{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 26 : ϟ TRACK 22 "กลับมาแล้ว"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,463
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    10 พ.ค. 58

.








# TRACK 22









 

            JUNHOE SIDE

 

 

ผมมาอยู่ที่เกาหลีได้สองวันแล้ว แต่ยังคงพักผ่อนนอนเกือบทั้งวันเพราะยังหลงกับเวลา.. แต่วันนี้ผมว่าจะไปทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ นอนมาเยอะแล้วเดี๋ยวจะเสียเรื่องหมด ที่ผมรีบกลับมามันก็มีสาเหตุหลักๆอยู่อย่างเดียวแหละ ส่วนอีกอย่างก็.. อยากรีบกลับมาหายัยนั่นมั้ง

 

 
 

มันคิดถึงแปลกๆ..

 
 

 

แต่ผมยังไม่ให้ใครรู้หรอกนะว่าผมมาเกาหลีแล้ว ถึงดงฮยอกกับไอพี่เหยินจะรู้แล้วเพราะดงฮยอกเป็นคนหาที่พักให้ผม หวังว่าคงจะไว้ใจสองคนนั้นได้นะ ผมแค่อยากเซอร์ไพส์ด้วยตัวผมเองเท่านั้น ก็แหม.. ทุกคนคงคิดถึงผมแน่นอนล่ะครับ เล่นไปไม่ลาแบบนี้ คงโดนบ่นยกใหญ่แน่ๆโดยเฉพาะพี่จินฮวาน เจ้าตัวคงเป็นห่วงผมมากๆ คิดแล้วก็รู้สึกผิดขึ้นมาเลยแฮะ

 
 

 

ผมแค่ไม่อยากลาน่ะครับ ไม่มีใครชอบการจากลาหรอก ถ้าขืนบอกไปทุกคนจะรั้งผมไว้แล้วผมเองที่ทำใจแข็งเดินออกมาไม่ได้ ถึงจะทำให้เป็นห่วงก็เถอะแต่มันดีที่สุดสำหรับทุกคนแล้ว ตอนนี้ผมก็กลับมาเป็นคูจุนฮเวคนใหม่ อยากจะแกล้งพี่เขาเร็วๆแล้วสิ

 

 
 

ที่พักที่ดงฮยอกหามาให้ถือว่าเหมาะที่สุดเลยล่ะ เป็นคอนโดหรูห้องใหญ่อยู่แต่ผมก็ไม่เกี่ยงเรื่องราคาอยู่แล้วล่ะครับ ก็มีคนส่งมาให้ผมทุกเดือนอยู่แล้วนี่ แถมยังอยู่ใกล้โรงเรียนเดินทางแค่ 3 ป้ายรถเมล์เอง และที่สำคัญ.. อยู่ตรงข้ามคอนโดพี่จินฮวานเลย ชั้นเดียวกันด้วยล่ะครับ เท่ากับว่าถ้าพี่เขาออกมาหน้าระเบียงผมก็สามารถมองเห็นได้จากห้องของผม

 

 
 

แล้วอาจจะเห็นยัยนั่นด้วยก็ได้.. เป็นไงล่ะดีเลยใช่ไหมครับ

 
 

 

ที่ผมบอกว่าจะทำอะไรบางอย่างวันนี้ก็คือ.. ผมจะสะกดรอยตามพี่จินฮวานน่ะ ผมเห็นร่างเล็กกำลังยืนรอรถประจำทางอยู่ที่ป้ายรถประจำทางหน้าคอนโดเลยรีบวิ่งลงไปกะจะตามไปให้ได้ ใจจริงก็รู้สึกตกใจเหมือนกันที่ไอฮันบินมันปล่อยให้ตัวเล็กไปไหนมาไหนเองแบบนี้ ก็รู้อยู่ว่าพี่เขาเป็นยังไง แต่คงจะโตขึ้นกว่าเมื่อก่อนเยอะแล้วสินะ พี่จินฮวานน่ะ

 
 

 

ที่ผมพูดเหมือนพี่เขาเป็นเด็กแบบนี้ก็เพราะนิสัยที่ไม่ค่อยรู้อะไรของพี่เขานั่นแหละ ถึงเจ้าตัวจะพยายามทำให้คนอื่นไม่เป็นห่วงแต่ยังไงก็ต้องเป็นห่วงอยู่ดีถึงจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นก็เถอะ และผมก็คิดว่าไอฮันบินก็คงรู้สึกเหมือนกัน ขนาดผมตามขึ้นรถมาเจ้าตัวยังไม่รู้เลยครับ เหอะๆ

 

 

*จุนเน่อ่อนกว่าฮันบินปีนึง แต่เรียกไอฮันบินเพราะไม่ค่อยถูกกัน

 


 

            โชคดีของผมที่คนโดยสายรถเยอะจนแน่น เลยอาจทำให้พี่จินฮวานเขาไม่ได้สังเกตผมก็ได้นะ แต่อย่างน้อยก็น่าจะมองบรรยากาศหรือคนรอบๆตัวบ้างสิครับ.. วันนี้ผมว่าผมคงจะสนุกแน่ๆเลย ได้สะกดรอยตามพี่จินฮวานแบบนี้น่ะ ถ้าเจ้าตัวจับไม่ได้ก่อนก็คงดี

 

 
 

ถึงจะอยากเดินไปกอดมากกว่า แต่ก็.. อยากรู้เหมือนกันว่าพี่เขาจะโตขึ้นบ้างยัง วันนี้ขอพิสูจน์หน่อยล่ะนะ

 

 

 

เอ่อขอโทษนะครับ โรงพยายาลมยองอีไปทางไหนหรอครับ

เดินไปเจอแยกแล้วเลี้ยวซ้ายค่ะ แล้วเดินไปอีก 50 เมตรก็จะเจอค่ะ


ขอบคุณครับ

 
 

 

            พอลงจากรถมา คนตัวเล็กก็ถามทางเจ้าหน้าที่ที่กำลังขายบัตรรถทัวร์ การกระทำที่น่ารักๆแบบนั้นทำให้ผมเผลอยิ้มขึ้นมาเบาๆ เมื่อก่อนผมพาเจ้าตัวมาบ่อย นี่คงไม่เคยมาคนเดียวสินะ หรือจะลืมทางไปซะแล้ว ผมไล่เดินตามพี่จินฮวานมาเรื่อยๆโดยอีกคนก็ไม่ได้สังเกตเห็นหรืออย่างใด แต่แน่นอนผมคงไม่แต่งตัวปกติมาหรอกครับ ก็ปลอมตัวนิดหน่อยใส่แว่นดำผ้าปิดปากนิดหน่อยน่ะครับ

 

 
 

            ผมรักษาระยะห่างจากอีกคนประมาณ 5 เมตรตลอด จนถึงโรงพยาบาลร่างเล็กขึ้นไปชั้น 3 แผนกตรวจสมองก่อนจะทรุดตัวนั่งที่หน้าห้องตรวจ ผมไม่ได้แปลกใจหรอกนะที่เจ้าตัวมาหาหมอน่ะ แต่แปลกใจตรงที่ว่าทำไมพี่จินฮวานมาคนเดียว?

 

 
 

หมอคิดว่าประมาณ 4 เดือนอาการจะเริ่มชัดขึ้นจนอาจจะหลงลืมหลายๆอย่างไปเลยครับ

ยืดเวลาให้นานกว่านั้นไม่ได้หรอครับ

 
 

           

            ผมยืนพิงฟังคนข้างในคุยกัน เสียงมันอาจจะไม่ดังมากแต่ผมก็พอจะได้ยินและจับใจความได้.. ก็ตกใจเหมือนกันล่ะครับ แต่เพราะรู้มาก่อนหน้าแล้วเลยไม่ได้ตกใจมากเท่าไหร่ มันเร็วกว่าที่คิดแหะ

 

 
 

ถ้าทานยาตลอดก็ยืดเวลาได้มากสุด 6 เดือน แต่ถ้ามันกระทบมากอันนี้หมอก็ไม่มั่นใจ ต้องมีคนดูแลตลอด ควรบอกญาติหรือคนดูแลนะครับ

แต่ผม..ไม่อยากให้เขาเป็นห่วง

 
 

 

            !!!

 

 
 

ผมเบิกตากว้างกับประโยคนั้น.. แสดงว่าไอฮันบินไม่เคยรับรู้อะไรแบบนี้เลยสินะ แต่จะปิดไปได้อีกนานแค่นั้นกันพี่จินฮวาน พี่คิดอะไรอยู่กันแน่นะ ทั้งๆที่ก็รู้ว่ามันอาจจะร้ายแรงถ้าไม่ยอมดูแลตัวเอง ทำไมไม่บอกฮันบิน มันเป็นคนดูแลพี่ตลอดนะ ผมยอมรับในตัวมันอยู่มากเลย

 

 
 

ขอบคุณครับหมอ

 


 

ชักหงุดหงิดขึ้นมาซะแล้วล่ะ..

 
 

 

 

            ครืด..

 
 

 

อ้ะ!” ไม่เพียงแต่ร่างเล็กที่สะดุ้ง ผมเองก็ตกใจเหมือนกัน.. เผลอคิดอะไรเพลินจนไม่ได้ฟังอีกคนเลยว่าคุยกับหมอเสร็จแล้วน่ะ แล้วตอนนี้ผมก็ถอดผ้าปิดปากกับแว่นไปแล้วด้วยสิ

 

 
 

จุน..เน่

ไม่เจอกันนานนะครับ คิดถึงจัง

 
 

 

            ผมยิ้มให้คนตัวเล็กก่อนจะดึงอีกคนมากอด นี่พี่จินฮวานเขาหยุดโตตั้งแต่ตอนม.ต้นแล้วใช่ไหมเนี่ย กอดยังไงก็ไม่เต็มแขนสักที

 

 
 

มาที่นี่ได้ยัง แล้วเมื่อกี้..

ผมมาเซอร์ไพส์ไงผมตอบยิ้มๆ พยายามเลี่ยงเรื่องที่ตัวเล็กอยากรู้ เซอร์ไพส์! กลับมาแล้วครับ

 

 
 

            ตุบ

 
 

 

ผลตอบรับกลับไม่ใช่อย่างที่คิดแหะ มือเล็กทั้งสองข้างทุบลงมาที่อกผมอย่างจังสองสามครั้ง ก่อนหน้าใสจะเปรอะไปด้วยน้ำตาที่เริ่มไหล เห้ย.. ผมไม่ได้ตั้งใจนะ ตอนนี้ทำอะไรไม่ถูกเลย เลยดึงอีกคนมากอดปลอบอีกรอบลูบหัวทุยไปมาให้พี่เขาสงบขึ้น

 
 

 

นายมันบ้า คิดจะไปก็ไปคิดจะมาก็มา..

ขอโทษคร้าบ ผมกลับมาแล้วนะ

 

 
 

            ผมผละพี่เขาให้มาเผชิญหน้า หน้าใสขึ้นสีหน้าบึ้งนิดๆน้ำตาที่ไหลเปรอะแก้มถูกเช็ดออกโดยมือหนาๆของผมเอง พี่เขาจ้องอย่างกับว่าจะเอาเรื่องอย่างไงอย่างงั้น แต่มันไม่น่ากลัวหรอกนะ เหมือนลูกหมาโกรธมากกว่าอะ

 

 
 

โหยตัวเล็ก ไม่โกรธนะนะ

เป็นห่วงแทบแย่!”

 

 
 

ผมกลับมาแล้วไง กลับมาเป็นน้องชายสุดที่รักของพี่

 
 

 

            พี่เขาดูอึ้งไป.. นี่ผมพูดอะไรผิดงั้นหรอ

 

 
 

น้องชาย.. งั้นหรออ๋า เรื่องนี้เองสินะ

อื้ม น้องชาย

 
 

 

            ผมตอบยิ้มๆก่อนจะดึงอีกคนให้เดินมาในระดับเดียวกัน วาดแขนไปโอบรอบคอเล็กเอาแขนพาดไหล่เหมือนอย่างที่ชอบทำ ถึงจะโดนขัดขืนนิดๆแต่สักพักพี่เขาก็นิ่งไป ผมเลยใช้โอกาสพูดโน่นพูดนี่ให้อีกคนเลิกกังวล ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะว่าพี่จินฮวานน่ะคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นเสมอ พี่เขาคงจะรู้สึกผิดที่รักผมไม่ได้ แต่ผมไม่เป็นไรแล้วนะ แค่ได้อยู่ใกล้ๆได้ดูแลพี่จินฮวานในฐานะน้องชายผมก็พอใจแล้วล่ะ

 

 
 

แล้วนี่กลับมาเลยรึเปล่า ทำไมกลับมาไวจัง

ไม่คิดถึงผมเลยล่ะสิ พูดเหมือนไม่อยากให้กลับมาเลย

 
 

 

            ผมพูดหยอกแต่ก็แอบประชดจริงๆ..

 

 
 

เปล่าสักหน่อย แค่คิดว่าจะใช้เวลาทำใจนานกว่านี้แล้วก็..

 
 

 

นี่ใคร? จุนฮเวนะ เรื่องแค่นี้สบายมาก ผมเลื่อนนิ้วไปคลี่หัวคิ้วที่กำลังขมวดเข้าหากันให้มันคลายออก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าคงจะเครียดเรื่องผมอีกแล้ว รู้สึกดีเหมือนกันแหะที่พี่เขาเป็นห่วงผมขนาดนี้น่ะ เลิกคิดมากได้แล้ว

อื้อ

 

 
 

            ระหว่างรอจ่ายเงินและรับยา พี่เขาก็ถามผมโน่นนี่ เรื่องตอนอยู่อเมริกาบ้าง บ่นผมบ้าง ส่วนผมก็เล่าให้อีกคนฟังอย่างไม่ปิดบังรวมถึงเรื่องที่ไปอยู่กับแม่พี่เขาด้วย มันเป็นความบังเอิญที่เราอยู่เมืองเดียวกัน ผมเจอพี่เยซอนที่เอลเอเลยรู้ว่าพี่เขากับคุณน้าพักอยู่ไหน เลยถูกทั้งสองคนบังคับให้ไปอยู่ด้วยกัน แล้วก็เล่าเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับการหายตัวไปของพี่จินฮวานให้ผมฟังทั้งหมดเลย

 

 
 

            ตอนนี้ผมเลยไม่มีอะไรต้องสงสัย คนตัวเล็กก็ตกใจนิดๆที่ผมรู้เรื่องอีกคนเยอะขนาดนี้ แต่ก็นะ.. ผมมาเพื่อปกป้องและพาอีกคนกลับนี่นา คุณน้าขอร้องไว้อย่างงั้นน่ะครับ

 

 

 
 

ไปหาอะไรกินกันก่อนไหม

อยากกลับคอนโดมากกว่าอะ

 
 

 

            โดนปฏิเสธแหะ-0-

 

 
 

อะๆก็ได้

 
 

 

            สุดท้ายผมก็ต้องยอมอีกคน ผมเพิ่งสังเกตว่าพี่จินฮวานพกสมุดโน้ตเล่มเล็กๆติดตัวตลอด เวลาเจ้าตัวทำอะไรก็จะจดพร้อมเขียนวันและเวลาไว้.. พี่เขาคงพยายามจะยืดเวลาให้มากที่สุดสินะ ถ้าไอฮันบินยังไม่รู้ก็คงต้องทำแบบนี้ต่อไป แต่พี่เขาจะปิดบังไปได้ถึงเมื่อไหร่กัน ใช่ว่าไอฮันบินมันจะโง่ขนาดนั้นนะ อยู่ด้วยกันแบบนี้น่าจะความแตกในเร็วๆนี้ล่ะ

 

           

            ซึ่งผมก็คิดว่ามันดีกว่าถ้าฮันบินรู้ อย่างน้อยก็อาจจะช่วยอะไรพี่จินฮวานได้ก็ได้ มันเรียนหมอเลยนะ

 
 

 

แล้วนี่เจอฮันบยอลรึยัง ตอนนี้เราลงรถที่ฝั่งตรงข้ามคอนโดอีกคน ซึ่งก็คือหน้าคอนโดผมนั่นแหละ

ชู่ว พี่อย่าเพิ่งบอกยัยนั่นนะ

 
 

 

เล่นอะไรของนาย ฮันบยอลคิดถึงนายมากนะ

 

 
 

            คำพูดนั้นทำให้หุบยิ้มไม่ได้เลยแฮะ ก็รู้อยู่หรอกว่าอีกคนจะต้องคิดถึงแต่พอได้รับคำพูดยืนยันแบบนี้ก็อดดีใจไม่ได้ ข้างในผมกำลังวูบวาบไปหมดเพราะมีความสุขนี่แหละ

 
 

 

เดี๋ยวผมจะบอกยัยนั่นเองพี่ห้ามบอกใครนะ

อะไรของนาย

 
 

 

เราแยกกันตรงนี้นะ

เฮ้ เดี๋ยวสิ!”

 
 

 

            ผมพูดก่อนจะหันตัวกลับไปอีกทาง พี่จินฮวานทำหน้าบูดนิดๆเหมือนไม่ค่อยสบอารมณ์มากสักเท่าไหร่.. ขืนให้ผมไปส่งอีกคนถึงห้องแล้วฮันบยอลอยู่จะทำยังไงล่ะ ลากันตรงนี้ล่ะดีที่สุดแล้ว หวังว่าพี่จินฮวานคงจะเดินกลับห้องตัวเองถูกนะ คอนโดอยู่ตรงข้ามเอง

 

 

เอ้อแล้วก็เรื่องนั้นน่ะ..

?

 
 

 

ถ้าพี่ไม่บอกมัน ผมจะบอกเอง ฮันบินน่ะ

 

 
 

            !!!

 
 

 

อย่านะ จุนเน่!”

 
 

 

            ไม่เข้าใจพี่เขาเลยจริงๆ แต่ถ้ามันดูแย่ผมจะทำตามที่พูดจริงๆนะ พี่จินฮวาน..

 

 

 

40%



 




 

            JINHWAN SIDE

 

 

ผมเดินตัวปลิวข้ามถนนเพื่อเข้าคอนโดของตัวเองหลังจากแยกกับจุนเน่แล้ว ผมพยายามมองหาเจ้าตัวสูงตัวดี แต่อยู่ๆจุนเน่ก็หายตัวไปซะอย่างงั้น ไวจริงๆ ผมรีบหยิบยาออกมาจากถุงโรงพยาบาลให้เหลือแต่แค่ซองยาสามถึงสี่ซอง แล้วซ่อนมันไว้ที่เสื้อแขนยาวตัวนอกของตัวเอง วันนี้ผมแอบหนีฮันบินมาน่ะครับ ป่านนี้เจ้าตัวคงนั่งบ่นอยู่ที่ผมหนีออกมาโดยที่ไม่บอก

 

 

ผมตั้งใจไม่เอาโทรศัพท์มาด้วยอ้างอีกคนว่าลืมชาร์ตแบต แต่ก็เขียนโน้ตบอกไว้เผื่ออีกคนตื่นมาจะตกใจที่ไม่เห็นผม ฮันบินน่ะใจร้อนอย่างกับอะไร ถ้าผมหนีออกมาเงียบๆหมอนั่นคงโทรหาคนโน้นคนนี้ให้วุ่นวาย ออกตามหาผมอย่างบ้าคลั่ง เผลอๆอาจจะถึงขั้นแจ้งความเลยก็ได้

 

 

แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกดีเพราะได้รู้ว่าเขาเป็นห่วงผมอยู่ตลอด

 

 

ตั้งแต่ปิดเทอมมาผมกับฮันบินก็ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเลย หมกอยู่ที่ห้อง ไม่นอนก็หาอะไรทำกันสองคน เพราะไม่อยากออกไปไหนให้ฮันบินเหนื่อย อีกคนคงอยากพักหลังจากเรียนหนักมาทั้งเทอม ถึงเจ้าตัวจะชอบเอาหนังสือแพทย์มาอ่าน แต่ทุกครั้งผมก็จะชวนให้ทำอะไรเพื่อให้สมองฮันบินได้พักผ่อนมาก กลัวตีนกาจะขึ้นก่อนผมน่ะ

 

 

กริ้ก..

 

 

ลูกบิดประตูถูกเปิดโดยมือเล็กของจินฮวาน ก่อนเจ้าตัวจะค่อยๆออกแรงดันประตูให้เปิดเข้าไป หน้าใสยิ้มให้คนที่นั่งอยู่บนโซฟา ก่อนจะเอ่ยทักให้อีกคนรู้ว่าเขากลับมาแล้ว แต่ฮันบินกลับทำท่าเฉยเมย ไม่สนใจแฟนตัวเล็กที่เดินเข้ามาเลยแม้แต่นิด หน้าคมกำลังจ้องเพ่งไปกับหน้าจอโทรทัศน์ที่กำลังปรากฏเป็นภาพยนต์ที่เจ้าตัวชอบดู

 

 

แค่นี้จินฮวานก็รู้ได้โดยไม่ยากว่าฮันบินคงกำลังโกรธเขาอยู่

 

 

หิวไหม กินข้าวไปรึยัง ผมเอ่ยถามอีกคนด้วยน้ำเสียงปกติ

 

 

            แต่ฮันบินกลับ.. นิ่ง

 

 

ให้ฉันทำอะไรให้กินไหม

 

 

            ผมขยับเข้าไปใกล้ๆอีกคน ก่อนจะเอื้อมมือไปปัดผมยุ่งๆของฮันบินให้เป็นทรง ตื่นนอนทีไรเป็นแบบนี้ทุกที นี่น้ำก็ยังไม่อาบ ล้างหน้าแปรงฟันรึยังเนี่ย ตั้งใจจะประชดผมรึเปล่านะ เวลาตอนนี้มันก็บ่ายโมงกว่าๆแล้วด้วยสิ ฮันบินทำเป็นมองตามผมแต่หน้าคมก็ยังคงอยู่นิ่งๆไม่ขยับไปไหน

 

 

งั้นเดี๋ยวไปทำอะไรให้กินนะ ผมพูดบอก ก่อนจะทำท่าลุกขึ้น

 

 

            เมื่อขาเล็กแตะพื้นเข่ายืดตึงเพื่อพยุงร่างเล็กของตัวเองให้ลุก อยู่ๆมือหนาของคนขี้งอนก็ดึงเกี่ยวรั้งจินฮวานไว้ ก่อนจะกระตุกแขนให้แฟนตัวเล็กเซลงนั่งตัก หน้าใสเหวอเล็กน้อยแต่ก็เข้าใจสถานการณ์เป็นอย่างดี เขาเอื้อมแขนขึ้นโอบรอบคออีกคนอย่างอ้อนๆ มองฮันบินตาแป๋ว

 

 

ไม่ต้องมาทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เลยนะ

 

 

“…” ตากลมยังมองหน้าแฟนหนุ่มซื่อๆ

 

 

ไปไหนมา

 

 

            ผมยกขาทั้งสองข้างของตัวเองวางพาดตักอีกคนเหยียดยาวไปถึงพื้นโซฟา โดยมีฮันบินกำลังทำหน้าเครียดคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างกับยักษ์แหนะ..

 

 

เอาหนังสือไปให้เพื่อนในภาค.. ผมโกหกออกไปคำโต

 

 

แน่ใจ?

 

 

อื้อ ผมครางตอบเสียงอ่อย ก่อนจะพยักหน้าขึ้นลงหงึกๆสองสามทีเหมือนเด็กไม่มีผิด ฮันบินหรี่ตามองอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก แต่เพราะท่าทางอ้อนๆของผมเมื่อสักครู่ทำให้อีกคนถอนหายใจออกมา กรอกตามองจ้องมาที่ผม ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์

 

 

            แถมยังทำเนียนกดหน้าลงมาใกล้จนปลายจมูกของเราชนกัน อีกคนตั้งใจส่ายหน้าตัวเองยิ้มหัวเราะร่า วาดแขนมาเกาะเอวผมพร้อมกอดกระชับแน่น เร็วจนผมดิ้นไม่ทันเลย

 

 

งือ

 

 

ไปไหนทำไมไม่บอก

 

 

ก็เห็นหลับอยู่ แล้วอีกอย่างก็ไปแค่นี้เองไม่เห็นต้องรบกวนฮันบินเลย ผมตอบไปตามความจริงที่ว่าไม่อยากรบกวน จะให้ไปได้ยังไงล่ะ เดี๋ยวถ้าอีกคนรู้เรื่องโรคที่ผมเป็นขึ้นมาจะเป็นยังไง

 

 

            ฮันบินคงจะหันมาสนใจผมมากขึ้นจนเจ้าตัวไม่เป็นอันทำอะไร ตามติดผมตลอดจนอาจจะไม่ได้ไปพบปะสังคม พยายามถีบตัวเองตั้งใจท่องตำราอ่านหนังสือเพื่อที่จะได้เรียนจบเร็วๆ ซึ่งผมไม่อยากให้อีกคนฝืนตัวเอง ทำเกินตัวเพื่อผมขนาดนั้น แค่นี้ฮันบินก็เหนื่อยพอแล้ว ถ้ามารู้อะไรแบบนี้อีก ฮันบินคงไม่ยอมอยู่เฉยๆแน่.. ถึงผมจะรู้ว่าอีกคนเป็นห่วงก็เถอะ

 

 

            แต่ผมก็เป็นห่วงเขาเหมือนกัน

 

 

 

ยังไงก็เถอะ พี่ก็รู้ว่าผม..

 

 

เป็นห่วง ไม่อยากให้ไปไหนคนเดียวมันอันตราย ผมพูดดักทาง

 

 

            หน้าคมหันมายู่ปากใส่นิดๆอย่างนึกหมั่นไส้คนรู้ทัน แต่มันก็เรื่องจริงล่ะนะ มีแฟนแค่คนเดียวแถมยังซุ่มซ่าม ตัวเล็กๆแบบนี้ ขืนไปสะดุดหกล้มที่ไหนหรือโดนฉุดขึ้นมาจะทำยังไง

 

 

ก็รู้นี่

 

 

ฉันก็อยากทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง ไม่ใช่ให้ฮันบินมาคอยดูแลตลอดเวลา ไม่อยากเป็นภาระของฮันบินเลย.. ผมเอ่ยเสียงหงอย

 

 

พูดแบบนี้อีกและ มือหนาเลื่อนมาคลายปมที่หัวคิ้วผมให้คลายออก ก่อนเจ้าตัวจะยกยิ้มขึ้น

 

 

            ฟอด

 

 

ผมหิวแล้ว

 

 

            ยังมีหน้ามาพูดนะ! ผมหันไปมองอีกคนหน้างุ้มบึ้งตึง ชอบมาลวนลามตลอดเลย เนียนนักนะชิ ผมค่อยๆลุกขึ้นยืนเต็มความสูง กำลังจะก้าวเดินแต่ร่างตัวเองก็เซเอนหลังไปอีกครั้งตามแรงดึงของฮันบิน แขนแกร่งรวบเอวผมไปแล้วเกี่ยวเข้าหาตัว ทำให้ผมเสียหลักล้มลงทับตักฮันบินตามเดิม

 

 

ย่าห์!”

 

 

อยากกินพี่ตังหาก

 

 

            หนอย..

 

 

โอ้ย ผมส่งมือไปหยิกบิดที่เอวอีกคน ก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งดุ้กดิ้กไปที่ครัว ปล่อยให้ฮันบินนอนดิ้นทำหน้าอาฆาตอยู่บนโซฟาอย่างนึกสะใจ อยากแกล้งดีนัก!

 

 

ไปอาบน้ำได้แล้ว เหม็นจะตาย

 

 

ขนาดเหม็นยังกอดอยู่ตั้งนาน ฮันบินเลิกคิ้ว เล่นหน้าเล่นตาใส่จนผมหน้าขึ้นสีแดง

 

 

            ไอ้..

 

 

ฮันบิน!”

 

 

            เมื่อฮันบินอาบน้ำเสร็จ ก็เป็นเวลาเดียวกับที่ผมจัดโต๊ะเสร็จพอดี กับข้าววันนี้เป็นของง่ายๆอย่างบิบิมบับ ผมจัดการใส่ทุกอย่างที่มีอยู่ในตู้เย็นเทๆใส่ก่อนจะตามด้วยซอสเผ็ดแล้วคลุกให้มันเข้ากัน ดูๆไปมันก็เหมือนอาหารหมาเลยแฮะ แต่อร่อยนะจะบอกให้

 

 

ฉันว่าเราชวนฮันบยอลมานอนที่นี่บ้างไหม ทันทีที่ฮันบินนั่งลงตรงที่นั่งข้างๆผมก็จัดการหยิบช้อนให้อีกคน ก่อนจะเอ่ยถามขึ้นมา

 

 

            จุนเน่คงอาจจะยังไม่รู้ว่าช่วงนี้ฮันบยอลไปนอนบ้านแม่ กว่าจะกลับมาอยู่ที่คอนโดก็เปิดเทอมโน่นแนะ อีกตั้งประมาณเดือนนึง เห็นจุนเน่บอกจะเซอร์ไพส์น้องด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้ฮันบยอลไม่ค่อยได้ออกจากบ้านหรอกนะ มาก็แค่ตอนเรียนพิเศษเท่านั้น นี่เป็นห่วงนะเนี้ยเลยจะชี้ทางสว่างให้

 

 

หืม คิดถึงยัยตัวแสบหรอ

 

 

อืม ฮันบยอลไม่อยู่แล้วดูเงียบไปเยอะเลย

 

 

            ผมตอบก่อนจะตักข้าวคำโตเข้าปาก ฮันบินก็กำลังเคี้ยวตุ้ยๆเช่นกัน

 

 

แต่ผมไม่ค่อยชอบนะ

 

 

หะ? ผมรีบหันไปมองฮันบินทันควัน.. ทำไมพูดแบบนั้นล่ะ

 

 

ฮันบยอลอยู่ทีไรพี่ชอบเล่นกับยัยแสบจนลืมผมทุกครั้งเลย เสียเวลาสวีทของพวกเราหมด

 

 

            ที่แท้ก็เด็กมีปัญหาขี้น้อยใจนั่นเอง..

 

 

น่า สงสารจุนเน่

 

 

จุนเน่? เห้ยหลุดแล้ว ทำไงดีล่ะทำไงๆ จุนเน่ฉันขอโทษ..

 

 

 

60%

 

 


 

            หลังจากที่ผมเอ่ยชื่อจุนเน่ไป ฮันบินก็เริ่มแสดงสีหน้าไม่พอใจขึ้น แถมยังเงียบไปซะดื้อๆ ผมรับรู้ทุกอย่างแต่ก็พยายามทำเหมือนไม่มีอะไร เมื่อกี้มันหลุดปากออกไปจริงๆไม่น่าเลย แล้วถ้าผมไม่บอก ฮันบินคงจะนิ่งเงียบหรือไม่ก็คงโกรธผมไปอีกนาน ผมไม่ได้อยากให้เขาเข้าใจอะไรผิดๆ ยิ่งเป็นเรื่องของจุนเน่ที่เคยมีปัญหากันอีก ผมเลยเลือกที่จะบอกไปดีกว่า

 

            ขอโทษนะจุนเน่

 

 

อื้มใช่จุนเน่ น้องชายฉันไง ผมพูดยิ้มๆ ยังไม่รู้จะเริ่มต้นยังไง

 

พี่ไปหามันมาหรือไง

 

หะ เปล่า ฉันแค่เจอกับเขากลางทางน่ะ ตกใจเหมือนกันนะที่กลับมาแล้ว

 

 

            ผมตอบตามความจริง โดยยังยิ้มและสังเกตสีหน้าอีกคนอยู่ ตอนนี้สีหน้าเครียดๆของฮันบินค่อยๆคลายลงบ้างแล้ว ผมก็ไม่นึกว่าเขาจะคิดมากกับเรื่องของจุนเน่ขนาดนี้..

 

 

มันกลับมาแล้วสินะ

 

อื้ม.. ผมตอบเสียงอ่อนๆ หมอนั่นไม่ยอมบอกฉันเลย นี่ถ้าไม่เจอคงไม่รู้หรอกว่ากลับมาแล้ว

 

 

            ฮันบินพยักหน้ารับและยังคงกินบิบิบัมในจานตัวเองต่อไป

 

 

แสดงว่ามันตัดใจได้แล้วสิ ผมยกยิ้มขึ้นกับคำถามนั้น

 

อื้อ!”

แล้วที่กลับมาไม่ใช่เพราะฉันหรอกมั้ง เห็นบ่นแต่ฮันบยอลท่าเดียวเลย บอกจะเซอร์ไพส์ยัยตัวแสบให้ได้ จุนเน่คงยังไม่รู้ว่าฮันบยอลย้ายไปอยู่กับแม่ฮันบินแล้ว

 

ผมไม่ยอมยกน้องสาวให้มันง่ายๆหรอกนะ ฮันบินพูดแถมทำหน้าตลกๆใส่อีก

 

 

            ผมก็เผลอคิดมากแทบตายกลัวอีกคนจะรู้สึกแย่ ที่ไหนได้..

 

 

จุนเน่ก็น้องชายฉันนะ

 

ไม่รู้ล่ะ

 

หวงน้องจริงๆ ผมพูดพร้อมเลื่อนมือไปยีหัวอีกคนอย่างหมั่นไส้ ส่วนฮันบินก็จ้องผมเขม็งผมเลยต้องรีบชักมือกลับมา จ้องแบบนี้ทีไรผมโดนฮันบินแกล้งทุกที

 

ของของผม ผมก็หวงทั้งนั้นแหละ

 

ระ รู้แล้วน่า

 

 

            ผมรีบหันหน้าหลบอีกคนทันควัน สายตาแบบนั้น คำพูดแบบนั้น มันส่งผลต่อการเต้นของหัวใจนะ ทำยังไงก็ไม่ชินสักที จะต้องใจเต้นให้ฮันบินไปถึงเมื่อไหร่นะ

 

 

            ตึกตึกตึก

 

 

            สั่งให้มันหยุดเต้นแรงไม่เคยได้เลยจริงๆ

 

 

 

 

            ผ่านไปสองวัน..

 

วันนี้เป็นวันอาทิตย์แหละ แล้วก็เป็นวันที่ผมกับฮันบินจะได้ไปเดตด้วยกันด้วย ถึงจะอยู่ด้วยกันทุกวันแต่ก็มีไม่กี่ครั้งหรอกที่เราจะได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน เพราะถึงเวลาผมว่างฮันบินก็จะไม่ว่าง วันที่ผมไม่ว่างฮันบินก็จะว่าง ถึงวันไหนว่างด้วยกันทั้งสองคน ก็ขี้เกียจออกไปไหนอีก เป็นแบบนี้ตลอดเลย..

 

วันนี้เราจะไปเดตกันที่สวนสนุกแหละ ผมกับฮันบินกำลังไปรับฮันบยอลตัวแสบที่เรียนพิเศษ ผมตั้งใจชวนฮันบยอลไปด้วย นานๆทีเราจะได้ไปไหนด้วยกันเนอะ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น..

 

มั้งครับJ

 

 

9694’s : ฉันกำลังไปรับฮันบยอลนะ

อีกครึ่งชั่วโมงคงถึง

 

JH.: โอเคครับ

 

 

            ผมจิ้มนิ้วลงบนโทรศัพท์เครื่องใหญ่ของตัวเองเพื่อส่งข้อความไปหาใครบางคน ก่อนจะกดล็อคหน้าจอเมื่อได้รับคำตอบรับจากอีกคนแล้ว พร้อมเงยหน้าขึ้นมองคนขับรถข้างๆที่ทำหน้าเรียบเฉยตามสไตล์คนเย็นชา ผมกำลังมีความสุขแหละ คิดว่าวันนี้คงมีอะไรสนุกๆเกิดขึ้นแน่ๆ

 

 

ผมรู้นะว่าพี่คิดอะไรอยู่

 

 

                        ฮันบินพูดขัดขึ้นขณะที่ผมกำลังคิดอะไรเพลินๆ ขัดตลอด!

 

 

ทำไมเล่า น่าสนุกดีออก คิกคิก

 

ผมยังไม่ได้บอกเลยนะว่าจะยกน้องสาวให้มันอะ เอาอีกและ

 

 

            ผมหันไปมองอีกคนตาขวางแต่เพราะฮันบินกำลังขับรถทำให้ไม่ได้หันมามอง นั่นทำให้ผมยิ่งหมั่นไส้อีกคนเข้าไปอีก หยิบแซนวิชในกล่องที่ตั้งใจจะเอาไปกินที่สวนสนุกยัดปากอีกคน

 

 

หะ เห้ย ตัวเล็ก

 

สมน้ำหน้า!”

 

 

            หลังจากนั้นเราก็เถียงกันมาตลอดทาง เพราะตอนนี้มันเป็นเวลาเลิกงานของคนวัยทำงานทำให้รถติดตลอดทางเลย ที่เรียนพิเศษของฮันบยอลอยู่ในเมือง เวลาในการเดินทางเลยยืดยาวเข้าไปอีก เช่นเดียวกันมันทำให้ผมกับฮันบินเถียงกันนานขึ้นจนตอนนี้เราทั้งสองก็เริ่มจะเหนื่อยแล้ว ทำเอาหมดแรงไปเยอะเลยล่ะ

 

 

            เถียงกับฮันบินนี่เหนื่อยกว่าวิ่งลงบันไดสิบชั้นอีกครับ

 

 

            เหนื่อยไม่พอ เจ็บใจด้วย!

 

 

สวัสดีค่ะพี่ฮันบิน พี่ตัวเล็ก ทันทีที่รถจอดเทียบข้างทางที่น้องสาวตัวเล็กยืนอยู่ ฮันบยอลก็วิ่งดุ้กดิ้กอย่างไวเพื่อมาที่รถ ก่อนจะเอ่ยทักทายเสียงสดใสออกมา ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

 

คิดถึงจังเลยฮันบยอล

 

ฮันบยอลก็คิดถึงพี่ตัวเล็กเหมือนกัน พี่ฮันบินด้วย!”

 

 

            เราใช้เวลาประมานเกือบยี่สิบนาทีเพื่อเดินทางไปที่สวนสนุก ตอนนี้ท้องฟ้าใกล้มืดเต็มทีทำให้แสงไฟจากเครื่องเล่นเห็นเด่นชัดขึ้น มันสวยมากจริงๆ นานแล้วนะที่ไม่ได้มาสวนสนุกแบบนี้ ครั้งสุดท้ายก็ตอนมากับจุนเน่สินะ จะว่าไปผมกับฮันบินเรายังไม่เคยมาสวนสนุกด้วยกันเลยนี่นา

 

           

            เมื่อซื้อตั๋วเข้าเสร็จเราทั้งสามคนก็เดินเข้ามาข้างในด้วยกัน โดยตัวผมมีฮันบินคอยเกี่ยวอยู่ตลอดเวลา แขนใหญ่เอื้อมมาโอบไหล่ผมตามเคย ชอบทำแบบนี้ทุกทีรู้ไหมมันหนักน่ะ! ผมไม่ลืมที่จะส่งข้อความไปหาอีกคนว่าเราถึงแล้ว หมอนั่นคงจะนั่งรออยู่แถวๆนี้อะแหละ

 

 

            มาดูกันว่าแผนของเราจะได้ผลไหม

 

 

บ้านผีสิง!” เจ้าตัวแสบเอ่ยขึ้นเสียงใส ก่อนจะรีบดึงมือฮันบินให้วิ่งไปสถานที่ข้างหน้า ฮันบินก็วิ่งไปตามแรงไม่ลืมที่จะดึงผมไปด้วย..

 

 

            หึย.. น่ากลัวอะ

 

 

ไม่เข้าได้ไหมอะ

 

ทำไมล่ะพี่ตัวเล็ก มีพี่ฮันบินอยู่ทั้งคน

 

ฮันบินก็กลัวผี!” ผมเถียงขึ้นเสียงแข็ง ทำให้เจ้าตัวมองหน้าคาดโทษ

 

ผมปกป้องพี่ได้ก็แล้วกัน

 

 

            ชิ ให้มันจริง..

 

 

อะไรกันเนี้ย กลายเป็นคู่รักชอบเถียงกันตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

เปล่านะ/เปล่าสักหน่อย!”

 

ค่าๆ ฮันบยอลยิ้มอย่างรู้ทัน ก่อนจะดันหลังเราทั้งสองเข้าไปข้างใน เข้าไปด้วยกันเนอะๆ

 

ไม่เอา ฮือออ

 

เถอะนะคะ

 

 

สุดท้ายก็โดนลากเข้ามา จริงๆผมไม่อยากเข้าเลยอะT^T

 

 

            ทันทีที่เข้ามาผมก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศเย็นๆจากภายใน กลิ่นเก่าๆจากฉากข้างในมันทำให้ผมรู้สึกกลัวขึ้นได้ง่ายๆ นี่ขนาดเพิ่งเข้ามานะ.. ผมค่อยๆเดินไปตามทางโดยมีฮันบินคอยจับมือไว้แน่น มันก็จริงนะที่ฮันบินก็กลัวผี แต่ทำไมเวลานี้เหมือนเขาจะปกป้องผมได้นะ เจ้าตัวคอยเดินนำหน้าผมตลอด

 

 

แบร่

 

           

            !!!

 

 

อ้ากกก

 

 

            หมับ

 

 

ผีที่โผล่ออกมาจากซอกไหนก็ไม่รู้พุ่งเข้ามาหาผม ทำเอาผมตกใจเอื้อมไปเกิดอีกคนจากด้านหลังโดยอัตโนมัติ ผมรู้สึกได้ว่าฮันบินก็สะดุ้งนิดๆเหมือนกัน แต่สักพักมือหนาก็เอื้อมมาลูบหัวผมก่อนจะเลื่อนแขนมาเกาะเอวลากให้ผมเดิน ทั้งๆที่ใบหน้าผมยังคงซุกอยู่กับข้างลำตัวฮันบิน

 

 

ไม่เป็นไรน่า

 

ตกใจอะ

 

 

            พลั่ก

 

 

กรี๊ดดดด เสียงดังจากคนข้างหน้าทำให้ผมลืมตาโพล่งขึ้นมา

 

ฮันบยอล!”

 

โอ้ย.. ขอบคุณนะคะ

 

 

            ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เพราะข้างในนี้มันมืดมาก แต่เหมือนฮันบยอลจะสะดุดล้มหรืออะไรสักอย่าง มีผู้ชายตัวสูงๆช่วยพยุงน้องเอาไว้ ผมหันไปมองฮันบินโดยอัตโนมัติ เราสองคนมองหน้ากัน คงเดาได้ไม่ยากว่าคนคนนั้นเป็นใคร

 

 

ซุ่มซ่ามจัง เสียงทุ้มหนาของชายร่างสูงเอ่ยขึ้น

 

เอ้ะ..

 

 

            ไอบ้า! เดี๋ยวก็ความแตกหรอก

 

 

หวะ เหวออ ยังไม่ทันจะได้ทำอะไร ผมก็ตัวสะดุ้งโหยงกับกับดักตรงหน้า

 

 

มีผีโผล่มาอีกแล้ว มันชอบโผล่มาโดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวน่ะครับ ตกใจจริงๆนะ หัวใจเกือบหยุดเต้นแหนะ ตอนนี้ผมกอดรัดอีกคนแน่นไปหมด ได้ยินเสียงหัวเราะคิกคักจากฮันบินเหมือนกัน แต่ในเวลานี้ผมไม่คิดจะปล่อยหรอกนะ ให้ตายก็ไม่ปล่อยหรอก!

 

 

หะ เห้ย!”

 

ทำเป็นเด็กๆไปได้

 

            ก็มันตกใจนี่หว่า

 

 

ไม่! โอ้ยฮือ

 

 

            หลังจากเจอผีโผล่มาสามครั้งติดผมก็หลับตาปี๋ตลอดเลย

 

 

ลืมตาได้แล้วน่า

 

 

            ผมเอาแต่หลับตาเพราะกลัวจะมีอะไรโผล่มาอีก จริงๆแล้วก็รับรู้ได้จากตัวฮันบินที่จะสะดุ้งเป็นพักๆล่ะนะ ผมเชื่อว่าฮันบินก็กลัวเหมือนกัน แต่เจ้าตัวพยายามทำเป็นนิ่งๆไว้อยู่ คงเพราะผมสินะ บ้านผีสิงเป็นสถานที่แรกเลยที่ผมไม่อยากจะเข้าเวลามาสวนสนุกน่ะ

 

 

            จำได้ว่าตอนเด็กๆเคยเข้ากับแม่แล้วร้องไห้ออกมาเลย จริงๆนะ มันน่ากลัว

 

 

ฮู่วว..

 

 

            กว่าจะออกมาได้ เกือบตาย..

 

 

จะไม่เข้าอีกแล้ว!”

 

กอดผมซะนึกว่าตัวเองจะขาดอากาศหายใจตายและ

 

 

            ผมหันไปจ้องอีกคนเขม็ง ยังคงหายใจหอบๆเพราะส่งเสียงเยอะไปเมื่อสักครู่ หัวใจเต้นรัวเพราะความกลัวทำให้เสียพลังไปมากเหมือนกัน ผมค่อยๆทรุดตัวลง หายใจออกมาแรงๆ จริงๆผมเป็นคนขี้ตกใจแล้วยิ่งมาเจอแบบนี้..

 

 

เป็นอะไรมากไหมตัวเล็ก ฮันบินย่อตัวลงมาข้างๆ ก่อนจะตรวจเช็คผม มองอย่างเป็นห่วง

 

 

            ผมกลัวอีกคนจะเป็นห่วงเลยยกยิ้มให้เบาๆพร้อมส่ายหน้าสองสามที.. รู้สึกมีอะไรผิดปกติไปไหม ผมลืมตากว้างมองไปรอบๆตัว ไม่มี ฮันบยอลหายไปไหน

 

 

ฮันบยอลล่ะ!”

 

ผมก็ไม่เห็นเหมือนกัน ตั้งแต่ออกมา

 

ไปหาฮันบยอลกัน

 

 

ผมรีบลุกขึ้นเพราะความเป็นห่วงน้องสาวตัวเล็ก แต่เพราะปุบปับไปทำให้สติดับวูบไป หน้าขึ้นสีดำรู้สึกชาๆไปหมด ร่างผมล้มพับลงไปอีกรอบ แต่ก็มีฮันบินที่พยุงไว้ ก่อนจะรู้สึกได้ว่าร่างตัวเองถูกอีกคนอุ้มตัวลอยขึ้นมา ผมค่อยๆหายใจเข้าออกช้าๆ เพื่อไล่อาการหน้ามืดให้หายไป

 

 

ตัวเล็ก!”

 

 

สักพักผมก็ดีขึ้น ฮันบินอุ้มผมมานั่งตรงม้านั่งที่อยู่ไม่ไกลมากนัก เจ้าตัวหยิบยาออกมาจากกระเป๋ากางเกง ก่อนจะยื่นมันมาให้ผม พร้อมยาดมอีกอันนึง

 

 

บอกให้ระวังตัวเองไง อีกคนดุ

 

ก็ฉันไม่ทันคิดนี่

 

ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย

 

 

            ผมยกยิ้มให้ฮันบินเบาๆ ท่าทางคล่องแคล่วแบบนั้น คงชินแล้วสินะกับผมน่ะ.. ผมก็ไม่ได้ชอบให้ตัวเองเป็นแบบนี้สักเท่าไหร่หรอก แต่เพราะมีฮันบินคอยดูแลอยู่ตลอดทำให้รู้สึกดีขึ้นมาแปลกๆ ป่วยไปตลอดก็ยอมนะ ถ้าเป็นแบบนี้

 

ฮันบยอลล่ะ!” เมื่อนึกขึ้นได้ผมก็มองไปซ้ายขวาอีกครั้ง

 

อยู่กับน้องชายพี่อะ

 

จุนเน่อะหรอ

 

 

            ผมถาม ฮันบินเปลี่ยนจากนั่งคุกเข่าตรงหน้าเป็นเลื่อนตัวมานั่งข้างๆผมแทน ยังวุ่นอยู่กับการเช็คสภาพร่างกายผมจนเหมือนจะไม่ได้ฟังคำถามผมเมื่อสักครู่เลย ผมเลยนิ่งเงียบให้อีกคนตรวจให้เสร็จก่อน

 

 

ผมเห็นมันพาฮันบยอลไปอะ ปิดตาลากไป

 

งั้นในบ้านผีสิงเมื่อกี้ก็หมอนั่นสินะ

 

คงใช่ ฮันบินตอบอย่างไม่สนใจนัก ต่างจากผมที่ยังคงอมยิ้มเพราะรู้สึกดีอยู่

 

            ร้ายเหมือนกันนะจุนเน่

 

 

งั้นก็ปล่อยสองคนนั้นไปเถอะ ผมบอกยิ้มๆ

 

 

            ฮันบินทำแค่หันมามองหน้านิ่งๆ เลื่อนมือมายีหัวผม เบือนหน้าหลบไปเหมือนคนกำลังเขินอยู่ยังไงอย่างงั้น ผมลุกขึ้นเต็มความสูงทำให้ฮันบินหันมามองอีกครั้ง ก่อนเจ้าตัวจะลุกตามเพราะแรงดึงจากผม ผมเลื่อนมือไปประสานอีกคนไว้ ก่อนจะเงยหน้ายิ้มให้ฮันบิน

 

 

เรายังไม่เคยมาสวนสนุกด้วยกันเลยนะ

 

นั่นสิ

 

ในที่สุดก็ได้มากับฮันบินสักที รู้สึกมีความสุขแปลกๆแฮะ

 

 

            ..นั่นสิ รู้สึกเขินแปลกๆ

 

 

งั้น.. ไปเล่นกันฮันบินบอก

 

อื้อ!”

 

 

            ผมเป็นคนที่ชอบพูดทุกอย่างที่รู้สึก จนบางทีมันอาจจะดูเหมือนรุกอีกคนมากเกินไป เพราะฮันบินเป็นคนไม่ค่อยแสดงออกทางคำพูด จะเป็นการกระทำมากกว่า หลายครั้งที่ผมกลัวจะทำอะไรให้ฮันบินไม่สบายใจ เลยเลือกที่จะพูดความรู้สึกออกมา พูดให้ถูกก็คือผมเสียเปรียบนั่นแหละครับ ฮันบินแทบจะรู้เกี่ยวกับผมทั้งหมด แต่ผมนี่สิไม่ค่อยรู้อะไรเกี่ยวกับฮันบินเลย

 

 

            แต่ยังไงก็เถอะ.. ฮันบินก็คือฮันบินนี่เนอะ

 

 

            เดตของเราวันนี้ จะเอาให้สนุกสุดเหวี่ยงไปเลย

 

 

100%

 

 

TALK

เยยยย้.. อีกไม่กี่ตอนก็จะดราม่าแล้วน่ะT^T

จบแฮ้ปปี้เอนดิ้งแน่นอนหนาไม่มีใครตายนะวางใจได้

555555555555555555555555555555555

ขอบคุณทุกคนที่ยังไม่ทิ้งเรื่องนี้ รักนะฮับผม

.

 

เม้นกับสกรีม #ฟิคคนไข้ของฮันบิน ได้ฮับ

 
 

จองจองหนังสือกัน
ฟอร์มการสั่งจอง :  กดตรงนี้ 


 

.

 

.

 
Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5341 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 13:21
    ฮืออออ น่ารักทั้งสองคู่เลยอ่าาา คือห่านหวงน้องแรงงงง ตลก55555
    #5,341
    0
  2. #4882 ซอกขาหนีบอปป้า (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 05:36
    งือออ จะดราม่าแล้วเหรอออ
    #4,882
    0
  3. #4853 [ : BLAQ faNtase'' : ] (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 13:38
    จุนเน่กับฮันบยอลน่ารักอ่า มีมาเซอร์ไพรที่บ้านผีสิงอีก ฮันบยอลคงจะตกใจแน่ๆ เห็นฮันบินกับพี่จินไปสวนสนุกกันก็อยากไปบ้างเลย 5555555555555 แล้วที่บอกว่าไม่กี่เดือนต้องกลับไปเมกาคือต้องไปรักษาตัวเรื่องอาการของพี่จินสินะ หายไวๆนะ เป็นห่วงนะเนี่ย
    #4,853
    0
  4. #4671 psm (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 23:49
    ไรท์เตอร์มาต่อเรวๆน้าาาาาาา อยากรู้ตอนจบแบ้วววววว

    จุนเน่กับบยอลต้องน่ารักมากแน่ๆ -//////- แค่คิดก้เขิน

    แอร๊ยยยยยยย ขอให้จินไม่เป็นอะไร อย่าลืมฮันบินนะ T____T

    ไรท์เตอร์สัญญากันแล้วนะ ว่าจะไม่มีใครตาย!! แฮปปี้เอนดิ้งงนะะะ TTTTT

    มาต่อเร็วๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #4,671
    0
  5. #4664 P.P. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 กันยายน 2558 / 17:58
    รออ่านน๊าาาา

    จุนพาน้องบยอลไปหน่ายยยย

    ขอแบบแฮปปี้เอนดิ้งนะ
    #4,664
    0
  6. #4660 tataliu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2558 / 11:00
    รอค่ะรออออ อัพต่อเร็วๆนะค้าาา
    #4,660
    0
  7. #4659 Junno June (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2558 / 13:45
    ร้ายนักนะจุนเน่ มาพาน้องสาวเค้าหนีไปต่อหน้าต่อตา ดีนะฮันบินไม่ไล่เตะเอาเนี่ย 5555555
    #4,659
    0
  8. #4654 Fnre Vk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2558 / 21:36
    จุนเน่น่าร้ากกกกกกกกก
    #4,654
    0
  9. #4653 _IP-P.VIP_ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2558 / 13:45
    นี่ยังไม่ดราม่าอีกหรออออออออ อ TT พี่จินเป็นอะไรมากมั๊ยอ่าาาาา เป็นห่วงงงงง
    #4,653
    0
  10. #4642 milkkmilk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2558 / 12:54
    น่ารักชะมัดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด คู่จุนเน่กับฮันบอยลก็กรุ้งกริ้งมาก
    โอยเขินฮันบินจัง ปกป้องยัยหนูได้หล่อมาพ่อคุณ จับจูบรัวๆ
    #4,642
    0
  11. #4641 nydhpk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2558 / 16:20
    พี่จินเปนอารายยย บอกฮันบินสิ เก็บไว้คนเดียวไม่ดีนะ บีไอเปนว่าที่หมอผู้เก่งกาจต้องนักษาพี่ได้แน่ๆฮือๆ ดราม่าเอ๋ย จงออกไปเถิดอย่าได้มากวนใจคนอ่านอีกเลย
    #4,641
    0
  12. #4639 jankonw (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2558 / 05:57
    ฮันบินน่ารัก นี่อยากเป็นพี่จินโลย เขินแรงมาก55555 จุนเน่กับฮันบยอลนี่รอเลย ชอบ
    #4,639
    0
  13. #4634 atitapae (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 23:31
    คุคิเพิ่งกลับมาอ่านหละ555555 เมื่อไหร่ฮบจะรู้สะทีอยากให้รู้แล้วววววว
    #4,634
    0
  14. #4633 DunB_Kim (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2558 / 18:29
    โอ้ยยย บินอบอุ่นมากอ่ะ อิจพี่จินแปป จุนเน่ร้ายนักนะ 55555
    #4,633
    0
  15. #4631 JoobJang Phaninat (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 22:36
    เย้ๆๆๆแฮปปี้เอนดิ้ง
    #4,631
    0
  16. #4630 mmindmintt (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 21:57
    รอออมาาร่ออยู่น้ะค้าาา5555อยากอ่านดราม่าแล้ว ไรท์แต่งแล้วมันเจ็บหัวใจดี55555
    #4,630
    0
  17. #4629 BEAUTY-INCLE (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 20:33
    งื้ออออ  ตอนนี้น่ารัก  รู้สึกอิจฉาพี่จินแปลกๆๆ อยากเข้าบ้านผีสิงแล้วมีคนให้กอดบ้าง ชิชะ (พี่จินเค้ายืมฮันบินวันนึงละกัน 5555)
    #4,629
    0
  18. #4628 YuiLuk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 18:10
    งื้อออออ พี่จินกะบินน่ารัก บินอะอบอุ่นอะ เวลาพี่จินอยู่ด้วยแม้ว่าบินจะกลัวจะอะไรก็ตามแต่ให้ความรู้สึกว่าปกป้องพี่จินได้ตลอดน่ารักกก ส่วนจุนและฮันบยอลเจอกันแล้วววว จะดราม่าละหรอออ แงๆๆๆ5555555
    #4,628
    0
  19. #4627 bbinguk (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 15:03
    บีจินหวานเขิลลลลล

    จุนเน่โผล่มาได้แบบพระเอกมากก

    ดราม่าจะมาแล้วมั้ยยย หื้อๆ

    ฮันบินดูแลพี่จินดีๆน๊าา
    #4,627
    0
  20. #4626 GotB76 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 14:22
    พี่จินมีอะไรก็บอกฮันบินเถอะะะ แงงงงง้ แบบนี้ห่วงหนักกว่าเดิมนะ ;____;
    #4,626
    0
  21. #4625 ploypilinonsri (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 12:59
    โอ๊ยจะดราม่าแล้วหรอ ม้ายยยยยยยย =[]= มาต่อเร็วๆนะสู้ๆ
    #4,625
    0
  22. #4624 Jupbz Box (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 06:32
    ตอนหน้าขอเน่กับฮันบยอลก่อนแล้วค่อยดราม่าละกันเน้าะ ฮื่ออออออ เน่น่ารักจังเลยแงงงงง กลับมาหาฮันบยอลด้วยยย TT
    #4,624
    0
  23. #4623 xxxJ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 02:00
    จุนเน่มันร้ายยยนักนะ55555555 ฮันบินก็ไม่หวงน้องขนาดนั้นหรอกเนอะ ยังยอมปล่อยให้ไปด้วยกันอยู่เลย อิอิ คู่บีจินน่ารักเช่นเดิม แต่จะดราม่าเรื่องไรอะ ไม่เอานะไม่อยากเศร้าเลยอ่ะ ไรท์ค่ะขอบคุณที่มาอัพค่ะ
    #4,623
    0
  24. #4622 _mymayy_ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 01:57
    แฮปปี้มาทั้งตอน เจอคำว่าดราม่านี่ไปไม่เป็นเลยจ้าาาาาา ;______;
    #4,622
    0
  25. #4621 ♡iice93x2 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2558 / 01:07
    พี่จินเป็นโรคอะไรง่ะ จะจำไม่ได้หรอ? ;-; พี่อย่าลืมฮันบินน้าาา งึ..
    #4,621
    0