{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 35 : ϟ TRACK 30 "ใกล้แค่เอื้อม" 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,297
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    21 มี.ค. 59

Small Grey Outline Pointer












# TRACK 30












3วันต่อมา,

 

 

โรงพยาบาลซง

 

 

คนไข้ห้อง 302 ฟื้นแล้วค่ะคุณหมอ”

 

 

งั้นหรอครับ เดี๋ยวผมไปตรวจให้เอง” นักศึกษาแพทย์ปีสุดท้าย ‘ซงยุนฮยอง’ หยิบประวัติคนไข้ของผู้ป่วยห้อง 302 มาถือไว้ ก่อนเจ้าตัวจะเดินตรงไปที่ห้องที่อยู่มุมสุดของชั้น

 

 

 

คิมฮันบิน’

 

 

เจ้าตัวมองป้ายชื่อคนไข้ให้มั่นใจว่าเขาไม่ได้เดินมาผิดห้องจริงๆ ก่อนจะผลักประตูและเปิดมันเข้าไป

 

 

อ่าวยุนฮยอง” บ๊อบบี้เอ่ยทักว่าที่คุณหมอก่อนจะยิ้มกว้างรู้สึกสบายใจเมื่อเห็นว่าเป็นอีกคน

 

 

เป็นไง นอนไปซะนานเลย”

 

 

ก็ไม่ไง อยากตายๆไปซะเลย” คนบนเตียงพูดออกมาอย่างเซ็งๆ ก่อนจะเบนหน้าเสมองไปทางวิวทิวทัศน์ภายนอกห้อง

 

 

ผมขอถีบมันได้ไหมอะ”

 

 

ก็ถือว่าดวงแข็งนะ โคม่าไปสามวันแต่กลับมาปกติได้ขนาดนี้”

 

 

 

“..ไม่ได้อยากดีเลย”

 

 

เอาน่า มีคนอีกตั้งหลายคนที่อยากให้หมอยื้อชีวิตไว้ นายรอดมาแล้วก็ถือซะว่ามีชีวิตอยู่แทนพวกเขาก็แล้วกัน” คุณหมอซงเอ่ยอย่างปลอบใจ เขาก็พอรู้อยู่แล้วล่ะ ว่าฮันบินจะฟื้นมาแล้วจะมีสภาพแบบนี้

 

 

ไร้สาระ”

 

 

ตอนนี้ฮันบินถูกย้ายตัวออกมาจากห้อง ICU แล้ว เจ้าตัวสลบไปสองวันเต็มๆ ก่อนจะฟื้นขึ้นมาด้วยสภาพที่ดูปกติดีทุกอย่าง ถึงจะมีแผลตามตัว แขนหัก หัวแตกอะไรไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้สาหัสมากนัก ที่บอกว่าโคม่าคือตอนนั้นหัวใจชีพจรเขาตํ่า ตํ่ามากจนหมอต้องเตรียมเครื่องปั๊มหัวใจไว้เพื่อกู้สถานการณ์ในทันที เขาบอกว่าผู้ป่วยที่อาการโคม่าถ้าไม่มีกำลังใจมากพอก็อาจจะไม่มีวันฟื้นขึ้นมาได้อีก

 

 

แต่ถ้าฮันบินฟื้นขึ้นมาได้แบบนี้ แสดงว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ

 

 

ผมได้ยิน.. เสียงตัวเล็กเรียกผม”

 

 

คนที่เป็นเพื่อนสนิทหันมามองหน้านักศึกษาแพทย์ยุนฮยองอย่างไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่ยุนฮยองรู้ดีเลยล่ะ แล้วเขาก็รู้ด้วยว่าฮันบินไม่ได้โกหก มันคงเป็นเสียงของจินฮวานจริงๆ

 

 

เขาจะปลุกผมขึ้นมาอีกทำไม.. ในเมื่อตื่นขึ้นมาแล้วทุกอย่างก็เหมือนเดิม ถ้าอยากให้ผมมีชีวิตอยู่ต่อจริงๆ ทำไมไม่กลับมาหาผมล่ะ”

 

 

เอ้อ.. หนักและ”

 

 

แล้วฉันจะไปบอกให้ละกัน” ยุนฮยองเอ่ยอย่างไม่คิดอะไร แต่สายตาของฮันบินที่มองมาด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้เขาต้องแกล้งทำเป็นไม่มีอะไร รีบตรวจอีกคนแล้วเดินออกไปเลย

 

 

“..อะไรของเขาวะ” บ๊อบบี้บ่น

 

 

“...”

 

 

ก็แค่คำพูดไร้สาระ จะไปสนใจทำไม..

 

 

ถึงจะคิดแบบนั้นแต่ลึกๆแล้ว ฮันบินก็แอบหวัง.. หวังให้อีกคนกลับมาหากัน สายตาคมกำลังทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง เขาปล่อยตัวเองให้ไหลไปกับห้วงความคิด ดำดิ่งลงสู่โลกที่ตัวเขาเองสร้างขึ้นมา ถึงจะลืมตาอยู่ แต่กลับไม่รู้สึกตัวว่าสถานการณ์รอบข้างเป็นยังไง คนป่วยบนเตียงนอนเหม่ออยู่อย่างนั้น.. จนเผลอหลับไปในที่สุด

 

 

 

 

HANBIN SIDE

 

 

นี่เป็นวันที่ห้าแล้ว ที่ผมยังต้องนอนซมอยู่ที่โรงพยาบาล ตั้งแต่วันนั้นวันที่ผมฟื้นขึ้นมาจากอาการโคม่า ผมก็กลายเป็นคนเมินเฉย ไม่อยากพูด ไม่อยากสนใจอะไรทั้งนั้น กลายเป็นคนหงุดหงิดง่าย ไม่ค่อยมีสมาธิอยู่กับอะไรนานๆ หรือมันอาจเป็นอาการปกติสำหรับคนประชดชีวิตอย่างผม ในตอนนี้ผม..ไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว

 

 

ที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้.. ใช่ผมตั้งใจ มันไม่ผิดไม่ใช่หรอครับที่เราจะใช้อะไรดึงดูดหรือเรียกร้องความสนใจให้คนที่เรารักกลับมา แต่ดูเหมือนเรื่องของผมมันคงไม่สำคัญพอ ให้พี่เขายอมกลับมาหากันได้เลย

 

 

ผมคงไม่สำคัญกับเขาคนนั้นอีกแล้ว

 

 

 

พี่ฮันบิน~ ฮันบยอลทำข้าวผัดกิมจิมาฝากด้วยค่ะ อาหารโรงพยาบาลจืดใช่ไหมล่ะ มาทานข้าวผัดกิมจิฝีมือฮันบยอลดีกว่า ทานของอร่อยๆ จะได้หายไวไว”"กว่า ทานของอร่อยๆ จะได้หายไวไว"

 

“...” คนไข้บนเตียงยังคงนั่งเหม่อ.. เหม่ออยู่แบบนั้นจนไม่ได้รับรู้เลยว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆเดินเข้าในห้องของเขาตอนไหน

 

พี่ฮันบินคะ..”

 

“..พี่ฮันบิน”

 

 

พี่ฮันบิน วันนี้ฮันบยอลเอาซุปสาหร่ายฝีมือป้าดาอึนมาให้พี่ฮันบินด้วย ซุปสาหร่ายใส่เต้าหู้เยอะๆแบบที่พี่ฮันบินชอบ”

 

 

วันนี้ฮันบยอลแวะไปที่ร้านของคุณน้าพี่บ๊อบบี้มาค่ะ เลยเอาเกี๊ยวซ่าสูตรพิเศษมาฝาก”

 

 

ฮันบยอลทำแบบนี้ ทุกวัน..ทุกวัน

 

 

และในวันนี้ก็เช่นกัน

 

 

พี่ฮันบิน เมนูวันนี้เป็นสปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศใส่ข้าวโพดอ่อนด้วยนะคะ ของโปรดพี่ฮันบินไง”

 

 

คนไข้ชะงักกึกหลังจากได้ยินชื่อเมนูของคาวจากน้องสาวในวันนี้ หลายวันที่ผ่านมาเขาปฏิเสธการทานอาหารมาโดยตลอด ทานแต่ยา จนคุณหมอบ่นอุบ แต่ก็ยังบังคับให้คนไข้ทานอาหารไม่สำเร็จ

 

 

“..ทานสักนิดไหมคะ พี่ฮันบินไม่ได้ทานอะไรมาหลายวันแล้วนะ”

 

 

คนไข้พยักหน้าเล็กน้อย ทำให้คนที่เป็นน้องสาวถึงกับดีใจยิ้มหน้าบาน คนตัวน้อยรีบวิ่งจู๊ดไปเทสปาเก็ตตี้ซอลมะเขือเทศฝีมือตัวเองใส่จานเตรียมเสิร์ฟ ที่คนไข้ยอมทาน เพราะใช่อย่างที่ฮันบยอลบอกจริงๆนั่นแหละ มันคือของโปรดของเขา ทำให้เขานึกถึงคนที่เคยทำให้ทานอยู่บ่อยๆ คนที่ทำให้ทานเกือบทุกวัน ในตอนนั้นเขาเป็นคนเอ่ยปากบบ่นออกมาเองว่าเบื่อ แต่ในตอนนี้เขากลับคิดถึงรสชาติ สปาเก็ตตี้ซอสมะเขือเทศฝีมือของคนคนนั้น อยากจะได้ทานมันอีกสักครั้ง..

 

 

ฮันบินใช้ส้อมม้วนเส้นสปาเก็ตตี้สามสี่เส้นให้พันรอบ ก่อนจะตักอาหารเข้าปากอย่างไม่รีบร้อน

 

 

..ไม่ใช่ ไม่เหมือนกันเลย

 

 

ผู้ป่วยทานไปได้คำเดียวก็วางช้อนลง เป็นสัญญาณว่าเขาไม่อยากทานมันอีกแล้ว ทำให้คนที่เป็นน้องสาวจิตใจห่อเหี่ยวขึ้นมาอีกครั้ง

 

 

ไม่ทานแล้วหรอคะ อีกสักนิดก็ยังดีนะ”

 

 

ขอโทษนะฮันบยอล แต่พี่กินไม่ลงจริงๆ”

 

 

“..มันจะไม่ดีต่อสุขภาพเอานะคะ พี่ฮันบินก็ยังไม่หายดีเลย” รอยยิ้มฝืนๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของผู้ป่วยบนเตียง เขายิ้มเพื่อให้น้องสาวสบายใจ ยิ้มเพื่อบอกว่าไม่เป็นไร..

 

 

พี่ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณนะ ยัยตัวดี”

 

 

“..ก็ได้ค่ะ”

 

 

จากนั้นสักพัก ประตูห้องของคนไข้คิมฮันบินก็ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง

 

 

!!!

 

 

พร้อมกับร่างของใครคนนึง.. ทำให้ผู้ป่วยบนเตียงถึงกับละสายตาจากสิ่งที่ตัวเองมองเพื่อหันไปจดจ้องกับร่างของผู้มาใหม่ ดวงตาเขาเริ่มเบิกกว้าง หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เขากำลังรู้สึกประหม่า ก่อนจะมีนํ้าใสๆคลออยู่รอบๆดวงตาโดยที่เขาไม่รู้ตัว

 

 

“…”

 

 

คิดถึงจัง

 

กลับมาแล้วหรอ..

 

 

ว่าไงพ่อคนเก่ง”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

..แม่ครับ

 

 

ผู้หญิงวัยกลางคนผู้เป็นแม่เดินฉับๆเข้ามาโอบกอดลูกชายของตัวเองไว้ ความอบอุ่น ความห่วงใย ความรู้สึกที่ถูกถ่ายทอดจากคนเป็นแม่ ทำให้ฮันบินปลดปล่อยอารมณ์และความรู้สึกทุกอย่างที่มีออกมา เขาร้องไห้ออกมาอย่างหนักอย่างไม่อายใคร

 

 

มือสวยของคุณนายคิมค่อยๆบรรจงลูบสัมผัสเส้นผมของลูกชายตัวเองอย่างเบามือ ส่วนมืออีกข้างก็ตบปลอบคนไข้อยู่ที่แผ่นหลัง นี่เป็นครั้งที่สองที่คุณนายคิมได้เห็นลูกชายร้องไห้ต่อหน้าท่านแบบนี้ มันไม่ง่ายเลยนะที่จะทำให้ลูกชายคนเก่งอ่อนแอได้มากขนาดนี้ เห็นฮันบินร้องไห้ ใจคนเป็นแม่ก็เจ็บตามไปด้วย แต่ก็ต้องอดทน แม่อย่างเขาจะมาอ่อนแอต่อหน้าลูกไม่ได้หรอก

 

 

คิดถึงแม่จังครับ” เสียงแหบปนสะอื้นที่ถูกเอ่ยออกมาทำให้คุณนายคิมยิ้มหวาน

 

 

แม่ก็คิดถึงหนู”

 

 

แล้วทางโน้นล่ะครับ ไม่เป็นไรใช่ไหม”

 

ฮันบินถามถึงเรื่องธุรกิจที่แม่ของเขาต้องรับผิดชอบ ช่วงสองปีให้หลังมานี้แม่เขาบินไปอยู่ที่อังกฤษซะส่วนใหญ่น่ะ เพราะพ่อเขาก็อายุมากแล้ว แม่ก็ไม่ค่อยสบายใจเรื่องสุขภาพของพ่ออยู่ด้วย เลยมักไปบินไปช่วยงานพ่ออยู่บ่อยๆ

 

 

จะมีอะไรสำคัญไปกว่าลูกชายคนเก่งของแม่ล่ะ”

 

 

“..ปากหวานจังนะครับคุณนายฮารา”

 

 

นี่แหนะ ยังมาทำเป็นพูดดี” มือสวยตีเบาๆไปที่หัวไหล่ของลูกชายเป็นการลงโทษ “ทำเอาตกใจแทบแย่ นึกว่าจะเป็นอะไรไปซะแล้ว”

 

 

“…”

 

 

ทำไมเอาแต่ใจแบบนี้” คุณนายคิมเอ่ยดุลูกชาย

 

 

ขอโทษนะครับแม่” หน้าคมก้มสลดลงอย่างรู้สึกผิด

 

 

อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้เลยนะฮันบิน ลูกชายคนเก่งของแม่ไปอยู่ที่ไปแล้วล่ะ หื้ม

 

 

ไม่ไหวครับแม่..” คนไข้เริ่มสะอื้นขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามตัวเองไว้ไม่ได้ “ไม่ไหวจริงๆครับ.. ผมก็ไม่คิดว่ามันจะทรมานขนาดนี้ ผมรับมันไม่ไหวจริงๆ มันเจ็บปวดเกินไป เจ็บปวดจนผมไม่อยากจะทนกับมันอีกแล้วครับ ..ฮึก”

 

 

ผมคิดถึงเขาครับแม่”

 

 

ผมรักเขา.. ผมลืมเขาไปไม่ได้เลย”

 

 

ผม..”

 

 

แม่รู้ แม่รู้.. ไม่ต้องร้องแล้วนะคนเก่ง” เป็นอีกครั้งที่คุณนายคิมต้องพยายามห้ามนํ้าตาของตัวเองเอาไว้ ท่านมอบอ้อมกอดที่อบอุ่นให้กับฮันบิน ทำให้คนไข้รู้สึกสบายใจขึ้น และเริ่มสงบลง

 

 

“..ขอโทษที่ทำให้แม่ผิดหวังนะครับ”

 

 

ไม่เลย แม่ภูมิใจในตัวหนูเสมอนะฮันบิน”

 

 

เพียงแค่นํ้าเสียงที่ได้ยิน ฮันบินก็รับรู้ได้ว่าสิ่งที่คุณนายคิมมาจากใจจริงๆของท่านแน่นอน ไม่ใช่แค่คำปลอบโยนให้เขาสบายใจขึ้น แต่ท่านพูดออกมาเพราะรู้สึกแบบนั้น..จริงๆ

 

 

ฮึก.. ขอบคุณครับแม่”

 

 

 

 

HANBYUL SIDE

 

 

“..เฮ้อ”

 

 

ขาเรียวเล็กกำลังขยับเดินไปตามทางอย่างไร้จุดหมาย หลังจากที่เห็นพี่ชายตัวเองร้องไห้อย่างหนักมาเมื่อสักครู่ หัวใจดวงน้อยๆของเขาก็เจ็บปวดตามไปด้วย คนตัวเล็กทนกับภาพเศร้าๆแบบนั้นไม่ได้จริงๆ เขาเลยตัดสินใจเดินหนีออกมาทำใจให้สงบคนเดียว

 

 

“ระวังด้วยครับ” เสียงเรียกของบุรุษพยาบาลที่เอ่ยบอกทำให้คนตัวเล็กได้สติจากห้วงความคิด ถ้าไม่ได้พี่สุดหล่อคนนั้นช่วยเอาไว้ เขาคงจะเดินชนเตียงผู้ป่วยคนอื่นไปเรียบร้อยแล้ว

 

 

“ขอโทษด้วยนะคะ”

 

 

“ครับ ระวังหน่อยนะสาวน้อย”

 

 

“ค..ค่ะ”

 

 

เป็นคนดีจัง พี่ชายคนนั้น..

 

 

 

หมับ

 

 

“โอ้ย.. อื้อ” อยู่ๆร่างเล็กก็ถูกดึงตัวให้เซไปกระแทกกับกำแพงมุมตึกที่เจ้าตัวกำลังจะเดินผ่าน ตาสวยหลับสนิทด้วยความตกใจ เขากำลังถูกใครก็ไม่รู้ดึงตัวมาแถมยังโดนมือใหญ่ของอีกคนปิดปากซะสนิทเลย

 

 

“..อื้อ! ช่ว..”

 

 

ตาสวยเบิกโพร่งขึ้น พยายามดิ้นให้ตัวเองหลุดจากการรัดกุม แล้วตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่พอได้เห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ร่างกายทุกส่วนก็หยุดนิ่งในทันที จากที่ออกแรงขัดขืนก็เปลี่ยนเป็นปล่อยตัวเองให้เป็นปกติแทน

 

 

“ทำแบบนี้อีกแล้วนะคะ”

 

 

“..คิดถึงจังเลย ยัยตัวแสบ” ร่างสูงโอบแขนไปไว้ที่รอบเอวด้านหลังของคนตัวเล็ก ก่อนจะบีบรัดตัวอีกคนให้เข้ามาอยู่ในอ้อมกอด แต่ฮันบยอลกลับขัดขืน แถมยังทำหน้าไม่สบอารมณ์ใส่เขาอีก

 

 

“อย่าทำอะไรตามใจชอบสิคะ” เสียงพูดอย่างเย็นชา สีหน้าแสดงถึงอารมณ์โกรธเคือง

 

 

“..ฮันบยอล”

 

 

“ปล่อยค่ะ”

 

คนตัวเล็กพูดยํ้าด้วยเสียงที่เข้มกว่าเดิม ทำให้อีกคนเริ่มกังวลขึ้นมาแล้วจริงๆ แขนเล็กสะบัดเหวี่ยงอย่างแรง ไม่ได้หันมาสบตา

 

 

“ฮันบยอลบอกให้ปล่อย”

 

 

“เป็นอะไรน่ะ”

 

 

“จะล้อเล่นกับความรู้สึกฮันบยอลไปถึงไหนคะ

 

 

 

 

 

 

พี่จุนฮเว

 

 

 

 

 

 

50%

 

 


 

“...”

 

 

คนร่างสูงยังยืนอึ้ง เขาไม่แน่ใจว่าตอนนี้เขาควรจะทำอะไร อีกคนดูโกรธเขามาก ทั้งๆที่เขาตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์แท้ๆเลย

 

 

“คิดจะมาก็มา คิดจะไปก็ไป คิดถึงความรู้สึกของฮันบยอลบ้างไหมคะ?”

 

 

“..นี่”

 

 

แล้วคนตัวเล็กก็หันหลังกลับไป กำลังจะเดินหนีเขาไป

 

 

หมับ

 

 

“ฉันขอโทษ.. ขอโทษที่ดูเหมือนฉันกำลังล้อเล่น  รู้ไหมว่าฉันคิดถึงเธอมากแค่ไหน”

 

 

“...”

 

 

“เราอย่าโกรธกันเลยนะบยอล” จุนฮเวรวบกอดอีกคนจากทางด้านหลังแน่น แน่นซะจนฮันบยอลไม่มีทางหลุดไปจากอ้อมกอดนี้ได้แน่

 

 

“ขอโทษ ถ้าสิ่งที่ฉันทำมันทำให้เธอเสียความรู้สึก.. แต่จริงๆแล้วฉันก็แค่.. อยากมาเซอร์ไพรส์เธอเท่านั้น”

 

 

“มองหน้าฉันหน่อยได้ไหม”

 

 

เสียงเข้มเอ่ยขอด้วยนํ้าเสียงหงอยๆ ตาคมจ้องมองไปยังใบหน้าของคนตัวเล็กไม่วางตา จนฮันบยอลยอมหันมาในที่สุด เขาก้มหน้าลงไปประทับจูบที่ปลายจมูกเล็ก ก่อนจะผละอีกคนออกมาแล้วหยิบสิ่งของบางอย่างในกระเป๋า แล้วยื่นไปให้อีกคนตรงหน้า

 

 

มันคือ ‘สร้อยจี้ชิงช้าสวรรค์

 

 

“สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะ”

 

 

จุ๊บ

 

 

“ยัยตัวแสบของฉัน” พูดจบแขนยาวก็คว้าตัวอีกคนมากอดแน่นอีกรอบ จนฮันบยอลต้องใจอ่อนกับการกระทำน่ารักๆนี้

 

 

“หายโกรธก็ได้”

 

 

“..ไอพี่บ้า”

 

 

 

JUNHOE SIDE

 

 

จุนเน่ ถ้าฮันบินหายดีแล้ว เรากลับอเมริกากันนะ” เสียงเล็กเอ่ยบอกอีกคน ทั้งที่ใจจริงของเขาไม่ได้อยากทำแบบที่พูดเลย แต่เพราะมันต้องทำ

 

 

กลับ..หรอ? ทำไมต้องกลับด้วย?”

 

 

ฉันจะรอจนกว่าฉันจะพร้อม..” คนตัวเล็กตอบยิ้มๆ ไม่กล้าสบตาอีกคนตรงๆ เพราะรู้ว่าจุนเน่คงจะโกรธที่เขาดื้อด้านอีกแล้ว

 

 

ผมไม่เข้าใจเลย ทั้งๆที่ฮันบินมันก็อยู่ใกล้แค่นี้แล้ว พี่ก็ดูมีความสุขดีที่ได้แอบมองมันในทุกๆวัน แล้วพี่จะเดินจากมันไปอีกให้ตัวเองเจ็บปวดทำไม”

 

 

“..ฉันยังทำไม่สำเร็จเลยนะ แล้วจะเอาหน้าที่ไหนไปเจอฮันบินล่ะ”

 

 

พี่ไม่มีวันทำได้พี่จินฮวาน ถึงพี่จะพยายามมากแค่ไหน คิดหรอว่าเวลาแค่สองสามปีจะพอ มันอาจยืดเยื้อเป็นสิบๆปีเลยก็ได้ แล้วพี่คิดหรอว่าถึงวันนั้นฮันบินมันยังจะรอพี่อยู่” จุนฮเวมองจ้องอีกคนด้วยสายตาโกรธๆ เขานึกว่าอีกคนจะเข้าใจทุกอย่างแล้ว แต่กลับไม่เลย

 

 

เฮ้อ..

 

 

ฉันทำได้นะ ..ฮึก ฉันต้องทำได้แน่”

 

 

พี่เลิกดื้อแล้วก้าวเข้ามาในโลกความจริงได้แล้ว เพียงแค่พี่ไปเจอมัน แล้วบอกมันตรงๆอะ ไอฮันบินมันไม่ติดใจกับอะไรเล็กๆน้อยๆแบบนี้อยู่หรอก มันรักพี่จะตาย ทำไมพี่ต้องคิดอะไรให้เยอะแยะมากมายจนมันวุ่นวายด้วย แค่พี่บอกมันตรงๆ ยากตรงไหนครับ พี่รู้ไหมว่าตอนนี้ไอฮันบินมันเสียใจเพราะพี่จนแทบจะฆ่าตัวตายอยู่แล้ว ไหนพี่บอกว่ารักมันไง พี่เองต่างหากที่เป็นฝ่ายทำร้ายมันซํ้าแล้วซํ้าเล่า”

 

 

จุนฮเวพูดปนตะคอกออกมาอย่างหมดความอดทน เขาไม่เคยเป็นแบบนี้กับจินฮวานมาก่อน ใช่.. แต่เพราะตอนนี้เขาทนไม่ไหวกับความดื้อของพี่ชายคนนี้อีกแล้ว

 

 

เขากำลังหงุดหงิดสุดๆ ในขณะที่คนตัวเล็กก็ได้แต่ร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร โดยที่ไม่มีคนมาคอยปลอบเหมือนทุกๆครั้ง

 

 

แต่ฮันบินจะเห็นฉันในสถาพแบบนี้ไม่ได้ ทำไมล่ะ.. จุนเน่ไม่เข้าใจความรู้สึกฉันหรอ ฉันไปเจอฮันบินในสภาพแบบนี้ไม่ได้ ฉันเสียใจมากแค่ไหน จุนเน่ก็รู้ ฉันเชื่อว่าสักวันนึงฉันต้องทำได้แน่ ฉันน่ะ..” ฉันน่ะ..ไม่อยากที่จะต้องเป็นภาระของฮันบินอีกแล้ว

 

 

ใช่ผมรู้ แต่ไอสักวันของพี่ มันคือวันไหน รู้ไหมครับว่าสิ่งที่ทำให้พี่กับไอฮันบินทรมานกันมากขนาดนี้ก็เพราะตัวพี่เองไม่ใช่หรอ ทุกครั้งที่ผมยอม เพราะผมเห็นแก่พี่ ทั้งๆที่ผมก็ไม่เห็นด้วยกับมันเลยสักนิด พี่เอาแต่ใช้สมองแต่พี่ไม่เคยใช้หัวใจคิดเลย ต้องรอให้ไอฮันบินมันตายไปก่อนใช่ไหมพี่ถึงจะคิดได้”

 

 

ฮึก.. ทำไมพูดแบบนี้”

 

 

ตอนนี้ผมไม่เข้าข้างพี่เลย ผมสงสารไอฮันบิน สิ่งที่พี่คิดอยู่ สิ่งที่พี่ทำอยู่ ตอนนี้ผมไม่รู้เลยว่าเพื่อใคร ไม่มีใครมีความสุขเลยกับการกระทำของพี่เลยแม้แต่คนเดียว พี่ทำร้ายตัวเองไม่พอ ยังทำร้ายคนที่รักพี่มากที่สุดอีก พี่รู้ไหม ผมอึดอัดจนแทบอยากจะวิ่งไปบอกความจริงทั้งหมดให้มันรู้ซะตอนนี้เลย”

 

 

มะ.. ไม่ได้นะจุนเน่”

 

 

ครับ เพราะผมยังแคร์พี่ไง ผมถึงไม่ทำอะ” คนตัวเล็กสะอื้นไห้ซะจนสำลัก ไอจนหน้าแดงไปหมด นํ้าตาไหลรินลงมาต่อเนื่องไม่ขาดสายบวกกับเหงื่อที่ค่อยๆไหลซึมออกมาจนคนตัวเล็กเปียกชุ่มไปหมดทั้งตัวแล้ว

 

 

“..ฮึก”

 

 

อย่าทำให้ทุกอย่างมันแย่ลงเพียงเพราะเรื่องแค่นี้เลยนะครับ ถือว่าผมขอ”

 

 

“...”

 

 

ทำตามที่หัวใจพี่ต้องการเถอะนะครับ”

 

 

 

21.00น.

 

 

 จินฮวานแค่เพลียๆน่ะเลยสลบไป ไม่ต้องคิดมาก แน่ก็ให้นอนให้นํ้าเกลือที่นี่สักคืนนะ”

 

 

ครับ.. ขอบคุณนะครับพี่ยุนฮยอง”

 

 

อื้ม ไม่เป็นไร”

 

 

เฮ้อ.. รู้สึกผิดชะมัด

 

 

ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจแต่ก็ยังไปทำร้ายจิตใจอีกคนเอาซะได้ ดันพูดแรงๆใส่พี่จินฮวานไปเต็มที่เลย แต่จะให้ปล่อยมันไปแบบนี้จริงๆน่ะหรอ ไม่มีอะไรเลยใช่ไหมที่ผมสามารถทำให้เรื่องยุ่งๆนี้ดีขึ้นได้ มีสิมันต้องมี แล้วผมก็ควรจะทำมันด้วย

 

 

ใช่..ผมควรจะทำมันตั้งนานแล้ว ในเมื่อเจ้าตัวยังดื้อดึงอยู่แบบนี้ ผมนี่แหละจะเป็นคนทำให้มันจบเอง

 

 

ผมกับพี่จินฮวาน เราบินมาที่เกาหลีตั้งแต่สามสี่วันที่แล้วแล้วครับ ทันทีที่รู้ข่าวของไอฮันบิน พวกเราก็รีบบินมาที่เกาหลีทันทีเลย แต่ถึงวันนี้คงยังไม่มีใครรู้ เพราะพวกเราไม่ได้แสดงตัวว่ากลับมาแล้ว ก็คงมีแต่พี่ยุนฮยองกับแฟนพี่เขาล่ะมั้งที่รู้เรื่องน่ะ

 

 

ส่วนพี่จินฮวาน.. รายนั้นนี่หนักเลย ไม่ว่ายังไงพี่เขาก็ให้คนอื่นรู้ไม่ได้ว่าตัวเองกลับมาแล้ว พี่เขามีเหตุผลครับ แต่ผมไม่เห็นด้วยกับเหตุผลนั้นเลย เหตุผลที่ทำให้ตัวเองกับไอฮันบินเจ็บปวดเนี่ย ช่วงที่ไอฮันบินอาการโคม่า พี่จินฮวานก็เข้าไปหามันทุกวันในช่วงที่ไม่มีคนอยู่ ต้องขอบคุณความช่วยเหลือของพี่ยุนฮยอง ที่ทำให้อะไรๆมันง่ายขึ้น ผมเข้าใจนะว่าตัวเล็กคงจะแค่อยากเฝ้าดูฮันบินอยู่ห่างๆ แค่ได้เห็นว่ามันอาการดีขึ้น พี่เขาคงพอใจแล้ว พอฮันบินออกจาก ICU พี่เขาก็ไม่ได้ไปเยี่ยมมันอีก อาจจะได้เห็นมันบ้าง ก็แค่ตอนที่มีคนพามันออกมาเดินเล่นข้างนอกเท่านั้น

 

 

สภาพไอฮันบินในตอนนี้ ไม่ต่างจากพี่จินฮวานเลยสักนิด ก็ดูเจ็บปวด ทรมานด้วยกันทั้งคู่ ร่างกายมันเกือบจะหายดีแล้ว แต่สภาพจิตใจนี่ยํ่าแย่สุดๆ

 

 

ปล่อยไว้แบบนี้ มันจะดีแน่หรอ..

 

 

 

 

ก๊อก ก๊อก

 

 

ผมไม่รอให้อีกคนตอบรับ หลังจากยืนทำใจที่หน้าห้องอยู่นานกว่าจะตัดสินใจได้ เล่นเอาแทบตาย ผมเปิดประตูเข้าไปหลังจากที่เคาะมันสองสามทีพอเป็นมารยาท ทันทีที่ประตูเปิดออกสายตาผมก็จดจ้องไปที่เตียงคนไข้ในทันที

 

 

“..จุนฮเว?”

 

 

ขอโทษนะพี่จินฮวาน แต่ผมทนดูต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ

 

 

“..ไง เป็นไงมั่งล่ะ ใกล้ตายยัง” ผมเอ่ยถามคนป่วย ที่ยังคงนั่งจ้องผมตาค้างอยู่ท่าเดิม ผมยกยิ้มขึ้นนิดๆ ก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ข้างๆเตียงผู้ป่วย

 

 

มึง.. อยู่ที่นี่ได้ไง แล้วพี่จินฮวาน..”

 

 

อืม ก็อยู่แถวๆนี้แหละ”

 

 

!!!

 

 

สีหน้ามันตอนนี้ดูตกใจและกังวล ดูจะมีความสุขแต่ก็แอบซ่อนความเศร้าอยู่บ้าง มันคงกำลังสับสน..

 

 

แต่มึงคงไม่มีทางได้เจอพี่เขาหรอก”

 

 

“...”

 

 

จริงๆเรามาถึงเกาหลีตั้งแต่วันที่มึงโดนรถชนแล้ว”

 

 

แล้วทำไม..”

 

 

กูตั้งใจมาคุยกับมึงเรื่องนี้แหละ เผื่อมึงจะเข้าใจพี่จินฮวานมากขึ้น..”

 

 

สุดท้ายผมก็ตัดสินใจเล่าเรื่องทุกอย่างให้ไอฮันบินฟัง..

 

 

ทั้งเรื่องเมื่อ9ปีก่อน เรื่องอาการป่วยของพี่จินฮวาน และทุกๆเรื่องที่เกี่ยวกับคนตัวเล็ก เรื่องที่อีกคนไม่ยอมมาพบฮันบิน เรื่องเหตุผลต่างๆนานาของพี่จินฮวาน ผมเล่าให้มันฟังซะหมดเปลือก..จนไม่มีอะไรจะเล่าแล้ว ไอฮันบินมันนั่งเงียบตลอด ก็คงไม่แปลกถ้ามันจะตกใจ คงไม่มีใครคิดว่าคนคนนึงจะเคยเจอ เคยผ่านเรื่องราวมาเยอะแยะมากมายขนาดนี้ โดยเฉพาะคนตัวเล็กอย่างพี่จินฮวานแล้วด้วย ถ้าใครได้รับรู้ก็คงต้องรู้สึกเห็นใจ

 

 

กูเล่าให้ฟังหมดแล้ว มึงก็ไปคิดเอาละกันว่าจะเอายังไง..”

 

 

“...”

 

 

ตอนนี้พี่จินฮวานนอนให้นํ้าเกลืออยู่ เพิ่งสลบไปเมื่อสองชั่วโมงที่แล้ว กว่าจะตื่นก็คงเช้าเลย.. ถ้ามึงอยากจะเจอก็ไปหาได้”

 

 

“...”

 

 

“..ก่อนที่จะไม่มีโอกาส”

 

 

 

HANBIN SIDE

 

 

227

 

 

คิม จินฮวาน

 

 

 

 

พี่จินฮวานเดินไม่ได้

 

 

!!!

 

 

มันเป็นผลข้างเคียงของการผ่าตัดสมองเมื่อสามปีที่แล้ว..

 

 

‘...’

 

 

มันเป็นเหตุผลที่พี่เขามาเจอมึงไม่ได้

 

 

 

 

‘..มึงอะ รับได้ไหมที่พี่เขาเป็นแบบนี้

 

 

 

 

 

100%

 

 

 

 

 

เราเข้าใจพี่จินนะ เข้าใจดีทุกอย่างเลย

หวังว่าทุกคนก็จะเข้าใจพี่จินเหมือนกัน <3

 

 

 

 

 

ถึงมันจะใช้เวลาสัก5ปี10ปีหรือ20ปี ผมก็จะรอ”

“..ผมรอพี่ได้เสมอนะ ผมรักพี่ครับ”



 

 

TALK

เข้มแข็งไว้นะทุกคน ตอนหน้าก็จะจบแล้วน้าแงT////T

รอลุ้นกันต่อไป เจอกันอีกทีวันพฤหัสนะฮับ พิ้งไปปัจฉิม2วัน

เม้นกับสกรีมให้เค้าเยอะๆหนา แง

.ทำตาปริบๆ

 

 

เม้น / สกรีมมีผลต่อการอัพ

เราแต่งจบแล้วน้า เหลือแค่อัพฮับ

 

 

 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 

 

 

 

.

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5393 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 11:42
    ฮือออออ ซึ้งในความรักของห่านและพี่จิน หายไวๆนะคะ จะได้รักกันเีๆซะที
    #5,393
    0
  2. #5387 impp8cxpxc (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 21:53
    ต้องม่ากว่านี้อีกมั้ยยย มากกว่านี้ยังไงก็ได้จัดมา เอาใส่สุด ใส่ไปให้หมด เอาให้สุดเลย!!!!! ฮื้ออออออออออออออออ
    #5,387
    0
  3. #5364 ขนรักแรของมาดามจาง (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 มีนาคม 2559 / 00:35
    เศร้ามาก ดราม่าไปอีกกก อะไรจะเศร้าขนาดนี้อยากให้เเอดเหนน้ำตาของเรา นั่งร้องไห้แต่พี่จินกับฮันบินทะเลาะกันจนฮันบินรู้เรื่องราวทั้งหมด สงสารพี่จินก็สงสาร สงสารฮันบินก็สงสาร ร้องไห้จนตาเปียกไปหมดดด T^T ขอให้เข้าใจกันเร็วๆเห๊อะะะ ????????????????
    #5,364
    0
  4. #5356 jinwonkimbub (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 14:57
    ไรท์ มาต่อเร็วๆนะ อ่านจบสองรอบแล้ว????????????จะอ่านกี่รอบก็หน่วงๆอ่ะ
    #5,356
    0
  5. #5351 AMTHEN (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 01:11
    มันหน่วงจนน้ำตาไหลเลย สงสารพี่จิน ทำไมอ่ะทำไมTT
    พี่จินพยายามเข้านะ กลับมาเดินให้ได้นะ.. ;(
    #5,351
    0
  6. #5350 youngkyun (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 23:15
    สงสารบีจินมากกก
    #5,350
    0
  7. #5349 แฟนฮันบิน (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 23:11
    ไม่เอาน่าาาา พี่จินเดินไม่ได้จิงๆหรอ อย่านะ !!!
    #5,349
    0
  8. #5345 aqbbx (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 15:50
    เข้าใจเหตุผลพี่จินแล้ว รู้แล้วทำไมพี่จินถึงลำบากใจขนาดนั้น ฮือออ เจ็บมากเลยค่ะไรท์ T___T
    #5,345
    0
  9. #5335 KeenDream (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 20:22
    ปลอบใจตัวเองไม่ให้ร้องไห้อยู่ ฮืออ
    #5,335
    0
  10. #5334 พี่จินของน้อง (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 20:05
    ฮืออออหน่วงอะ สงสารมาก ?.?
    #5,334
    0
  11. #5333 Biiiii (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 18:52
    ทำไมเป็นเเบบนี้ฮื้ออออไรท์จบเร็วไปอย่าพึ่งจบทำใจไม่ล่ายยยยยฮืออออออออ



    #5,333
    0
  12. #5328 Ppamsweet (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 23:44
    โอยยยย ทำไมพี่จินถึงเดินไม่ได้ แล้จะกลับมาเดินได้ไหมมม ไม่น้าาาา
    #5,328
    0
  13. #5327 ทาสรักฮันบิน (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 23:37
    ตอนแรกก็ว่าทำไมไปเจอฮบ.สภาพแบบนี้ไม่ได้คือไร คือพี่เดินไม่ได้อะ ฉันหน่วงมากเลยตอนนี้
    #5,327
    0
  14. #5326 ่jtoeyyy (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 23:14
    ฮือออ ไรท์รอต่อนะ~~ ??
    #5,326
    0
  15. #5323 elf1993 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 21:18
    เดินไม่ได้เลยนะ เดินไม่ได้เลย เจ็บเกินไปแล้วนะตัวเล๋ก ????????????????????????
    #5,323
    0
  16. #5322 elf1993 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 21:17
    omg เจ็บปวดมากก ต้องใจเเข
    #5,322
    0
  17. #5321 mukmixdada (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 21:13
    เดินไม่ได้!!!!! ไม่นะ ขอไม่หน่วงอยากอ่านหวานๆ
    #5,321
    0
  18. #5320 มิมิ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 20:33
    โอ้ยยยยยคนนหนึ่งๆจะมีปมขนาดนี้เลย ... มันเปินที่จะรับไว้จริง

    เศร้ามากอะ! อยากให้ทุกคนมีความสุข :(
    #5,320
    0
  19. #5319 เก่ง (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 20:21
    ทำไมเจ็บปวดแบบนี้ ฮือๆๆๆ
    #5,319
    0
  20. #5318 Bamllzyx__SP (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 20:17
    จะจบแล้วเหรอ //ปาดน้ำตา???? ยังไงก็เอาใจช่วยพี่จินกับฮันบินนะ ไรต์สู้สู้ฮับ
    #5,318
    0
  21. #5317 tercessun (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 18:32
    ฮืออออออ ฮันบินสู้ๆ พี่จินสู้ๆ
    ผ่านมันไปด้วยกันให้ได้นะ แค่รักกันเชื่อใจกันก็ดีที่สุดแล้ว
    ไรท์สู้ๆน้า
    #5,317
    0
  22. #5316 JoobJang Phaninat (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 18:04
    เจอกันสักที
    #5,316
    0
  23. #5315 Wizard_ELF (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 17:52
    น่าสงสารทั้งคู่เลย T_T
    #5,315
    0
  24. #5314 xixew (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 15:55
    โอ้ยทำไมจินน่าสงสารแบบนี้ ฮันบินก็น่าสงสาร สงสารตัวเองด้วยเศร้าา T_____T
    #5,314
    0
  25. #5313 -2001- (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 15:34
    TT เศร้าแท้
    #5,313
    0