{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 34 : ϟ TRACK 29 "ค่อยๆจางหาย" 120%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    16 มี.ค. 59

.













# TRACK 29







 

D-DAY

 

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง..

 

ไปแล้วนะฮันบิน.. หวังว่าเราจะได้พบกันอีก

 

หวังว่าเรา..จะได้กลับมารักกันอีก สักวันนึง..

 

รักฮันบินนะ

 

คนตัวเล็กที่ยืนอยู่หน้าเกตในสนามบินแห่งชาติที่หนึ่งของเกาหลี ตากลมปิดสนิท พร้อมกับน้ำใสๆที่กำลังเอ่อล้นและหยดลงมาอาบแก้ม เอ่ยพูดถึงคนที่เขารักมากที่สุดกับตัวเอง เพราะไม่มีโอกาสได้ไปบอกกับอีกคนตรงๆ ฝากสายลมให้พัดพาความรู้สึกและคำพูดของเขาไปให้ถึงฮันบินด้วยเถอะ

 

ลาก่อน..

 

HANBIN SIDE

 

ไม่รู้ว่าลมอะไรหอบผมมาถึงตรงนี้ ผมมาหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องของเรา.. ตลอดสิบกว่าวันที่ผ่านมา ผมไม่เจอคนตัวเล็กเลย คิดว่าจะทำใจแข็งให้อีกคนมาง้อ แต่กลับเป็นผมเองที่ทนกับความคิดถึงไม่ไหว หวังไว้ในใจลึกๆว่าถ้าเปิดประตูเข้าไปแล้ว จะพบคนตัวเล็กนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก

 

ถ้าเป็นแบบนั้นผมจะเดินเข้าไปกอดพี่เขาไว้ เอ่ยขอโทษ และปรับความเข้าใจกัน เกลียดตัวเองที่ทำเป็นพูดดีแต่สุดท้ายก็กลับเป็นฝ่ายที่ปล่อยมือพี่เขาไปไม่ได้ตลอด อีกคนคงจะคิดเหมือนกัน ก็เรารักกันมากนี่ ไม่มีวันทิ้งกันไปไหนหรอก

 

ใช่.. มันเป็นแบบนั้นแหละ

 

แต่สิ่งที่หวังเอาไว้กับความเป็นจริงมันต่างกันราวฟ้ากับดิน ลางสังหรณ์ของผมมันแปลกๆ กับความว่างเปล่าที่แทบสัมผัสไม่ได้ถึงอีกคนเลย.. มันคืออะไรกัน ความรู้สึกที่เหมือนผมสูญเสียอะไรไปสักอย่างแบบนี้

 

 

 สวัสดีนะฮันบิน’



อะไรกัน.. อยู่ๆก็มีภาพของพี่จินฮวานปรากฏขึ้นมาในแลปท่อปของผม ผมมองมันอย่างไม่เข้าใจ  แต่ก็ไม่ได้ปิดมันลง



'คงกำลังงงอยู่ล่ะสิ' คนตัวเล็กที่อยู่บนหน้าจอตอนนี้กำลังยิ้มแหยะๆให้ผม ทำให้ผมเผลอยิ้มออกมาด้วย คิดจะทำอะไรกันนะ เซอร์ไพรส์กันงั้นหรอ..



'ฉันมาบอกลาน่ะ'



!!!



'ตอนที่ฮันบินกำลังดูคลิปนี้ ฉันคงไม่ได้อยู่ที่เกาหลีแล้ว ฉัน..พูดจริงๆนะ ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อน ฮันบินไม่โกรธใช่ไหม อย่าโกรธกันเลยนะ เพราะฉันเสียใจทุกครั้งที่ทำให้ฮันบินโกรธ ฉะนั้น..ห้ามโกรธนะ'



อะไรของพี่.. เล่นตลกอะไรกับผมอยู่งั้นหรอ



'ตั้งแต่รู้จักกันมา ฮันบินทำดีกับฉัน ดูแลฉันดีมากๆเลย ฉันก็ไม่รู้ว่าในโลกใบนี้จะมีใครที่ทำให้ฉันได้มากขนาดนี้อยู่สักกี่คน ฉันรู้สึกขอบคุณมากๆเลยนะ แล้วก็ดีใจด้วยที่ได้เจอ ที่ได้รู้จัก ที่ได้ใช้เวลาร่วมกับฮันบิน



ใจผมเต้นรัว ความรู้สึกกลัวที่ทำให้ผมเย็นวูบไปทั้งตัว ทำให้สมองผมขาวโพลนเหมือนคนกำลังขาดสติ



'ที่ได้รักฮันบิน ฉันดีใจจริงๆ'



คนตัวเล็กกำลังพูดไป พร้อมกับฝืนยิ้มทั้งที่มีนํ้าใสๆคลออยู่ทั่วดวงตา ฟันสวยขบกัดริมฝีปากตัวเองซะจนมันเห่อเลือด เหมือนอีกคนกำลังพยายามกลั้นสะอื้นเอาไว้อยู่ มันทำให้ผมนึกหงุดหงิดขึ้นมา



ผมยังไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ผมกำลังปฏิเสธ ไม่ยอมรับมัน.. ตอนนี้นํ้าตาของผมมันกำลังไหลอาบลงมาทั้งสองข้างแก้มอย่างห้ามไม่ได้ ผมปล่อยตัวเองให้เป็นแบบนั้น เพราะไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลยในตอนนี้



'แล้วก็ขอโทษนะ ฉันมันเป็นคนที่แย่มากๆเลย ที่ผ่านมาฉันก็เอาแต่ดื้อกับฮันบิน ไม่ยอมฟัง มำให้ฮันบินผิดหวังในตัวฉันมาโดยตลอด ฉันแค่คิดว่าฉันดูแลตัวเองได้ ฉันสามารถทำอะไรได้ด้วยตัวเอง แต่ผลสุดท้ายฉันก็ทำให้ฮันบินต้องลำบาก ต้องหงุดหงิดเพราะฉันทุกครั้งเลย ฮึก.. ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนั้นนะ เพราะฉันไม่อยากทำตัวเป็นภาระของฮันบิน ฉันอยากทำให้ฮันบินภูมิใจในตัวฉันบ้าง แต่ฉันก็ไม่เคยทำแบบนั้นได้เลย ฉันมันไม่เอาไหนจริงๆ'



'ฮึก.. แต่ถึงอย่างงั้นฮันบินก็ยังยอมทน ให้อภัย ไม่ทิ้งฉันไปไหน ขอบคุณนะ..ขอบคุณมากจริงๆ'



ภาพของคนตัวเล็กตอนนี้กำลังร้องไห้อย่างหนัก อีกคนสะอื้นจนสำลัก ตัวก็เริ่มสั่นเทิ้ม ผมนั่งมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกหน่วงๆ อยากจะดึงอีกคนเข้ามากอดให้เลิกคิดมาก แล้วกระซิบข้างๆหูว่า 'ไม่เป็นไรนะ พี่ไม่ได้เป็นแบบนั้นเลย' แต่ผมทำไม่ได้ พี่จินฮวานไม่ได้อยู่กับผมแล้ว ตอนนี้อีกคนอยู่ที่ไหน.. ผมก็ไม่รู้

 

คนตัวเล็กกำลังยกมือขึ้นปาดนํ้าตาตัวเองอย่างช้าๆ



'ฮันบิน.. เป็นแร๊พเพอร์ให้ได้นะ สัญญากับฉันได้ไหมว่าจะต้องเป็นแร๊พเพอร์ให้ได้ ฉันจะเป็นแฟนคลับคนแรกของฮันบินเลย จะคอยดูฮันบินผ่านทีวี ฉันจะเฝ้ารอให้ถึงวันนั้น แต่ถ้าฮันบินก็ชอบเรียนหมอ ก็ลองเรียนไปด้วยแล้วทำเพลงไปด้วยก็ได้ ฉันอยากเห็นฮันบินได้ทำ ได้ใช้ชีวิตในแบบที่ตัวเองชอบ ฉันไม่อยู่แล้ว จะทำให้ก็ไม่ต้องคิดถึงฉันแล้วนะ ทำอะไรที่ตัวเองชอบเถอะ เห็นฮันบินมีความสุข ฉันก็พลอยมีความสุขไปด้วยรู้ไหม..



ไม่.. สิ่งที่ทำให้ผมมีความสุขได้มากที่สุด คือการที่ได้อยู่กับพี่นะ



'สัญญาแล้วนะ!'



มือเล็กถูกยื่นมาข้างหน้ากล้อง ก่อนจะยิ้มให้จนตาหยี



'ไม่สัญญาหรอ..'



'สัญญาสิ นะฮันบิน'



พูดเหมือนรู้ใจผมไปซะทุกเรื่องเลยนะตัวเล็ก..



"ครับ ผมสัญญา"

 

'เย่.. สัญญาแล้วนะ ห้ามคืนคำล่ะ'

 

'ฮันบินที่ได้ไปยืนอยู่บนเวที ต้องเท่ห์มากแน่ๆเลย อยากให้ถึงวันนั้นเร็วๆจัง อ้ะ แค่กๆ' ผมแทบจะถลาไปหาหน้าจอแลปท่อป เพราะอยู่ๆอีกคนก็ไอขึ้นมา แถมหน้าก็ค่อยๆซีดขึ้นด้วย

 

'ฉัน..ต้องไปแล้วนะ'

 

เดี๋ยวสิ อย่าเพิ่ง.. พี่จะไปง่ายๆแบบนี้เลยหรอ

 

'ขอบคุณและขอโทษสำหรับทุกๆอย่าง สามปีที่ผ่านมามันเป็นเวลาที่มีค่ากับฉันมากจริงๆ ฉัน..ฮึก รักฮันบินนะ รักที่สุดเลย ขอโทษ..ที่ไม่สามารถอยู่ตรงนั้นกับฮันบินได้ ชีวิตของฮันบินที่ไม่มีฉันมันคงดีกว่า'

 

ทำไมพูดแบบนั้น พี่คือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตของผมนะ ถ้าพี่ไม่อยู่ แล้วผมจะอยู่ยังไง..

 

'ขอให้ฮันบินมีชีวิตที่ดีต่อจากนี้ อาจจะดูเห็นแก่ตัว แต่อย่าลืมฉันเลยนะฮันบิน ช่วยจดจำฉันเอาไว้ ไม่ต้องให้ความสำคัญก็ได้ แต่อย่าลืมกันไปเลยนะ ขอโทษที่ทำให้ต้องเสียใจอีกแล้ว ฉันนี่เอาแต่ทำให้ฮันบินเสียใจเนอะ แย่..ฮึก ฉันมันแย่จริงๆเลย'

 

'ฉันอยากเจอฮันบินอีกในสักวันนึงนะ ไม่ว่าในสถานะไหนก็ตาม.. คิดซะว่าตัวฉันเป็นแค่คนคนนึงที่ผ่านเข้าไปในชีวิตฮันบิน แค่คนคนนึงที่ไม่สำคัญอะไร ..ได้ไหม'

 

'อย่าเสียใจ อย่าร้องไห้ให้คนไร้ค่าอย่างฉันเลยนะ คนอย่างฮันบินจะต้องเจอคนที่ดีกว่าฉันแน่ ถ้าเจอคนคนนั้นแล้ว ฉันจะยอมรับและแสดงยินดีกับฮันบินแน่นอน'

 

ไม่..อย่าพูดมันออกมานะ

 

'ฮันบิน.. เลิกกันนะ'



!!!



ทำไม.. ทำไมต้องพูดถึงขนาดนี้ด้วย ทำไมต้องบอกเลิกกันด้วย พี่คิดว่าผมจะปล่อยให้พี่หายไปแบบนี้หรอ ผมไม่มีทางอยู่เฉยๆแน่ 



ผมไม่เลิก ถ้าจะบอกเลิกกัน ก็มาบอกกันต่อหน้าสิ.. พี่ทำไม่ได้ใช่ไหมละ พี่ทำไม่ได้หรอก เพราะพี่รักผมมากๆไง พี่ไม่สามารถทำมันได้อย่างแน่นอน



ผมจะไม่ยอมแพ้หรอกนะพี่จินฮวาน.. ผมจะรักษาสัญญา ทำเป้าหมายของตัวเองให้สำเร็จ แล้วสักวันนึง เราต้องได้เจอกัน



เสียงสะอื้นที่เต็มไปด้วยความน่าสงสารของเด็กหนุ่มที่ดูเป็นคนเข้มแข็ง หนักแน่น ไม่เคยมีใครเคยเห็นน้ำตาของเขาแม้สักคน แต่ทุกครั้งที่เขาดูคลิปวีดีโอของคนตัวเล็ก เหมือนเป็นแรงดึงดูดทำให้น้ำตาของเขาไหลลงมาง่ายๆ



เหมือนภาพทุกอย่างจะค่อยๆจางหายไปแล้ว แต่กลับมีเสียงเบาๆที่ดังขึ้นมาทั้งๆที่จอมอนิเตอร์กำลังขึ้นเป็นสีดำ



'แต่ถ้าฮันบินยังไม่เกลียดกัน.. ถ้ายังรอกันได้ อีกสามปีเราค่อยมาเจอกันนะ



ผมรอพี่ได้อยู่แล้วครับ คนดีของผม



อีกสามปี.. แปปเดียวเอง 

 

เนอะJ

 




D-1090


 

"ห้ะ! มึงจะซิ่ว?" บ๊อบบี้

"นํ้าแทบพุ่ง" จีวอน



ผมจะทำให้ได้.. คำสัญญาของเรา ผมจะรักษามันไว้ให้ได้

เจอกันอีกสามปีนะครับคนดี







50%

 

 

 

JUNHOE SIDE

"พี่ต้องทำให้ได้นะ แล้วผมจะรอ"

"แต่ฉัน..กลัว"

"การผ่าตัดต้องผ่านไปได้ด้วยดีอย่างแน่นอน ผมเชื่ออย่างงั้น.."

"อื้ม ขอบคุณนะจุนเน่"

 

ผมจะเล่าทุกอย่างให้ฟังนะ ตั้งแต่เริ่ม..

เรื่องมันเกิดขึ้นเมื่อ6ปีก่อน วันที่อยู่ๆพี่จินฮวานและคุณน้าหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย โดยที่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม มันเป็นช่วงที่ผมไปค่ายอาสากับทางโรงเรียนพอดี ทำให้ผมไม่รู้อะไรสักอย่าง กลับมาก็มีแต่ความว่างเปล่า.. ตอนนั้นผมทำอะไรไม่ถูกจริงๆ

ผมไล่ถามคนในหมู่บ้านทีละคน ถามเพื่อนในโรงเรียน ถามอาจารย์ ถามทุกคนที่รู้จักพี่จินฮวาน แต่ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าพี่เขาไปไหน แค่ผมไม่อยู่แปปเดียว พี่เขาก็หายไปเลยหรอ ถ้าจะไปทำไมไม่บอกกันก่อน อยู่ๆก็หายไปแบบนี้รู้ไหมว่าผมเสียใจแค่ไหน ช่วงแรกๆที่พี่เขาหายไป ผมแทบไม่เป็นอันทำอะไร หายใจทิ้งไปวันๆ สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว อยู่โลกมืดๆของตัวเองโดยไม่สนใจสิ่งริบตัวแม้แต่นิด.. จนมีครั้งนึงผมเคยเดินลึกลงไปในทะเลด้วยสภาพไร้สติ ถ้าผมไม่ได้ยินเสียงเรียกของย่าในวันนั้น ผมคงตายไปแล้ว

ย่าเป็นคนเรียกสติผมขึ้นมาอีกครั้ง ผมไม่อาจรู้เลยว่าในตอนนั้น.. ผมทำให้ย่าผิดหวังมากแค่ไหน ผมเอาแต่คิดถึงตัวเอง เอาตัวเองเป็นใหญ่ จนไม่ได้คิดถึงความรู้สึกของท่านเลย หลังจากที่รู้ตัว ผมก็ไม่คิดจะทำแบบนั้นอีก ผมรู้แล้วว่าผมไม่ควรจมปลักอยู่กับความเศร้าเหมือนคนโง่แบบนี้ ผมสามารถทำอย่างอื่นได้ ทางที่จะทำให้ผมเจอพี่จินฮวานได้เร็วกว่านี้

หลังจากนั้นผมก็ค่อยๆตามหาตัวเล็กตามที่นั้นที่นี้ในทุกๆวัน วันธรรมดาที่มีเรียนก็จะหาได้แค่แถวๆบ้าน แต่พอถึงวันหยุดผมก็จะขออนุญาติย่าไปหาที่เมืองหรือจังหวัดใกล้ๆ.. ผมตามหาอีกคนอย่างมีความหวังเสมอ ผมคิดไว้ในใจว่าสักวันนึงจะได้เจอพี่จินฮวาน สักวันนึงซึ่งก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่

จนวันที่ย่าผมตาย ทุกอย่างก็เปลี่ยนไปราวฟ้ากับดิน ผมก็กลายเป็นคนเร่ร่อน ย้ายโรงเรียนไปทุกสามเดือน ไปอยู่ตามเมืองตามจังหวัดต่างๆจนเกือบจะครบทั้งประเทศ ผมทำแบบนั้นอยู่ประมานสามปี ..จนในที่สุดผมก็ได้พบกับพี่จินฮวาน

แต่การพบเจอมันก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น เพราะเวลาผ่านไปทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงไปด้วย เช่นหัวใจของพี่จินฮวาน.. เอาเถอะ ผมก็ไม่ค่อยอยากจะพูดถึงเรื่องที่ทำให้ผมเสียใจสักเท่าไหร่หรอก

ผมใช้เวลาอยู่กับพี่จินฮวานเกือบสามเดือน ก่อนที่ตัวเองจะทนไม่ไหว ผมรู้ว่าพี่เขารักผม..ในฐานะน้องชาย แต่ผมไม่เคยคิดกับอีกคนแบบนั้น ผมไม่เคยคิดว่าพี่จินฮวานเป็นแค่พี่ชายสำหรับผม

เมื่อปีที่แล้ว ถ้าทุกคนยังจำได้ ผมตัดสินใจบินไปเรียนต่อที่อเมริกาด้วยเหตุผลไร้สาระๆบางอย่าง ซึ่งทุกคนก็น่าจะรู้ดีนะครับว่าเพราะอะไร ตอนนั้นผมไม่ต่างอะไรกับตอนที่ผมสูญเสียพี่จินฮวานไปเมื่อห้าปีก่อน ผมใช้ชีวิตอย่างไร้ค่า ไม่สนใจเรียน แค่ทำโน่นทำนี่ หาอะไรให้ตัวเองทำไปวันๆไม่ให้สมองฟุ้งซ่าน จนทำให้ตัวเองและคนรอบข้างวุ่นวายกันไปหมด ผมไม่มีเพื่อนสักคน เพราะคงไม่มีใครทนกับการกระทำที่บ้าบอของผมได้

จนวันนั้นเมื่อต้นปีที่ผ่านมา ผมได้พบกับคนคนนึง

'จุนฮเวใช่รึเปล่า'

'คุณ..น้า?'

'ไม่เจอกันนานเลยนะ พ่อตัวแสบ'

'คุณน้าจริงๆด้วย ดีใจจังเลยครับที่ได้เจอ'

 

ใช่แล้ว ผมเจอกับแม่ของพี่จินฮวาน แล้วภาพเหตุการณ์เก่าๆก็ฉายย้อนขึ้นมาในหัว ในตอนนั้นคุณน้าช่วยเรียกสติผม ปลุกผมให้ตื่นจากโลกแคบๆที่ตัวเองสร้างขึ้นอีกครั้ง เหมือนตอนที่ย่าดึงผมขึ้นมาจากความเศร้าเมื่อ6ปีที่แล้วไม่มีผิด ทำให้ผมรับฟังและยอมรับกับความจริง ทำให้ผมกลายเป็นผมในทุกวันนี้

คุณน้าเล่าเรื่องเมื่อห้าปีที่แล้วให้ผมฟังทุกอย่าง.. ทั้งเรื่องที่พี่จินฮวานหายตัวไป และเรื่องสาเหตุของอาการป่วยของพี่จินฮวาน ผมเพิ่งรู้ว่ามันร้ายแรงมากถึงขนาดนี้ ร้ายแรงถึงขั้นที่ว่า อาจจะทำให้ชีวิตที่เหลือของพี่เขาเปลี่ยนไปและไม่สามารถแก้ไขอะไรได้อีก นั่นเป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ผมตัดสินใจรีบบินกลับเกาหลีให้เร็วที่สุด


ย้อนไป เมื่อ6ปีก่อน

15 พฤษภาคม 201X

'สถานการณ์ฉุกเฉิน รถหกล้อชนเด็กนักเรียนที่บริเวณใกล้ๆสวนสาธารณะชินซัน เด็กนักเรียนสภาพหมดสติ ศรีษะได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก ชีพจรเต้นตํ่า อาการไม่สู้ดี ประสานงานไปที่หน่วยอาสากู้ภัยด่วน ยํ้า ด่วน!'

วีวอ วีวอ..

'จินฮวาน อดทนไว้นะ หนูต้องไม่เป็นไร.. เข้มแข็งไว้นะจินฮวาน'

'มะ แม่.. ที่นี่.. ที่ไห..' ตากลมของเด็กน้อยปรือขึ้นมาทพร้อมกับพูดในลำคอ เสียงเขาแหบแห้งจนไม่ได้ยินเป็นคำพูด ก่อนสติจะดับวูบลง

'จินฮวาน! จินฮวาน!'

'ขอโทษนะคะ ญาติคนไข้รบกวนรอข้างนอกค่ะ'



'ญาติคุณคิมจินฮวานครับ'

'ดิฉันเป็นแม่ค่ะ'

'หมอยินดีด้วยนะครับ การผ่าตีดผ่านไปได้ด้วยดี ตอนนี้คนไข้อาการคงที่แล้ว โชคดีที่อวัยวะภายในไม่ได้บาดเจ็บร้ายแรง แต่ยังไงต้องรอดูอาการที่ไอซียูต่อสักสองสามวันนะครับ'

'ขอบคุณมากเลยค่ะ คุณหมอ'


ห้องพักผู้ป่วยพิเศษ 'คิม จินฮวาน'

ตากลมของคนตัวน้อยค่อยๆเปิดขึ้นอย่างช้าๆ เพราะความที่เขาหลับไปเป็นเวลานานทำให้ดวงตายังไม่ชินกับแสงสว่างๆ คนตัวเล็กบนเตียงผู้ป่วยค่อยๆกลอกตาไปมาปรับโฟกัสที่ดวงตาของตัวเอง เขามองไปรอบๆก็รู้ได้ไม่ยากว่าที่นี่คือโรงพยาบาล แต่ไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

'โอ้ย..'

ตอนนี้เขารู้สึกเจ็บท้อง ปวดหัว คอแห้ง ขยับตัวไม่ได้เลย เขาเป็นอะไร ทำไมถึงได้มานอนอยู่ในห้องห้องนี้ แค่จะขยับตัวให้ลุกขึ้นนั่ง ยังทำไม่ได้เลย แล้วสายที่พันอยู่ทั่วตัวเขาคืออะไรกัน

แกรก..

'ใครครับ.. แม่หรอ'

'แม่.. ผมหิวนํ้าจังเลย'

!!!

ทันทีที่หันไปเห็นคนแปลกหน้ากำลังจะปักเข็มฉีดยาลงมาที่คอเขา คนตัวเล็กก็พยายามขยับตัวหนี จนร่างตัวเองล้มตุบลงไปอยู่กับพื้น แต่ชายคนนั้นก็กำลังเดินเข้ามาใกล้เขาเรื่อยๆ มือบางขยับเอื้อมไปกดปุ่มเรียกพยาบาล แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทันการไหม

'ผู้ป่วยห้อง 048 มีปัญหาอะไรรึเปล่าคะ.. เราจะส่งพยาบาลไปดูแลเดี๋ยวนี้ค่ะ'

เพราะความตกใจทำให้ผู้ชายแปลกหน้าที่สวมเสื้อคลุมหมอเผลอทำเข็มฉีดยาหลุดมือ ก่อนมือบางจะแย่งมันมาได้ และทิ่มไปที่ขาของคนแปลกหน้าเข้าอย่างจัง สิ่งที่บรรจุอยู่ในเข็มฉีดยานั้นคือยาพิษชนิดรุนแรง แค่โดนฉีดเข้าไปในร่างกายเพียงหนึ่งหยดก็ทำให้ชาและทำให้เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายค่อยๆตายลงไปทีละนิด จนเสียชีวิตในที่สุด

'ไอเด็กบ้า แก..ตายซะเถอะ'

ผู้ชายร่างใหญ่ขึ้นคร่อมคนป่วยตัวเล็ก ก่อนจะจับหัวเขากระแทกกับพื้นอย่างแรง4-5ที จนจินฮวานสลบไปพร้อมกับเลือดที่ไหลซึมออกมา

'..หึ'

หลังจากนั้นสักพักพยาบาลก็เข้ามาในห้องของจินฮวาน แล้วก็พบคนป่วยกำลังนอนจมกองเลือดกับชายคนร้ายที่อยู่ในสภาพเสียชีวิตแล้ว

'พยาบาลฝึกหัดเรียกหมอเวรด่วน ตามบุรุษพยาบาลให้ฉันด้วย'

'ได้ค่ะ..'

แต่ยังโชคดีที่คนตัวเล็กยังเสียเลือดไปไม่มาก และพยาบาลที่เข้ามาช่วยเขาในตอนนั้นก็มีประสบการณ์อยู่มาก ทำให้สามารถปฐมพยาบาลและยื้อชีวิตจินฮวานไว้ได้ทัน แล้วเขาก็ถูกส่งตัวไปรักษาที่อเมริกาในวันต่อมาทันที



New York, USA


20 พฤษภาคม 201X

'เพราะสมองได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนัก เมื่อฟื้นขึ้นมาแล้วคนไข้อาจมีอาการมึนงง ไม่ค่อยพูด พูดไม่รู้เรื่อง หรือร้ายแรงที่สุดก็อาจจะความจำเสื่อมได้นะครับ หมอต้องบอกเอาไว้ก่อน ขอให้คุณแม่เตรียมใจไว้ด้วย ถ้าคนไข้ฟื้นแล้ว หมอจะเอ็กซเรย์สมองอีกรอบเพื่อตรวจสอบความผิดปกตินะครับ'

'ค่ะ คุณหมอ'

'หมอเป็นกำลังใจให้นะครับ'

'ขอบคุณมากๆเลยค่ะ'

ในกรณีของพี่จินฮวานคือ ความจำขาดหายไปในช่วงที่ประสบอุบัติเหตุ เพราะหลังจากฟื้นขึ้นมา เจ้าตัวก็จำได้แค่ว่าวันนั้นกำลังเดินกลับจากโรงเรียน แล้วก็เห็นรถคันนึงกำลังพุ่งตรงเข้ามาหา และหลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้อีก

ซึ่งผมก็ว่ามันดีนะ การที่อีกคนจำช่วงเวลาแย่ๆเหล่านั้นไม่ได้ เพราะมันอาจจะเป็นเหตุการณ์ที่ใหญ่หลวงและเจ็บปวดสำหรับอีกคนแน่ๆ การที่ลืมมันไปแบบนี้ ดีที่สุดแล้วสำหรับตัวพี่เขาเอง

แต่ก็ยังมีอาการแย่ๆตามมา คือความวิตกกังวลที่ตามมา คนไข้แต่ละคนที่ประสบกับสภาวะสมองกระทบกระเทือน จะมีอาการและผลข้างเคียงตามมาที่แตกต่างกันออกไป ของพี่จินฮวานคือ..มีปัญหาทางด้านการจำ ความจำเสื่อมในระยะเวลาหนึ่ง ร้องไห้ง่าย วิตกกังวลง่าย ปวดหัวง่าย อ่อนเพลียง่ายและขี้น้อยใจ

บางรายที่เซลล์สมองทำงานผิดปกติ ค่อยๆปิดการรับรู้ ส่งผลให้ประสาทในส่วนความจำแย่ลงจนถึงขั้นต้องผ่าตัดสมอง ซึ่งพี่จินฮวานก็เป็นหนึ่งในนั้น แต่ในตอนแรกที่หมอมาแจ้งเรื่องนี้ให้ทราบ ตัวคุณน้าเองที่เป็นคนไม่ยอมให้ผ่า เพราะการผ่าตัดสมองมีโอกาสทำให้คนไข้อยู่ในสภาวะหัวใจล้มเหลวขณะผ่าตัดได้ง่าย อีกทั้งยังมีผลข้างเคียงที่ตามมาหลังจากผ่าตัดเสร็จอีก

คุณน้าเลยอยากรอให้พี่จินฮวานพักฟื้นให้เต็มที่ก่อน เร่งผ่าตัดไปอาจเป็นผลเสียแก้ตัวพี่เขาเอง แต่ในวันนั้นที่อีกคนไม่ยอมรับฟังความหวังดีจากคุณน้า จนทำให้ทะเลาะกันหนัก

'ถ้าแม่ลำบากที่ต้องมาดูแลผมมาก ก็ไม่ต้องเลย ผมจะทำให้แม่เห็นเองว่าผมสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง ผมดูแลตัวเองได้!'

'จินฮวาน ทำไมพูดกับแม่แบบนี้ แม่เขาเป็นห่วงจินนะ' เยซอน

'ผมไม่อยากเป็นภาระของใครอีกแล้ว ผมจะอยู่ด้วยตัวของผมเอง'

'เดี๋ยวจินจะไปไหน จิน!'

หนักถึงขั้นที่ว่าพี่จินฮวานหนีกลับมาอยู่ที่เกาหลีคนเดียว

เรื่องมันก็เป็นแบบนี้ล่ะครับ.. ตอนที่ผมรู้ ผมก็ตกใจมากเหมือนกัน พี่จินฮวานต้องเจออะไรแย่ๆมามาก ขอบคุณพระเจ้าที่ทำให้พี่เขายังมีชีวิตอยู่

ส่วนเรื่องคนร้ายที่หวังจะเข้ามาฆ่าพี่จินฮวานในวันนั้น คุณน้าเองก็ไม่ทราบสาเหตุเหมือนกัน แต่คงจะเป็นคนที่เกี่ยวข้องกับคนที่อยู่บนรถที่ชนพี่จินฮวานวันนั้น จากที่ดูจากกล้องวงจรผิดคือรถคันนั้นฝ่าไฟแดงออกมา แล้วก็ไปปะทะกับพี่จินฮวานที่กำลังข้ามถนนอยู่พอดี เพราะความที่หักเลี้ยวไม่ทัน ทำให้รถไปเฉี่ยวชนพี่จินฮวานอย่างจัง ก่อนจะพลิกควํ่าไปหลายตลบ ในเหตุการณ์คนขับและเด็กผู้หญิงที่นั่งมาด้วยก็อยู่ในสภาพไร้สติ แต่ยังไม่เสียชีวิต แล้วผมสุดท้ายก็เสียชีวิตทั้งคู่ในเวลาต่อมา

ที่อีกคนอาการแย่ลง ก็เป็นเพราะฝืนกับการทำงานของสมองที่ค่อยๆผิดปกติขึ้นเรื่อยๆ สองปี.. ที่พี่เขาดื้อ สองปีที่กินยายื้ออาการไปวันๆ จนวันนี้ ถ้าอีกคนไม่เข้ารับการผ่าตัด ผมก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรกับพี่เขาบ้าง แล้วผมก็หวังว่าการผ่าตัดในวันนี้จะผ่านไปได้ด้วยดี พี่จินฮวานต้องกลับมาเป็นคนเดิม กลับมาแข็งแรงเหมือนเดิมได้แน่.. ผมเชื่อ



พวกเราทุกคนรอพี่อยู่นะครับ พี่จินฮวาน



ไว้กลับเกาหลีด้วยกันนะ





80%




 

HANBIN SIDE

 

'อีกสามปีเราค่อยมาเจอกันนะ'

 

นี่ก็ผ่านมาสามปีกว่าแล้วตั้งแต่วันนั้น ใช่มันผ่านมาสามปีมาแล้ว และไม่ได้ผ่านมาแค่นาทีสองนาที วันสองวัน อาทิตย์สองอาทิตย์ เดือนสองเดือน.. ไม่ใช่เลย จนถึงวันนี้เวลามันผ่านมาเกือบสี่ปีแล้วด้วยซํ้า

 

คำสัญญาที่คนตัวเล็กขอ ผมก็รักษามันเป็นอย่างดี อะไรที่คนตัวเล็กต้องการ ผมก็ทำให้ทุกอย่าง ผมตัดสินใจเลิกเรียนหมอทั้งๆที่ตัวเองทุ่มเทกับมันมาก เพื่อที่จะได้ไปทำตามความฝันของตัวเองและแน่นอนทำตามที่พี่จินฮวานต้องการ เขาอยากเห็นผมเป็นศิลปิน ศิลปินเท่ๆที่มีเพลงมีอัลบั้มเป็นของตัวเอง ศิลปินที่ยืนสง่าอยู่บนเวที ซึ่งตอนนี้ผมก็ทำได้แล้ว

 

ผมพยายาม พยายามอย่างเต็มที่จนประสบความสำเร็จ ผมคิดเสมอว่า ถ้าผมได้เป็นศิลปินมีชื่อเสียงเร็วมากเท่าไหร่ เวลาที่ต้องรอคอยอีกคนก็จะสั้นลงเท่านั้น ผมพยายาม อดทน ต่อสู้กับมันมาเป็นปีจนได้เดบิวต์ แล้วตอนนี้ก็มีคนมากมายที่รู้จักผม แต่จะสำคัญอะไร.. ในเมื่อคนที่ผมเฝ้ารอยังไม่มีทีท่าว่าจะกลับมา ในเมื่อผมก็ต้องรออย่างไร้ความหวัง

 

รอทั้งๆที่ไม่รู้ว่าวันนั้นจะมาเมื่อไหร่

 

นี่ก็จะสี่ปีแล้วนะ พี่กำลังทำอะไรอยู่ จะปล่อยให้ผมรอไปถึงไหน พี่ไม่สงสารผมบ้างหรอ ผมต้องต่อสู้ด้วยตัวเองมาตลอด ผมกัดฟันจนทำให้ความหวังของพี่สำเร็จ แต่ตอนนี้พี่อยู่ที่ไหนกัน พี่จะรู้บ้างไหมตลอดสามปีที่ผ่านมาผมไม่มีใครเลย ผมไม่เคยมองใครไม่สนใจใครไม่ยุ่งกับใคร ไม่มีใครที่เข้ามาแทนที่พี่ได้ ผมยังคงรอพี่.. รอพี่คนเดียว

 

ผมไม่สามารถรักใครได้อีกแล้ว

 

เมื่อไหร่พี่จะกลับมา.. คนรอมันเจ็บมากพี่รู้ไหม เพียงแค่หนึ่งนาทีก็เหมือนเวลามันเดินช้าไปเป็นวันๆ ให้ผมมีชีวิตอยู่โดยไม่มีพี่อยู่ข้างๆผมยังไม่อยากเลย แค่นึกถึงหน้าพี่ นํ้าตาก็พร้อมจะไหลออกมา มันเจ็บปวดทุกครั้ง ตอนนี้ผมกำลังอ่อนแอ ผมต้องการพี่นะ

 

สามปีของพี่มันคือกี่ปีกัน

 

แล้วถ้าวันนึงผมเกิดตายขึ้นมา พี่จะทำยังไง พี่จะกลับมาหาผม มาร้องไห้แล้วกอดผมไว้ใช่ไหม พี่จะกลับมามองหน้าผมเป็นครั้งสุดท้าย..รึเปล่า พี่จินฮวาน

 

กลับมาหาผมได้แล้ว

 

ผมรักพี่

 

 

 

 

ปรี๊นๆ

 

 

 

ปรี๊นนนนนนนนน

 

 

.

 

.

 

 

โครม!

 

 

 

 

HOT NEW!

 

'แร๊พเพอร์หนุ่มชื่อดังสังกัด YG อย่าง 'คิมฮันบิน หรือ B.I' ถูกหามส่งห้อง ICU เมเนเจอร์รายงานว่าบาดเจ็บสาหัส อาการโคม่า'

 

'B.I แร๊พเพอร์ดาวรุ่งที่แจ้งเกิดในชื่อวง DOUBLE B ประสบอุบัติเหตุ อาการโคม่า! แพทย์บอกโอกาสรอด 30-70!'

 

'สาวๆเกือบทั้วประเทศถึงกับปล่อยโฮ หนุ่มแร๊พเพอร์หน้าใส 'คิมฮันบิน' นอนนิ่งอาการโคม่าอยู่ที่ห้อง ICU สามวันแล้วยังไม่รู้สึกตัว เสี่ยงเป็นเจ้าชายนิทรา'

 

 

TOP OF THE TOWN

 

"วันนี้สายข่าวของเราไปเจอแร๊พเพอร์ดูโอ้ของหนุ่มบีไอ อย่างคิมบ๊อบบี้ที่โรงพยาบาลวันนี้ครับ เจ้าตัวได้ให้สัมภาษณ์กับทางเรานิดหน่อย ไปฟังเสียงเขากันเลย" หน้าจอตัดภาพไปที่บ๊อบบี้

 

'เอ่อบ๊อบบี้เรื่องบีไอมีอะไรคืบหน้าบ้างไหมคะ' เสียงนักข่าวหญิงถามขึ้น ตอนนี้ภายหน้าคนร่างใหญ่มีนักข่าวรายล้อมเขาเต็มไปหมด

 

'ผมไม่ทราบอะไรมากไปกว่าพวกพี่ๆหรอกครับ ทางนี้คงต้องให้เป็นการดูแลของแพทย์ แต่ยังบอกอะไรไม่ได้นะครับ'

 

'บ๊อบบี้ตกใจไหมกับเหตุการณ์ครั้งนี้' คนที่โดนถามชะงักไปสักพัก ก่อนจะแสร้งยิ้มออกมาอย่างฝืนๆ

 

'ตกใจครับ.. วันที่เกิดเหตุนั่นเราก็เพิ่งคุยกันไปเอง ผมไม่คิดว่าเหตุการณ์ร้ายๆแบบนี้จะเกิดขึ้นกับฮันบินได้เลย ผมเสียใจครับ' แร๊พเพอร์หนุ่มตอบด้วยสีหน้าเศร้าหมองแบบที่ปิดความเศร้าไว้ไม่อยู่ ทำให้นักข่าวเห็นใจและไม่อยากถามอะไรเขาอีก

 

'ผมขอพูดอะไรนิดนึงได้ไหมครับ' เขาถามเป็นมารยาท

 

'เชิญเลยค่ะ'

 

'ถ้าพี่ดูอยู่.. มันอดทนรอพี่มาสามปีกว่าๆแล้ว พี่ไม่รู้หรอกว่าฮันบินมันต้องเจ็บปวดแค่ไหน ที่เป็นแบบนี้ บางทีมันอาจจะตั้งใจให้เกิดก็ได้'

 

 

ตัดภาพไปที่ห้องส่ง

 

"นั่นคือคำพูดสุดท้ายของหนุ่มบ๊อบบี้ของเรานะคะ ดิฉันก็ไม่ทราบเหมือนกันว่าเจ้าตัวหมายความว่าอะไร คุณจูฮยอกรู้ไหมคะ?"

 

"ผมก็ไม่ทราบครับ แต่ยังไงผมก็ขอภาวนาให้หนุ่มบีไอกลับมาหายเป็นปกติเร็วๆแล้วกันนะครับ"

 

"ค่ะ วันนี้ดิฉันคิมยูนาและคุณจูฮยอกขอจบการรายงานข่าวแต่เพียงเท่านี้ ขอบคุณค่ะ"

 

 

 

"ไม่.. ไม่จริง" ดวงตากลมที่ตอนนี้กำลังเอ่อล้นไปด้วยนํ้าใสๆ กำลังขึ้นสีแดงจากขอบตา มือเล็กเกร็งแข็งหงิกงอก่อนจะสั่นระริกอย่างน่าสงสาร

 

หัวใจกำลังเต้นแรง เต้นแรงจนเหมือนเลือดมันเข้าไปสูบฉีดไม่ทัน สมองขาวโพลนมีแต่ความโศกเศร้าที่จุกขึ้นมาเหมือนเป็นมีดมาแทงเขาไปทั้งตัว

 

"..ไม่จริง"

 

เท้าใหญ่มั้งสองข้างรีบวิ่งมาดูพี่ชายตัวเล็ดอย่างนึกเป็นห่วง ก่อนจะต้องรุกรี้รุกรน ร่างเล็กน่ารักของคนเป็นพี่ค่อยๆแข็งเกร็งไปทั่วทั้งตัว พร้อมเปล่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

"ไมมม่ จริงงงงงง"

 

"ตัวเล็ก!"

 

!!!

 

ติ๊ด ติ๊ด.. ติ๊ด

 

"ฮันบิน!" ร่างเล็กของจินฮวานกระเด้งตัวขึ้นมาหลังจากตื่นจากฝันร้าย ตอนนี้เขากำลังอยู่ที่โรงพยาบาล สายนํ้าเกลือยังค้างอยู่ที่หลังมือเขาอยู่เลย

 

 

บอกทีทุกอย่างมันคือความฝันใช่ไหม มันไม่ใช่เรื่องจริง เขาแค่ฝันไปใช่ไหม ฮันบอนไม่ได้เป็นอะไร ใช่ มันก็แค่ฝันร้ายเท่านั้น ฝันร้าย..

 

"พี่จินฮวานโอเคไหม ไหวรึเปล่า" เสียงรนๆจากน้องคนสนิทอย่างจุนฮเวดังขึ้นมา ทำให้หน้าใสหันไปมองก่อนจะปล่อยสะอื้นไห้น่าสงสารออกมา

 

"จุนเน่.. ฉันฝันร้าย.. ฝันว่าฮันบินกำลังจะตาย ..ฮ มันไม่จริงใช่ไหม ไม่จริงใช่ไหม"

 

"พี่ครับตั้งสติไว้นะ พรุ่งนี้เช้าเราจะกลับเกาหลีกัน"

 

"ทำไม.. เรื่องจริงหรอ"

 

"ตัวเล็กฟังผม"

 

"ไม่สิไม่ใช่.." คนตัวเล็กเริ่มเกร็งขึ้นมาอีกครั้ง มันต้องไม่ใช่แบบนี้ คนในตอนนั้นต้องไม่ใช่ฮันบิน ไม่ใช่ฮันบินหรอก ฮึก.. ไม่ใช่ ไม่ใช่

 

"พี่จินฮวานชู่ว.. เดี๋ยวก็ได้เจอฮันบินแล้ว"

 

ฮันบิน..

 

"ตอนนี้นอนก่อนนะครับ"

 

มันเป็นสองวันที่ผมเจ็บปวดที่สุด สิ่งที่ผมคิดว่าเป็นแค่ฝันร้ายคือเรื่องจริง




120%




"นายก็รู้ว่าฉันยังเจอเขาตอนนี้ไม่ได้"



ฮันบินทำไมทำแบบนี้ คนโง่ฮืออออT///T

ใครแต่งละแหม555555555555555555555 เพ้อตลอด

ไว้วันศุกร์มาลงต่อให้นะงับ<3

ปล.เม้นกับสกรีมลดลงฮวบมากแง ตะเตือนใจแรง U-U




TALK

มันดราม่าเอาสั้นๆพอเนอะ55555555555555555555

ความรักจะนำพาทุกอย่างให้ดูดเข้าหากันเอง

J

 

 

เม้น / สกรีม #ฟิคคนไข้ของฮันบิน

 

 

.




Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5392 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 31 มีนาคม 2559 / 11:28
    นำ้ตาเรานี่ไหลเลย คือตั้งแต่ตอนที่แล้วแล้วนะ เศร้าไปไหม หน่วงจิตสุดๆ นั่งอ่านไปร้องไห้ไปเพื่อนนี่ปลอบกันแทบไม่ทัน 555
    #5,392
    0
  2. #5386 impp8cxpxc (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 21:37
    เป็นฟิคที่ทำให้เรารู้สึกเศร้าจนน้ำตาไหลอาบเป็นน้ำตก เเม่เจ้า!!! เเต่งอะไรจินตนาการขนาดเน้~~~~~~~~~~ ชุ้นไม่เข้าใจ เเบบหายใจลำบากกกกก เเบบ..ไรท์ตกันมะ ทำชุ้นร้องไห้ ฮึก ฮืออออออออออ เเต่ยังไงก็ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    #5,386
    0
  3. #5348 youngkyun (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 23:01
    น้ำตานองเลย บินต้องไม่เป็นไรน่ะ
    #5,348
    0
  4. #5285 Biiiii (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 18 มีนาคม 2559 / 20:27
    ไรท์บีบใจคนอ่านมากกหัวใจเราอยู่ที่ไรท์น้ะหื้อออมาต่อเร็วๆน้าไฟท์ติ้งง
    #5,285
    0
  5. #5284 Go Kai (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 16:08
    ไรต์ทำไมทำแบบนี้ ฮืออออ
    #5,284
    0
  6. #5283 Jaccy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 12:06
    อีกนิดเดียว อดทนนะ TwT
    #5,283
    0
  7. #5282 Satinee Sriwaree (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 02:03
    ตาบวมหมดแล้นนนน
    #5,282
    0
  8. #5281 music_swag (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 00:17
    รอมาตั้งสามปีกว่าแล้ว รอต่ออีกนิดนะฮันบิน...???
    #5,281
    0
  9. #5280 justmarkbam (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 00:14
    ไหนๆก้อรอแล้ว รออคกนิดไม่ได้หรอบีไออ่าา
    #5,280
    0
  10. #5279 justmarkbam (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 00:13
    งือออออออออออออ ไม่เอาเเบบนี้ดิ TT
    #5,279
    0
  11. #5278 ่jtoeyyy (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 23:59
    ฮือออ เราอยากอ่านต่อแล้วอะ ~~~ รอนะไรท์
    #5,278
    0
  12. #5277 PloyZf (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 23:56
    ฮื่อออ รอตัวเล็กก่อนสิฮันบิน
    #5,277
    0
  13. #5276 koreadressaholic (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 23:49
    ไรท์ใจร้ายมากกกกก
    #5,276
    0
  14. #5275 _IP-P.VIP_ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 23:36
    ไม่เอาเศร้าแล้วววววววว ทรมานนนน ฮืออออออออ รอให้บีจินเจอกันนนนนนน
    #5,275
    0
  15. #5274 หมาน้อย บยอน (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 23:34
    รอนะครับ... จะมาอ่านอีกทีตอนจบเลยครับ #เดี๋ยวๆ55555 พูดเล่นครับแหม่ ผมไม่ชอบค้างๆ เรื่องนี้เรื่องแรกที่อ่านแล้วยังไม่จบ..
    #5,274
    0
  16. #5273 jinwonkimbub (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 21:25
    ไรท์ อย่าเพิ่ง ????????????โอ้ยทำไมมันเศร้าแบบนี้ละ ????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????????
    #5,273
    0
  17. #5272 2btotheJ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 21:14
    เอ๊าาาาาาาาาาาาาาาาา อย่าเพิ่งสิ รอมาได้ตั้งนาน อุตส่าห์มาโดนชนตอนพี่เขาจะกลับอีกกกกก อมก ให้เป็นฝันร้ายไม่ได้หรอ ;-;
    #5,272
    0
  18. #5271 -dewlml- (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 21:08
    ฮืออออ ถ้าเจอกันแล้วมันจะดีขึ้นใช่มั้ยย น้ามตามาาา ??
    #5,271
    0
  19. #5270 gnapkoop (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 21:01
    น้ำตามา!!!!
    #5,270
    0
  20. #5269 SpM Mink (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 20:59
    อย่าความจำเสื่อมแล้วลืมพี่จินเลยนะไม่โอเค ฮื่อออออ
    #5,269
    0
  21. #5268 baconbaek's (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 20:42
    โอ้.. เดี๋ยวนะ ฮันบินมัวแต่เหม่อคิดเรื่องพี่จินจนรถชนเลย ขอให้ฮันบินไม่เป็นอะไร TT
    #5,268
    0
  22. #5267 elf1993 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 20:37
    ฮันบินอย่าเป็นอะไรนะ ฮืออออ ตื่นมาขอให้จำพี่จินได้นะ ทั้งสองคนต้องเจอกันนะ พี่จินต้องเข้มแข็งนะ โอ๊ยย เจ็บปวด ????????????
    #5,267
    0
  23. #5266 _IP-P.VIP_ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 16 มีนาคม 2559 / 13:37
    สงสารพี่จินอ่ะ อยากให้ฮันบินรู้ความจริงแล้วววววว
    #5,266
    0
  24. #5264 Go Kai (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 22:21
    เยยย้ รอฮับ
    #5,264
    0
  25. #5262 Da'wy Sehun (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 03:09
    บินรอจินก่อนนะจินจำบินให้ได้นะ
    #5,262
    0