{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 38 : ϟ JUNBYUL TRACK "คุณพยาบาลฮันบยอล"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    15 ต.ค. 59





# EXTRA TRACK




HANBYUL SIDE



นั่งรอตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฮันบยอลไปเตรียมอุปกรณ์ก่อน



โอเค



            ฮันบยอลบอกคนตัวสูง ก่อนตัวเองจะวิ่งจู๊ดไปหยิบอุปกรณ์ที่ใช้เรียน ตอนนี้ฮันบยอลกับพี่จุนฮเวอยู่กันที่มหาวิทยาลัยของฮันบยอลล่ะ ฮันบยอลเรียนพยาบาลอยู่ปีหนึ่งค่ะ อ่าใช่แล้ว.. ฟังไม่ผิดหรอก ฮันบยอลเรียนพยาบาล! แต่ที่ตัดสินใจเรียนนี่ไม่ใช่ว่าฮันบยอลเรียนตามพี่ฮันบินนะคะ ความจริงแล้วฮันบยอลน่ะอยากเป็นพยาบาลมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว เพราะเมื่อก่อนแม่ก็เป็นพยาบาล ฮันบยอลรู้สึกว่าสิ่งที่แม่ทำมันน่าชื่นชม ทุกครั้งเวลาที่เห็นแม่ใส่ชุดพยาบาล แล้วคอยดูแลช่วยเหลือคนไข้ มันทำให้ฮันบยอลอยากทำแบบนั้นบ้าง ฮันบยอลก็เลยตัดสินใจที่จะเรียน



            แต่พอเอาเข้าจริงๆ เรียนพยาบาลมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้เลย เราต้องเรียนทฤษฏี แถมเรียนภาคปฏิบัติอื่นๆเยอะแยะไม่ต่างจากหมอเลยค่ะ ฮันบยอลว่ามันยากหรือเพราะว่าฮันบยอลไม่เก่งเองก็ไม่รู้ เพราะแบบนั้นฮันบยอลเลยต้องมาฝึกเพิ่มเองนอกเวลาเรียน ฮันบยอลรู้สึกว่าตัวเองยังทำได้ไม่ดีเท่าคนอื่นๆ อยากจะฝึกให้ตัวเองเก่งขึ้น ฮันบยอลไม่อยากจะเป็นตัวถ่วงของใครแล้วก็ไม่อยากจะอ่อนกว่าคนอื่นๆด้วย



            แล้วในวันจันทร์ที่จะถึงนี้ฮันบยอลเองก็มีสอบภาคปฏิบัติด้วย แต่เพราะวันนี้เป็นวันหยุด เป็นวันของพี่จุนฮเว ก็ปกติวันหยุดแบบนี้ ฮันบยอลกับพี่จุนฮเวมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่เกือบทั้งวันอยู่ด้วยกันตามประสาคู่รักทั่วไป แต่เพราะครั้งนี้มันจำเป็นจริงๆ ฮันบยอลต้องมาฝึกเพิ่มสำหรับการสอบที่กำลังถึงมาถึง พี่จุนฮเวเลยยอมใจอ่อนมาเป็นคู่ฝึกให้ฮันบยอล อีกคนบอกว่าจะอยู่รอจนกว่าฮันบยอลจะฝึกเสร็จแล้วเราค่อยไปเที่ยวด้วยกันต่อ จากที่นัดเพื่อนในคลาสเอาไว้ก็เลยต้องยกเลิกไปหมดเลย



            ฮันบยอลชอบแบบนี้มากกว่านะ เพราะมันยังทำให้เรามีเวลาอยู่ด้วยกันเหมือนเดิม พี่จุนฮเวอาจจะนึกเสียดายเวลาของเราก็ได้ เลยยอมมาอยู่ด้วยกันแบบนี้ แต่ลึกๆแล้วฮันบยอลก็สงสารพี่จุนฮเว ก็พี่จุนฮเวต้องมาเป็นคนไข้ทดลองให้ฮันบยอล อีกอย่างฮันบยอลเองก็ป้ำๆเป๋อๆ ชอบซุ่มซ่าม ไม่ค่อยเอาไหนอยู่แล้วซะด้วยสิ



หวังว่าพี่จุนฮเวจะโชคดีนะ



ปกติเธอเรียนที่ห้องนี้หรอ” ตาคมมองไปรอบๆพร้อมเอ่ยถามไปด้วย



ใช่ค่ะ ปกติฮันบยอลนั่งตรงโน้น หน้าห้องเลย”



            “นั่น.. อะไรอะ” จากที่อีกคนกำลังสนใจอย่างอื่นอยู่ก็หันมาทำหน้าแหยๆเมื่อเห็นว่าฮันบยอลกำลังเตรียมเข็มเจาะเลือดเอาไว้ เพื่อใช้สำหรับการฝึก อีกคนดูจะตกใจ ก็แน่ล่ะ ฮันบยอลไม่ได้บอกไว้ล่วงหน้านี่



            “ฮันบยอลต้องฝึกเจาะเลือดด้วย.. ฮันบยอลยังทำไม่ได้เลย พี่จุนฮเวกลัวเข็มไหม แต่ถ้ากลัวก็ไม่เป็นไรนะ ไว้ฮันบยอลค่อยฝึกกับเยริก็ได้



            “ไม่กลัวหรอก” พี่จุนฮเวตอบ ก่อนเจ้าตัวจะถลกแขนเสื้อของตัวเองขึ้นแล้ววางแขนลงยื่นมาหาฮันบยอล 



             เอาสิ



            ท่าทางน่ารักๆของอีกคนทำให้ฮันบยอลเผลอยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่ได้เลยจริงๆ ฮันบยอลเริ่มโดยจัดการเอายางเส้นใหญ่ไปผูกไว้ตรงต้นแขนด้านบนข้อศอกนิดหน่อย นวดตรงกลางแขนอีกคนเบาๆ เพื่อให้เห็นเส้นเลือดชัดขึ้น ก่อนจะหยิบเข็มเจาะเลือดที่ถูกเตรียมไว้ขึ้นมาตั้งท่ารอ



            “ฮู่ว..” สู้ๆนะฮันบยอล!



            “รบกวนด้วยนะคะ



            จึก..



            “..โอ้ย



            ฮันบยอลค่อยๆแทงเข็มเข้าไปที่กลางแขนของอีกคนทีละนิด เพราะกลัวพี่เขาจะเจ็บ แต่เหมือนยิ่งทำแบบนี้มันจะยิ่งทำให้พี่จุนฮเวเจ็บมากกว่าเดิมอีกนะ ฮือT^T อะไรกัน..ครั้งนี้ก็ไม่สำเร็จอีกแล้วหรอ ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าการแทงเข็มไปจังหวะเดียวเลยเป็นวิธีที่ดีกว่า แต่ฮันบยอลยังไม่เก่งถึงขนาดที่สามารถกะระยะได้ในครั้งเดียว เลยทำให้พี่จุนฮเวเจ็บมากอยู่แบบนี้ ฮันบยอลรู้ว่ามันต้องเจ็บมากแน่ๆถึงพี่จุนฮเวจะพยายามไม่แสดงออกว่าตัวเองเจ็บก็เถอะ



            “ฮันบยอลขอโทษนะ ทำไม่เคยได้เลย”



            “ไม่เป็นไร ฝึกไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็ได้เองนั่นแหละ” พี่จุนฮเวตอบ ไม่ได้ชักแขนของตัวเองกลับ ทำเหมือนว่าอีกคนตั้งใจจะให้ฮันบยอลฝึกเจาะเลือดบนแขนพี่เขาต่อยังไงอย่างงั้น



            “ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นเลยยัยบ๊อง” พี่จุนฮเวหันมาดุ ก่อนจะใช้อีกมือผลักหัวฮันบยอลเบาๆเป็นเชิงแกล้ง “ไม่ต้องกลัวฉันเจ็บหรอกน่ะ ถ้าทนไม่ไหวฉันจะบอกเอง



            “อะ..อื้อ งั้นขอรบกวนอีกครั้งนะคะ



โอ้ย..



ซี๊ด..



“..อื้อ



            ฝีมือฮันบยอลเองT^T



            ไม่อยากจะเชื่อ ว่าพี่จุนฮเวจะทำแบบที่เจ้าตัวพูดจริงๆ พี่เขายอมทนให้ฮันบยอลฝึกแทงเข็มที่แขนไปเรื่อยๆโดยที่ไม่บ่นหรือไม่ขัดขืนอะไรเลยสักนิด พี่เขานั่งจ้องฮันบยอลเงียบๆอยู่แบบนั้น จนสุดท้ายฮันบยอลก็ทำได้.. พี่จุนฮเวดูจะดีใจมาก มากกว่าตัวฮันบยอลซะด้วยซ้ำ ดีใจจนลืมไปแล้วมั้งว่าต้องเจ็บน่ะ เพราะที่กลางแขนอีกคนตอนนึ้เต็มไปด้วยแผลชํ้าจากเข็มของฮันบยอล คงจะระบมน่าดู ฮันบยอลเป็นห่วงกลัวว่าพี่จุนฮเวจะไม่มีแรงขึ้นมา เพราะตรงที่ฮันบยอลเจาะคือตรงเส้นเลือดใหญ่ที่อยู่กลางแขนพอดี เลยบอกให้คนตัวใหญ่ไปนอนพักที่เตียงคนไข้ แต่พี่จุนฮเวก็ไม่ยอม จนสุดท้ายก็มานั่งจ้องฮันบยอลฝึกต่ออยู่ข้างๆ



            Zzz



            สุดท้ายก็กลายเป็นว่าพี่จุนฮเวนั่งสัปหงกแอบหลับอยู่ข้างๆ บอกให้ไปนอนที่เตียงพยาบาลดีๆไม่ชอบ มันเป็นภาพที่เห็นได้ยากจริงๆ ปกติพี่จุนฮเวน่ะขี้บ่นจะตาย แถมไม่ค่อยมีความอดทนอีกต่างหาก ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นอะไรขึ้นมาถึงมานั่งรอฮันบยอลฝึกตั้งสองสามชั่วโมงแล้ว ไม่บ่นอะไรสักคำเลย



            ขอบคุณนะคะ



            “..พี่จุนฮเว



            Zzz



            “นี่..พี่จุนฮเว ฮันบยอลฝึกเสร็จแล้วนะ



            ฮันบยอลทั้งเรียกทั้งสะกิด แต่อีกคนก็ยังไม่รู้สึกตัวเลย ไม่รู้ว่าแกล้งกันรึเปล่า ฮันบยอลเลยเดินเข้าไปใกล้ๆ จับไหล่อีกคนไว้ กะจะเขย่าแรงๆให้สะเทือนจนนอนต่อไม่ได้เลย แต่ยังไม่ทันที่จะได้ออกแรงเขย่า..



            หมับ



            ร่างสูงก็รวบตัวฮันบยอลไปกอดจนฮันบยอลเสียหลักเซถลาล้มเข้าหาพี่เขาเต็มๆ เหมือนรู้เลยอะว่าฮันบยอลจะทำอะไร ตั้งใจแกล้งกันตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม หึยย



            “คิดดีแล้วหรอจะทำแบบนี้น่ะพี่จุนฮเวลืมตาขึ้นก่อนจะถามออกมากวนๆ



            “ก็พี่จุนฮเวแกล้งฮันบยอลก่อนเองนี่ อื้อ..ปล่อยฮันบยอลเลยนะ!



            ฮันบยอลพยายามดิ้นไปดิ้นมาให้ตัวเองหลุดจากการรัดกุมของอีกคน แต่ยิ่งดิ้นพี่จุนฮเวก็ยิ่งขยับหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนฮันบยอลต้องใช้ไม้ตาย หยิกต้นแขนอีกคนอย่างแรงจนพี่จุนฮเวต้องคลายกอดออก



            “โอ้ยยย..ยัยตัวแสบ



            “แบร่ สมน้ำหน้า



            ฮันบยอลหัวเราะร่าอย่างสะใจก่อนจะวิ่งหนีคนตัวสูงที่เหมือนอยากจะแก้แค้นเต็มที่ ฮันบยอลตั้งใจจะวิ่งหนีออกไปข้างนอกห้อง แต่ทันทีที่เปิดประตูออกไป ลมเย็นๆที่พัดมาทำให้ฮันบยอลขยับไปไหนไม่ได้ ได้แต่ยืนตัวสั่นรับลมหนาวอยู่กับที่ ฮือ หนาวจังเลย พอหน้าหนาวใกล้เข้ามาทีไรทรมานทุกทีเลย ฮันบยอลเป็นคนทนกับความหนาวไม่ค่อยได้น่ะค่ะ



            หมับ



            อยู่ๆร่างฮันบยอลก็ถูกดึงให้เซไปชนกับอกกว้างๆของพี่จุนฮเว พี่จุนฮเวดึงฮันบยอลเข้าไปซุกอยู่ที่ตัวพี่เขาก่อนจะกางแขนให้ฮันบยอลหลบไปอยู่ในโค้ชตัวใหญ่ๆของอีกคน ..มันอุ่น อุ่นมากๆเลย ฮันบยอลซุกตัวอยู่ในนั้นเกือบนาที จนลมเย็นพัดผ่านไปเรียบร้อยแล้ว พี่จุนฮเวก็ผละฮันบยอลออกจากอ้อมกอด ถอดโค้ชตัวนอกของตัวเองออกอย่างไร้เหตุผลก่อนจะเลื่อนโค้ชตัวนั้นมาคลุมใส่ให้ฮันบยอลแทน



            “จะเข้าหน้าหนาวแล้ว ใส่เสื้อผ้าให้มันหนาๆหน่อยสิ เธอก็ยิ่งไม่สบายง่ายๆอยู่” คำพูดกับการกระทำของพี่จุนฮเวทำให้ฮันบยอลเผลอยิ้มออกมา เกลียดตัวเองจังหยุดยิ้มไม่ได้เลย



            “ก็ฮันบยอลไม่รู้นี่ว่าวันนี้จะหนาวขนาดนี้นี่ แล้วพี่จุนฮเวไม่หนาวหรอ



            “ยัยบ๊อง ใส่ๆไปเถอะน่ะ ฉันแข็งแรงกว่าเธอเยอะ” พี่จุนฮเวตอบกวนๆก่อนจะเดินนำหน้าไปก่อน



            “นี่ รอฮันบยอลด้วยสิ



            “เธอก็รีบๆตามมาสิ ยืนบื้อเป็นหุ่นอยู่ได้



            “ก็พี่จุนฮเวนั่นแหละไม่ยอมรอ!



ฉันหนาวหรอกเฟ้ย” คิคิ ทำเป็นเก่งที่ไหนได้..



            ถ้าลองนึกย้อนกลับไป วันแรกที่เราเจอกันกับวันนี้ พี่จุนฮเวดูเปลี่ยนไปมากเลยนะ จากที่เมื่อก่อนเราไม่ค่อยถูกกัน เจอกันทีไรก็ตีกันตลอด ยอมรับเลยว่าในตอนแรกฮันบยอลรู้สึกไม่ชอบหน้าคนคนนี้ล่ะ พี่จุนฮเวก็เหมือนจะไม่ชอบค่อยฮันบยอลนะ ก็ฮันบยอลน่ะชอบไปยุ่งวุ่นวายกับพี่เขาตลอดเลย แต่พอได้ใกล้ชิดกัน ได้รู้อะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับอีกคนแล้ว ฮันบยอลก็เริ่มรู้สึกเห็นใจพี่เขาขึ้นมาทีละนิด ทีละนิด จนความรู้สึกนั้นกลายเป็นความรักขึ้นมาซะได้



            ถึงความรักของเราจะมีอุปสรรคเยอะแยะมากมาย แต่วันนี้เราสองคนก็ก้าวผ่านมันมาด้วยกันแล้ว มันอาจเป็นสิ่งที่ทำให้รู้ ว่าเราสองคนรักกันมากแค่ไหน ถ้าไม่มีพี่จุนฮเวคอยยื่นมือมาจับมือฮันบยอลไว้ในทุกๆครั้ง ฮันบยอลก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะเข้มแข็งและอดทนมาได้ถึงขนาดนี้ไหม จากนี้ไปเราสองคนจะไม่จากกันไปไหนอีกแล้ว เราจะจับมือเดินไปด้วยกัน อยู่ด้วยกันและรักกันแบบนี้ตลอดไป



           ..J

 



            “โอ้ย..



            “ยังเจ็บแผลอยู่หรอ



            “เจ็บอยู่สิยัยบ้า ฉันโดนเธอแทงมาตั้งกี่เข็ม” พี่จุนฮเวโวยวาย ด้านเด็กๆของพี่จุนฮเวโผล่มาอีกแล้วสินะ สงสัยคงนั่งรอจนหิวแน่ๆ



            “ง่า ฮันบยอลขอโทษ..



            “เธอต้องเลี้ยงฉันด้วย ฉันจะกินเนื้อย่าง! หิว! จะกินให้พุงกางไปเลย



            “ได้เลย คนตะกละ :P”



            นี่แหละพี่จุนฮเว



            ฮันบยอลดีใจนะที่เราได้เจอกัน ได้รู้จักกัน และได้กลับมาคบกันอีก ดีใจที่ได้รักคนคนนี้ และดีใจที่พี่จุนฮเวก็รักฮันบยอลเหมือนกัน พี่จุนฮเวทำให้ฮันบยอลได้รู้จักกับความรัก ขอบคุณมากๆนะคะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง



            ฮันบยอลรักพี่จุนฮเวนะ พี่จุนฮเวเป็นคนแรกและจะเป็นคนสุดท้ายของฮันบยอลนะคะ



            ตัวสูงของฮันบยอล



100%



รอบสต็อกสั่งได้นะงับ <3

สเปอีก2ตอนอยู่ในเล่มหนา ไม่ลงเว็บแล้ว



#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

.

Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5485 justmarkbam (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2559 / 14:13
    น่ารักง่าาาาาาาาาา
    #5,485
    0
  2. #5483 baconbaek's (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2559 / 02:29
    โอ้ยจุนบยอลน่ารักมาก ทำไมมันละมุนอย่างนี้ นิดๆหน่อยๆก็เขินแล้ว -/////-
    #5,483
    0
  3. #5482 pangpaapii (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 09:27
    จุนบยอลน่ารักมากกกกก งืออออ .////.
    #5,482
    0
  4. #5481 ammqwmqw (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 22:11
    อะไรจะขนาดนั้นจุนฮเววววววงื้มมมมม
    เขินเเทนดูใส่ใจ ดูน่ารัก ดูอบอุ่น เเพ้จุนเน่เเบบนี้:-)

    #5,481
    0
  5. #5480 jinwonkimbub (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 21:34
    โอ้ย ไรท์ อยากให้เขียนฟิคคู่นี้ต่อจังเลยอ่ะ
    #5,480
    0
  6. #5479 k_zxxus_ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 18:35
    น่ารักจังงงฮรืออออออ ;-;
    #5,479
    0
  7. #5478 Jxxh9794_ (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2559 / 18:35
    แง น่ารัก ? ? รักละมุนละไมมว้าก
    #5,478
    0