใจเขา ก็แค่เข็นรถเข็นตามมาเท่านั้น  ..ไม่น่าเลย

 

 

อ้ะ อันนี้น่ากินมากเลยเนอะจุ.. ฮันบิน

 

 

            แต่จินฮวานดันพูดอะไรที่มันผิดออกมาอีกแล้ว อยากจะตบปากตัวเองจริงๆ นั่นคือสิ่งที่ร่างเล็กคิด ..ต้องโกรธมากแน่ๆ.. เมื่อหันกลับไปหาฮันบิน ร่างสูงของอีกคนก็กำลังเดินกลับไปอีกทาง.. ตรงไปประตูทางออก

 

ฮะ ฮันบินเดี๋ยวสิ จะไปไหนน่ะ

 

 

ฮันบิน

 

ร่างของร่างสูงที่ค่อยๆหายไปจากสายตาเรื่อยๆ ขาเรียวพยายามก้าวอย่างไวเพื่อที่จะตามอีกคนไป แต่กวาดสายตาไป มองไปมุมไหนก็มองไม่เห็นร่างสูงๆของอีกคนแล้ว..

 

จะทิ้งกันแบบนี้เลยหรอ

 

ละ แล้วต้องไปจ่ายเงินตรงไหน

 

            คนตัวเล็กที่ถูกทิ้ง อีกทั้งตัวเองยังไม่รู้ทางเพราะยังไม่คุ้นทางเท่าไหร่ เขาไม่เคยมาอยู่แถวนี้มาก่อนนี่นา เพิ่งย้ายมาเองนะ แต่ยังไงจินฮวานก็ต้องกลับคอนโดให้ได้ ร่างเล็กค่อยๆลากรถเข็นที่มีของอยู่เต็มรถไปหมด เดินอย่างช้าๆถามทางคนรอบข้างไปเรื่อยๆจนถึงแคชเชียร์ จัดการจ่ายเงินด้วยบัตรเครดิตตัวเองเรียบร้อย..

 

            นี่เขาต้องแบกของ 5-6 ถุงกลับคอนโดคนเดียวหรอ? แล้วแต่ละถุงก็หนักด้วย เฮ้อ..ผิดเองแหละไม่น่าเลย ร่างเล็กเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง เพื่อหาโทรศัพท์ นิ้วเล็กจิ้มไปที่เมนูรายชื่อ เผื่อจะมีใครที่พอช่วยเขาได้บ้าง

 

 

แม่..

เยซอนนูน่า

แฟนพี่จินฮวาน

 

 

            ร่างเล็กยิ้มนิดๆกับชื่อที่ปรากฏในโทรศัพท์จุนฮเวเป็นคนตั้งให้เขาเองเลยแหละ หมอนั่นเอาไปตั้งตอนไหนก็ไม่รู้พอเปิดมาดูอีกทีก็เมมไว้เรียบร้อยแล้ว ติ๊งต๊องจริงๆ แต่ตอนนี้คงไม่ใช่ที่เวลาจะมาขำสินะ.. ร่างเล็กใช้นิ้วเรียวเลื่อนรายชื่อดูเรื่อยๆ

 

 

พี่หมอซึงฮุน

พ่อ..

แทฮยอน

พี่จินอู’ 

คุณหมอคริส

คุณหมอซึงรี

คุณหมอซูยอน

 

 

            แต่เมื่อไล่ดูรายชื่อในโทรศัพท์ทั้งหมดแล้ว ก็เหมือนจะไม่มีเบอร์ไหนเลยที่เขาจะสามารถโทรไปได้ แม่กับพี่เยซอนก็อยู่เชจู พ่อก็.. ไม่ได้ติดต่อกันมาตั้งนานจะให้โทรไปแล้วบอกเรื่องแค่นี้น่ะหรอ ไม่เอาอะ ถ้าแม่รู้ต้องงอนแน่ๆเลย คุณหมอที่เขาสนิทก็อยู่ที่อเมริกากันหมด จุนฮเวก็.. คงอยู่ที่ไหนสักที่ ที่เขาไม่รู้ พวกพี่ๆก็คงจะยุ่งกัน เพื่อนสนิทอย่างแทฮยอนก็คงจะไม่รู้ทางในย่านนี้

 

 

           ..ทำยังไงดีคิมจินฮวาน

 

 

            ร่างเล็กยืนแบกของที่หนัก รุงรัง เยอะด้วย อีกทั้งยังกำลังสับสนกับทางตรงหน้า เขาเดินไปเรื่อยๆพร้อมกับถามทางคนรอบข้างไปจนขาเริ่มล้า จินฮวานเดินแบบนี้มาเกือบชั่วโมงแล้ว บนถนนที่มีผู้คนเดินกันวุ่นวายไปหมด รถเต็มช่องทางวิ่ง ดูแล้วมันดูวุ่นวายไม่ชอบเลย ในที่สุดร่างเล็กก็เดินมาหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์ที่ไหนสักที่ แค่ต้องการพักเหนื่อยเท่านั้นเอง

 

            ตอนนี้มือเล็กทั้งสองข้างเป็นรอยจ้ำแดงๆเต็มไปหมด เพราะหิ้วถุงหนักๆนี่เดินมาประมาณ4ป้ายรถเมล์ได้ แต่จินฮวานก็ยังไม่เจอรถประจำทางสีเขียวที่วิ่งผ่านหน้าคอนโดเขาสักที ขาเล็กเลยเดินตามทางมาเรื่อยๆเผื่อจะเจอแต่เหมือนความพยายามของเขาจะสูญเปล่า เพราะถนนสายนี้ ต้องขึ้นรถประทางสีเหลืองไปต่อที่แยกหน้าแล้วค่อยขึ้นรถสีเขียว แต่จินฮวาน..ไม่รู้

 

เฮ้อ..ร่างเล็กที่นั่งหอบๆสักพัก มือเล็กกำแน่นทุบไปที่ขาทั้งสองข้างของตัวเอง แต่ก็มีคนอายุคราวลุงมานั่งข้างๆ ร่างเล็กเลยขยับตัวเองออกห่างนิดๆ

 

 

ว่าไงพ่อหนุ่ม ไปกับลุงไหมจ้ะ

อะ..เอ่อไม่เป็นไรครับ” คนตัวเล็กค่อยๆเขยิบหนี แต่เหมือนลุงแปลกหน้าจะนั่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ไปเถอะ ไปกับลุงสบายนะ

 

 

ไม่เป็นไรครับ”                   

  

            ร่างเล็กกำลังจะลุกขึ้นเพื่อเดินต่อ แต่ด้วยความอ่อนล้าที่สะสมมาของเขา ทำให้เกิดอาการหน้ามืด.. แล้วตาลุงเฒ่านั่นก็รับเอาไว้ แขนใหญ่กวาดมาโอบเอวเล็กอย่างถือวิสาสะ พร้อมกระชับแน่น

 

 

 

            HANBIN SIDE

 

เหอะ ตลกมากปะ ฉันชื่อจุนๆหรือไง

อยู่กับคนอื่นแต่เรียกชื่อแฟนเก่า

 

 

ฉุนชะมัด

ฮันบินที่กำลังขับรถสปอร์ตสีดำมุ่งไปที่คอนโด จริงๆเขาขับวนอยู่รอบห้างประมาน 3 รอบก่อนจะตัดสินใจมุ่งไปที่คอนโด ไอที่ขับวนไม่ใช่อะไลนะ แค่ระบายอารมณ์น่ะ เพราะอารมณ์ของเขาตอนนี้กำลังฉุนสุดๆ

 

 

            หน้าห้อง 206

มือหนากดรหัสผ่านหน้าประตู ‘1022’ ก่อนจะเปิดเข้าไปอย่างเพลียๆ..

 

อ้าวพี่ฮันบิน กลับมาแล้วหรอ

            ฮันบยอลที่หนีกลับมาก่อนเพราะอยากให้พี่ชายของตัวเองกับพี่ชายตัวเล็กได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกัน เผื่อพี่ฮันบินจะสนิทกับพี่จินฮวานได้บ้าง หัวเล็กเอียง ชะเง้อมองหาพี่ชายตัวเล็กข้างห้อง แต่..

 

 

อ้าวแล้วพี่ตัวเล็กอะ ไม่ได้กลับมาด้วยหรอหาไม่เจอ.. ฮันบยอลเอ่ยถามพี่ชายตัวเองด้วยใบหน้างอนๆ

เปล่านิ่ เดี๋ยวก็คงกลับมาแหละมั้ง

ยะ อย่าบอกนะว่าพี่ฮันบินทิ้งที่ตัวเล็กไว้ที่ห้างอะ..

 

 

..ก็ไม่เชิง แค่กลับมาก่อน

            ฮันบินทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาตัวใหญ่ ก่อนจะค่อยๆหลับตาทั้งสองข้างลงด้วยความเพลีย

 

พี่ฮันบินทำไมทำแบบนี้

“?”

พี่ตัวเล็กบอกฮันบยอลว่าเพิ่งย้ายมายังไม่คุ้นทาง ไปได้แค่โรงเรียนกับมินิมาร์ทใกล้ๆข้างล่าง

พี่ตัวเล็กเพิ่งย้ายมาจากอเมริกา

 

 

 “แล้ว?”

 

 

 “ก็หลงไงคะ ป่านนี้คงจะหลงแล้ว คนไม่รู้ทางปล่อยให้อยู่คนเดียวได้ยังไง พี่ฮันบินแย่ที่สุด! ”

 “..

 

            ฮันบินที่เงียบมานานเริ่มรู้สึกจะเป็นกังวลขึ้นมาแล้ว ถ้าเป็นแบบที่ฮันบยอลบอกล่ะก็.. ร่างสูงเริ่มแสดงออกถึงสีหน้าเป็นกังวล คิ้วสวยทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน มือใหญ่ยกขึ้นกุมหัว สมองที่โล่งๆเมื่อสักครู่ ตอนนี้กำลังใช้ความคิดว่าจะทำยังไงดี ไม่น่าเลย..

 

 

แล้วนี่มีจะ4โมงแล้วนะพี่ฮันบิน เราไปกันตั้งแต่11โมง ทำไมพี่ฮันบินทำแบบนี้

ก็พี่ไม่รู้..

 

ฮันบินกำลังหัวเสียสุดๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่าไม่คุ้นทาง โว้ะ!

โว้ย!”

เดี๋ยวพี่ออกไปตาม

 

 

เดี๋ยวพี่ฮันบิน! ฮันบยอลขอโทรหาพี่ตัวเล็กก่อน

            ไม่ทันได้พูดจบฮันบินก็เดินออกไปจากห้องแล้ว น้องสาวตัวเล็กเลยรีบวิ่งตามไป.. ฮันบินเดินออกมาอย่างเร่งรีบปิดประตูอย่างแรงเพราะความหงุดหงิด

 

 

            ก่อนขาจะไปเหยียบกับอะไรบางอย่าง   

 

    ยาพ่น..

            มือหนาพลิกข้างฉลากอ่านอย่างสนใจ ตัวหนังสือเล็กๆเป็นภาษาเกาหลีเขียนไว้ว่า ‘จินฮวาน’ ของจินฮวานแน่นอน จินฮวานคงทำตกไว้เมื่อเช้าตอนที่ชนกับเขาหน้าห้องแน่ๆ สายตาคมเลื่อนลงมาอ่านฉลากยา

 

แก้หอบหืด / เหนื่อยง่าย / หน้ามืดเฉียบพลัน

คำเตือนรีบพ่นลงคอทันทีที่มีอาการ เพราะถ้าปล่อยไว้นานจะเกิดอาการชัก

 

 

            พออ่านฉลากบนขวดยาคร่าวๆพอได้ความร่างสูงก็สบถออกมาอย่างหงุดหงิดอีกครั้ง อารมณ์ของเขาตอนนี้กำลังหงุดหงิดกว่าเมื่อกี้เป็น10เท่า อยากใช้ไม้ทุบหัวตัวเองจริงๆ.. ขายาวกำลังรีบเร่งเพราะความรู้สึกผิดกับอีกคน

 

 

พี่ฮันบิน!”

ว่า ร่างสูงหันหน้ามานิดๆ ตอนนี้เขากำลังรีบอยู่ มีเวลาไม่มากแล้ว

 

 

ฮันบยอลกำลังโทรหาพี่ตัวเล็กรอแปปนะเผื่อจะรู้ว่าพี่ตัวเล็กอยู่ไหน

            น้องสาวตัวเล็กกำลังรอสัญญาณโทรศัพท์อย่างลนๆ ขาเล็กเดินไปมาด้วยความเป็นห่วง..

 

 

 “พี่ตัวเล็กรับสิ

(..ตื้ด.. ฮัลโหลครับ..เสียงทุ้มต่ำเอ่ยลอดผ่านปลายสายของโทรศัพท์

ฮะ ฮัลโหลพี่ตัวเล็กหรอ ทำไมเสียงแปลกๆ

 

 

(อ๋อไม่ใช่ครับ..)

 

 

          JINHWAN SIDE

 

 

..วูบ

 

            ร่างของจินฮวานที่กำลังลุกขึ้นก็รู้สึกวูบขึ้นมาเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินมาเกือบชั่วโมง อีกทั้งยังต้องแบกของหนักๆอีก แล้วนี่กะจะนั่งพักก็ไม่ได้พัก เพราะอีตาลุงโรคจิตมาเซ้าซี้เขาอยู่ได้ มือหนาหยาบของตาลุงนั่นค่อยๆลูบสัมผัสที่เอวคอดบางของเขา ร่างเล็กพยายามสะบัดตัวเอง แต่แรงของเขาคงมีไม่มากพอ

 

 

ปล่อยผมนะ!”

 

             จินฮวานพยายามขัดขืนแต่แรงของเขาถูกใช้ไปหมดแล้ว ทำให้ไม่มีแรงแม้ตัวจะพยุงตัวเอง ลุงโรคจิตคนนั้นยังพยายามจะจับเนื้อจับตัวจินฮวานให้จนได้ ก่อนจะค่อยๆใช้มือหยาบล้วงมาที่กางเกงของคนตัวเล็ก

 

จะทำอะไรอะ!” จินฮวานตกใจมากเพราะมีสัมผัสแปลกๆบริเวณต้นขาก่อนจะปล่อยถุงวัตถุดิบที่ซื้อมาทำให้ถุงร่วงไปโดนตาลุงนั่นพอดี

 

 

โอ้ยอีเด็กนี่”           

            จินฮวานเตรียมตัวจะออกตัววิ่งแต่ก็โดนตาแก่ดึงผมไว้ จนต้องร้องออกมา

 

 

โอ้ยยย ช่วยด..” 

            มือหยาบหนาของลุงนั่นยกขึ้นมาเพื่อปิดปากเขาไว้ไม่ให้ส่งเสียงขอความช่วยเหลือ ทำไมคนรอบข้างถึงไม่สนใจเลยนะ ว่าเขากำลังโดนลวนลามอยู่ นี่เป็นเรื่องปกติหรือไงกัน ทำไมไม่มีใครสนใจเขาสักคนผู้คนที่นี่เป็นอะไรกันไปหมด..

 

            ร่างเล็กที่สั่นเทิ้มเพราะความกลัว น้ำใสๆเม็ดเล็กเริ่มไหลลงมาจากตาทั้งสองข้าง.. 

 

 

หมดฤทธิ์แล้วหรอแก

ยะ.. อย่าทำอะไรผมเลย อยากได้อะไรผมให้หมด แต่ปล่อยผมไปเถอะครับ..

 

            จินฮวานยกมือขึ้นพนมมือพร้อมทั้งอ้อนวอนคนแปลกหน้าอย่างน่าสงสาร ลุงโรคจิตใช้โอกาสตอนที่ร่างเล็กกำลังหมดแรง ลากอีกคนมาที่ซอกตึกลับตา จินฮวานคิด.. คงยากถ้าหวังจะให้คนมาช่วย แต่เขาต้องทำอะไรสักอย่าง.. เพื่อหนี..

 

 

 “หึ ทำไว้แสบมากนะนังหนู

 


           จินฮวานเหลือบไปเห็นคนร่างสูงผมแดงที่หน้าตาคุ้นๆ.. ใช่เขาหรือเปล่า เหมือนจะใช่นะ เมื่อแน่ใจว่าถูกคนจินฮวานก็ใช้แรงทั้งหมดที่มีสลัดตัวออกจากตาลุงโรคจิตใช้เท้าเล็กๆเหยียบเท้าอีกคนเต็มแรงก่อนจะออกตัววิ่ง.. ร่างเล็กของจินฮวานออกตัววิ่งไปที่หาคนคนนั้น โชคดีที่มือเล็กคว้าแขนของเขาไว้ได้ คนผมแดงดูจะตกใจนิดๆ รีบหันมามอง ก่อนจะตกใจยิ่งกว่า..

 

 

 “ชะ.. ช่วยผม.. ด้วย..

 

พี่.. มาร์ค

 

 

 

          MARK SIDE

 

            ผมรู้สึกเหมือนโดนแรงอะไรบางอย่างฉุดผมไว้ที่แขน จึงรีบหันไปดูเห็นผู้ชายตัวขาวร่างเล็กเหงื่อซิกตามใบหน้าเต็มไปหมด หน้าซีดจนไม่เห็นสี เขาเอ่ยขอความช่วยเหลือเบาๆก่อนที่ร่างของคนตัวเล็กจะค่อยๆล่วงไปตามแรงโน้มถ่วง ผมรีบประคองอีกคนเอาไว้ ก่อนจะย่อตัวลงนั่งยองๆ วางร่างเล็กไว้บนตัก หยิบผ้าเช็ดหน้าของตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง ซับเหงื่อและพัดให้อีกคนเบาๆ

 

 

           ..เห็นเวลาคนเป็นลมเขาทำแบบนี้กันน่ะครับ

 

 

ตัวเล็ก.. ตัวเล็ก

ได้ยินฉันไหม..ตาเล็กเปิดขึ้นมานิดๆเลื่อนสายตาไปที่ใบหน้าของคนอีกคน.. ก่อนจะเอ่ยขอความช่วยเหลือ

 

นายรู้จักฉันหรอ..

หายใจ ม..ออก

หายใจไม่ออก? แล้วฉันต้องทำยังไง

 

           ผมเอ่ยถามขึ้นอย่างลนๆ เพราะตอนนี้หน้าใสกำลังซีดลงเรื่อยๆ ร่างเล็กสั่นเทิ้มบวกกับลมหายใจที่พ่นเข้าออกไม่เป็นจังหวะ.. กลัวอีกคนจะหยุดหายใจ คิดอะไรได้ผมก็ทำ เผื่อจะช่วยคนตัวเล็กคนนี้เอาไว้ได้

 

 

 “เฮ้เดี๋ยวก่อนสิ ตัวเล็ก!” 

 

 

            คนตัวเล็กที่อยู่บนตักผมหมดสติลงไปแล้ว ผมรีบใช่มือยื่นไปใกล้ปลายจมูกของอีกคน ..ฮู้วยังหายใจอยู่.. ผมควรจะทำยังไงควรพาไปที่โรงพยาบาลไหมหรือยังไง หรือพากลับบ้าน โอ้ยย..แล้วบ้านหมอนี่อยู่ไหน โว้ยยังไงอุ้มไปที่รถก่อนละกัน

 

            มาร์คที่ดูวุ่นวายเพราะทำตัวไม่ถูกกับสถานการณ์ตรงหน้า เขารีบใช้แขนหนาของตัวเองรวบร่างเล็กขึ้น ก่อนจะลุกขึ้นยืนขายาวทั้งสองข้างรีบก้าวเดินไปที่รถ โชคดีที่วันนี้เขาขับรถมา ตามจริงถ้าไม่เจอคนตัวเล็กมาร์คก็ว่าจะเอารถแล้วกลับบ้านนี่แหละ.. ยังไงคนที่เขาอุ้มมาก็ดูไม่มีพิษมีภัยอะไรอีกทั้งยังน่าสงสารอีก เขาจะช่วยล่ะน่ะ เพราะเขาเป็นคนดี

 

 

..หื้ม?.. 

 

            ผมวางร่างเล็กไว้ที่เบาะข้างๆคนขับก่อนจะวิ่งไปเปิดประตูอีกฝั่งเพื่อให้ตัวเองได้นั่งผมเอื้อมมือไปจับสายเบลท์ที่อยู่ติดกับกระจกรถอีกฝั่ง จัดการรูดมันลงมาเพื่อล็อค แต่แก้มผมก็เผลอไปสัมผัสกับหน้าเนียนของร่างเล็กโดยไม่ได้ตั้งใจ ลมหายใจเข้าออกที่สม่ำเสมอของคนร่างเล็ก ถูกพ่นออกมาโดนหน้าผมเต็มๆ..

 

 

 “น่ารักแฮะ

 

เมื่อคาดเบลท์เสร็จ ขณะที่ผมก็กำลังจะปลดเกียร์เพื่อออกรถ ก็มีเสียงริงโทนที่แปลกหูดังขึ้นมา..

 

 

 

            HANBIN SIDE

 

พี่ฮันบิน! ฮันบยอลกำลังโทรหาพี่ตัวเล็กรอแปปนะเผื่อจะรู้ว่าพี่ตัวเล็กอยู่ไหน

 

 

            ..ตื้ด

 

 

ฮะ ฮัลโหลพี่ตัวเล็กหรอ ทำไมเสียงแปลกๆ

(อ๋อไม่ใช่ครับ ผมไม่ใช่ตัวเล็ก)

           ฮันบยอลหันไปมองหน้าฮันบินด้วยความกังวล.. ไม่ใช่พี่ตัวเล็ก?

 

อะเอ่อ.. แล้วนั่นใครคะ โทรศัพท์พี่ตัวเล็กไม่ใช่หรอ ทำไมไปอยู่กับคุณ

(ตัวเล็กเป็นลมไปน่ะครับ ผมเลยช่วยเอาไว้)

 

 

พี่ตัวเล็กเป็นอะไรมากหรือเปล่าคะ

            เสียงที่ดูเป็นกังวลของฮันบยอล ทำให้ฮันบินที่ยืนมองอยู่ถึงกับต้องเดินมาใกล้ๆ(ตอนนี้ก็คงหลับไปแล้วครับ แล้วคุณคือ..)

 

 

ฮันบยอลค่ะ พี่ตัวเล็กเอ่อ...พี่จินฮวานเป็นเพื่อนบ้านฮันบยอลเอง เราอยู่ห้องข้างๆกัน

(อ่าวฮันบยอลเองหรอ พี่เอง มาร์ค ต้วนไง)

อ้าวพี่มาร.. เฮ้ พี่ฮันบิน ฮันบยอลยังพูดไม่จบเลยนะ

 

ฮันบยอลโวยวายขึ้นนิดๆเพราะอยู่ๆฮันบินก็ดึงโทรศัพท์เครื่องใหญ่ออกจากมือเล็ก พร้อมยกขึ้นพูดซะเอง

 

 

ฮัลโหล

(ฮันบินสินะ)

ใคร?” คิ้วสวยขมวดเข้าหากัน พร้อมเอ่ยถามอย่างเอาเรื่อง..

 

 

(มาร์คไง..)

 

 

พี่ไปอยู่กับพี่จินฮวานได้ไง

(ก็เห็นเป็นลมอยู่เหมือนหนีอะไรมา เขาร้องให้ฉันช่วยก็เลยช่วย)

พี่พาพี่จินฮวานมาหาผมเดี๋ยวนี้!”

 

 

(เออๆ ก็คงต้องเป็นอย่างงั้น

            ฮันบินตวาดเสียงแข็งใส่คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นรุ่นพี่แบบไม่เกรงกลัว

 

ตอนนี้เขากำลังเป็นห่วงจินฮวานมากกว่าที่จะมาเคารพอะไรกันตอนนี้ ถ้าคนตัวเล็กเป็นอะไรไป แน่นอนความผิดเขาเต็มๆ เขาอยากเจออีกคนให้เร็วที่สุด ตอนนี้เลยยิ่งดี แล้วยิ่งรู้ว่าจินฮวานอยู่กับคนอื่นถึงแม้จะเป็นมาร์ค แต่ก็อดห่วงไม่ได้

 

 

(เออๆรู้แล้วน่า ทำอย่างกับเป็นแฟนกัน)

“..”

(ถ้าเป็นแฟนกันทำไมไม่ดูแลให้ดีๆ ปล่อยให้อยู่คนเดียว ถ้าฉันไม่ไปช่วยป่านนี้นอนเป็นลมกลางถนนไปและ)

 

 

พี่รีบพาตัวเล็กมาเถอะอย่าเพิ่งมาพล่ามอะไรตอนนี้เลย”        

            ตอนนี้ฮันบินกำลังหัวเสียอย่างหนัก หนักมาก.. นานแล้วนะที่ไม่ได้หงุดหงิดอะไรหนักๆแบบนี้ ตอนนี้มันแทบจะระเบิดออกมาแล้วล่ะ

 

 

(เออๆรู้ละ แค่นี้นะจะขับรถ)

เร็วที่สุดครับ

(เออบาย..)

      มาร์ควางสายโทรศัพท์ไปแล้ว.. ฮันบินเดินมาหาฮันบยอลอย่างหัวเสียนิดๆ

 

 

พี่ชายตัวเล็กเป็นไงมั่งคะ

ไม่รู้เดี๋ยวมาถึงก็รู้เองแหละ

ถ้าพี่ตัวเล็กเป็นอะไรขึ้นมานะ ฮันบยอลจะโกรธโกรธพี่ฮันบินโกรธมากๆ!”

 

 

แค่นี้พี่ก็โกรธตัวเองจะแย่ละ..” 

 

ฮันบินทรุดตัวลงไปกับพื้นนั่งท่าคนหมดอาลัยตายอยาก ก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างกุมขมับอย่างหัวเสีย ทำให้ฮันบยอลที่ว่าพี่ชายตัวเองอยู่เมื่อกี้ถึงกับชะงัก

 

 

 “วันหลังพี่ฮันบินอย่าทำแบบนี้อีกนะ

 “พี่คงไม่ทำแบบนั้นแล้วล่ะ.. ขอโทษนะ

           ฮันบินเอ่ยขอโทษน้องสาวตัวเองที่ทำให้เป็นห่วงไปด้วย.. ตอนนี้เขารู้แล้วล่ะว่าตัวเองทำผิดจริงๆ และรู้สึกผิดสุดๆกับคนตัวเล็ก 

 

 

ฮือออ..

 

 

เฮ้ ใครบอกให้ร้องไห้น่ะฮะฮันบินกอดปลอบน้องสาวพร้อมทั้งใช้มือหนาปาดน้ำตาบนใบหน้าของฮันบยอลออกทีละน้อย เพราะน้ำใสๆมันไหลออกมาจากตาสวยของน้องสาวเรื่อยๆไม่มีท่าทีว่าจะหยุด.. แขนแกร่งกระชับกอดน้องสาวแน่น

 

 

ปิ๊ง..

 

            เสียงลิฟต์ที่ดังแสดงถึงมีคนกดมาถึงชั้นนี้ เมื่อประตูลิฟต์เปิดก็ปรากฏร่างของคนผมแดงที่กำลังอุ้มคนร่างเล็ก.. ฮันบินจึงรีบเดินไป พร้อมช้อนร่างเล็กมาอุ้มแทน  ฮันบินที่สนใจแต่คนตัวเล็กไม่ได้สนใจมาร์คที่เหมือนจะหงุดหงิดอะไรสักอย่าง เขารีบอุ้มคนตัวเล็กเข้าห้อง

 

 

อ่า.. ห้องของตัวเองนั่นแหละ..

 

 

แฮ่กๆ ขอบคุณพี่มาร์คมากนะคะที่พาพี่ตัวเล็กมาส่ง”       

ไม่เป็นไรหรอก

            มาร์คเลื่อนมือไปยีหัวฮันบยอลพร้อมยิ้มกว้างๆ ปกติเขาทำแบบนี้ไม่ได้นะเพราะฮันบินจะมาขัดขวางตลอดแต่ตอนนี้หายไปดูแลนายตัวเล็กนั่นละ

 

 

งั้นพี่ไปนะ

ขอบคุณนะคะพี่มาร์ค

ไม่เป็นไรยัยตัวแสบ”; )

 

 

 

           ฮันบินวางร่างคนตัวเล็กลงบนเตียงนุ่มของตัวเอง.. เขาทำอะไรไม่ถูก เลยพามานอนห้องนอนของตัวเองซะเลย จริงๆแล้วเขาไม่ทันได้คิดน่ะ ตั้งแต่เห็นร่างคงตัวเล็กเหมือนทุกอย่างสั่งเขาให้ทำโน่นทำนี่โดยที่ตัวเองก็ยังไม่ค่อยจะรู้ตัวเลย

 

 

พี่ฮันบิน ทำไมพาพี่ตัวเล็กมานอนนี่ล่ะ ทำไม..

นอนที่แหละดีแล้วเราจะได้ดูแลกันได้สะดวกไง

 

 

อ๋า ก็จริงแฮะ

             ฮันบินนั่งอยู่ข้างเตียง เขาเพิ่งวางร่างคนตัวเล็กที่เหงื่อซิกเต็มตัวสงสัยคงเพราะโรคประจำตัว.. และสาเหตุที่ทำให้คนตัวเล็กเป็นแบบนี้ก็คือ.. เขาเอง เมื่อจัดการห่มผ้าอะไรให้เรียบร้อย ร่างสูงก็กลับมาพร้อมกับกะละมังใบเล็กๆพร้อมผ้าสีขาว 

 

 

..เช็ดตัว

 

              ตอนนี้จินฮวานเหมือนจะมีไข้ หน้าของร่างเล็กยังคงซีดๆเขาลองโทรไปถามพี่ที่รู้จักซึ่งเป็นหมอแล้วเลยรู้ว่าควรตัวทำยังไง.. เมื่อเช็ดตัวเสร็จร่างสูงก็จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ ตอนนี้จินฮวานใส่ชุดนอนตัวโคร่งๆของฮันบินอยู่.. เขาเปลี่ยนชุดให้ก็จริงแต่ก็แค่เสื้อกับกางเกงนะ อย่างอื่นไม่ได้แตะเลย..

 

 

พี่ฮันบิน ฮ้าวว..

ไปนอนเถอะ เดี๋ยวพี่เฝ้าเอง

โอเคค่ะ ไว้เดี๋ยวมาเปลี่ยนเวรกันตอนเช้านะ

            เพราะจินฮวานนอนหลับอยู่บนเตียงของเขา ร่างสูงเลยจำเป็นต้องนอนที่พื้น จริงๆจะออกไปนอนโซฟาข้างนอกก็ได้แต่ฮันบินคิดว่า นอนในห้องคงจะดีกว่าเผื่อจินฮวานเป็นอะไรขึ้นมาจะได้ดูแลทัน.. ความจริงคือเขาไม่กล้าปล่อยร่างเล็กไว้คนเดียวแล้วล่ะ ไม่กล้าแล้ว..

 

 

            21.00น         

 

..”..เผลอหลับไปตอนไหนนะ.. 

            ฮันบินยันตัวลุกขึ้นพร้อมเดินไปจัดการธุระของตัวเอง เขาเดินหยิบผ้าขนหนู ชุดนอน เดินตรงไปยังห้องน้ำ.. ไม่นานนักร่างสูงก็เดินออกมาพร้อมร่างกายที่ผ่านการอาบน้ำมาแล้ว ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่ขอบเตียง หย่อนตัวลงนั่งพร้อมใช้มือแตะไปที่หน้าผากเล็กของจินฮวาน..

 

 

             ..ไข้ยังไม่หายแฮะ

 

 

            ฮันบินหยิบกะละมังพร้อมผ้าผืนสีขาวไปเปลี่ยนน้ำและกลับมาเช็ดตัวให้คนตัวเล็กอีกรอบ เช็ดเสร็จก็เอื้อมมือหนาของตัวเองไปจับที่มือของคนตัวเล็กที่โผล่ลอดออกมาจากผ้าห่มหนา ฮันบินจับมือที่อุ่นๆนุ่มๆของคนตัวเล็กด้วยมือทั้งสองข้าง ก่อนจะเอ่ยถ้อยคำที่อยากจะพูดมากที่สุดในตอนนี้..

 

 

ผมขอโทษ..

 

 

             3.12 น.

 

ฮื้อ.. ไม่.. ยะ..อย่า อย่าทำอะไรผม

ไม่..ไม่นะ

 

            เสียงเบาๆของคนตัวเล็กที่กำลังพร่ำละเมอทำให้ฮันบินที่นั่งหลับอยู่ข้างเตียงตื่น..

 

พี่จินฮวาน พี่จินฮวาน..

ไม่.. อย่า..อย่านะ ออกไป ฮึก.. ร่างเล็กดิ้นอย่างน่าสงสาร ผ้าห่มถูกขาเล็กดันให้หล่นล่วงลงสู่พื้น

พี่ครับ พี่ครับ ผมเอง

 

ไม่.. ผมกลัวแล้ว ฮึก..

 

            ร่างเล็กที่ละเมอพร้อมสะอื้นออกมานิดๆ ทำให้ร่างสูงทำอะไรไม่ถูกเขาเป็นห่วง เป็นห่วงมากแต่.. ฮันบินไม่รู้ว่าตัวเองควรจะทำยังไง ตอนนี้จินฮวานกำลังนอนหันซ้ายหันขวาดิ้นไปมา อาจเพราะกำลังนึกถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองเพิ่งเจอมา

 

            มันทำให้ฮันบินรู้สึกโกรธตัวเองมากขึ้นไปอีก คนตัวเล็กต้องเจอกับไอโรคจิตหรอ แล้วมันทำอะไรพี่จินฮวานของเขาหรือเปล่า ไม่น่าเลย ไม่น่าทิ้งจินฮวานไว้เลย

 

 

 “พี่ครับ ผมเองคิมฮันบิน
ฮันบิน.. ฮึก.. ฮันบิน นายไปไหนมา

 


ผมขอโทษ ผมขอโทษ..

            ฮันบินขึ้นไปบนเตียงพร้อมรวบร่างเล็กที่นอนเหงื่อโชกอยู่ขึ้นกอดพร้อมปลอบประโลมคนตัวเล็กอย่างอ่อนโยน มือซ้ายของเขาตบเบาๆไปที่หลังของจินฮวาน ส่วนมือขวาก็กุมมือของอีกคนไว้..

 

 

ไม่เป็นไรแล้วนะ ผมอยู่นี่แล้ว อยู่นี่นะ..

นาย..ฮึก.. ทิ้งฉัน..”          

             คำพูดสั้นๆที่ดูน่าสงสารของจินฮวานทำให้ฮันบินเจ็บแปลบขึ้นมา.. เหมือนโดนต่อยเลยล่ะ

 

ผมขอโทษ.. ขอโทษครับ..
กลัว..
ผมอยู่กับพี่แล้วนะ ไม่เป็นไรแล้ว..

 

ฮันบินรวบตัวจินฮวานให้แน่นขึ้นเพื่อให้จินฮวานรู้สึกปลอดภัยในอ้อมกอดของเขาซึ่งเหมือนมันจะได้ผลนะเพราะร่างเล็กเริ่มจะสงบลงแล้ว..

 

 

            คนตัวเล็กที่ดูจะสงบลงแล้ว ลมหายใจเข้าออกเริ่มสมํ่าเสมอ ฮันบินค่อยๆปล่อยมือที่โอบกอดอีกคนไว้ออก เขายังอยู่ในท่านั่งเหมือนเดิม.. ร่างสูงจัดการดึงผ้าห่มให้ปิดมิดกายจินฮวานเพื่อให้ความอบอุ่น แต่มืออีกข้างนึงของเขายังคงกุมมือเล็กๆไว้ เพราะจินฮวานไม่ยอมปล่อย..

 

 

            เมื่อแน่ใจแล้วว่าจินฮวานหลับสนิท ร่างสูงก็เตรียมตัวลุกออกเพื่อไปนอนตรงโซฟาข้างนอก ตอนนี้ก็ตี 3 กว่าแล้วอีกไม่นานฮันบยอลคงตื่น เขาก็ควรจะได้พักแบบจริงจังบ้าง หลังจากที่นั่งหลับๆตื่นๆมาตลอด.. มือหนาของฮันบินแกะนิ้วเล็กๆของจินฮวานที่จับมือเขาไว้อยู่ออก พยุงตัวเองเพื่อลุกเดินออกจากห้อง.. ขณะที่เขากำลังลุก ก็มีแรงฉุดเบาๆจากมือเล็ก

 

 

  “ไม่ไป..ได้ไหม..

 

 

100%

 

 

 

TALK

คือตอนนี้ยาวมาก

เน่ไม่เกี่ยวนะอย่าว่าเน่555555 ขอบคุณที่มาอ่าน:3

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 27 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5352 chuenkamol2543 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 20:23
    ตะเตือนไต มาร์คแบมไม่ได้กยออออ
    #5,352
    0
  2. #5347 impp8cxpxc (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 20:53
    เราอยากให้มาร์คคู่เเบ๊มมมมม เเต่เเบมคู่เเจ็คไปเเล้วใช่มั้ย เราเห็นในรายชื่อหนุ่มฮ็อตอ่าาาา
    #5,347
    0
  3. #5097 HoneyBabby (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:46
    สงสารพี่จินนนน ??. พี่มาร์คมาไง น่าจะพาแบมมาด้วยนะเคอะ หุหุ
    #5,097
    0
  4. #5093 Helenbrabra (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:29
    มาร์คมาได้ไง อ้ากก ชอบค่ะ 555 -.,- ?
    #5,093
    0
  5. #5086 บาบิบาบิ° (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:14
    #ทีมมาร์ค อ้าว ไม่ใช่หรอ
    #5,086
    0
  6. #4969 Prisana jeawram (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 13:19
    พี่มาร์คคนหล่ออออออ
    #4,969
    0
  7. #4963 เอเอ็น (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 21:21
    มาร์คจินได้มั้ย5555555555 เขินต้วนอ่ะเขินนนนนแต่บทน้อยไปนะรับส่งอย่างเดียว55555555555555555555555
    #4,963
    0
  8. #4927 Chompunuchhh (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2558 / 21:00
    สงสารต้วนว่ะ5555555มีบทแค่รับส่งโถถถถลูก
    #4,927
    0
  9. #4863 BEN.KL (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 16:20
    ปล.ณ ตรงนี้ พี่มาร์คผัวหนู55555555
    #4,863
    0
  10. #4737 SweetLip (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2558 / 01:38
    โหหห พี่มาร์คคนหล่อคนดี55555555 พี่มาร์คจะชอบตัวเล็กมั้ยเนี่ยยย
    #4,737
    0
  11. #4680 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 16:24
    อร๊ายยยย พี่มาร์คมาแบบหล่อๆ อิอิ โถถถถพ่อคนดี ส่วนห่านนนนกล้าทิ้งพี่จินไว้ได้งายยย
    #4,680
    0
  12. #4648 JmEXcy.61 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2558 / 13:14
    นึกว่าตอนนี้พี่มาร์คจะเป็นพระเอกแต่สุดท้ายก็บินอยู่ดี เขินแงงงงง 
    #4,648
    0
  13. #4554 OhNamfon (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 เมษายน 2558 / 18:47
    พี่จินใจเย็นนะมีฮันบินอยู่ พี่จินไม่เป็นไรแล้ววว
    #4,554
    0
  14. #4520 krisluzumlay (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 เมษายน 2558 / 23:27
    โกรธแกมากฮันบิน!!!!! แกทิ้งพี่จินได้ไง

    แต่ดูแลพี่จินดีขนาดนี้ เราให้อภัยก็ได้ ><
    #4,520
    0
  15. #4412 wptch_ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 13:44
    ง่ากกกก ไม่ไปได้ไหม คำเดียวนี่ปังเลย ปังแบบ ตู้มมม โอ่โห้ ยอมค่ะ มาต่อไวๆนะไรท์นะะ
    #4,412
    0
  16. #4320 Nminisize (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2558 / 15:27
    พี่มาร์คหล่อเลย -//- ><  ทำไมรู้สึกชอบมาร์คจิน เดี๋ยวๆ ผิดเรื่อง! 555 ยังไงก็ต้อง บีจิน อยู่แล้ว -//-
    #4,320
    0
  17. #4286 Salapao (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มีนาคม 2558 / 17:37
    กรีดร้องงงงงมาก คกใจลุกแกแย่ว่ะ อย่าแตะพี่จินฮวานนะ
    #4,286
    0
  18. #4179 YuiLuk (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 18:57
    โถ่วววว จินฮวาน น่าสงสารอะที่ต้องเจอโรคจิต แต่ก็นะเราก็โกรธอะพูดถึงคนอื่นได้ไงอยู่กะฮันบินอะ แต่พอเห็นแบบนี้ให้อภัยๆ555 ฮันบินนี่ดูแลซะดีเลยอ่า น่ารักกก
    #4,179
    0
  19. #3929 사랑해♡ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 22:11
    เห็นมั้ยย ฮันบินทำไมหนูทำแบบนี้ห้ะ ทิ้งพี่จินไว้ทำไมยิ่งตัวเล็กๆน่ารักอยู่ด้วยแย่มากๆๆๆ
    รู้สึกตกหลุมรักพี่ต้วนเลยข่ะ หัวใจจะวายตาย5555555555555555
    #3,929
    0
  20. #3598 เมียหลวงกีกวัง (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:45
    อะไรคือมัคคึโผล่มาช่วย แล้วบินมันหึง โถ่ววว ยังไม่ได้เป็นแฟนกันเลย หึงซะละ
    #3,598
    0
  21. #3406 ZiGn Phupanthong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:19
    พี่มาร์คคคค มานิดนึงแต่หล่อมากกกกก 555
    #3,406
    0
  22. #3321 -ซันชาย- (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:15
    ฟินเลยดูแลดีๆละ
    #3,321
    0
  23. #3149 RISE (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 16:25
    ฮันบินดูแลดีง่ะ ฮืออออทั้งฟินทั้งอิน ...พี่มาร์ค ที่ว่าจะจีบพี่จินนี่จริงป้ะ ไม่ให้นะ อย่าาาา
    #3,149
    0
  24. #2819 ชานหยอยเอ๋อ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 23:51
    ตลกที่ดงเรียกบั้บเบ่ ฮาาาา เสือทำตัวยังงี้ก็เป็นนะเรา
    ฟินมากกกกก นี่อยากเป็นจินฮวานเลย มีผชรุมล้อม ผิดๆๆ5555555
    #2,819
    0
  25. #2666 Kimminked007 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 22:38
    ฟินง่าาา >< 
    #2,666
    0