{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 28 : ϟ TRACK 24 "ไม่สบาย"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,413
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    7 ธ.ค. 58















# TRACK 24









            ผมกำลังนั่งสัปหงกอยู่ข้างๆเตียง เผลอหลับตลอดเลยผมเนี่ย เมื่อรู้สึกตัวผมก็ลุกขึ้นไปทำข้าวต้ม เผื่อฮันบินตื่นจะได้ให้กินข้าวจะได้กินยาด้วย จริงๆผมก็ไม่รู้ว่าเวลาคนเขาแฮงค์นี่ต้องทำอะไรบ้าง เลยทำเท่าที่ทำได้เท่านั้น แต่เหมือนฮันบินจะเป็นหนัก เล่นดื่มทั้งคืนแบบนั้น คิดว่าตัวเองกระเพาะเหล็กหรือไง ถึงจะเครียดก็ไม่น่าทำร้ายตัวเองขนาดนั้นเลย เรียนหมอมาซะเปล่า เรื่องแค่นี้ยังไม่รู้เลย


            นานๆทีฮันบินจะทำตัวให้น่าดุ ก็ต้องดุให้เข็ดล่ะนะ


            แต่ไม่ใช่ว่าที่ผมมาดูแลเขาแบบนี้เพราะผมหายโกรธเขาแล้วหรอกนะ ผมแค่ทำหน้าที่ของแฟนเท่านั้นเอง ถึงจะโกรธยังไง ถ้าเขาไม่สบายมาก็ต้องดูแลอยู่ดี


            จริงไหม?

           

Rrr Rrr


            ‘จุนเน่


            รู้สึกเหมือนสวรรค์มาโปรด รู้สึกดีใจมากที่จุนเน่โทรมา ฮือ.. ผมไม่ค่อยได้ปฐมพยาบาลใครเลย แค่ตัวเองยังไม่ค่อยจะทำ ตอนนี้ลนไปหมดแล้ว ขอบคุณจุนเน่นะที่โทรมา


            ฮัลโหลจุนเน่ว่างไหมผมกดรับพร้อมพ่นคำถามใส่ปลายสายทันควัน


            (ก็ว่างนะมีไรเปล่า)


ฉันมีอะไรจะถามนิดหน่อย


(อะไรล่ะ)


นายเคยเมาไหมอะ เมาแบบหนักๆเลยผมแกล้งถาม?


(ก็เคยนะ ถามทำไม)


เปล่าแค่อยากรู้ แล้วเวลานายเมานายทำยังไงให้หายอะ


(นอนดิ) โอ้ย อันนี้ฉันรู้เว้ย


ไม่ต้องทำอย่างอื่นหรอ


(พี่จะรู้ไปทำไม จะไปเมาที่ไหนหรอ เดี๋ยวผมพาไปเอามะ) ถ้าบอกไปว่าตอนนี้ฮันบินกำลังเมาค้างอยู่จุนเน่ต้องหัวเราะเยาะผมแน่ๆ แต่โอ้ยทำไงดีล่ะ


นายจะถามอะไรนักหนาเล่า แค่ตอบมาก็พอน่า


(เอ้าอะไรของพี่วะ)


ถึงจะขัดๆผมอยู่ตลอด แต่สุดท้ายจุนเน่ก็ยอมตอบผมแต่โดยดี เพราะผมยื่นข้อเสนอว่าจะขออนุญาตคุณแม่ฮันบินให้ฮันบยอลกลับมานอนที่คอนโดเหมือนเดิม เบื่อพวกเห็นแก่ผลประโยชน์จริงๆ พอรู้คร่าวๆแล้วว่าควรทำอะไรผมก็จัดการทำตามที่จุนเน่บอก แต่พวกยาแก้แฮงค์นี่ผมไม่มีแฮะ


สงสัยต้องออกไปซื้อแล้วล่ะ

 

ผมตั้งใจจะลงไปซื้อยาให้ฮันบิน ใกล้คอนโดเรามีร้านขายยาอยู่ แต่ก็ต้องใช้เวลาอยู่ล่ะนะ แล้วตอนนี้มันก็จะเที่ยงแล้ว ผมเลยตั้งใจจะเข้าไปดูฮันบินให้แน่ใจก่อนว่าเขายังหลับอยู่รึเปล่า เพราะถ้าฮันบินตื่นแล้วจะได้ให้มากินข้าวเลย ท้องว่างทั้งคืนแบบนั้นตื่นมาคงหิวแย่

 



แกร้ก..

 

ผมค่อยๆเปิดประตูเข้าไปอย่างระวังที่สุด แล้วก็พบว่าฮันบินยังหลับอยู่ ผมเลยค่อยๆเดินไปหยิบกระเป๋าตังกับมือถือที่โต๊ะหัวเตียง ก่อนจะค่อยๆย่องออกมา

 

"พี่จะไปไหน.." เสียงแหบๆของอีกคนดังขึ้นทำเอาผมสะดุ้ง

 

"ตื่นแล้วหรอ" จากที่กำลังหันหลังให้เขา ผมรีบหันกลับไปหาฮันบินทันควันก่อนจะถามเสียงเรียบๆ ไว้ค่อยซื้อก็ได้มั้งยาอะ ตอนนี้กินพาราก็น่าจะพอแหละ

 

"..โอ้ย"

 

"ค่อยๆสิ"

 

ในขณะที่อีกคนลุกพรวดขึ้นนั่งฮันบินก็เบ้หน้าก่อนจะยกสองขึ้นกุมขมับพร้อมเอ่ยร้องออกมาเสียงดัง ทำให้ผมเข้าไปประชิดตัวเขาโดยทันที นี่เรียนหมอมาจริงรึเปล่า ทำอะไรผุนผันแบบนี้ได้ยังไง ผมมองอีกคนดุๆจนฮันบินยอมนอนลงไปเหมือนเดิม

 

            ถ้ายังปวดหัวอยู่ก็นอนต่อเถอะ

 

"ผมไหว"

 

"เฮ้อ.. ตามใจนาย"

 

ผมถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกับความดื้อของฮันบิน

 

"งั้นก็ลุกตามมา"

 

ผมเดินนำเขาออกมาจากห้องนอน แล้วตรงไปที่ห้องครัวในทันที ก่อนจะตักข้าวต้มที่ยังอุ่นๆใส่ชามให้ฮันบินพร้อมนํ้าและยา สีหน้าฮันบินยังไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย เพราะเจ้าตัวดื้อบอกให้นอนอยู่ที่เตียงก็ไม่เชื่อ ผมยกข้าวต้มไปให้ก็ได้ มันก็ไม่ได้ลำบากอะไรนักหนา

 

ผมวางถาดข้าวให้อีกคน ก่อนจะทรุดตัวนั่งที่เก้าอี้ที่อยู่ตรงข้ามเขา

           

"กินซะ จะได้กินยา"

 

"ขอบคุณครับ" ฮันบินหันมาจ้องตาผม แต่ก็เป็นผมเองที่เป็นฝ่ายเบนมองไปทางอื่น ผมก็แค่ดูแลตามหน้าที่

 

มันก็เป็นห่วง แต่ยังไม่หายโกรธสักหน่อย

           

ฮันบินตักข้าวต้มกินไปสองสามคำ สีหน้าตอนกินดํจะทรมานยังไงก็ไม่รู้ ผมมั่นใจเลยว่ารสชาติมันไม่ได้แย่ จุนเน่บอกว่าคนที่แฮงค์หนักๆตื่นมาจะปวดหัว ปวดตัว แล้วก็เบื่ออาหาร สงสัยจะจริงแฮะ

 

"ข้าวต้มที่ฉันทำมันรสชาติแย่ขนาดนั้นเลยหรอ"

 

"เปล่านะ อร่อยมากเลย" ฮันบินตอบยิ้มๆ

 

"ไม่ต้องมาโกหกกันก็ได้ ถ้าไม่อร่อยก็เททิ้งได้เลย ไม่ต้องฝืนกินหรอก" ผมเอื้อมมือไปเพื่อหยิบชามข้าวต้ม แต่ฮันบินก็ชิงตักข้าวต้มเข้าปากคำโต

 

ถึงผมจะรู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น แต่ก็เลือกที่จะพูดแบบนี้ออกมา เพื่อให้ฮันบินยอมกิน ฉลาดใช่ปะละ

 

"ค่อยๆกินก็ได้ เดี๋ยวติดคอตายกันพอดี"

 

รู้สึกว่าผมปากร้ายขึ้นเยอะเลยนะเดี๋ยวนี้ กะ ก็มันแบบว่า..

 

"..." ฮันบินนิ่งไป ไม่ได้ตอบอะไร แค่ก้มหน้าลงและกินข้าวต้มในชามไปเงียบๆ

 

แล้วความเงียบก็ครอบคลุมบรรยากาศระหว่างเรา

 

"ทำไมต้องดื่มหนักขนาดนั้น"

 

ผมตัดสินใจถามออกไป

 

แต่ก็

..เงียบ

 

"..เครียดถึงขนาดต้องดื่มหนักขนาดนั้นเลยหรอ"

 

"ไม่ใช่เพราะพี่หรอก"

 

"ผมแค่กินเพลินไปหน่อย.."

 

"..."

 

"อิ่มแล้วล่ะ" ฮันบินรวบช้อนก่อนจะหยิบนํ้าขึ้นดื่มตาม จริงๆผมหั่นเลม่อนสองสามชิ้นให้ฮันบินด้วย เขาบอกว่ากินของเปรี้ยวๆจะทำให้หายแฮงค์ได้อะ

 

แต่หนักขนาดฮันบินก็ไม่รู้ว่าจะได้ผลรึเปล่านะ

 

"กินเลม่อนสิ เผื่อจะดีขึ้น"

 

"อื้ม.."

 

ตอนนี้เราสองคนยังตึงๆใส่กันอยู่เลย ฮันบินคงไม่อยากมาเถียงอะไรผมตอนนี้แหละ ถึงได้ทำตัวเป็นเด็กน้อยเชื่อฟังทุกอย่างแบบนี้

 

"ไฮ~" เห้ย

 

เสียงลั้นลาของคนมาใหม่พร้อมการปรากฎตัวของจุนเน่ทำเอาผมตกใจจนสะดุ้ง โผล่อะไรมาตอนนี้เนี้ย จุนเน่ยกยิ้มร่าอย่างน่าหมั่นไส้ มองผมกับฮันบินสลับกัน ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นอีกครั้ง รู้เลยว่าคิดอะไรอยู่

 

"ฮั่นแหนะ ดีกันแล้วหรอ"

 

ผมเกลียดจุนเน่!

 

"ยัง มาทำไม"

 

"ก็กลัวพี่ไม่มีไรกินเลยซื้อกับข้าวมาฝากกะจะมากินด้วยสักหน่อย แต่ก็.."

 

"อย่าคิดไปเองสินายนี่ เอามาเลยฉันยังไม่ได้กิน" ผมเอ็ดจุนเน่อย่างหงุดหงิด เล่นอะไรรู้เวลาซะบ้างสิตาบ้านี่

 

"โอเคๆ แล้วมึงเป็นไรอะหน้าซีดเชียว" จุนเน่หันไปหาฮันบิน ในขณะที่ผมเดินเอาของที่จุนเน่ซื้อมาให้ไปเก็บในครัว แต่ก็ได้ยินไง

 

ซวย

 

ซวย!

 

"ดริ้งหนักไปหน่อย"  ฮันบินตอบ ผมแทบจะมุดดิน

 

"อ้อไม่น่าล่ะ คนแถวนี้โทรไปโวยวายใหญ่ ว่าถ้าแฮงค์ต้องทำไง เป็นห่วงเขาก็บอกมาตรงๆเห้อะ" ไอจุนเน่!

 

"กลับไปเลยไป"

 

"โหยไรอะ พูดแทงใจหน่อยไม่ได้เลย"

 

"จุนเน่!" ผมพูดเสียงเข้ม

 

"นี่.. ผมซื้อยาแก้แฮงค์มาให้ด้วย เห็นพี่บ่นให้ฟังอยู่ได้"

 

"หยุดพูดได้แล้ว!" ดูก็รู้ว่าจุนเน่กำลังแกล้งผมอะ ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ฮันบินทำหน้ายังไงอยู่ ไม่กล้าหันไปมอง ฮือ.. จุนเน่นะจุนเน่

 

"กลับไปเดี๋ยวนี้เลยนะ"

 

"รับทราบครับ ไปแล้วนะมึง ดีกันไวไวนะจ้ะ บาย" เหมือนจุนเน่จะสนุกมากสินะ หึ

 

"ฉันเกลียดนาย!"

 

ปังงง!

 

เฮ้อ..

 

ไอตัวแสบ มาปล่อยระเบิดไว้ที่ผมและจากไปอย่างมีความสุข ร้ายกาจที่สุด อย่าให้ถึงทีผมบ้างนะ





30%



HANBIN SIDE

           

บอกตรงๆว่าผมโคตรปวดหัวเลย ในหัวมันตึบๆไปหมด หัวใจเต้นแรงเหมือนคนเหนื่อยตลอดเวลา คั่นเนื้อคั่นตัวอยากจะอาบนํ้า แต่ก็ไม่มีแรงแม้แต่จะขยับตัวด้วยซํ้า ขนาดแค่จะลืมตายังยากเลย หนังตามันหนักจนลืมขึ้นไม่ได้ ท้องไส้ปั่นป่วนไปหมด เพราะกินข้าวต้มกับยาที่ตัวเล็กให้ไปเมื่อตอนกลางวันเลยทำให้รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย

 

ตอนนี้ก็คงจะเย็นแล้วมั้ง ผมนอนทั้งวันเลย แทบไม่ได้ขยับตัวไปไหน แต่ก็รู้สึกดีนะ เพราะตัวเล็กคอยมาเช็ดตัวแล้วก็เดินมาดูอาการผม ผมหลับๆตื่นๆตลอด ไม่ได้ลืมตาแต่ก็รู้สึกตัว

 

ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะดื่มหนักได้ขนาดนั้น

 

เมื่อวานผมไปหาไอบ๊อบ ไอเล่าเรื่องที่ผมกับพี่จินฮวานทะเลาะกันที่สวนสนุกวันนั้นให้มันฟัง คำพูดของมันก็ทำให้ผมกลับมาคิดได้เหมือนกัน โอเค ผมยอมรับแล้วว่าผมผิด เฮ้อ ไม่น่าปล่อยให้เรื่องมันแย่ขนาดนี้เลย ต่อไปผมต้องระงับตัวเองให้ได้ซะบ้าง

 

'มึงคิดว่าตัวเองผิดปะละ'

 

'เออกูก็ผิด แต่พี่เขาก็ผิดปะ'

 

'ฟังนะไอบิน มึงอะเป็นพวกโมโหร้าย คือถ้ามึงโมโหขึ้นมามึงนี่แม่งเหมือนเสือเลย คำพูดมึงแต่ละประโยคนี่เจ็บๆทั้งนั้น มึงจำได้บ้างไหมล่ะว่ามึงพูดอะไรไปบ้างตอนอารมณ์มึงกำลังขึ้นอะ'

 

'...'

 

'ใช่ มึงก็แค่พ่นๆคำพูดออกมา แล้วมึงก็ลืมเองว่ามึงพูดอะไรไป แต่คนฟังอะมันจำได้ทุกคำเว้ยมึง พี่จินฮวานก็ด้วย มึงก็น่าจะรู้นิสัยพี่เขา ทำไมมึงไม่ใจเย็นกว่านี้วะ'

 

'ก็ตัวเล็กไม่ฟังกู'

 

'ที่บางทีที่พี่เขาไม่ฟังมึงบ้าง ไม่บอกมึงบ้าง เพราะอะไรล่ะ ไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่อยากให้มึงเป็นห่วงหรอกหรอ พี่เขาแคร์มึงมากนะเว้ย ตอนนี้ก็โทษตัวเองจะตายว่าทำให้มึงต้องมาลำบากอย่างงั้นอย่างงี้ เพราะพี่เขาไม่อยากให้มึงคิดมากไง พี่เขาก็ไม่ใช่เด็กๆแล้ว มึงอย่ามองพี่เขาอ่อนแอขนาดนั้นดิ'

 

'...'

 

'จากที่กูฟังมา คือมันเรื่องเล็กมากมึง มึงอย่าเอาเรื่องเก่าๆมาเหมารวมแล้วทำให้เรื่องเล็กๆแค่นี้มันบานปลายไปไกลเลย'

 

‘...'

 

'มึงต้องหัดควบคุมตัวเองบ้างนะเว้ย ไม่ใช่หงุดหงิดก็ใส่ไม่ยั้งแบบนี้ ถ้าพี่เขาผิดจริง มึงก็แค่ค่อยๆอธิบายดิว่าพี่เขาผิดยังไง ค่อยๆพูด ทำให้พี่เขารู้ว่ามึงแค่เป็นห่วง กูว่าแม่งดีกว่าที่มึงเป็นอยู่ตอนนี้มาก'

 

'...'

 

'มึงต้องใจเย็นๆ แล้วพี่เขาจะคิดได้เองว่าตัวเองทำผิด ยิ่งมึงไปอารมณ์เสียใส่ก็ยิ่งต่อต้านดิ พี่เขายิ่งอ่อนไหวง่ายๆอยู่ โดนมึงพูดใส่ไปขนาดนั้นคงร้องไห้อยู่ในใจแหละ'

 

'...'

 

'กูพล่ามไปตั้งเยอะ คิดได้บ้างยังล่ะ'

 

'เออกูกำลังคิดอยู่..'

 

'เฮ้อ.. สู้ๆนะมึง'

 

'ขอบใจมึงมาก จะไปไหนก็ไปเหอะ กูขอนั่งแดกต่ออีกแปป'

 

ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองเป็นบ้าอะไร นั่งกินเหล้าเพียวๆคนเดียวเกือบสิบขวดได้มั้ง ตอนแรกผมก็แย่ๆอยู่แล้วเรื่องที่ทะเลาะกับตัวเล็ก พอไอบ๊อบมาพูดยํ้าอีกผมก็เพิ่งรู้สึกตัว เออผมผิดเอง

 

ความรู้สึกของการเป็นคนป่วยที่ทำอะไรไม่ได้ ได้แต่นอนซมไปวันๆแบบนี้มันโคตรแย่ ทั้งทรมาน ทั้งเบื่อ ทั้งรู้สึกไม่ดี ทุกอย่างเลย.. ผมเริ่มเข้าใจความรู้สึกของตัวเล็กแล้วล่ะ ทั้งวันตัวเล็กวุ่นอยู่กับผมตลอด จนอีกคนแทบจะไม่ได้พักเลยด้วยซํ้า ผมอยากให้พี่เขาพักบ้าง ไม่ต้องมาดูแลตลอดเวลาขนาดนี้ก็ได้ ผมไม่ได้กำลังจะตายสักหน่อย

 

แต่ก็บ่นออกไปไม่ได้เลย เพราะถ้ามองกลับกัน เวลาตัวเล็กไม่สบายผมก็ดูแลอีกคนไม่ห่าง

 

ความรู้สึกที่ต้องเป็นภาระของคนอื่นมันแย่แบบนี้นี่เอง.. ผมเข้าใจแล้วล่ะ ที่อีกคนพยายามจะทำอะไรด้วยตัวเองผมก็เข้าใจแล้ว เหมือนเหตุการณ์ครั้งนี้มันสะท้อนอีกมุมนึงของพี่จินฮวานเลยแฮะ มุมที่ผมไม่เคยเข้าใจ แลัวมันก็คือมุมที่ผมควรจะเข้าใจมันที่สุด

 

ที่ว่ากันว่าผมไม่เคยพยายามเข้าใจพี่จินฮวานเลย อาจจะจริงก็ได้..

 

ผมเอาแต่คิดเองอยู่ฝ่ายเดียว จัดการทุกอย่างให้ตัวเล็ก สั่งให้มำโน่นทำนี่ โดยที่ไม่ได้ถามว่าพี่เขาจะโอเคกับมันรึเปล่า จะรู้สึกแย่ หรืออึดอัดเพราะมันไหม ผมไม่เคยถามเลย กี่ปีแล้วที่ตัวเล็กทนกับความเอาแต่ใจของผมแบบนี้ กี่ปีแล้วที่ต้องทนกับอารมณ์ขึ้นๆลงๆของผม กี่ปีแล้วที่ต้องโดนทำร้ายจิตใจด้วยคำพูดแย่ๆของผม พี่เขาต้องเจ็บเพราะผมมามากเท่าไหร่

 

ผมไม่เคยรู้เลย

 

อยู่ๆนํ้าตาของผมมันก็ไหลออกมาเพียงแค่นอนหลับตาคิดอะไรฟุ้งซ่านของผมไป ไม่คิดว่าจะร้องไห้ได้เลยแฮะ ผมรู้สึกตัวนานแล้ว แต่ไม่ได้ขยับหรือลืมตา ร่างกายมันยังดื้อไม่ยอมขยับไปตามความต้องการของผมเท่าไหร่ คนป่วย..นั่นแหละคือสิ่งที่ผมกำลังเป็น

 

"..ฮ"

 

ผมนอนกัดปากตัวเองแน่น ไม่ให้เสียงสะอื้นของตัวเองเล็ดลอดไปถึงคนตัวเล็ก ถ้าพี่เขารู้คงจะกังวลแย่ ทั้งๆที่พี่เขาก็ยังโกรธผมอยู่ แต่ยังมาดูแลผมถึงขนาดนี้

 

ยิ่งคิดผมก็ยิ่งรู้ว่าตัวเองทำผิดไปมากแค่ไหน ผมมัน..แย่

 

"ตื่นแล้วหรอ ลุกไหมไหว ฉันทำข้าวเย็นไว้ให้แล้ว.." เสียงอีกคนค่อยๆดังขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆขยับเข้ามาประชิดตัวผมที่กำลังนอนอยู่บนเตียง ก่อนเสียงเล็กจะค่อยๆเบาลง

 

ยิ่งรู้ว่าพี่เขาอยู่ใกล้ๆ ผมก็ยิ่งสะอื้นหนักขึ้น เพิ่งเข้าใจที่เขาพูดกันว่า 'ยิ่งมีคนปลอบ ยิ่งร้องไห้หนัก' แล้วล่ะ

 

"..."

 

"..ฮันบินเป็นอะไร เจ็บมากเลยหรอ ให้ฉันช่วยอะไรไหม ฉันต้องทำยังไง"

 

เสียงเล็กฟังดูตื่นตะหนก มือบางสัมผัสลงมาเช็ดนํ้าตาให้ผมอย่างลวกๆอย่างร้อนรน ผมค่อยๆยกยิ้มขึ้นทั้งนํ้าตาก่อนจะพูดเบาๆ

 

"แสบตานิดหน่อยครับ ขอผมนอนอีกสักพักนะ" ผมโกหกไปคำโต

 

"นะ แน่ใจนะ"

 

"ครับ" ผมยิ้มขึ้นอีกครั้ง มันยากมากที่ต้องพยายามกลั้นสะอื้นไว้แบบนี้ ยากจริงๆ

 

"งั้นก็ได้"

 

ผมยกยิ้มขึ้นให้อีกคนทั้งๆที่ก็ยังไม่ได้ลืมตา ก่อนตัวเองจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง

 

 

Zzz

 

0.00น.

 

ผมรู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้ง รู้สึกว่าตัวเองคงจะนอนหลับไปนานพอสมควร ตื่นมามันรู้สึกสดชื่นยังไงก็ไม่รู้ แล้วอาการของผมดีขึ้นกว่าเมื่อเย็นมาก ไม่ได้ทรมานเหมือนแต่ก่อนแล้ว ถึงจะยังปวดหัวอยู่นิดๆก็เถอะ

 

ผมค่อยลืมตาทั้งสองข้างของตัวเองขึ้นอย่างช้าๆ สิ่งแรกที่ผมเห็นคือเพดานห้องกับแสงไฟสลัวๆตรงโต๊ะที่อยู่ถัดจากปลายเตียงไปนิดหน่อย ตอนนี้คงดึกมากแล้วแน่ๆ ผมรับรู้ได้จากหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนให้เห็นท้องฟ้าและบรรยากาศภายนอก พอขยับหันมามองอึกฝั่ง ก็เจอร่างเล็กคุ้นตากำลังนั่งสัปหงกหลังพิงเตียงอยู่ พร้อมกับกะละมังกับผ้าที่วางอยู่ข้างๆตัวอีกคน

 

ผมค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงอย่างช้าๆด้วยความเงียบ ก่อนจะเดินไปข้างหน้าคนตัวเล็กที่ยังหลับไหลอยู่ แล้วย่อตัวลงนั่งยองๆ ส่งมือไปปัดผมที่ปิดบังหน้าตัวเล็กอยู่ออก ถ้าให้เดา.. พี่จินฮวานคงจะนั่งเฝ้าไข้ผมตรงนี้ คอยเช็ดตัวให้ผมตลอด จนตัวเองเผลอหลับไป

 

"..พี่ครับ" ผมเรียกอีกคนด้วยเสียงเบาเหมือนกระซิบ

 

แต่ตัวเล็กก็ไม่ได้มีท่าทีว่าจะรู้สึกตัวเลยสักนิด

 

ผมก็ไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ตอนนี้มันถูกไหม.. แต่ผมแค่อยากจะทำมัน ผมคิดถึงตัวเล็ก คิดถึงสัมผัส คิดถึงเสียงเรียก คิดถึงทุกอย่าง ผมคิดถึงพี่จินฮวาน

 

ผมกำลังประทับริมฝีปากของตัวเองลงกับกลีบปากเล็กที่ปิดสนิทกับร่างเล็กที่ไร้สติเบาๆ ก่อนจะค่อยๆถอนจูบออกมา

 

!!!

 

ยังไม่ทันที่ผมจะได้ขยับไปไหน คนตัวเล็กก็ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นก่อนจะมองหน้าผมนิ่ง.. พี่เขาไม่ได้หลับหรอกหรอ นี่ผมกำลังทำให้อะไรๆมันแย่ลงอีกรึเปล่า พี่เขาจะโกรธผมไหมที่ผมทำอะไรตามใจตัวเองอีกแล้ว ตากลมมองจ้องมาที่ผมสักพักก่อนอีกคนจะใช้มือดันอกผมออกแล้วลุกยืนขึ้นหันหลังให้

 

"..ผมขอโทษ"




50%



"..ผมขอโทษ"

 

ผมพูดขอโทษออกไปเสียงเบา แต่เหมือนอีกคนจะไม่ได้สนใจมัน ความเงียบเข้ามาปกคลุมบรรยากาศระหว่างสองเรา ขาเล็กขยับเดิน..

 

"ฉันจะออกไปเตรียมข้าวให้" พี่จินฮวานพูดขึ้นก่อนจะค่อยๆเดินออกไป

 

เมื่อกี้ผมรู้สึกกดดันแปลกๆ ทำได้แค่ก้มหน้ามองมือตัวเองนิ่งไม่กล้ามองหน้าพี่เขาด้วยซํ้า เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าผมแพ้พี่เขาเลย ตัวเล็กคงโกรธผมมาก ถึงได้เย็นชาใส่กันขนาดนี้ ผมคงทำผิดมาก มากจน.. เฮ้อ ผมพูดอะไรไม่ออกเลยล่ะ ทำตัวเองแท้ๆเลย

 

"ออกมากินข้าว จะได้กินยา"

 

เสียงเรียกของพี่จินฮวานปลุกสติผม ผมนั่งเรียกสติตัวเองสักพัก ก่อนจะเดินตามอีกคนไปอย่างเงียบๆ นั่งลงที่โต๊ะอาหารโดยมีตัวเล็กที่ยืนหันหลังให้ เพราะกำลังเตรียมข้าวให้ผมอยู่ในครัว สายตาเหลือบไปมองนาฬิกาทำให้รู้ว่าตอนนี้มันดึกมากแล้ว เลยเวลานอนของพี่เขาไปนานแล้วด้วย รู้สึกเป็นห่วงจัง

 

สักพัก..

 

ถาดข้าวถูกวางไว้ตรงหน้าผม อย่างลวกๆกับใบหน้าเรียบเฉยของคนตัวเล็ก เจ้าตัวลดตัวนั่งลงกี่เก้าอี้ตรงข้ามผม ก่อนหน้าใสจะเบนสนใจไปมองที่อื่น เหมือนตั้งใจจะเมิน

 

ผมหยิบช้อนขึ้นมาก่อนจะตักข้าวกินไม่พูดไม่จา อาหารมื้อนี้ก็ยังคงเป็นข้าวต้มเหมือนเดิม แต่รู้สึกว่ามันมีรสชาติกว่าเดิมมาก เมื้อที่แล้วผมกินไปโดยที่ไม่รับรู้รสชาติมันด้วยซํ้า อาการผมคงดีขึ้นมากแล้วจริงๆ

 

"พี่ก็..กินด้วยกันสิ" ผมเอ่ยเสียงเบา

 

"ไม่เป็นไร"

 

"เถอะนะตัวเล็ก" ผมพูดก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตา

 

"..."

 

"พี่ไม่ได้กินอะไรมาทั้งวันเลยไม่ใช่หรอ..ผมเป็นห่วง"

 

ผมรู้สึกแย่นิดๆ เพิ่งได้เห็นหน้าตัวเล็กชัดๆก็ตอนนี้ หน้าใสดูตอบๆไปเหมือนคนอดนอน ไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด ที่อีกคนเป็นแบบนี้เพราะเราทะเลาะกันรึเปล่า.. ตัวเล็กก็คิดมากเหมือนกันใช่ไหม จะรู้สึกเหงาเหมือนผมรึเปล่า ตอนที่เราไม่ได้อยู่ด้วยกันคิดถึงกันบ้างไหม ผมอยากจะถามไปใจจะขาด แต่ก็ไม่กล้า..

 

เมื่อสักครู่คนตัวเล็กดูตกใจตอนเราสบตากัน รีบหันหน้าหลบก่อนจะทำอย่างอื่นไปพลางๆ นี่ถ้าปกติจะคิดว่าเขินผมแต่ตอนนี้ผมเดาอะไรไม่ออกเลยจริงๆ

 

"..เดี๋ยวฉันไปตักมาใหม่แล้วกัน" ร่างเล็กลุกขึ้นจากเก้าอี้ แต่ก็มีมือผมไปจับรั้งข้อมือเล็กไว้

 

"กินด้วยกันก็ได้ พี่ตักมาให้ผมตั้งเยอะ"

 

อีกคนเงียบไปสักพัก ก่อนจะตอบรับ

 

"..ก็ได้"

 

ผมยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจ ก่อนจะตักข้าวต้มคำโตตั้งใจจะป้อนอีกคน พี่เขาก็ยอมกินโดยที่ไม่ได้บ่นอะไร เรากินข้าวต้มกันคนละครึ่งชาม จนตอนนี้ก็หมดเกลี้ยงแล้ว ตัวเล็กเข้าไปเก็บจานล้างจานในครัว ส่วนผมก็จัดการกินนํ้ากินยาที่อีกคนวางไว้ให้จนหมด

 

พอเห็นยาก็นึกขึ้นได้เลย.. หลายวันที่เราทะเลาะกันมานี้ ไม่มีผมคอยเตือน คอยดูแล คอยอยู่ด้วยอีกคนจะดูแลตัวเองดีรึเปล่า ผมชั่วใจอยู่นานว่าควรจะถามอีกคนไปดีไหม

 

และสุดท้ายก็เลือกที่จะถามไป..

 

"วันนี้กินยาบ้างรึยัง"

 

จากที่กำลังล้างจานอยู่ ร่างเล็กก็ชะงักไปทันควัน ก่อนจะขยับมือล้างจานต่อ ทำเอาผมใจเต้นแรงเพราะความกดดัน หรือผมไม่ควรจะถามไปตอนนี้หรอ

 

ผมก็แค่..

 

"ผมแค่เป็นห่วง"

 

"กินแล้ว"

 

"ดีแล้วครับ"

 

ตอนนี้เราก็ได้มีโอกาสได้พูดกันบ้างแล้ว ตลอดเกือบอาทิตย์ที่ผ่านมาผมไม่ชอบเลย เราอยู่ด้วยกันแต่กลับไม่คุยกัน ไม่มองหน้ากันเลยด้วยซํ้า เพราะตอนนั้นผมยังไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง คงจะจริงอย่างที่ไอบ๊อบบอก.. เพราะผมมันเอาแต่ใจเอง นิสัยไม่ดีเลยเนอะ แต่ถ้านี่เป็นโอกาส ผมก็จะใช้มันให้คุ้มที่สุด รู้แล้วว่าการทะเลาะกันนานขนาดนี้มันไม่มีความสุขเลยสักนิดอะ

 

"ตัวเล็ก ผมว่าเรา.."

 

"..."

 

"..มาคุยกันหน่อยไหม" ผมเอ่ยเสียงเบา ยังคงจ้องไปที่หลังอีกคนนิ่ง เพราะพี่เขายังล้างจานไม่เสร็จเลย

 

"..."

 

"ผม..ไม่อยากทะเลาะกับพี่อีกแล้ว"

 

มือเล็กหยุดนิ่งไป แต่ก็ยังถือจานเอาไว้ ผมไม่รู้เลยว่าตัวเล็กกำลังทำหน้าแบบไหนอยู่ อยากจะเดินไปหา แต่ก็คิดว่าแค่พูดให้อีกคนใจอ่อนก่อนก็คงพอ

 

"ผมรู้แล้วว่ามันทรมานแค่ไหน"

 

"..."

 

"ผมผิดเอง ผมขอโทษ.."

 

อีกคนไม่ได้ตอบอะไร แถมดูไม่มีท่าทีจะตอบอีกด้วย มือเล็กขยับล้างจานตามเดิม ทำเอาผมที่รอคำตอบอยู่ใจแป้วไปเลย ผมรอจนอีกคนล้างจานเสร็จ พี่จินฮวานกำลังเดินตรงทางผม ทำให้ผมเผยยิ้มขึ้นมานิดๆ ก่อนจะทำหน้าเจื่อนลงเมื่อพี่เขาเดินผ่านหน้าผมไปโดยไม่มองหน้าไม่สนใจกันเลยด้วยซํ้าอะ

 

หมับ

 

ผมดึงร่างเล็กเข้ามากอดอย่างคนเอาแต่ใจ กอดอีกคนไว้แน่นจากด้านหลัง กดหน้าลงที่ไหล่เล็กอย่างนึกอ้อน ก่อนจะทำตัวงอแงเหมือนเด็ก อยากจะแกล้งร้องไห้ให้พี่เขาเห็นใจบ้าง แต่นํ้าตากลับไม่ไหลซะงั้น ตอนนี้ให้ทำอะไรผมก็ยอมทั้งนั้นล่ะ ขอแค่ให้พี่เขาหายโกรธผมก็พอ ผมทนไม่ไหวแล้ว

 

พี่ไม่เสียดายเวลาที่เราเสียไปบ้างหรอ กลับมาเถอะนะตัวเล็ก

 

“…”

 

"ผมจะขาดใจตายอยู่แล้ว.."

 

ผมพูดขึ้นเสียงอู้อี้ แต่พี่จินฮวานก็ยังยืนนิ่งไม่พูดไม่จา

 

ก็เพราะนายเองไม่ใช่หรออีกคนเอ่ยประโยคแรกขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ เสียงของความน้อยใจ มันตอกย้ำให้ผมรู้สึกผิดขึ้นอีก ใช่.. เพราะผมเอง

 

ตอนนี้ผมรู้แล้ว ผมขอโทษ.. ผมยอมพี่ทุกอย่างแล้ว เราอย่าโกรธกันอีกเลยนะ ดีกันได้ไหม ผมสัญญาผมจะทำตัวให้ดีขึ้น ผมจะไม่ใช้แต่อารมณ์อีกแล้ว

 

"..ยังไม่ใช่ตอนนี้"

 

"แต่ตัวเล็ก.."

 

"ไปนอนไป เดี๋ยวก็ไม่หายหรอก" หลังจากเงียบสักพักตัวเล็กก็เอ่ยคำพูดน่ารักๆออกมา ทำให้ใบหน้าผมปรากฏเป็นรอยยิ้มกว้างอย่างไม่รู้ตัว


J

 

ก็ได้ครับ



80%





JINHWAN SIDE

 

หลังจากวันนั้นอาการของฮันบินก็ดีขึ้น จนวันนี้ก็หายดีแล้ว ตลอดสองสามวันที่ผ่านมาเขาเอาแต่มองหน้าผมแต่พอผมจ้องกลับก็หลบตาซะงั้น จริงๆเราก็คุยกันปกติ ปกติแบบที่คนรู้จักคุยกัน อาจจะเพราะผมกับเขาเรายังไม่ได้เคลียกันให้รู้เรื่องมั้งครับ เลยอาจจะดูเกร็งๆ มีสองครั้งเองที่ฮันบินเอ่ยพูดว่าอยากจะคุยเรื่องที่เราคาใจกันตอนนี้ แต่ผมอยากจะดัดนิสัยอีกคนอีกสักหน่อย เลยทำเล่นตัวไปงั้น

 

ผมรู้แล้วล่ะว่าฮันบินรู้สึกผิดขนาดไหน เขาไม่เคยยอมผมขนาดนี้มาก่อน จริงๆเราไม่จำเป็นต้องคุยกันก็ได้ เขาก็เข้าใจผมแล้ว แล้วผมก็เข้าใจเขา แต่อีกคนก็ยังไม่รู้ไงว่าผมไม่ได้โกรธเขาขนาดนั้นแล้ว ฮันบินคอยรักษาระยะห่างระหว่างเราตลอด ถึงจะนอนบนเตียงเดียวกัน แต่ก็ไม่ได้เข้ามารุ่มร่ามกับผมเลย

 

มันก็ดีอะนะ แต่ในอีกมุมนึงก็ไม่ค่อยดี

 

เอาจริงๆผมก็คิดถึงฮันบินเหมือนกัน จูบที่เขาแอบจูบผมตอนที่คิดว่าผมหลับวันนั้น..มันรู้สึกดีมากเลยนะ ถึงจะดูไม่มีอะไร ไม่ได้ลึกซึ้งอะไร แต่มันเต็มไปด้วยความโหยหา เฮ้อ ผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมต้องตึงใส่ฮันบินขนาดนี้ด้วย เหมือนสมองมันไม่สั่งการไปตามที่ใจคิด

 

แต่ผมจะไม่ฟอร์มแล้วล่ะ ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป

 

ตอนนี้ผมกำลังนั่งดูหนังอยู่ที่ห้องรับแขก เปิดทีวีเอาไว้แต่ไม่ได้ดูหรอก ผมเอาแต่คิดเรื่องฮันบิน ว่าตอนนี้ถึงเวลาที่เราจะได้คุยกันดีๆรึยัง ผมมองจ้องไปที่อีกคนตลอด ฮันบินกำลังแต่งเพลงอยู่อีกมุมนึง เขาดูสนใจกับสิ่งที่ทำมากจนไม่ได้สังเกตเลยว่ามีผมนั่งจ้องอยู่ตั้งนาน

 

            ฮันบิน..

 

            “…”

 

..นี่

 

เงียบตามเคย

 

            เฮ้อ.. ไว้ค่อยคุยก็ได้มั้ง

 

 

 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน .

 

 

 

            Zzz

 

            17.00น.

 

            หลังจากนั่งแต่งเพลงมาทั้งวัน ฮันบินก็แต่งเพลงที่เขาทำค้างไว้เสร็จจนได้ เพลงที่เขาแต่งเป็นเพลงจังหวะช้าๆหน่วงๆตามอารมณ์เขาช่วงนี้ จะเรียกว่าเศร้าเลยก็ได้นะ จริงๆเขาเริ่มแต่งมันตั้งแต่วันที่ทะเลาะกับคนตัวเล็กวันนั้นแล้ว เขาอยากระบายความรู้สึกของตัวเองผ่านบทเพลง ฮันบินทั้งแต่งเนื้อร้อง แต่งทำนอง และเรียบเรียง เขาทำเพลงนี้เองทั้งหมด..

 

ร่างหนาถอดหูฟังออกก่อนจะบิดตัวไปมาเพื่อยืดเส้นยืดสาย สายตาทอดมองไปรอบๆหวังจะมองหาคนตัวเล็ก แล้วสายตาคมก็ไปปะกับร่างเล็กของจินฮวานที่กำลังนอนขดอยู่บนโซฟา

 

            ฮันบินเดินเข้าไปประชิดร่างอีกคนอย่างไม่รีบนัก เขาพยายามทำให้เนียนที่สุดเพื่อจะได้ไม่เป็นการปลุกหรือรบกวนจินฮวานตอนนอน ในมือกำลังถือผ้าห่มผืนเล็กที่หยิบติดมือมาจากโต๊ะทำงาน โน้มตัวลงไปคลุมตัวให้อีกคนจนปิดมิดเห็นแต่หัวเล็กๆของจินฮวาน ก่อนจะหันหลังให้เพื่อจะไปจัดเตรียมข้าวเย็นให้คนรัก

 

            หมับ

 

            เพราะแรงยื้อที่มือทำให้ฮันบินหันไปหา คนตัวเล็กกำลังใช้มือข้างนึงยื้อเขาเอาไว้ แล้วมืออีกข้างของตัวเองก็ขยี้ๆไปที่ตาทั้งสองข้างเหมือนกำลังเรียกสติ เขาหันไปปะทะกับอีกคนเต็มตัวก่อนจะมองอีกคนนิ่งๆ แอบยิ้มให้ท่าทางน่ารักๆของอีกคน แต่ก็ไม่ได้พูดหรือทำอะไรมากกว่านั้นเลย

 

            สถานะเขาตอนนี้ยังเป็นนักโทษอยู่ รอรับอาญาL

           

            “ฮ้าวว งือ

 

            นอนไปเถอะ ผมไม่ได้มาปลุกหลังจากที่ยืนมองอีกคนงัวเงียอยู่นาน ฮันบินก็ตัดสินใจพูดขึ้น ดูเหมือนร่างเล็กจะยังไม่อยากตื่นนะ ดูงงๆอยากจะนอนต่อยังไงก็ไม่รู้

 

            เดี๋ยวก่อน

 

            “หืม?

 

            ฉันนั่งรอฮันบินแต่งเพลงตั้งนานผมบ่นอุบ

 

            ฮันบินทำหน้างงๆหลังจากได้ยิน ผมดึงแขนให้เขาลงมานั่งข้างๆ เราจะได้คุยกันดีๆสักที

 

            ทำไมไม่เดินไปหาผมล่ะ

 

            “ก็เห็นทำหน้าเครียดๆ

 

            ฮันบินนั่งลงข้างๆผมแล้ว เขาจ้องมาที่ผมนิ่ง แววตาอีกคนมันฟ้องทุกอย่างว่าเขาคิดอะไรอยู่ ผมถอนหายใจออกเบาๆเพื่อเรียกสติตัวเอง อยู่ๆมันก็พูดไม่ออกซะงั้น

 

            มีอะไรรึเปล่าฮันบินถาม

 

            มี

 

            “…”

 

            “คิดถึง..นะผมพูดเขินๆ ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตา แต่เหมือนฮันบินจะนิ่งไปไม่ได้ตอบรับ ผมเลยเงยหน้าขึ้นมองอีกคน แล้วก็ต้องรีบหลบตาทันควันเมื่อเห็นอีกคนกำลังยิ้มอยู่

 

            แพ้ยิ้มแบบนี้ทุกที

 

            ยกโทษให้ผมแล้วหรอ

 

            “...

 

            “ไม่โกรธผมแล้วเนอะJ

 

            “..อื้ม

 

            ทันทีที่พูดจบ ฮันบินก็ดึงผมไปกอดแน่น ก่อนจะซุกหน้าคมลงกับไหล่ของผม ผมยกมือขึ้นกอดตอบเขาเบาๆ ฮันบินก็คงคิดถึงผมเหมือนกัน เพราะผมไม่เคยมีมุมเย็นชาแบบนี้มาก่อน ผมคิดว่าการทะเลาะกันเป็นสิ่งที่ทรมานที่สุด แต่ต่อจากนี้คงจะไม่มีแล้วล่ะ ก็อย่างที่เขาว่า..การที่เราทะเลาะกัน มันทำให้ต่างฝ่ายต่างได้คิด ได้ทำความเข้าใจซึ่งกันและกันมากขึ้น ทำให้ความสัมพันธ์แน่นแฟ้นขึ้น

 

            “ผมขอโทษ ขอโทษสำหรับทุกอย่างฮันบินพูดเสียงอู้อี้ เรายังกอดกันไม่ปล่อย

 

            ฉันก็ขอโทษ..”

 

            จุ๊บ

 

            “เราจะไม่ทะเลาะกันแบบนี้อีกแล้วนะ รู้ไหมมันทรมานแค่ไหนอีกคนจับหน้าผมไว้ให้เงยขึ้นสบตา ก่อนสายตาคมนั่นจะจ้องลงมาที่ตากลมของผมด้วยแววตาอ้อนวอน..

 

            ซึ่งผมแพ้มันตลอด

 

            “ฉันก็เหมือนกัน

 

ตอนนี้ผมเข้าใจตัวเล็กแล้ว ความรู้สึกของคนป่วยที่ทำอะไรไม่ได้มันน่าเบื่อ ทรมาน ผมได้รับบทเรียนแล้วนะตัวเล็ก ผมขอโทษที่ผ่านมาไม่เคยเข้าใจพี่เลย

 

            “ไม่เป็นไร ฉันก็ไม่เคยเข้าใจฮันบินเหมือนกัน.. แต่ตอนนี้เราก็เข้าใจกันแล้วนะ

 

ผมตอบรับกับคำของฮันบิน ก่อนจะพูดออกไปบ้าง

 

            “อืม..ต่อไปผมจะไม่ทำแบบนั้นอีก

 

            “ฉันก็จะเป็นเด็กดีของฮันบิน

 

            ก่อนจะต้องหลับตาพริ้มเมื่อฮันบินเริ่มรุกร้ำเข้ามาหาผมอีกรอบ มือหนาทั้งสองจับประคองหน้าใสไม่ให้ขยับไปไหน ปากหนาประทับลงมาที่ปากเรียวของจินฮวานเบาๆ ก่อนจะค่อยๆดูดซับรสชาติหวานๆจากคนตัวเล็ก พร้อมส่งลิ้นร้อนเข้ามาสัมผัสทั่วทั้งโพรงปากเล็ก ค่อยๆไล่ลิ้นไปตามไรฟัน ตอดลิ้นเล็กจนจนมุม ทำแบบนั้นซ้ำๆจนพอใจและถอนจูบออกมา

 

            จุ๊บ      

 

รักนะครับ

 

..อืม

 

รักมากๆด้วย

 

..เหมือนกัน

 

อย่าทิ้งผมไปไหนนะ



อืม..L




 120%






TALK

มาแย้วงับ เรื่องรวมเล่มคืบหน้ายังไงจะรีบแจ้งนะงับ

ช่วงนี้เค้าจะหายหน่อยน้าจะสอบ9วิชาสามัญแย้ว

แต่จะมาอัพทุกวันอาทิตย์กับพฤหัสงับ


เม้น / สกรีมแท็ก #ฟิคคนไข้ของฮันบิน .


.








Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5366 impp8cxpxc (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 15:12
    งานดีค่าาาาไรท์เตอร์ อ๊ากกกกกกกก เราจะไม่ทะเลาะกันอีกเเล้วววววววว ฮื้ออออน่ารักมากๆๆๆๆๆเลยอ่าาาา
    #5,366
    0
  2. #5343 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 13:52
    จุดพลุฉลองงงง เย่~~คืนดีกันแล้ววว อ่านแล้วหน่วงมาก ไม่รู้จะสงสารใครดี
    #5,343
    0
  3. #4991 ซอกขาหนีบอปป้า (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 03:18
    น่ารักกกก??????
    #4,991
    0
  4. #4884 tercessun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 19:36
    น่ารักมากเลย แงง ชอบ><
    #4,884
    0
  5. #4878 Parkbyun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 23:59
    ฮื่อดีกันแล้ว เด็กดีของฮันบิน ??
    #4,878
    0
  6. #4870 taestyle. (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 02:14
    โอ้ยยยดีกันแล้วมันดีต่อใจจริงๆ ฮือ T ^ T
    #4,870
    0
  7. #4869 youngkyun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2558 / 00:41
    ร้องไห้เลยตอนบินร้องเนี้ย ต่อไปเป็นไง
    #4,869
    0
  8. #4867 Sour cream x (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 22:47
    ดีกันแล้ว :DDD /สู้ๆนะไรท์ สอบเยอะ เป็นกำลังใจให้จ้า
    #4,867
    0
  9. #4858 [ : BLAQ faNtase'' : ] (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 14:51
    เย้ๆๆ คืนดีกันซะทีนะ กว่าสองคนนี้จะดีกันได้ลุ้นแทบตาย พอคืนดีกันแล้วน่ารักเลย>< อย่าทะเลาะกันอีกล่ะ คนอ่านมันเหนื่อยมากนะ ลุ้นเหนื่อยมาก ตอนต่อไปจะเป็นไงเนี่ย พอฮันบินรู้เรื่องที่พี่จินป่วยต้องเป็นห่วงมากแน่ๆ แต่ไรท์บอกว่าจบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง เราก็จะเชื่อนะ ไรท์สู้ๆๆๆๆๆ
    #4,858
    0
  10. #4856 _mymayy_ (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 14:33
    ฮอลลลล ดีกันซักทีรอมานานน;___;
    #4,856
    0
  11. #4855 justmarkbam (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 14:25
    งือออออ เค้าดีกันเเล้ววววววว
    #4,855
    0
  12. #4852 Hyukiekyu (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 13:24
    โง้ยยยย นั่ลล้ากกกก .////.
    #4,852
    0
  13. #4849 sunisa97 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 11:42
    บีจิน เข้าดีกันแล้ววววว พี่จินน่ารักมากอ่ะ
    #4,849
    0
  14. #4846 พี่จินของน้อง (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 10:46
    พี่จินน่าร้ากกกกกกก สำผัสได้ถึงมาม่าครั้งต่อไปตอนที่บินรู้ว่าพี่จินป่วย-3-
    #4,846
    0
  15. #4845 Aor-Aor Vl Sol (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 10:13
    เค้าดีกันแล้วววววว พี่จินน่ารักกกกก
    #4,845
    0
  16. #4844 『CHXRBEEM』 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 09:24
    โอ๊ยยยย ตอนนี้น่ารักอ่ะ ;////;
    #4,844
    0
  17. #4834 DAEZQ_TG (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 20:22
    เขินอ่ะ อย่างน้อยก็ไดคุยกันสักนิด.. //-//
    #4,834
    0
  18. #4833 Da'wy Sehun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 19:01
    ไรท์คิดถึงมากๆมาต่อไวๆนะ พี่จินหายงอนบินเถอะนะ แล้วพี่จินเป็นโรคไรถ้าเป็นหนักจะลืมฮันบินไปไหม แล้วบินจะเป็นไงโหยลุ้นๆๆๆ อยากอ่านแล้วมาต่อไวๆนะ
    #4,833
    0
  19. #4832 CottonVip (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 23:27
    เราเฝ้ารอลุ้นทุกวัน มีคำถามมากมายเกิดขึ้นในหัว???
    #4,832
    0
  20. #4831 justmarkbam (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 21:52
    บินเราต้องสู้น้ะ
    #4,831
    0
  21. #4830 Wei Xue Yun (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 17:58
    ตอนนี้หน่วงมาก เหมือนใจมันดิ่งลงเหว
    #4,830
    0
  22. #4829 ลีบี (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 12:04
    ออดอ้อนน่ารักอะฮันบินนนนนน
    #4,829
    0
  23. #4828 fnhyuk1029 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 07:41
    หน่วงแทนฮันบินเลยอ้ะแงงง้T_____T
    #4,828
    0
  24. #4827 Chup.psc (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 05:11
    ฮืออ ._. พี่จินเข้มแข็งกว่าที่คิดเลยนะ สงสารบินอะ
    #4,827
    0
  25. #4826 นาบีจะบิน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 04:10
    ตายแน่ฮันบินเอ่ยย
    #4,826
    0