{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 36 : ϟ FINAL TRACK "เด็กดื้อของผม" + BIG TALK

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,423
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    6 เม.ย. 59













# TRACK 31










HANBIN SIDE

 

 

227

 

 

คิม จินฮวาน

 

 

 

พี่จินฮวานเดินไม่ได้

 

 

!!!

 

 

มันเป็นผลข้างเคียงของการผ่าตัดสมองเมื่อสามปีที่แล้ว..

 

 

‘...’

 

 

มันเป็นเหตุผลที่พี่เขามาเจอมึงไม่ได้

 

 

‘..มึงอะ รับได้ไหมที่พี่เขาเป็นแบบนี้

 

 

รับได้สิ.. รับได้อยู่แล้ว ขอแค่เป็นพี่จินฮวาน ขอแค่ได้กลับมาอยู่ข้างๆกันอีกครั้ง ขอให้เราสองคนไม่จากกันไปไหนอีก

 

 

แกรก..

 

 

ขายาวของผมค่อยๆก้าวเดินเข้าไปในห้องผู้ป่วยที่มืดสนิท ทันทีที่เห็นร่างเล็กๆบนเตียงคนไข้ หัวใจผมก็เต้นรัวจนแทบก้าวต่อไปไม่ไหว นํ้าใสๆที่คลออยู่รอบดวงตาทำให้ภาพตรงหน้าเบลอจนแทบมองไม่เห็น ผมทรุดตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆคนไข้ด้วยความเงียบสงัด จ้องใบหน้าคนตัวเล็กที่แสนคิดถึงและอยากเจอมาโดยตลอด บ้าจริงๆ ที่ผมทำได้แค่ร้องไห้ ผมห้ามนํ้าตาตัวเองไม่ให้หยุดไหลออกมาไม่ได้เลย ความรู้สึกทุกอย่างมันทับซ้อนกันจนผมสับสนไปหมด ทั้งดีใจ ทั้งเสียใจ ทั้งคิดถึง ทั้งเป็นห่วง..

 

 

เพราะที่ผ่านมาผมไม่เคยรู้เลยว่าอีกคนเป็นยังไง ที่ผ่านมาผมเอาแต่คิดไปเองต่างๆนานา คิดในสิ่งที่แย่ๆจนวันนี้ที่ผมได้รู้ความจริงทุกอย่าง ผมเสียใจ.. เสียใจที่เคยคิดแบบนั้น ผมเสียใจที่ผมเชื่อใจพี่เขาไม่มากพอ ทำไมผมไม่เชื่อใจพี่เขาให้มากกว่านี้ ผมเอาแต่คิดว่าพี่เขาจะทิ้งผม คิดเห็นแก่ตัว คิดให้พี่เขาดูแย่.. ทั้งๆที่พี่เขาก็กำลังพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อผมอยู่ สิ่งที่พี่เขาทำไปทั้งหมดเพื่อผมทั้งนั้น ถ้าเทียบกันแล้ว พี่เขาต้องพยายามมากกว่าผมอีกด้วยซํ้า แต่ผมกลับ..

 

 

ผมมันแย่จริงๆ

 

 

ผมขอโทษ..” ผมพูดขึ้นมา พูดกับตัวเอง พูดโดยที่รู้ทั้งรู้ว่าอีกคนคงจะไม่ได้ยิน แต่มันคงจะดีกว่าถ้าเป็นแบบนี้ “ผมคิดถึงพี่นะ คิดถึงพี่มากจริงๆ ผมไม่สามารถมองใครได้อีก ไม่สามารถรักใครได้อีกนอกจากพี่”

 

 

ผมจับมือเล็กของอีกคนขึ้นมา ก่อนจะแนบข้างแก้มของตัวเองลงไปกับมืออุ่นๆนั้นพร้อมกับนํ้าตาที่ยังคงไหลพรั่งพรูลงมาไม่ขาดสาย

 

 

ไม่เป็นไรนะครับ ถ้าพี่ยังไม่พร้อม ถ้าพี่ยังไม่อยากเจอหน้าผมในตอนนี้ก็ไม่เป็นไร ผมเข้าใจ แล้วก็จะไม่บังคับพี่ด้วย”

 

 

แต่ตัวเล็ก.. ผมน่ะไม่ได้รังเกียจพี่เลยนะ ถึงแม้พี่จะเป็นยังไง ถึงแม้พี่จะเดินไม่ได้ แต่ยังไงผมก็ยังคงรักพี่ไม่เปลี่ยนแปลง เรื่องแค่นี้มันเล็กน้อยมากสำหรับผม ผมดูแลพี่ได้นะ ผมอยากดูแลพี่ซะด้วยซํ้า”

 

 

แต่ไม่เป็นไร ถ้าพี่ไม่ต้องการ.. ผมก็จะรอ”

 

 

รอจนกว่าจะถึงวันนั้น.. ผมรอพี่ได้อยู่แล้ว”

 

 

คนดีของผม”

 

 

ผมยังคงนั่งมองอีกคนอยู่แบบนั้น พูดพรํ่าเพ้ออยู่กับตัวเอง ยิ้มคนเดียว หัวเราะคนเดียว ร้องไห้..คนเดียว บ้าเนอะ.. ผมอาจจะเสียสติไปแล้วก็ได้

 

 

ผมกำลังยกมือขึ้นปาดนํ้าตาที่ใบหน้าของตัวเองอย่างลวกๆ ผมมานั่งที่นี่ซะจนเกือบเช้าแล้วหรอเนี้ย ทำไมช่วงเวลาแบบนี้มันมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ไม่รู้เลยว่ามันจะใช้เวลาอีกนานแค่ไหน จนถึงวันที่เราจะได้พบกันอีก ตอนนี้เวลาของผมกำลังจะหมดลงแล้ว

 

 

จุ๊บ

 

 

ผมก้มหน้าลงไปประทับริมฝีปากที่หน้าผากเนียนของอีกคนอย่างอ้อยอิ่ง พยายามถ่วงเวลาไว้ให้ได้นานที่สุด

 

 

จนวินาทีสุดท้าย

 

 

“..เจอกันใหม่นะครับ”

 

 

ผมค่อยๆก้าวเดินออกไปอย่างเชื่องช้า พยายามกลั้นนํ้าตาตัวเองเอาไว้อย่างที่สุด ผมจะไม่หันหลังกลับไปมองพี่เขาอีก ไม่มีทาง.. เพราะมันจะทำให้อะไรๆมันยากขึ้น ถึงแม้ว่าผมจะไม่อยากเดินจากพี่เขาไปไหนก็ตาม

 

 

แกรก..

 

 

ใครน่ะ จุนเน่หรอ”

 

 

 

เพียงเพราะเสียงเอ่ยเรียกเบาๆของคนบนเตียง ก็ทำให้มือของผมที่กำลังกำแน่นอยู่ที่ลูกบิดประตูนิ่งชะงัก ก่อนมันจะเริ่มสั่น ผมกำลังลังเล ว่าจะหันไปหาอีกคนดีไหม หรือจะเปิดประตูแล้วเดินออกไปดี

 

 

“..ฮันบินหรอ

 

 

เสียงแหบๆเอ่ยขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับดูเศร้าและอ่อนลงกว่าเมื่อสักครู่มาก.. คนตัวเล็กกำลังร้องไห้อยู่ไม่ผิดแน่ ในตอนนี้ผมแน่ใจแล้ว ผมจะหันกลับไป

 

 

หยุดนะ! ฮึก.. อย่าหันมา

 

 

ตัวผมหยุดชะงัก ก่อนจะยืนนิ่งๆอยู่แบบนั้น ทั้งๆที่ก็รู้อยู่แก่ใจว่าควรจะเดินออกไป แต่ขาทั้งสองข้างมันกลับไม่ขยับเลย เหมือนหัวใจมันมีอิทธิพลมากกว่าสมอง มันสั่งให้ผมอยู่ต่อ

 

 

พี่จินฮวานไม่ได้พูดอะไรอีก พี่เขาไม่ได้เรียกผมให้เข้าไปหาแต่ก็ไม่ได้ไล่ผมให้ออกไป มีเพียงแค่เสียงสะอื้นไห้อย่างหนักที่ดังขึ้นมา แค่ได้ยินก็สามารถรับรู้ได้ ว่าอีกคนร้องไห้หนักมากแค่ไหน แล้วแบบนี้จะให้ผมเดินไปจากพี่เขาได้ยังไง

 

 

ผมไม่ได้ใจแข็งขนาดนั้นนะ

 

 

อย่าร้องไห้สิครับ ผมทนไม่ได้หรอกนะ ที่ต้องเห็นพี่ร้องไห้แบบนี้”

 

 

“..ฮึก”

 

 

มันเหมือนหัวใจพี่กำลังเรียกผมอยู่เลยนะ”

 

 

“..ฮือ”

 

 

ผมทนไม่ไหวแล้ว

 

 

หมับ

 

 

ขายาวของตัวเองเดินก้าวฉับๆไปหาอีกคน ไม่ฟังแล้ว ไม่สนใจอะไรแล้ว ผมดึงพี่เขาขึ้นมากอด รวบตัวอีกคนเข้ามาอยู่ในอ้อมกอดอุ่นๆของตัวเอง เพราะพี่เขาไม่ได้ขัดขืน ผมเลยกอดอีกคนให้แน่นขึ้นด้วยความรู้สึกโหยหา

 

 

ผมคิดถึงพี่..คิดถึงจนจะขาดใจตายอยู่แล้ว”

 

 

“..ฮึก”

 

 

ไม่ร้องนะครับคนเก่ง พี่จินฮวานของผมน่ะเข้มแข็งจะตาย เนอะ” ผมพูดยิ้มๆเพื่อให้อีกคนสบายใจขึ้น

 

 

ผมได้ฟังเรื่องของพี่จากไอจุนฮเวแล้วนะ”

 

 

!!!

 

 

ผมอยากจะบอกพี่ว่า..”

 

 

เก่งมากเลยนะคนดีของผม พี่ทำดีแล้ว อย่าหักโหม แล้วก็ไม่ต้องโทษตัวเองนะครับ ทำใจให้สบาย ค่อยๆเป็นค่อยๆไป สักวันนึงพี่จะทำมันสำเร็จได้แน่นอน..”

 

 

ถึงมันจะใช้เวลาสัก5ปี10ปีหรือ20ปี ผมก็จะรอ”

 

 

คนตัวเล็กสะอื้นหนักขึ้นอีก ตัวอีกคนกำลังสั่นสะเทิ้มอย่างน่าสงสาร

 

 

ผมอยากให้พี่รู้ไว้ ว่าผมเข้าใจทุกอย่างที่พี่ทำ ขอบคุณที่คิดถึงผม ทำเพื่อผมมากขนาดนี้ ผมจะไม่ห้ามหรอกนะ ถ้าพี่จะจากผมไปอีก..”

 

 

ผมเข้าใจดีทุกอย่างครับ”

 

 

ผมผละอีกคนออกจากอ้อมกอด แต่เหมือนยิ่งทำแบบนี้ อีกคนจะร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมซะอีก

 

 

แต่ผมอยากให้พี่รู้ไว้ ว่าเรื่องแค่นี้มันเล็กน้อยสำหรับผมมาก แค่มีพี่อยู่ข้างๆ แค่เราได้อยู่ด้วยกัน แค่นี้มันก็ทำให้ผมมีความสุขมากแล้ว รู้ไหมในวันที่ไม่มีพี่อยู่ข้างๆ ผมสิ้นหวังจนแทบจะไม่อยากมีชีวิตต่อไป ทำอะไรมันก็น่าเบื่อไปซะหมด เหมือนผมไม่มีจุดหมายในชีวิต เหมือนคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีชีวิตอยู่ไปเพื่ออะไร”

 

 

ผมยอมแพ้แล้ว ผมดึงอีกคนเข้ามากอดแน่นอีกครั้ง นํ้าตาของพี่จินฮวานเป็นสิ่งที่ผมเกลียดที่สุด เพราะมันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดไปด้วย รู้ไหมว่าการทำตัวให้เข้มแข็งทั้งๆที่เราก็อ่อนแอแบบนี้มันยากแค่ไหน ถ้าผมร้องไห้ตามพี่จินฮวานไปอีกคนคงจะน่าอายน่าดู

 

 

ใจจริงแล้วผมอยากจะรั้งพี่ไว้ อยากจับมือพี่ไว้แล้วเดินไปด้วยกัน เราสองคนต่างก็เจ็บปวดด้วยกันทั้งคู่.. ทำไมเราไม่พยายามไปด้วยกันล่ะครับ”

 

 

นี่ผมพูดอะไรที่ฟังดูกดดันพี่เขาไปรึเปล่านะ ไม่ได้ๆ.. ผมจะทำให้พี่เขาไม่สบายใจไม่ได้เด็ดขาด

 

 

อ่า.. ผมพูดอะไรออกไปก็ไม่รู้”

 

 

“...”

 

 

ถ้าพี่ไม่ยังไม่พร้อมจะเจอหน้าผมตอนนี้ก็ไม่เป็นไรครับ ผมจะไม่ไปให้พี่เห็นหน้าอีก ถ้าพี่หนีผมไปอีก ผมก็จะวิ่งตามหาพี่อีกจนเจอ สำหรับผม แค่ได้เห็นหน้าพี่ในทุกๆวัน แค่ได้รู้ว่าพี่สบายดี มีความสุขดีในทุกๆวัน ผมก็พอใจแล้ว ผมจะเฝ้ามองพี่อยู่ห่างๆ จะไม่เข้าไปใกล้เกินไปจนทำให้พี่อึดอัดอย่างแน่นอน”

 

 

“...”

 

 

ผมขอแค่นี้ได้ไหม..”

 

 

คนตัวเล็กไม่มีท่าทีว่าจะตอบ เจ้าตัวยังคงสะอื้นอยู่แบบนั้น ไม่มีคำพูดใดๆเล็ดลอดออกมาเลย

 

 

ผมจะถือว่าพี่ตกลงนะ”

 

 

ผมรบกวนพี่มามากพอแล้ว ขอโทษที่ผมทำอะไร พูดอะไรเอาแต่ใจไปสักหน่อย.. หวังว่าพี่จะเข้าใจนะครับ”

 

 

จากนี้ไป พี่คงไม่เห็นหน้าผมอีก.. แต่ผมก็อยากให้พี่รู้ไว้ว่าผมไม่เคยห่างพี่ไปไหนเลย ถ้าพี่คิดถึงผม ต้องการผม พี่แค่เรียกชื่อผมออกมา ผมก็จะไปปรากฏตัวต่อหน้าพี่ทันทีเลย”

 

 

“..ผมรอพี่ได้เสมอนะ”

 

 

ผมรักพี่ครับ”

 

 

 

21 Dec, 2015

สนามบินอินชอน

 

 

ฉันจะกลับอเมริกานะ

 

 

แต่จุนเน่ไม่ต้องกลับกับฉันด้วยหรอก จุนเน่อยู่กับฮันบยอลที่นี่แหละ

 

 

ฉันกลับเองได้ สบายมาก

 

 

 

“ขอบคุณที่มาส่งนะจุนเน่” คนตัวเล็กเอ่ยบอกยิ้มๆกับน้องชายตัวสูง ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่หน้าเกต เตรียมตัวเพื่อที่จะขึ้นเครื่องกลับอเมริกาแล้ว ด้วยตัวคนเดียว

 

 

แน่ใจแล้วใช่ไหมว่าไม่ได้ลืมอะไร”

 

 

อื้ม เช็คดีแล้วล่ะ” เสียงเล็กเอ่ยตอบรับ ก่อนที่จุนฮเวจะย่อตัวลงมาแล้วกอดเขาที่กำลังนั่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้าเอาไว้

 

 

ใจจริงจุนฮเวไม่ได้อยากปล่อยให้จินฮวานกลับอเมริกาไปคนเดียวเลย แต่เพราะตอนนี้เขาก็ยังทะเลาะกับฮันบยอลอยู่เลย เขาไม่อยากจะทิ้งอีกคนไปแบบนี้อีกแล้ว ถ้าทำแบบนั้นฮันบยอลคงจะโกรธ แล้วเรื่องระหว่างเขากับฮันบยอลก็คงแย่ลงไปกว่านี้แน่ เขาเลยต้องยอมปล่อยให้จินฮวานกลับไปอเมริกาคนเดียว

 

 

เฮ้อ

 

 

ยังไงก็เป็นห่วงอยู่ดี

 

 

โชคดีนะครับ”

 

 

อื้ม ไว้เจอกันนะจุนเน่”

 

 

พวกเขาลากัน ก่อนที่จินฮวานจะบังคับรถเข็นไฟฟ้าของเขาให้ขยับตรงเพื่อเข้าไปที่เกต โดยที่มีน้องชายตัวสูงยืนมองอีกคนอยู่แบบนั้น จนร่างเล็กของจินฮวานหายลับไปจากสายตา

 

 

ตามไปได้แล้ว”

 

 

อือ”

 

 

ฝากพี่จินฮวานด้วยนะ..

 

 

 

คิดว่าตัวเองเก่งมากหรือไงครับ ขึ้นเครื่องบินคนเดียวแบบนี้”

 

 

!!!

 

 

ร่างบางที่พยายามจะย้ายตัวเองจากรถเข็นเพื่อไปนั่งที่เบาะ หันมามองทางต้นเสียงที่เขาคุ้นหูดี คิดว่าตัวเองคงจะคิดไปเอง แต่พอหันมาแล้วกลับผิดคาด คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้คือ

 

 

..ฮันบิน

 

 

ฮันบินจะขึ้นเครื่องไปอเมริกาพร้อมกันหรอ?

 

 

คิดซะว่าผมเป็นแค่คนไม่รู้จักคนนึงแล้วกันครับ”

 

 

ร่างสูงเดินเข้ามาประชิดตัว แต่ไม่ได้มองหน้าคนตัวเล็กแต่อย่างใด สีหน้ายังคงเรียบนิ่ง พยายามข่มอารมณ์ ซ่อนความรู้สึกตัวเองเอาไว้ มือใหญ่ทั้งสองข้างขยับไปหาคนตัวเล็กแล้วจับยกอีกคนขึ้นจนตัวลอย เขาอุ้มจินฮวานย้ายไปที่เบาะนั่งอย่างง่ายดาย ใช่แล้ว.. เขาแค่จะมาช่วยอีกคนเท่านั้นเอง

 

 

จนถึงตอนนี้สีหน้าของจินฮวานก็ยังดูไม่ค่อยดีนัก เขาไม่สบายใจที่เห็นฮันบินอยู่ที่นี่ด้วย และแน่นอนฮันบินก็รับรู้ถึงความรู้สึกนั้นดี

 

 

คิดซะว่ามันแค่บังเอิญ”

 

 

“...”

 

 

แล้วก็ไม่ต้องห่วงครับ พอไปถึงที่โน่นเมื่อไหร่ พี่ก็จะไม่เห็นหน้าผมอีก”

 

 

ที่ฮันบินพูดไปแบบนั้น เพราะเขาคิดว่าถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ จินฮวานก็คงจะคิดไปถึงไหนต่อไหนจนเครียดไปเองแน่ เขาเลยพูดดักทางไว้ก่อน ที่ตั้งใจบินมาไฟล์ทเดียวกัน นั่งข้างๆกันแบบนี้ก็เพราะเขาอยากแน่ใจว่าอีกคนจะไม่เป็นอะไรจริงๆ จากเกาหลีไปอเมริกาต้องใช้เวลาบินตั้งหลายชั่วโมง เขาแค่เป็นห่วง.. เลยอยากมาดูแลอีกคนอย่างใกล้ชิด ก็แค่นั้น

 

 

หลังจากที่ขึ้นเครื่องบินได้สักสี่ชั่วโมง ฮันบินก็รู้สึกตัวขึ้นไปเพราะรู้สึกถึงแรงสั่นเบาๆที่เบาะนั่งของเขา พอลืมตาขึ้นมา ก็เห็นจินฮวานอยู่ในสภาพตัวสั่นๆ ถึงแม้จะมีผ้าห่มปิดคลุมมิดจนถึงคออีกคนแล้วก็ตาม

 

 

ขอโทษนะครับ ผมขอผ้าห่มเพิ่มสักสองผืน”

 

 

เอ่อ ได้ค่ะ สักครู่นะคะ” เขาลุกขึ้นเดินไปหาแอร์โฮสเตสคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด เพื่อขอผ้าห่มให้อีกคน

 

 

อากาศหนาวๆแบบนี้ถ้าไม่สบายขึ้นมาจะเป็นยังไง ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลยนะ ตัวเล็ก ในตอนนี้ตัวเองก็ทำอะไรไม่ค่อยจะได้แท้ๆเลย ยังทำเป็นเก่งอยู่ตลอดเลยนะครับ 

 

 

แล้วแบบนี้จะไม่ให้ผมเป็นห่วงได้ยังไง 




70%




หลังจากที่เราลงเครื่องกันวันนั้น ผมก็ไม่พบฮันบินอีก ต้องขอบคุณฮันบินที่ช่วยหยิบกระเป๋าเดินทางของผม พาผมมาที่หน้าเกต แล้วก็เดินหายไปกับผู้คนโดยไม่ได้เอ่ยคำลาใดๆ

 

 

ผมรู้ว่าฮันบินมาอยู่อเมริกา แต่ก็ยังไม่รู้เหตุผลจริงๆที่ว่าอีกคนมาที่นี่เพราะอะไรกันแน่ ผมไม่อยากจะคิดไปเองว่าที่เขามาเพราะผม ก็ฮันบินเคยบอกเอาไว้หนิว่าเขาจะคอยเฝ้ามองผมอยู่ห่างๆ จะไม่ปล่อยให้ผมคลาดสายตา ถึงผมจะพยายามหนี เขาก็จะตามหาผมจนเจอ.. ฮันบินพูดแบบนั้น

 

 

แต่นี่ก็ผ่านมาสองเดือนแล้ว ผมแทบไม่ได้ร่องรอย ไม่ได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับฮันบินเลย อีกคนหายเงียบอย่างกับไม่มีตัวตน มันเงียบเกินซะจนผมไม่แน่ใจ ผมไม่แน่ใจว่าจริงๆแล้วฮันบินอยู่ใกล้ๆผมตรงนี้อยู่ไหม หรือจะกลับเกาหลีไปแล้ว ผมไม่รู้เลย

 

 

แต่มันก็ดีแล้วล่ะ.. แบบนี้คงจะดีแล้ว

 

 

แม่ต้องนอนโรงพยาบาลสักสองสามวันนะลูก อยู่คนเดียวได้ใช่ไหม เดี๋ยวแม่จะให้พี่เควินมาอยู่เป็นเพื่อนนะ

 

 

ผมอยู่ได้ครับแม่ ไม่ต้องเป็นห่วง

 

 

โอเคจ้ะ แม่จะรีบกลับมานะ

 

 

ครับ ฝากดูแลแม่ด้วยนะครับพี่

 

 

รู้แล้ว นายก็ดูแลตัวเองด้วยล่ะ

 

 

ครับ

 

 

เฮ้อ..

 

 

ผมไม่คิดเลยว่าการที่ไม่มีจุนเน่อยู่ด้วยแล้วอะไรๆมันจะดูวุ่นวายขนาดนี้ เพราะแม่เข้าโรงพยาบาล แล้วพี่เยซอนก็เลยต้องไปดูแลท่าน ผมก็ต้องอยู่ที่บ้านคนเดียว แต่ก็ยังดีนะที่มีพี่เควินบุรุษพยาบาลประจำตัวของผมเข้ามาดูแล แต่ถึงจะยังไง ผมก็ไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่เพราะผมกับพี่เควินเราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น ไม่ใช่เพราะว่าพี่เขาไม่น่าไว้ใจนะครับ พี่เขาเป็นคนดีคนนึง แต่เราก็แค่รู้จักกันในฐานะบุรุษพยาบาลกับคนไข้เท่านั้น มันเลยค่อนข้างจะอึดอัดนะที่ต้องอยู่ด้วยกันสองคนแบบนี้

 

 

พี่เควินไม่ต้องค้างที่นี่ก็ได้นะครับ ผมอยู่คนเดียวได้จริงๆครับ”

 

 

แต่คุณอึนอา..”

 

 

ตามใจผมเถอะนะครับ พี่คงไม่สบายถ้าต้องนอนต่างที่ ผมอยู่คนเดียวได้จริงๆ ไม่ต้องเป็นห่วง”

 

 

ก็ได้ครับ”

 

 

หลังจากที่พี่บุรุษพยาบาลกลับไปได้สักพัก ฝนก็ตกเทลงมาอย่างหนัก เสียงฝนดังสนั่นไปทั่วบริเวณพร้อมกับเสียงฟ้าผ่าที่ดังโครมมาเป็นช่วงๆ ในเวลาแบบนี้ บรรยากาศแบบนี้ แล้วต้องอยู่คนเดียวแบบนี้ มันทำให้ผมรู้สึกหวั่นๆใจขึ้นมา ผมไม่ใช่คนกลัวเสียงฟ้าผ่า แต่ผมไม่ชอบเสียงดังๆที่ดังขึ้นมาเฉยๆดื้อๆแบบนี้เลย ผมดึงผ้าห่มขึ้นปิดคลุมตัวเองมิดจนถึงคาง ก่อนจะใช้มือกำมันไว้ให้คลายความรู้สึกอึดอัดนี้

 

 

เปรี้ยงงงง

 

 

“..โอ้ย” ตะ ตกใจหมด

 

 

ไม่ชอบเลยจริงๆอะ แล้วแบบนี้ผมจะนอนหลับได้ยังไง

 

 

แกรก..

 

 

!!!

 

 

ตุบ แกร้ก..

 

 

สะ เสียงอะไร

 

 

ตึบ ตึบ ตึบบ..

 

 

อยู่ๆผมก็ได้ยินเสียงอะไรสักอย่าง ดังมาจากข้างนอกห้อง ผมรู้สึกได้ว่ากำลังมีใครสักคน แอบลอบเข้ามาในบ้าน ไม่ใช่ทางประตูแน่ๆ ถ้าเข้ามาทางประตูจริงมันต้องไม่ใช่เสียงแบบนั้นสิ งั้นเสียงก้อกแก้กเมื่อสักครู่คงจะเป็น.. ฮื่อ ผมไม่อยากจะคิดเลย ผมได้ยิน สัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าของคนที่กำลังค่อยๆเดินเข้ามา ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ใกล้เข้ามาอีกจนถึงหน้าประตู เงา.. ผมเห็นเงาที่สะท้อนจากช่องข้างล่างของประตูห้อง

 

 

นํ้าที่ค่อยๆหยดลงมาจากชายกางเกงของผู้บุกรุกไหลไปตามพื้น ขานั้นไม่ได้ก้าวขยับไปไหนอีก เขายังคงยืนนิ่งอยู่หน้าประตูสักพัก ก่อนเงานั้นจะหายไป..

 

 

ใคร.. เขาเป็นใครกันแน่

 

 

กลัว ผมกลัว..

 

 

ผมยังคงจ้องไปที่ประตูห้องของตัวเองไม่วางตา กำผ้าห่มของตัวเองแน่นด้วยความกลัว พร้อมกับนํ้าหยดใสๆที่เริ่มเอ่อไหลออกมาจากตาทั้งสองข้าง ผมพยายามไม่ส่งเสียง พยายามห้ามตัวเองไว้ไม่ให้ร้องไห้ แต่ตอนนี้มือผมสั่น ตัวผมสั่นไปหมด ผมขยับตัวไปไหนไม่ได้ ถ้าเขาเข้ามาทำอะไรผมล่ะ ถ้าเขามาทำร้ายผม ผมจะทำยังไง ผมขยับขาแทบไม่ได้ แค่ยืนยังยากเลย แล้วผมจะช่วยตัวเองยังไง

 

 

กรอก..แกรก

 

 

ตุบๆ

 

 

.

.

 

 

 

เมี๊ยวววว

 

 

ฮื่ออ” ด้วยความตกใจทำให้คนตัวเล็กเผลออุทานออกมาเสียงดัง ก่อนจะยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง กลั้นเสียงสะอื้นของตัวเองเอาไว้อย่างที่สุด เพื่อไม่ให้คนบุกรุกข้างหน้าห้องนั้นได้ยิน

 

 

เปรี้ยงงง

 

 

อ้ากกก”

 

 

ร่างเล็กสะดุ้งโหยง เขาเผลอส่งเสียงดังขึ้นมาอีกรอบ ก่อนตากลมจะหันขวับมองจ้องไปยังประตูห้องนอนที่ตอนนี้มีเงาเท้าของคนคนเดิมปรากฏขึ้นมาอีกแล้ว

 

 

กริ้ก

 

 

เสียงลูกบิดที่กำลังถูกหมุน

 

 

แกรก

 

 

เสียงประตูที่กำลังถูกเปิดเข้ามา

 

 

ตุบ

 

 

มะ ไม่ อย่าเข้ามา..ฮึก”

 

 

อย่าเข้ามานะ”

 

 

ในตอนที่เขากำลังกลัวจนแทบขาดใจ อยู่ๆเสียงของใครบางคน กับประโยคที่เขาเคยพูด ก็ดังผุดขึ้นมาในหัวของจินฮวาน

 

 

ผมจะเฝ้ามองพี่อยู่ไกลๆ ถ้าวันนึงพี่ต้องการผมเมื่อไหร่ แค่เรียกชื่อผม ผมจะไปยืนอยู่ตรงหน้าพี่ทันที

 

 

ฮันบิน..”

 

 

อีกด้านนึง

 

 

ในขณะที่ฝนกำลังตกอย่างหนักในเวลากลางดึก บ้านทุกบ้านมืดสนิทเพราะพายุฝนทำให้ไฟทุกดวงในหมู่บ้านดับ แต่กลับมีชายคนนึงที่วิ่งฝ่าสายฝนออกมาจากบ้านที่อยู่อีกมุมมายังบ้านชั้นเดียวหลังใหญ่ที่อยู่ตรงทางแยกที่สอง

 

 

แกรก

 

 

มือหนาของเด็กชายบรรจงเปิดหน้าต่างออกอย่างเบามือ เขาพยายามทำให้เบาที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ แต่ดูเหมือนมันจะไม่ง่ายเลย เด็กชายตัวสูงปีนข้ามหน้าต่างเพื่อลอบเข้าไปในตัวบ้าน ก่อนขายาวจะเดินตรงไปที่หน้าห้องนึงอย่างตั้งใจ เขาหยุดยืนอยู่ข้างหน้าห้องนั้นสักพัก ลังเลว่าควรจะเข้าไปดีไหม หรือไม่เข้าไปดี จนสุดท้ายเขาก็ตัดสินใจจะไม่เข้าไป เด็กชายนั่งกอดเข่าพิงกำแพงอยู่ที่ข้างประตูตรงนั้น เขาตั้งใจจะรอจนกว่าจะเช้าถึงค่อยกลับ

 

 

เพราะอะไรน่ะหรอ.. เพราะเป็นห่วงคนข้างในไง

 

 

เมี๊ยววว

 

 

เสียงแมวที่ดังมากจากข้างนอกทำให้เขาเผลอสะดุ้งตัวขึ้นมาเพราะความตกใจ ก่อนจะหลับตาลงไปอีกครั้ง

 

 

เปรี้ยงงงง

 

 

อ้ากกก”

 

 

ไม่รอช้า เจ้าของร่างสูงลุกขึ้นพรวดในทันทีที่ได้ยินเสียงคนข้างในร้องออกมา มันอาจจะไม่มีอะไรแต่ขอให้เขาได้เข้าไปดู ได้เข้าไปเห็นว่าอีกคนไม่เป็นอะไร เขามาที่นี่วันนี้ตอนนี้ก็เพื่อมาปกป้อง ถ้าอีกคนเป็นอะไรไปแม้นิดเดียวเขาก็ไม่สามารถอยู่เฉยๆได้

 

 

แกรก

 

 

ประตูห้องนอนของคนเป็นเจ้าของบ้านถูกเปิดออก พร้อมกับร่างบางบนเตียงที่กำลังตัวสั่นหงึกๆด้วยความกลัว ทำให้คนตัวสูงต้องรีบวิ่งเข้าไปหา จับรวบตัวอีกคนไว้หวังจะกอดปลอบ

 

 

พลั่กก

 

 

ออกไปนะ ฮึก ออกไป.. ฮันบิน ช่วยฉันที!”

 

 

คนบนเตียงยังคงหลับตาสนิท เขาไม่กล้าจะลืมตาขึ้นมาเผชิญอะไรในตอนนี้ เขากำลังกลัว.. กลัวมากซะจนขาดสติ เขาไม่แม้แต่จะสนใจด้วยซํ้าว่าตอนนี้ข้างหน้าเขาคือใคร คนตัวเล็กเอาแต่เรียกหาใครบางคน เรียกชื่อคนคนนั้นอยู่แบบนั้นซํ้าๆ

 

 

“..ฮันบิน”

 

 

“..ฮึก ฮันบิน”

 

 

ตัวเล็ก.. นี่ผมเอง”

 

 

!!!

 

 

ตากลมลืมขึ้นมาทันทีที่ได้ยินเสียงที่คุ้นหู ก่อนจะพบว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ คือฮันบินจริงๆ นํ้าตามากมายเริ่มไหลรินลงมาอีกครั้งโดยไม่ขาดสาย ก่อนร่างบางจะโผเข้าไปกอดอีกคน

 

 

ฮึก.. ฮันบิน”

 

 

ไม่เป็นไรแล้วนะครับ ผมอยู่นี่แล้วนะ”

 

 

“..ฮึก”

 

 

คนตัวเล็กยังคงร้องไห้และกอดฮันบินอยู่แบบนั้นไม่ปล่อย โดยมีมือหนาของฮันบินช่วยลูบปลอบให้ที่กลางหลัง จนจินฮวานเผลอหลับคาอ้อมกอดของร่างสูงไปในที่สุด

 

 

เช้าวันรุ่งขึ้น

 

 

คนตัวเล็กบนเตียงกำลังขยับตัวดุ้กดิ้ก ตากลมค่อยๆปรือขึ้นมาเพราะแสงแดดในยามเช้าที่สาดส่องผ่านหน้าต่างมายังดวงตาของเขา สิ่งที่แรกที่เขานึกถึง.. เขาจำได้ว่าเมื่อคืนเขาไม่ได้นอนอยู่คนเดียว ฮันบิน.. เมื่อคืนฮันบินมาหาเขา พอนึกขึ้นได้คนตัวเล็กก็พยุงตัวเองให้ลุกขึ้น มองไปรอบๆ แต่ดูทุกอย่างก็ยังอยู่ในสภาพปกติดี

 

 

ฝัน.. งั้นหรอ

 

 

แค่ฝัน..สินะ ก็ดีเหมือนกัน

 

 

แกรก

 

 

ประตูห้องนอนที่ถูกเปิดออกทำให้ตากลมหันไปจ้องมองว่าใครกันที่เป็นคนเปิดมัน ก่อนร่างสูงที่ไม่คิดว่าจะได้เจอในตอนนี้กำลังยิ้มให้เขาและเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

 

 

ตื่นแล้วหรอครับ หลับสบายดีไหม”

 

 

ทำไม..”

 

 

หืม” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นเสียงเบา เขาก้มหน้าเพื่อควบคุมตัวเองไว้ แต่นํ้าตาของเขาก็กำลังจะไหลออกมาอยู่แล้ว หน้าใสเงยหน้าขึ้น กระพริบตาปริบๆเพื่อไล่มันออกไป แต่เหมือนมันจะไม่ได้ผลนะ

 

 

เป็นอะไรรึเปล่า” เสียงทุ้มเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

 

 

ทำไม.. ฮันบินมาอยู่ที่นี่ ไหนบอกจะไม่มา..ให้ฉันเห็นหน้าอีก”

 

 

ทันทีที่คนตัวเล็กพูดจบประโยค ร่างสูงก็ยืนนิ่งไป..

 

 

ผมก็แค่คิดว่าตื่นมาพี่จะเรียกหาผม แต่ผมคงจะคิดผิดไป” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเศร้าๆ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเงยหน้าขึ้นมาสบตาคนตัวเล็ก แล้วยิ้มฝืนๆ

 

 

อ..ออก.. ไป” คนตัวเล็กพูดปนสะอื้นอย่างยากลำบาก การกระทำกับคำพูดของเขามันช่างขัดแย้งกัน

 

 

ครับ ..จะไปเดี๋ยวนี้”

 

 

ร่างสูงพลิกตัวหันให้จินฮวานอย่างเชื่องช้า ขายาวของฮันบินค่อยๆขยับก้าวออกไปทีละก้าว ทีละก้าว จนมันหยุดลง เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นหนักที่ดังมากจากข้างหลัง

 

 

 

 

“..อย่าร้องไห้สิ พี่ก็รู้ว่าผมเดินจากพี่ไปทั้งๆอย่างนี้ไม่ได้”

 

 

“..ฮะ ฮึก”

 

 

พี่ช่วยเข้มแข็งแค่ในตอนนี้ได้ไหม ตอนที่เราจะลากัน”

 

 

ฮึก” เสียงสะอื้นยังคงดังไปทั่วห้อง เหมือนว่าจินฮวานจะบังคับตัวเองไม่ได้เลย เขายังคงร้องไห้ออกมาอย่างหนัก

 

 

ทนไม่ไหวแล้ว

 

 

ฮันบินหันกลับไป ก้าวเท้าเดินไปหาคนตัวเล็กอย่างรีบร้อนก่อนจะรวบตัวอีกคนขึ้นมากอดอย่างห้ามไม่ได้

 

 

ในเมื่อพี่ยังเรียกหาผมอยู่แบบนี้.. แล้วจะให้ผมทิ้งพี่ไปได้ยังไง” แขนยาวโอบกอดคนตัวเล็กแน่น โดยที่อีกคนก็ยังคงร้องไห้โฮออกมาอย่างหนัก

 

 

จนจินฮวานเริ่มสงบลงบ้าง ร่างสูงจึงค่อยๆผละอีกคนออกเบาๆ มือหนาจับไปที่ปลายคางก่อนจะดันมันขึ้นมาหวังให้คนขี้แงสบตาเขา แต่เหมือนจินฮวานจะไม่ยอมง่ายๆ เขาเลยถือโอกาส ช่วงชิงจูบจากอีกคนในทันที

 

 

แต่พอริมฝีปากหนาสัมผัสกับริมฝีปากเรียวเล็ก ก็ดูเหมือนว่าจินฮวานจะตอบรับกับสัมผัสนั้นอย่างดี ฮันบินค่อยๆขยับปากดูดดึงริมฝีปากปากล่างของอีกคนเบาๆ ก่อนจินฮวานจะยอมเผยอปากเล็กน้อย ให้ลิ้นร้อนของเขาได้มีโอกาสเข้าไปสัมผัสภายในโพรงปากเล็กของอีกคน ฮันบินไม่รอช้า ไล่สัมผัสเบาๆอย่างเชื่องช้าไปตามไรฟัน สัมผัสจนทั่วทุกอนูของโพรงปากเล็ก ลิ้นทั้งสองตวัดตอบรับกันอย่างเป็นธรรมชาติ มันทำให้เขาพอใจอยู่ไม่น้อย ที่รู้ว่าจริงๆแล้วจินฮวานก็ไม่ได้ฝืนเลย แถมยังดูต้องการสัมผัสจากเขามากอยู่ซะด้วย

 

 

เมื่อถอนจูบ จินฮวานก็ก้มหน้าลงไม่กล้าสบตา เขากำลังละอายใจ ทั้งๆที่ตั้งใจแล้วแท้ๆว่าจะไม่ร้องหาอีกคนจนถึงวันที่เขาสามารถทำอะไรด้วยตัวเองได้ ทั้งๆที่พยายามมาตลอดหลายปี ทั้งๆที่ทนใจแข็งมาได้ตั้งนาน แต่กลับยอมง่ายๆเพียงเพราะแค่เห็นหน้าอีกคน

 

 

จุ๊บ

 

 

หน้าคมเลื่อนไปจูบเบาๆที่หน้าผากเล็ก

 

 

จุ๊บ

 

 

ก่อนจะเลื่อนลงมาที่ปลายจมูก

 

 

จุ๊บ

 

 

แล้วขยับเอียงคอไปสัมผัสเบาๆที่ข้างๆแก้ม

 

 

จุ๊บ

 

 

เลื่อนลงมาประทับจูบเบาๆที่ปลายคาง

 

 

จุ๊บ

 

 

ก่อนจะจบท้ายด้วย จูบที่ปาก

 

 

ได้โปรด.. อย่าไล่ผมไปไหนอีกเลยนะครับ”

 

 

“..อื้ม”

 

 

J

 

 

ขอบคุณนะครับ ตัวเล็ก

 

 

THE END

 


 

 

TALK

เย่ เนื้อเรื่องจบแล้วแฮ้ปปี้แอนดิ้ง ใจหายเหมือนกัน

แต่สเปยังไม่จบนะกิ้กิ้ ไปรอลุ้นว่าพี่จินจะเดินได้ไหมในสเปนะ ( . 3 . )

มันกากนะตอนจบฮือ คือคิดหลายพล็อตมากว่าจะให้จบยังไงดี

แต่ตอนจบยากกว่าแต่งดราม่าสามตอนอีก ขอโทษถ้าทำให้ใครผิดหวังน้า

เรื่องนี้ถือเป็นฟิคเรื่องแรกของเราเลย อยู่กันมาเกือบสองปี

เพราะเราดองแหละเนอะ5555 พิ้งหายไปบ้างโน่นนี่บ้างก็ยังมีคนตามอ่าน

ขอบคุณจริงๆนะคะ แงรักเลย

นี่อาจจะเป็นทอร์คสุดท้ายของเรื่องนี้แล้ว อยากจะขอบคุณทุกคนจากใจ

เราจะมาหวีดบีจินและไอค่อนกันต่อไป ถามว่าพิ้งจะมีบีจินเรื่องอื่นไหม

บอกเลยว่าตอนนี้ยังไม่มีแพลนฮับ แต่ก็มีแม่มดจินฮวานที่จะแต่งต่อ

ไว้ถ้ามีโอกาสเราจะมาเขียนฟิคบีจินคู่สร้างคู่สมของเราอีกนะคะ

รัก จากพิ้งขมเอง .

 

 

.โค้ง #ฟิคคนไข้ของฮันบิน 



ปล.ตอนพิเศษส่งท้ายเราจะอัพให้วันที่ 20 เมย.นะงับ

  

รวมเล่มยังสั่งได้ @pinkqx97 | จิ้มลิ้งค์หน้าบทความ (พร้อมส่ง)






.





.



 

Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5440 baconbaek's (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 21 เมษายน 2559 / 21:42
    ฮื่อจบแล้วจุ๊บได้แบบนุ่มนวลละมุนฮันบินจุ๊บๆๆพี่จินโคตรจะอ่อนโยน ยังมีความเศร้าปนความแฮปปี้เอนดิ้งอยู่ฮือ TT
    #5,440
    0
  2. #5422 Bjin_yui (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 21:33
    จริงๆเรายังอ่านไม่จบบบแต่เราเห็นทอล์กละอยากบอกว่า ขอบคุณนะที่แต่งเรื่องนี้ เราจะรอแม่มดนะ และก็จะรอบีจินเรื่องในช้าๆนี้5555 จะนานก็รอขอแค่ยังแต่งคู่นี้ เรารักคู่นี้มากกก ช่วงนี้ไรท์แต่งคู่นี้ก็ยากกก อย่าทิ้งก็พอนะ5555555 ขอบคุณคะะ
    #5,422
    0
  3. #5421 Plankton exoTic (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 17:58
    ใจหายมากเลย....ที่จบแล้ว ขอบคุณที่แต่เรื่องนี้มานะคะ ทำให้เราร้องไห้ไปหลายรอบล่ะ 5555555 ไม่คิดว่าเอนจะจบแบบพี่จินเดินไม่ได้แบบนี้ หวังว่าในสเปพี่จินจะเดินได้นะคะ ._. รัก...
    #5,421
    0
  4. #5420 ทาสรักฮันบิน (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 16:05
    โอยยยย ฟิคจบแล้วสินะ ฟิคเรื่องนี้คือเป็นเรื่องอันดับต้นๆของบีจินที่เราอ่านเลย ก็ใช้เวลาตามฟิคนี่มานานเหมือนกัน คือรู้สึกผูกพันอะ55555 ไรเตอร์เขียนดีมากๆเลยค่ะ นี่เรารอสเปฯกับแม่มดจินฮวานอยู่เน้อออ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 เมษายน 2559 / 16:12
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 9 เมษายน 2559 / 16:13
    #5,420
    0
  5. #5416 taestyle. (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 19:26
    โอ้ยยย เรารักฟิคเรื่องนี้มากๆเลย ฮันบินมีความละมุนมากๆ มีความหลัวมากด้วยค่ะ ฮือออ T_T55555555555555555555555555555555555555 ขอบคุณไรท์มากๆนะคะที่แต่งฟิคดีๆแบบนี้ กิ-กิ~
    #5,416
    0
  6. #5415 Nanthida_w (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 13:26
    โห่ยยย ใจหายเลย จบแล้วหรอ ไรท์คะแต่งเรื่องใหม่ค่ะ จะมารออ่านนะคะ สนุกมากๆๆเลยชอบๆ
    #5,415
    0
  7. #5414 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 11:50
    รอสเปต่อไป อิอิ สลับตอนนี้ต้อง อ่านวนไปค่ะ น่ารักมากกกก ฮือในที่สุดก็ได้อยู่ด้วยกันสักที แค่นี้ก็ดีแล้วจริมๆ
    #5,414
    0
  8. #5412 impp8cxpxc (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 10:32
    รอไรท์นะคะ
    #5,412
    0
  9. #5411 III UL III (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 07:07
    รอสเปนะคะไรท์
    #5,411
    0
  10. #5410 satar22 (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 00:42
    ไรท์ขา สงสารฮันบินอาค่ะ อยากให้ฮันบินได้รู้ว่าพี่จินรักฮันบินมากเหมือนกัน
    #5,410
    0
  11. #5409 Hbinnyy (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 23:30
    ฮืออออ อย่างน้อยยังมีสเปให้ด้วย T T
    #5,409
    0
  12. #5408 _IP-P.VIP_ (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 23:26
    งื้ออออออ จบได้น่ารักมากกกกกก >< แต่ก็ค้างอ่ะ 5555 รอสเปค่าาาา
    #5,408
    0
  13. #5407 youngkyun (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 23:08
    จบเเล้วววว ใจหายอะรอสเปนะคะ
    #5,407
    0
  14. #5406 mukmixdada (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 22:45
    รอสเปนด่วนมากค่ะ 555
    #5,406
    0
  15. #5405 Choi HyO HyuN (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 22:36
    จบแล้วหรอม T T รอสเปค่ะ ยังดูค้างคามาก ทุกอย่างเลย55
    #5,405
    1
    • #5405-1 pinkkomm(จากตอนที่ 36)
      7 เมษายน 2559 / 09:59
      เราตั้งใจให้ไปคิดต่อเองค่ะ แต่เหมือนจะมีแต่คนอยากให้จบดีกว่านี้ แง้ง
      เล่มก็พิมพ์ไปแล้ว คงแก้ไม่ได้แล้วค่ะ ไว้แก้ตัวในเรื่องใหม่นะคะ T/T
      #5405-1
  16. #5404 justmarkbam (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 22:24
    จบ ง่าาาาาาาาาาาาาา จีนานนนนน
    #5,404
    0
  17. #5403 onny minon (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 22:22
    รอสเปนะค้าาาาาา
    สู้ๆค่ะ
    รักไรท์จุ้บๆๆๆๆ<3
    #5,403
    0
  18. #5402 -dewlml- (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 22:14
    ฮืออออ จบแล้วหยอออ เค้าจะรอสเปนะ ????
    #5,402
    0
  19. #5401 Bamllzyx__SP (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 22:11
    ว้า!! จบซะแล้ว //ร่ำไห้ ชอบเรื่องนี้มากจริงๆ เป็นฟิคบีจินที่เราแรกอ่านเเรกๆเลย นี่ก็จบแล้วรู้สึกโว้งๆ มันแปลกๆ แฮะ -..- ยังไงก็ขอบคุณไรท์มากนะงับ จะรอติดตามเรื่องต่อไป แฮะๆ ^^ จะรอสเปนะตะเอง ด้วยรัก ฮ่าาาาา
    #5,401
    1
    • #5401-1 pinkkomm(จากตอนที่ 36)
      7 เมษายน 2559 / 09:58
      ขอบคุณมากน้างือT/T
      #5401-1
  20. #5400 -2001- (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 21:56
    จบ?แล้ว?จริงอ่าาาาา TT
    #5,400
    0
  21. #5399 gnapkoop (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 21:28
    ง่าาาาา จบแล้วววววว น้ำตาไหลลลลลลลลลลลลล T_T!!! อย่าทิ้งกันอีกนะบีจินน
    #5,399
    0
  22. #5398 III UL III (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 13:08
    ไรท์วันนี้วันพุธแล้วนะ มาอัพได้แล้วนะไรท์
    #5,398
    0
  23. #5395 impp8cxpxc (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 2 เมษายน 2559 / 10:15
    ไรท์ นี่เสาร์เเล้วนะ ไหนล่ะ สัญญาของเธอที่ให้เราไว้ใต้ต้นตาล 2 ต้นนั้นว่าจะอัพให้วันศุกร์ เรารออยู่ที่ริมโขงนะ
    #5,395
    0
  24. #5394 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 11:49
    โอยยยยยย ไรท์จ๋าาาเรารักไรท์นะมาต่อเถอะ. ใจจะขาดแล้วเอยยย เมือไหร่จะได้รักกันดีๆซะที เน่ก็ขอให้ง้อบยอลสำเร็จ คู่จียุนก็ดีกัได้แล้วน้าาา
    #5,394
    0
  25. #5388 koreadressaholic (จากตอนที่ 36)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 05:31
    ตอนแรกอาการพี่จินจะความจำเสื่อมม่ใช่เหรอแต่ทมกลายเป็นเดินไม่ได้อ่ะ
    #5,388
    1