{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 25 : ϟ TRACK 21 "คุณแม่ของฮันบิน"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,566
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    20 เม.ย. 58

.











# TRACK 21







            DONGHYUK SIDE

 

 

            หลังจากที่พี่บ๊อบบี้และพี่ฮันบินทำการแสดงเสร็จ พวกเราสองคนก็รอจนกว่าจะถึงเวลาประกาศคะแนนว่าใครคือที่หนึ่งของคลาสในเทอมแรก เพราะเดือนหน้าก็จะเป็นการสอบไฟนอลของมหาวิทยาลัยแล้ว และแน่นอนว่าผมก็ต้องเตรียมตัวสอบเข้าด้วย แต่โชคดีที่เกรดผมอยู่ TOP3 ของระดับชั้นมาตลอด ทำให้ได้ทุนเรียนที่มหาวิทยาลัยในเครือ ซึ่งหนึ่งในนั้นก็มีมหาวิทยาลัยของพี่บ๊อบบี้ด้วย เจ้าตัวเลยพยายามคะยั้นคะยอให้ผมเลือกเข้าที่เดียวกับตัวเองทุกวัน

 

 

 

เบื่อไหม เสียงทุ้มเรียกให้ผมเงยหน้าละความสนใจจากโทรศัพท์เครื่องใหญ่ของตัวเองไป

นิดหน่อยครับ

 
 

 

            พี่บ๊อบบี้นั่งลงข้างๆผม มือหนาเอื้อมมาดันหัวให้ผมพิงซบไหล่อีกคน เพราะตอนนี้มันก็เกือบจะสองทุ่มแล้ว พี่เขาคงคิดว่าผมจะเพลียซึ่งผมก็เพลียจริงๆนั่นแหละ อีกอย่างนั่งรออย่างเดียวมันน่าเบื่อจะตายไปครับL  ส่วนพี่ฮันบินก็หลอกให้พี่จินฮวานไปกับตัวเองโดยไม่ได้บอกว่าจะไปไหน เจ้าตัวจะทำเซอร์ไพส์พารุ่นพี่ตัวเล็กไปหาแม่ที่บ้านน่ะครับ

 
 

 

            ป่านนี้คงถึงแล้ว ผมว่าพี่จินฮวานคงตกใจมากแน่ๆ พี่เขาขี้ตกใจขี้งอนด้วยครับ

 

 
 

กลับกันเลยไหมล่ะ เสียงทุ้มเรียกให้ผมเด้งตัวขึ้นมามองหน้าอีกคนนิ่งๆ

รอประกาศผลก่อนก็ได้นี่ครับ

 

 

ก็ฉันกลัวนายเบื่อ

 
 

 

            ผมมองอีกคนด้วยสายตาดุๆก่อนจะพิงหัวตัวเองซบไล่กว้างเหมือนเดิม ถ้ากลับก่อนแล้วได้ที่หนึ่งขึ้นมาจะเป็นยังไงล่ะ เดี๋ยวก็โดนหักคะแนนอีก ไม่คิดถึงตัวเองเลยนะ

 
 

 

ผมรอได้น่า

แต่ฉันเบื่ออะ อยากกลับแล้ว -.-

 

 
 

            ไอที่อยากกลับเพราะตัวเองเบื่อเองใช่ไหม? ไม่ได้เป็นห่วงผมหรอก.. เชื่อเขาเลย

 

 

 

ไม่ได้ ต้องรอประกาศก่อน

 

 

ก็มันลีลาอะ พี่มันบ่นอุบขึ้น ไอพวกรุ่นพี่แม่งก็จะมาทำไมก็ไม่รู้ ดูดิ้ป่านนี้ประกาศผลไปนานและ เสียเวลาชิบหาย หรือไม่ก็แทนที่จะประกาศคะแนนปีหนึ่งก่อนแล้วค่อยให้พวกลุงแก่ๆไปโชว์ คนเขาก็มีเรื่องต้องทำนะเว้ย ไม่ได้ว่าง อารมณ์เสียเลย

 

 

 

            ผมอดขำกับคำบ่นแบบเด็กๆของพี่มันไม่ได้ คนอะไรใจร้อนได้ตลอดจริงๆ รู้จักไหมคำว่ารออะ คงเพราะแรงสั่นทำให้อีกคนรู้ว่าผมขำอยู่เลยแกล้งหาเรื่องผมซะงั้น ไปเอานิสัยเด็กแบบนี้มาจากไหนเนี้ย หรือจะหิว? ร้อน? เลยพาลไปทั่วแบบนี้นะ ผมเอื้อมมือไปดึงหมวกพี่เขาออกก่อนจะเสยผมสีดำสนิทขึ้นให้และสวมหมวกให้อีกครั้ง

 

 

 

งั้นไปหาอะไรกินกันก่อนไหม

อือๆ ผมลุกขึ้นยืนแล้วแต่อีกคนยังลีลา ยื่นแขนทั้งสองข้างมาทางผม ไม่มีแรงเลย ดึงหน่อย

 

 

 

            นอกจากจะขี้งอแงแล้วยังชอบอ้อนอีก

 


 

 

ตัวก็หนักจะดึงขึ้นได้ไงเล่า

ช่วยดึงนิดเดียวก็ลุกได้แล้ว ผมมองอีกคนดุๆ ชอบเป็นแบบนี้ตลอดอะ

 

 
 

            ตั้งแต่ขึ้นปีหนึ่งก็ขี้เกียจขึ้นมากเลย เพราะคณะที่เขาเรียนสบายๆไม่ค่อยเครียดอะไรมาก ส่วนมากก็มีแต่ดนตรี ทฤษฏีดนตรีไม่ค่อยมีวิชาการให้ปวดหัวหรอกครับ พี่บ๊อบบี้น่ะขี้เกียจทุกอย่าง แต่ไอเรื่องแกล้งผมนี่ไม่เคยขี้เกียจเลย โดนแกล้งทุกวันจนขี้เกียจงอนแล้ว

 
 

 

            ผมส่องมือไปดึงแขนยาวทั้งสองข้างของพี่เขา

 


 

อื้อ อย่ารั้งไว้สิ ผมหนักนะ

 


 

            ยังไม่ทันจะพูดจบตัวผมก็ถูกคนที่นั่งอยู่ดึงให้เซไปนั่งตักเจ้าตัวง่ายๆ ตั้งใจแน่ๆ-_- ชอบจังนะไอแกล้งคนอื่นเนี่ย ผมมองค้อนก่อนจะใช้มือทุบไปที่อกกว้างสองสามที แต่ยิ่งทุบพี่เขาก็ยิ่งกระชับกอดแน่น พอผมส่งเสียงขัดขืน พี่เขาก็ขู่ว่าเดี๋ยวคนอื่นมาได้ยินแล้วผมจะอาย ดู.. นิสัย!

 

 

 

ถ้าไม่ปล่อยผมจะโกรธแล้วนะ

โอ้ยๆ ปล่อยแล้วๆ แขนยาวค่อยๆคลายกอดจากผม แฟนฉันนี่ตัวหอมจริงๆ

 

 

พี่บ๊อบบี้!”



 

            ยังมีหน้ามายิ้มอยู่ได้

 

 

 

/เอาล่ะครับตอนนี้ก็ถึงเวลาประกาศอันดับแรกที่ได้คะแนนสูงที่สุดในการประเมินครั้งนี้ ขอให้ผู้ร่วมประเมินมาพร้อมกันที่หน้าเวทีด้วยครับ/

 

 

 

เดี๋ยวฉันไปหน้าเวทีก่อนนะ อยู่แถวๆนี้แหละเดี๋ยวหาไม่เจอ

อื้มๆ เจ้าตัวหันมาบอกอย่างรีบๆ ก่อนจะรีบวิ่งไปหน้าเวทีโน่น.. นี่ไม่รู้ว่าอยากรู้ผลคะแนนหรืออยากกลับบ้านมากกว่า

 

 

 

            /ถ้ามากันครบแล้วผมขอประกาศคะแนนอันดับที่สามก่อนนะครับ../

 

 

 

คิมบ๊อบบี้.. ผมมาแอบลุ้นอยู่ข้างๆเวทีเหมือนกัน เพราะไม่ได้ดูโชว์ทั้งหมดทำให้ไม่รู้ว่าคนอื่นแสดงเป็นยังไง แต่ผมว่าของพี่บ๊อบบี้ที่พี่ฮันบินมาแสดงด้วย เสียงเชียร์จากแฟนคลับเยอะสุดเลยนะ

 

 

 

            /ที่สามของวันนี้ได้แก่.. อลทียินดีด้วยครับ ได้คะแนน89/100ครับ/

            ขอบคุณทุกคนมากๆครับที่มาเชียร์ผม ขอบคุณกรรมการที่ให้คะแนนเยอะขนาดนี้ครับ

 

 

           

            คนที่ชื่ออลทีพูดขอบคุณรับดอกไม้ ก่อนจะเดินลงมาจากเวที..

 


 

            เอ้อ.. ผมลืมบอกไป พวกแร๊พเพอร์เขาจะมีชื่อในวงการหรือฉายาที่ตั้งกันเองเป็นภาษาอังกฤษน่ะครับ เขาจะไม่ค่อยใช้ชื่อจริงที่เป็นภาษาเกาหลีหรอก อย่างพี่บ๊อบบี้ก็บ๊อบบี้ไปเลย พี่ฮันบินยังเป็นบีไอเลย ที่มินโฮก็เป็นมิโน

 

 

 

            ไม่เป็นไรยังเหลืออีกสองอันดับ

 

 

 

            /ที่สองกับที่หนึ่งคะแนนห่างกันแค่ 1 คะแนน.. ผมขอประกาศคะแนนที่หนึ่งก่อนเลยนะครับ ที่หนึ่งได้คะแนนไป 99 คะแนน ได้แก่../

 

 

 

บ๊อบบี้ ต้องพี่บ๊อบบี้สิ ผมเผลอยืนพนมมือเรียกชื่ออีกคนไปตั้งไม่รู้กี่รอบแล้ว


            ยังไงก็อยากให้พี่เขาชนะนี่ครับ เพราะมันมีผลต่อคะแนนแล้วโชว์วันนี้พี่เขาก็เท่จริงๆนี่นา ผมไม่ได้เข้าข้างแฟนตัวเองนะ ไม่ได้เข้าข้างจริงๆครับL

 

 
 

 

            /ที่หนึ่งคือ.. อาอี.. บ๊อบบี้ครับ! ส่วนที่สองเป็นไอรอนที่ได้คะแนนไป 98 คะแนนครับ ยินดีด้วยนะครับ../

 

 

 

            ฮู้ววว ผมถอนหายใจอย่างโล่งอก ไม่ลืมที่จะยิ้มปรบมือให้พี่เขาที่กำลังเดินขึ้นเวทีด้วยใบหน้าสดใสสุดๆ คิดดูถ้ากลับไปก่อนจะเกิดอะไรขึ้น เจ้าตัวคงจะบ่นกับผมทั้งวันว่าไม่น่ากลับมาก่อนเลย เป็นไงล่ะ พอขึ้นไปบนเวทีสายตาเล็กของอีกคนก็กำลังกวาดมองไปรอบๆ คงหาผมอยู่สิท่า ผมเลยยกแขนขึ้นข้างนึงจนอีกคนมองเห็นแล้วว่าผมยืนอยู่ไหน

 

 
 

 

            /ขอบคุณทุกคนที่โหวตให้ผมนะครับ ขอบคุณกรรมการที่เห็นว่าผมเหมาะสม แล้วสุดท้าย.. ขอบคุณคนที่คอยสนับสนุนผมมาตลอด ห้ามทิ้งฉันไปไหนนะ ฉันรักนาย../

 

 
 

 

            เพราะพี่เขาจ้องผมอยู่ตลอดถึงจะไม่ได้ชี้นิ้วมาเหมือนพี่ฮันบิน แต่ทุกคนก็มองตามสายตาพี่เขาจนหันมามองผมเป็นทางเดียว.. เพื่อนสนิทนี่ทำไมต้องทำอะไรเหมือนๆกันด้วยนะ ผมทำได้แค่มองค้อนบนเวทีก่อนจะยิ้มออกมา ถึงจะยังไงผมก็รู้สึกดีนะ รู้สึกดีมากๆเลยล่ะ

 

 

 

            มีแฟนเป็นคนบ้าฮิพฮอพก็ต้องทำใจล่ะครับ เพราะพี่เขาชอบทำอะไรโดยที่ผมไม่คาดถึงเสมอ แต่ผมก็เขินทุกครั้งเลย..

 

 

 

            ผมก็ไม่เคยคิดจะทิ้งพี่อยู่แล้ว

 

 
 

 

 

            JINHWAN SIDE

 

 

 

นี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดนี่ฮันบิน

แล้วใครบอกว่าผมจะพาพี่กลับคอนโด..

 

 

 

            ผมมองค้อนอีกคนไม่วางตา ฮันบินก็ยังคงยิ้มร่ามีความสุขที่ได้แกล้งผม

 

 

 

ไปหาคุณนายฮารากับฮันบยอลไง..

 

 

 

            คุณนายฮารา? ใคร.. แล้วก็ฮันบยอลด้วย ฮันบยอลบอกว่าช่วงนี้ย้ายไปอยู่กับแม่เพราะอยู่คนเดียวแล้วชอบเพ้อ อย่าบอกนะว่าคุณนายฮาราคือแม่ของฮันบิน? พอคิดได้ผมก็หันไปมองอีกคนอีกรอบ ก่อนจะดึงแขนยาวออกจากพวงมาลัย

 

 

 

เห้ย

กลับคอนโดเดี๋ยวนี้นะฮันบิน

 

 
 

ฮันบิน!”

 

 

 

            ฉันยังไม่พร้อมL

 

 

 

20%





 

 

ตัวเล็กใจเย็นๆ ถ้ารถชนขึ้นมาจะทำยังไงหะ?

 

 

ร่างกายผมชะงักหยุดนิ่ง หันหน้าไปสบตาอีกคนที่เพิ่งหันมาดุผมเสียงแข็ง ที่ฮันบินพูดมาก็ถูกแล้วล่ะ ผมมันเด็กเองที่เผลอไปโวยวายใส่อีกคนโดยที่ไม่ได้คิดก่อน มือเล็กของตัวเองค่อยๆเลื่อนออกจากแขนอีกคนมาวางที่หน้าตัก ก่อนจะก้มหน้ามองมือตัวเองด้วยสีหน้าสลดๆ

 

 

ขอโทษ

 

 

            ผมเอ่ยออกไปเบาๆ สักพักก็ได้ยินเสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของฮันบิน มันทำให้รู้สึกหน่วงๆขึ้นมา..

 

 

            อยู่ๆฮันบินก็หักเลี้ยวรถออกข้างทางก่อนจะจอด ผมแปลกใจนิดๆเลยหันไปหา อีกคนกำลังหันมาจ้องผมพอดี เป็นอีกครั้งที่ผมหลบสายตาโดยการมองลงต่ำ แต่ก็มีมือหนาเกยคางผมขึ้นให้สบตากับเจ้าตัว

 

 

จอดทำไม

จะให้ผมขับต่อทั้งๆที่พี่นั่งทำหน้าแบบนี้อะนะ ผมขมวดคิ้ว..

 
 

 

อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เขายกยิ้มขึ้นให้ผมเบาๆ ยื่นมือมาคลี่คิ้วที่กำลังขมวดกันเป็นปมออก ส่วนผมก็ทำได้แค่มองตามนิ่งๆ

...

 
 

 

ไหน เป็นอะไรบอกผม

ไม่มีอะไรหรอก ขับต่อไปเถอะ

 
 

 

ผมตอบไปนิ่งๆพยายามฝืนยิ้ม แต่กลับเป็นว่าฮันบินทำหน้าเครียดๆใส่ ทำให้ยิ้มฝืนของตัวเองคลายลง ก่อนจะก้มหน้าหลบสายตาคมดังเดิม.. เขาคงเห็นว่าผมงี่เง่าแน่ๆ ซึ่งมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆนั่นแหละ แต่ที่ผมไม่อยากไปเพราะผมยังไม่พร้อม ผมเข้ากับผู้ใหญ่ไม่ค่อยได้น่ะครับ แล้วเพราะผมชีวิตฮันบินถึงเปลี่ยนไปมากขนาดนี้ ผมทำให้เขาลำบากเพราะผมมามาก ผมกลัวคุณแม่เขาจะไม่ชอบผม

 

 

กลัวหลายๆอย่าง แต่ไม่กล้าบอก

 

 

ถ้าพี่ไม่อยากไปผมก็จะไม่พาไป เจ้าตัวพูดจบก็หยิบโทรศัพท์เหมือนจะโทรไปบอกท่านว่าไม่ไปแล้ว แต่ผมคว้าโทรศัพท์อีกคนไว้ก่อน ทำให้ฮันบินหันมามองหน้านิ่งๆ..

 

 

ฉันแค่กลัว ผมหลบตาอีกคน ฉันยังไม่พร้อมเลย

ก็แค่ไปกินข้าวกับแม่ผมเอง คิดมากเรื่องอะไรหืม?

 

 

            ฮันบินถามพร้อมยื่นมือมาเกี่ยวมือผมไปกุม ยิ้มบางๆให้ผม เพราะความรู้สึกกดดันทำให้ผมเผลอกัดปากตัวเองด้วยความเคยชิน กัดมากเดี๋ยวจูบหรอก

 

 

บ้า!” ผมทุบอีกคนดังปึ้ก แต่เจ้าตัวกลับขำขึ้นซะงั้น

ไหนกลัวอะไร

 

 

            ..ผมลังเลใจว่าจะตอบไปดีไหม เพราะอีกคนอาจจะมองว่ามันไร้สาระก็ได้ แต่ผมคิดมากจริงๆนะ

 

 

กลัวแม่ฮันบินจะไม่ชอบฉัน และตามคาด พอผมพูดจบฮันบินก็ขำพรูดออกมา จะงอนแล่ว

ไม่ต้องกลัวหรอก แม่ผมใจดี

 

 

ถึงงั้นก็เถอะ

 

 
 

            ยังไม่ทันที่ผมจะทำอะไรฮันบินก็ออกรถไปโดยที่ไม่ถามผมก่อน.. ถ้าจะไม่ฟังกันแบบนี้นะL ฮู้วว ผมนั่งคิดมาตลอดทางว่าจะทำยังไงดี พูดยังไงกับแม่ฮันบินดี แล้วถ้าท่านถามจะตอบว่าอะไร แม่ฮันบินจะรู้ไหมว่าเราสองคนคบกันแล้ว แล้วท่านจะโอเคกับพวกเราไหม หรือจะไม่ชอบ ผมคิดมากไปหมดจนไม่ได้สนใจอีกคน ไม่ได้สนใจทาง ไม่ได้สนใจอะไรเลย

 

 
 

            จนตอนนี้สถานที่ข้างหน้าผมคือบ้านของฮันบินแล้ว..

 
 

 

ถึงแล้วนะ ลงมาได้แล้วครับคุณผู้หญิง ฮันบินเดินมาเปิดประตูรถให้ แต่ผมยังคงนั่งนิ่งอย่างชั่งใจ

คือ..

 

 

            แต่ยังไม่ทันจะได้พูดหรือตัดสินใจอะไร อีกคนก็โน้มตัวมาหาพร้อมช้อนตัวผมขึ้นอุ้มท่าเจ้าสาวโดยที่ผมไม่ตั้งตัว ผมก็ดิ้นนิดๆขัดขืนแต่เหมือนมันจะเป็นความสุขของอีกคนซะมากกว่า ไม่ต้องทำถึงขนาดนั้นก็ได้นี่ ก็ตั้งใจจะลงไปอยู่แล้วล่ะน่า แค่ขอเวลาทำใจแบบเดียวเองนะL

 
 

 

พี่ฮันบินมาแล้วหรอ

มาแล้วหรอลูก

 

 
 

            เสียงผู้หญิงที่เดาได้ไม่ยากว่าคงเป็นฮันบยอลกับคุณแม่ของฮันบิน ทำเอาผมแทบจะแทรกแผ่นดินหนี ท่านคงคิดว่าผมสำออยทำเป็นเดินเองไม่ได้ให้ฮันบินอุ้มลงมา ผมรีบทุบอีกอีกคนให้ปล่อยลง ก่อนตัวเองจะเกาะๆอยู่ที่แขนฮันบินเพราะยังรู้สึกประหม่าอยู่ เจ้าตัวก็รู้ดีวาดแขนมาโอบเอวผมไว้

 
 

 

พี่จินฮวานคิดถึงจังเลยค่ะ ฮันบยอลหันมาทักผม ผมเลยผงกหัวรับไป ตอนนี้ตัวผมแข็งทื่อจนแทบจะขยับไม่ได้เลย

สวัสดีครับแม่

 
 

 

            ฮันบินโค้งให้คุณแม่เขาที่ยืนมองอยู่ข้างๆ ท่านส่งยิ้มสวยๆมาให้ทำให้ผมคลายความกังวลไปได้เยอะเลยทีเดียว แต่ยังไงก็ยังประหม่าอยู่ดี ผมเห็นฮันบินทักท่านเลยถือจังหวะโค้งไปพร้อมๆกับเขาเลย คุณแม่ฮันบินยังดูเด็กอยู่เลย ท่านสวยมากจริงๆ หน้าตาคล้ายๆฮันบินเป๊ะ ฮันบินได้มาจากแม่สินะ

 

 
 

นี่พี่จินฮวานที่ผมบอกครับแม่ ฮันบินดันตัวผมให้ก้าวเดินไปข้างหน้าสองก้าว..

สวัสดีครับ

 

 

ผมโค้งให้ท่านเล็กๆ โดยไม่กล้าสบสายตา

 

 

แม่รู้แล้วแหละ ตัวจริงน่ารักกว่าในรูปอีกนะ

 

 

            ผมเบิกตาขึ้นอย่างตกใจหันไปมองฮันบินอย่างเอาคำตอบ แต่เจ้าตัวก็ทำแค่ยิ้มขำกับท่าทางซื่อบื่อของผม.. ทางด้านฮันบยอลก็ไม่ต่างกัน เหมือนจะเตี๊ยมกันมาหมดแล้วนะ มีผมที่ไม่รู้อะไรอยู่คนเดียว

 

 

เข้าไปข้างในกันเถอะค่ะ ฮันบยอลไปเตรียมอาหารก่อนนะคะแม่ เหลืออีกสองสามอย่างแหนะ

งั้นเดี๋ยวแม่ไปด้วย ท่านหันไปตอบฮันบยอล ก่อนจะหันมาทางผม  ฮันบินก็พาจินฮวานไปนั่งรอที่ห้องรับแขกก่อนนะ

 

 
 

ครับแม่

 

 

            ทันทีที่คุณแม่กับฮันบยอลเดินลับตาไป ผมก็ถอนหายไปออกมาเฮือกใหญ่ตัวเกร็งของตัวเองเกือบเซล้มลงไป ดีที่มีฮันบินพยุงไว้

 

 

เกือบตาย ผมรู้สึกประหม่าสุดๆเลยล่ะ ถึงท่าทางของท่านจะดูไม่น่ากลัวอะไร ดูจะใจดีอ่อนโยนซะด้วยซ้ำไปแต่ผมรู้สึกกลัวๆยังไงก็ไม่รู้ แล้วเรื่องที่รู้จักผมมาก่อนอีก ฮันบินเคยเล่าอะไรเรื่องผมให้ท่านฟังด้วยหรอ พอคิดถึงข้อดีของผมแล้วมันแทบจะไม่มีเลยนะ ซุ่มซ่าม ขี้โรค ขี้ลืม ชอบสร้างเรื่องให้ฮันบินอยู่เรื่อย.. ไม่มีข้อดีเลยสักนิด ท่านจะอคติกับผมรึเปล่านะL

 

 

เห็นไหมแม่ผมใจดีจะตาย เลิกคิดมากได้แล่ว

 

 

 ฮันบินหันมาเล่นหน้าเล่นตาใส่ ดันตัวให้ผมเดินเข้าบ้าน ผมเพิ่งรู้สึกได้ว่าบ้านฮันบินใหญ่มากๆ เพราะมัวแต่เครียดเรื่องคุณแม่เลยไม่ได้สนใจเลย ผมเดินเข้ามาข้างในพร้อมคนตัวสูงข้างๆ ข้างในตกแต่งด้วยเฟอร์นีเจอร์สีขาว ดูสะอาดตาและดูดีแบบเรียบๆ คล้ายๆสไตล์ในคอนโดผมเลย แม่ฮันบินนี่รสนิยมดีจริงๆเนอะ

 

 

เดี๋ยวผมไปหาแม่ก่อนนะ

อื้มๆ

 

 
 

            พอมาถึงห้องรับแขกผมก็นั่งตัวแข็งสอดสายตาไปรอบๆ ระหว่างเดินมาก็เหมือนเจอคุณป้าแม่บ้านมองตามผมกับฮันบินมา ทำไมมันรู้สึกอายๆยังไงก็ไม่รู้แฮะ สายตาผมเหลือบไปเห็นกรอบรูปครอบครัวข้างๆ มือเล็กของตัวเองเผลอหยิบมาดูใกล้ๆ รูปคุณพ่อคุณแม่ฮันบยอลและฮันบินตอนเด็กๆ ผมเผลอยกยิ้มขึ้นมา หน้าเหมือนกันทั้งบ้านเลย ฮันบินตอนเด็กๆหน้าเหมือนฮันบยอลมากเลย หยั่งกับฝาแฝดแหนะ

 

 

ผมน่ารักล่ะสิ ร่างตัวเองสะดุ้งขึ้น โชคดีที่คนที่มาคือฮันบิน ถ้าเป็นคนอื่นเขาคงคิดว่าผมจะมาขโมยของบ้านเขาแน่ๆ.. ทำไมวันนี้ผมดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลยนะ เฮ้อ หนักใจจริงๆ

 

 

ตอนเด็กๆก็น่ารักดี ไม่น่าโตมาเลย

เดี๋ยวก็โดนดีหรอก อีกคนพุ่งมาจี้เอวผมจนเกือบจะกลิ้งลงไปกับพื้น

 
 

 

            ขี้แกล้งจริงๆเลยนะ

 
 

 

ไปกินข้าวเถอะแม่ให้มาตาม ผมอยากจะร้องออกมาดังๆ ถึงเวลาเผชิญหน้าอีกแล้ว

 

 
 

            ตอนนี้เราสี่คนกำลังนั่งกินข้าวเย็นกันเงียบๆ ฮันบยอลโม้ว่าคุณแม่กับเจ้าตัวทำเองเพื่อผมโดยเฉพาะ ทำเอาผมรู้สึกประหม่าขึ้นยังไงก็ไม่รู้แฮะ ผมแทบไม่ได้เงยหน้ามองใครเลยด้วยซ้ำ อาหารก็เป็นฮันบินที่คอยตักมาให้มากกว่า พวกเขาคุยกันตามประสาครอบครัว มีผมนี่แหละนี่นั่งเงียบก้มหน้าเขี่ยข้าวอยู่คนเดียว.. ผมไม่กล้าจะทำอะไรเลยด้วยซ้ำ

 

 
 

เรียนหมอเป็นยังไงบ้างเราน่ะ

ก็ดีครับแม่ เครียดดี ผมนั่งฟังอยู่นิ่งๆ ทั้งที่จริงๆอยากจะหันไปตีฮันบินแทบตาย พูดแบบนี้มาได้ยังไง บอกให้เลิกเรียนก็ไม่เชื่อ แต่พอคิดว่าได้เป็นหมอจริงๆก็รู้สึกดีขึ้นมาเลย

 

            ..

 

คอยดูแลฮันบินแบบนี้ปวดหัวไหมลูก ลูกคนนี้ยังดื้ออยู่ไหม

แม่!” คุณแม่ของฮันบินหันมาถามผม คำพูดตลกๆนั่นทำให้ผมยกยิ้มขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ รู้สึกผ่อนคลายขึ้นเยอะ แต่ก็ยังประหม่าอยู่ดีนั่นแหละ ผมเว้นระยะเอาไว้เพราะมัวแต่กังวลว่าจะตอบอะไรดี

 
 

ไม่ครับ.. ความจริงแล้วฮันบินเป็นฝ่ายดูแลผมซะมากกว่า ผมชอบสร้างปัญหาให้เขาตลอดเลยครับ

 

 

            ผมตอบไปตามความจริงไม่ได้อวยแฟนตัวเองแต่อย่างใด จริงๆนะครับไม่ได้อวยสักหน่อย แต่เดี๋ยว.. คุณแม่ถามมาแบบนี้แสดงว่ารับรู้แล้วสิว่าผมกับฮันบินอยู่ด้วยกัน

 

 

คะ คุณน้ารู้ด้วยหรอครับว่าเราอยู่ด้วยกัน.. ผมถามไปอย่างกล้าๆกลัว



เรียกแม่เถอะจ้ะ รู้สิเจ้าตัวแสบเล่าให้ฟัง พูดพลางหันไปมองฮันบยอลที่ยิ้มร่าอยู่ ตัวแสบจริงๆเลยนะฮันบยอล แล้วไอเรื่องรูปคงเป็นฝีมือฮันบยอลแน่ๆ

 

 

แล้วคุณน้า.. แม่ไม่ว่าอะไรหรอครับที่ผมกับฮันบิน..



จะไปว่าอะไรล่ะ ท่านพูดแทรกขึ้นมาใบหน้ายิ้มๆ หนูอาจจะไม่รู้แต่แม่กับฮันบยอลรู้ว่าฮันบินเปลี่ยนไปจากเดิมมาก ปกติที่เอาแต่เงียบ ไม่สนใจใคร ไม่ค่อยเป็นห่วงใคร เข้ากับคนอื่นไม่ค่อยได้ เย็นชาอยู่ตลอด ใจร้อน ขนาดแม่กับฮันบยอลยังโดนฮันบินอารมณ์เสียใส่อยู่บ่อยๆแหนะ

 

 

            ผมหันไปมองคนข้างๆอย่างอึ้งๆ

 
 

 

แต่ตอนนี้กลับดูสดใสขึ้นเยอะ มีการพูดจาหยอกล้อกับแม่ด้วย ครั้งแรกที่ได้ยินแม่ไม่อยากจะเชื่อหูตัวเองเลย ท่านพูดไปพลางหัวเราะ ส่วนฮันบินก็หันไปทำหน้าดุๆใส่แม่ตัวเอง

 

 

แต่ผมก็ทำให้เขาเดือดร้อนมากเหมือนกันนะครับ ผม..



มันก็เรื่องปกติไม่ใช่หรอจ้ะ ไม่มีใครสมบูรณ์แบบไปทุกอย่างถึงขนาดไม่ต้องการความช่วยเหลือได้นะ จินฮวานก็มีบางอย่างที่ฮันบินไม่มี ลูกสองคนเลยคอยเป็นส่วนเติมเต็มให้กัน ไม่ใช่หรอ

 

 

            คำพูดของท่านทำเอาผมนิ่งค้างพูดอะไรไม่ถูกเลย.. คุณแม่เข้าใจเราทุกอย่าง ไม่โกรธ ไม่เคืองแถมยังสนับสนุนผมอีกตังหาก ท่านบอกว่าฮันบินเปลี่ยนไปในทางที่ดีขึ้น ซึ่งผมก็ว่าเป็นแบบนั้นจริงๆครั้งแรกที่เจอกันเขาดูตายด้านมากๆ แต่ก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เขาเปลี่ยนไป เขาอ่อนโยนกับผมเสมอ อาจจะเพราะเราอยู่ด้วยกันตลอดจึงทำให้ผมไม่เคยสังเกตอะไรแบบนี้เลย

 

 

แม่นี่พูดถูกใจจริงๆ เดี๋ยวผมพาไปช้อปปิ้งวันนึง ฮันบินพูดหยอกๆขึ้นมา

เดี๋ยวก็โดนตีซะหรอก เจ้าลูกตัวดี


เอาเลยแม่ ฮันบยอลหมั่นไส้พี่ฮันบิน

 

 

            พวกเขาสามคนหัวเราะมีความสุขกัน การที่เห็นแบบนั้นทำให้ผมรู้สึกมีความสุขตามไปด้วย แล้วก็ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่น้ำตาของตัวเองไหลหยดลงมา เห็นแบบนี้แล้วคิดถึงแม่กับพี่เยซอนจริงๆ ถึงเราจะติดต่อกันบ้าง แต่ก็แค่นานๆครั้งเท่านั้น ถึงผมจะอยู่คนเดียวจนชินแต่ก็มีหลายครั้งที่ผมคิดถึงครอบครัวรวมถึงจุนฮเวด้วย..

 

 

            ผมอยากจะทุบหัวตัวเองจริงๆที่เผลองี่เง่าคิดมากไปเองคนเดียว เพราะจริงๆแล้วมันไม่มีอะไรเลยด้วยซ้ำ แม่ฮันบินใจดีกับผมมากๆ ผมไม่คิดว่าท่านจะรู้เรื่องพวกเรามากขนาดนี้ คงเพราะฮันบยอลแหละที่คอยบอก ครอบครัวพวกเขาดูอบอุ่นมากๆเลย ผมรู้สึกอิจฉาอีกแล้วแฮะ

 

 

ตัวเล็กร้องไห้ทำไมน่ะ ฮันบินหันมาก่อนจะทำหน้าเหลอหลา หยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดน้ำตาให้ผม

เปล่า.. มันไหลออกมาเอง

 
 

            ผมตอบพร้อมกลั้นสะอื้นตัวเอง แต่เหมือนมันจะไม่ได้ผลทั้งคุณแม่และฮันบยอลหันมามองหน้าผมด้วยความเป็นห่วงกัน ทำเอาผมรู้สึกผิดเลยแฮะ ทำคนอื่นเป็นห่วงอีกแล้ว

 

 

ขี้แงจริงๆ ฮันบินดุ เดี๋ยวผมพาพี่จินฮวานไปล้างหน้าก่อนนะครับแม่

โอเคจ้ะ ไม่เป็นอะไรแน่นะจินฮวาน

 
 

ครับคุณแม่ ผมยิ้มตอบท่านเบาๆ ใจดีเหมือนฮันบินเลย

 

           

            ฮันบินดึงผมให้เดินตามเจ้าตัวไป รีบเดินไปไหนก็ไม่รู้ จะสะดุดอยู่แล้วนะ เขาลากผมให้ขึ้นบันไดไปชั้นสอง จริงๆก็แปลกใจอยู่หรอกว่าข้างล่างไม่มีห้องน้ำหรอถึงได้พามาถึงข้างบนเนี่ย แต่ขี้เกียจถาม เขาเปิดประตูห้องห้องนึงแล้วลากผมให้เข้าไป สภาพมันคือห้องนอนใหญ่ๆ ที่เหมือนจะเป็นห้องนอนของเจ้าตัว?

 

 

พอมาถึงห้องน้ำเขาก็ลงมือเปิดน้ำพร้อมเอามือลอง แล้วก็เอามาแปะๆไว้ที่ใบหน้าผมอย่างตั้งใจ ตั้งใจล้างหน้าให้ผมมาก มันต้องจริงจังขนาดนั้นเลยหรอ? พอล้างเสร็จก็เอาผ้าขนหนูมาซับให้

 

 

ห้องนายหรอ ผมถามพลางมองตามไปเรื่อยๆ

อื้ม

 

 

แล้วพามาถึงนี่ทำไมจะอวดหรือไง? ห้องน้ำข้างล่างก็มี

 

 

            ได้ทีผมเลยถามอีกคนซะเลย อยากอวดห้องตัวเองสินะ เพราะดูสภาพก็เหมือนเจ้าตัวไม่ได้มานอนบ่อยนัก ไม่ค่อยมีของอะไรมากมาย มีก็แต่เฟอร์นิเจอร์เท่านั้น

 

 

วันนี้นอนบ้านผมไหม

 

            O_O

 

            นอนบ้านฮันบิน? บ้านนี้อะนะ?

 

 

ตลกละ ผมทำหน้าเชิงไม่เชื่อที่อีกคนพูด

ผมพูดจริง ขอแม่แล้ว

 

 

            ผมจ้องหน้าอีกคนตาขวาง ดูท่าจะไม่ได้โกหกจริงๆแฮะ แต่วันนี้เป็นวันอาทิตย์นะ พรุ่งนี้มีเรียนไม่ใช่วันหยุดสักหน่อย แล้วถ้าจะนอนทำไมไม่บอกกันก่อนล่วงหน้าเล่า ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย เพิ่งคิดได้แหงๆ

 

 

แต่พรุ่งนี้เราต้องไปเรียนนะ ชุดก็ไม่ได้เอามา

นั่นไง ฮันบินชี้นิ้วไปที่ตู้เสื้อผ้า มีชุดนักศึกษาของผมกับเขาแขวนไว้จริงๆนะ-0-

 

แต่ฉันว่า..

 

            ผมพยายามหาเรื่องมาเพราะไม่อยากนอน ไม่ใช่ว่าผมรังเกียจอะไรหรอกนะ แต่ผมยังประหม่าอยู่เลย.. ถึงจะไม่ได้กลัวแม่ฮันบินแล้วแต่ยังไงมันก็ยังดูไม่เหมาะ ให้ผมมานอนบ้านเขาเนี้ยนะ จริงๆเราแค่เป็นแฟนกันเองนะ คบกันยังไม่ถึงปีเลย ผมว่ามันยังดูเร็วไปหน่อย

 

คิดมากอีกแล้วดิแทงใจดำจริง นอนนะ

 

แต่..

ผมไม่ปล้ำพี่หรอกน่า แม่ก็อยู่

 
 

            อะ ไอบ้า! ฉันไม่ได้ห่วงเรื่องนั่นสักหน่อย

 

 

นอนนะ นอนไหม ยังตื๊อไม่เลิก..

“…”

 

 

ตัวเล็ก

 

 

            ...

 


 

60%

 




 



 

อือๆนอนก็ได้

 

 

            ผมรับคำว่าจะนอนไป เพราะความขี้ตื้อของฮันบิน มันดูเป็นเชิงบังคับให้นอนมากกว่าขอร้องจริงๆแหละ คืนนั้นเราก็ทำอะไรกันตามปกติ อาบน้ำเสร็จก็ลงไปนั่งคุยกับคุณแม่ของฮันบินเกือบชั่วโมง ท่านเป็นคนใจดีอย่างที่ทุกคนเห็นนั่นแหละครับ อยู่ด้วยกันเป็นครอบครัวแล้วดูอบอุ่นจนผมแอบอิจฉาเลยล่ะ ต้องโทรไปคุยกับแม่บ้างแล้ว

 

 
 

            อีกไม่กี่เดือนก็จะครบสามปีแล้ว.. ผมไม่อยากให้เวลานั้นมาถึงเลย

 

 
 

            เช้าวันถัดมา

 

 

อ้าวๆไม่ต้องรีบเดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก

ไปแล้วนะครับแม่

 

            ฮันบินรีบวิ่งลงไปกอดแม่ของตัวเองก่อนจะตามด้วยผมที่ก็รีบไม่แพ้กัน ก็ฮันบินน่ะสิลืมตั้งนาฬิกาปลุกจนเป็นเรื่องเลยเห็นไหม เราสองคนมีเรียนเช้าแต่ตอนนี้มันก็ปาไปแปดโมงครึ่งอยู่แล้ว เราสองคนเลยดูรีบๆกัน ผมโค้งลาคุณแม่ก่อนจะกอดท่านนิดๆแล้วรีบวิ่งจู๊ดไปที่รถ

 

 

            อีกคนขับรถด้วยความเร็วแซงซ้ายขวาเพราะความรีบ แต่ผมก็บอกฮันบินไปแล้วว่าไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ฮันบินขับรถน่ากลัวมากๆเลย ถ้าชนขึ้นมามันจะไม่คุ้มนะ แต่เขาเชื่อผมที่ไหนล่ะ แต่ผมก็ไม่ได้บ่นอะไรมากมายนั่งทำใจร่มๆไม่ให้ปากตัวเองขยับมากกว่า กลัวอีกคนจะปวดหูน่ะ

 

 

            ไม่นานนักรถของฮันบินก็ขับมาถึงหน้ามหาวิทยาลัยของผม ผมให้เขาจอดข้างหน้าเพราะเจ้าตัวก็มีเรียนเช้าเหมือนกันถ้าขับไปส่งข้างในมันจะเสียเวลาน่ะ ผมรีบเปิดประตูวิ่งลงไปไม่ลาฮันบินสักคำ

 

 

ตัวเล็ก!”

 

 

            แต่ร่างตัวเองก็ต้องหยุดลงเพราะเสียงเรียกของคนข้างหลัง ผมหันไปอย่างรีบๆจะเรียกอะไรตอนนี้

 

 

ลืมยาอีกแล้วนะ ฮันบินพูดเสียงดังพร้อมวิ่งมาประชิดตัวผม

 

 

            ผมมองจ้องไปที่ถุงยาในมือหนาแล้วอยากทุบหัวตัวเอง ขี้ลืมอะไรแบบนี้นะทั้งๆที่วางอยู่ข้างๆตอนอยู่บนรถแท้ๆเลย ผมเอื้อมมือตั้งใจจะคว้าถึงนั้นมาอย่างรีบๆแต่ฮันบินก็หดมือกลับไปไม่พอยังกำไม่ส่งมันมาให้ผมอีก

 

 

ฮันบิน!”

 

 

            จุ๊บ

 

 

            อยู่ๆอีกคนก็โน้มตัวลงมาขโมยจูบที่ปากผมเบาๆ ทำเอาผมเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ถึงจะโดนแกล้งแบบนี้บ่อยแต่ผมก็รู้สึกอายทุกครั้งนั่นแหละ ฮันบินชอบทำอะไรให้ผมเป็นจุดสนใจตลอด แค่นี้ก็ถูกพูดถึงอยู่ทุกวันแล้วว่ามีแฟนหล่อเป็นหมอด้วย ฮันบินนะฮันบิน

 

 

            เขาขยับปากดูดปากผมนิดๆก่อนจะผละตัวออกแล้วยื่นถุงยาเจ้าปัญหามาให้

 

 

ทำผิดกฎมหาลัยไปแล้วแฮะ

ย่าห์!”

 

 

ผมยกมือขึ้นกะจะตีแขนคนตรงหน้าเพราะความหมั่นไส้ แต่เจ้าตัวกลับรีบวิ่งจู๊ดหนีผมซะดื้อๆ

 

 

ฝากไว้ก่อนนะ           

 

 

            ทำผิดกฎมหาลัย? คืออะไรอะ พอตั้งสติได้ผมก็เก็บถุงยาเข้ากระเป๋าออกตัววิ่งเพื่อไปที่ตึกเรียน แล้วก็ต้องกำมือแน่นเพราะความหมั่นไส้ ผมเผลอเห็นป้ายของมหาวิทยาลัยระหว่างทาง ห้ามพลอดรักกันในที่สาธารณะ โดนหักวิชาละ 5 คะแนน/1ครั้ง ทำไมผมไม่รู้กฎบ้าบอนี่เรียนอยู่ที่นี่ตั้งนาน..

 

 

            ฮันบินตั้งใจจะแกล้งผมแน่ๆ แสบจริงๆ อย่าให้ถึงตอนเย็นนะ

 

 

            หึย!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            JUNHOE SIDE

 
 

            สวัสดีครับ ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ คิดถึงผมกันไหม หลังจากที่ผมย้ายไปทำใจที่อเมริกาเกือบครึ่งปีแล้ว ผมก็มีแผนจะกลับเกาหลีในเร็วๆนี้แหละครับ อยู่ที่นี่ผมได้ลองใช่ชีวิตแบบเด็กทั่วไป แบบที่ไม่ต้องตามหาใครคนนึงไปวันๆแล้วน่ะ ผมใช้เวลาเกือบทั้งวันไปกับการเรียนและอ่านหนังสือ เพราะผมคิดว่าชีวิตผมตลอดห้าปีที่ผ่านมามันดูเรื่อยเปื่อยไปจริงๆ

 
 

 

            แต่ที่ผมพยายามทำตัวไม่ว่างก็เพราะ..พยายามจะตัดใจจากใครบางคนด้วยล่ะมั้งครับ

 

 

            การทำตัวยุ่งๆหาอะไรทำให้สมองตัวเองไม่ว่างมันช่วยได้เยอะจริงๆ แต่มันก็ยากแหละครับในเดือนสองเดือนแรก แต่ตอนนี้ผมสามารถบอกได้เลยว่าผมทำใจได้แล้ว เพราะผมใจแข็งพอทำให้ยอมรับตัวเองได้ว่าเป็นแค่น้องชาย หรือไม่ผมก็อาจจะคิดถึงคนอื่นแทน.. ช่วงหลังๆมานี้ผมรู้สึกคิดถึงใครคนนึงมากๆ อยากรู้ว่าเป็นยังไงบ้าง สบายดีไหม เศร้าอยู่ไหม คิดถึงผมอยู่บ้างไหม

 

 

ฮันบยอลจะรอ

รักพี่นะ อย่าลืมสัญญา

 

 

 

            ไม่รู้ว่าทำไมแต่ผมกลับจำคำพูดของยัยนั่นได้ติดหู แล้วก็รู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่นึกถึงมัน ยัยนั่นคนเดียวทำให้ผมนอกใจพี่จินฮวานซะได้ เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ปากร้าย กวนประสาท.. เพราะยัยนั่นคนเดียวเลย

 
 

 

            ผมย้ายมาอยู่อเมริกาก็มีเพื่อนแหละครับ เพราะผมก็ไปเรียนที่ไฮสคูลเลยได้เพื่อนมาเยอะอยู่พอสมควร แต่ถ้าให้แบบสนิทกันก็มีอยู่ไม่กี่คน พวกจินฮยอง ชานอูอะไรพวกนี้แหละ คงเพราะพวกมันเป็นคนเกาหลีด้วยมั้งครับเลยสนิทกันง่าย เด็กมีปัญหาเหมือนกันน่ะ

 

 

จุนฮเว เฮ้!” เสียงเรียกจากใครบางคนทำให้ผมหันไปมอง แล้วก็รีบเดินลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ไปหาเจ้าตัวทันที รอยยิ้มปรากฏบนหน้าผมและคนที่กำลังโบกมือให้อย่างอัตโนมัติ

 

 
 

            ไม่เจอกันนานเลยนะ..

 

 

            ดงฮยอก

 
 

 

ไง ยังหัวเห็ดเหมือนเดิมเลยนะ

ว่าแล้วว่าต้องยังกวนเหมือนเดิม- -”

 
 

 

            ผมเลื่อนมือไปยีผมให้หมอนั่นเบาๆ เรากลายเป็นเพื่อนสนิทกันตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เพราะความที่หมอนี่เข้ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของผมมากเกินไป? ไม่บอกก็ยังสืบเองจนรู้จนได้ ทำให้เราติดต่อกันตลอดเวลาที่ผมอยู่อเมริกาเลยล่ะ

 
 

 

            โอ้ะ ลืมบอก..

 

 

            ผมเพิ่งลงเครื่องมาน่ะครับ อยู่เกาหลีแล้วJ

 

 

แล้วนี่บอกคนอื่นยัง

ยัง ผมตอบ

 

 

สักคน?

 
 

 

            ดงฮยอกเดินนำไปที่รถเพราะผมสั่งให้หมอนี่มารับที่สนามบินเองแหละ ก็ไม่ใช่ว่าโง่จนทำอะไรไม่เป็นหรอกนะ แต่เห็นชอบกวนเลยให้มารับซะเลย เราเป็นแค่เพื่อนสนิทกันครับวางใจได้ หมอนี่มีแฟนแล้วผมรู้ แล้วผมก็มีคนที่ชอบแล้ว บริสุทธิ์ใจต่อกันแน่นอน

 

 
 

อือกะเซอร์ไพร์ส

เซอร์ไพร์สมาก

 

 

            ดงฮยอกพูดออกแนวประชด

 

 
 

เห้ย พาไอนี่มาทำไม ผมเบิกตาตกใจนิดๆ ไอคนตรงหน้านี่..

 

 

            แฟนหน้าแบนของดงฮยอก เพื่อนไอฮันบินนั่น.. ถึงจะไม่ได้รู้จักเป็นการส่วนตัวแต่แค่มองหน้าก็รู้แล้วว่าพี่มันคงกวนตีน ดูจากสายตาที่มองมาเหมือนไม่ค่อยสบอารมณ์นักคงจะหึงที่ดงฮยอกมารับผมที่สนามบินอะดิ หรืออะไรก็ช่าง แต่แค่มองหน้าก็ไม่อยากสนิทละ เพื่อนฮันบินไม่อยากสนิทด้วยหรอก-_-

 

 

ก็พี่เขาไม่ยอมจะมาให้ได้

เห้ยแล้วบอกคนอื่นไปปะเนี่ย

 
 

เห็นกูปากสว่างขนาดนั้นเลยรึไง? ไอพี่เหยินพูด แถมทำหน้าไม่หล่อใส่- -

 
 

ก็เออดิ

 
 

 

            ผมตอบไปตามที่คิด พี่มันดูโมโหนิดๆทำท่าจะมาหาเรื่องผมแต่ก็โดนดงฮยอกห้ามไว้ ก่อนมือเล็กจะหันมาตีอกผมอย่างแรงจะแทบเซ.. เห้ยอะไรวะ มาตีทำไมเนี้ยไอหัวเห็ดเอ้ย ว่าแต่แฟนดงอยอกนี่ชื่ออะไรนะ อะไรบี้ๆสักอย่างลืมละ

 
 

 

ห้ามตีกัน ขึ้นรถ!”

จะมารับไอปากหมานี่ทำไมวะ ดูดิมันกวนตีนใส่ฉันนะ

 
 

           

            ผมทำหน้าแหยเบ้ปากเพราะไอพี่เหยินมันทำตัวงอแงฟ้องดงฮยอกอย่างกับเด็กๆ ไม่ได้หมั่นไส้อะไรหรอกนะ แต่ช่วยไปสวีทกันไกลๆหน่อยเหอะว่ะ คนกำลังต้องการความรักเห็นแล้วอิจฉา ผมเปิดปนระตูเข้าไปในรถก่อนที่สองคนนั้นจะขึ้นรถมาเหมือนกัน หยอกล้อกันตลอดเลยเป็นภาพที่ไม่อยากจะมอง

 

 
 

นายจะย้ายมาอยู่เลยหรอ

คงไม่อะ มาอยู่ปีนึงมั้ง หรือไม่ก็เร็วกว่านั้น

 

 
 

            ใจจริงผมก็อยากจะย้ายมาอยู่เลยนะครับ ยังไงอยู่เกาหลีก็สบายใจสุดอยู่แล้ว แต่เพราะเหตุผลบางอย่างทำให้ผมต้องย้ายกลับไปที่อเมริกาพร้อมพี่จินฮวาน.. ซึ่งก็ไม่รู้ว่าเจ้าตัวจะพาใครไปด้วยรึเปล่า ที่ผมรีบบินมานี่ก่อนเวลากำหนดก็เพราะเรื่องนี้แหละ

 

 

            ผมบังเอิญเจอแม่กับพี่ของพี่จินฮวาน ตอนที่อยู่อเมริกาเลยอยู่บ้านเดียวกันน่ะครับ ประหยัดค่าใช้จ่ายไปได้เยอะเลย แล้วคุณน้าก็เล่าเรื่องตอนที่พี่จินฮวานหายตัวไปเมื่อห้าปีที่แล้วให้ฟังจนผมเข้าไปแจ่มแจ้งแล้วก็ขอให้ผมทำอะไรบางอย่าง เลยกลับมาเกาหลีอีกครั้งนี่แหละ แต่ไม่ใช่ว่าผมกลับมาเพราะพี่จินฮวานคนเดียวนะครับ ผมมาตามหาหัวใจของผมด้วย

 

 
 

หรอ

อย่าลืมนะว่าห้ามบอกใครว่าฉันมาเกาหลีแล้วโดยเฉพาะพี่จินฮวานกับฮันบยอล ฝากบอกแฟนนายด้วย

 
 

กูได้ยินแล้ว- -”

 
 

            เออรู้ แค่ไม่อยากสนทนาโดยตรงแค่นั้นเองแหละไอพี่เหยิน!

 

 

100%

 

 

 

TALK

อ่าวจุนเน่มาไง มาแล้วหรอตกลง?55555555555555

งงเรื่องเวลากันไหม เราลำดับแย่มากง่ะงือ

สรุปตอนนี้คือจบเทอม1แล้วนะฮึก ขอโทษที่กากตลอดเลยY-Y

 

.

เราจะอัพต่อจนจบถึงจะไม่มีคนอ่าน

ฝากเม้นและสกรีม #ฟิคคนไข้ของฮันบิน ให้เค้าด้วยหนา


 



จองจองหนังสือกัน
ฟอร์มการสั่งจอง :  กดตรงนี้ 




.
Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5340 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 13:12
    นอนดีต้อนรับจุนเน่~~~ คิดถึงบยอลอ่ะเด้~
    #5,340
    0
  2. #5103 HoneyBabby (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:27
    บ็อบจุนนี่เอาชีวิตจริงมาแต่งใช่มั้ย 555
    #5,103
    0
  3. #4881 ซอกขาหนีบอปป้า (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2558 / 05:15
    เหยยยย พี่จินต้องกลับอเมริกาเหรออ ทำมายยยยTAT
    #4,881
    0
  4. #4851 [ : BLAQ faNtase'' : ] (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2558 / 12:59
    พี่จินต้องกลับไปรักษาตัวใช่มั้ย หรือว่าอาการแย่ลง คงไม่หรอก อาการพี่จินต้องดีขึ้นสิ เป็นห่วงพี่จินอ่าา
    #4,851
    0
  5. #4556 donrawee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 09:52
    จะดราม่าแล้วเหรอ ม่ายยยยยยย อย่าเอาพี่จินไปจากบินนะ ฮืออออ
    #4,556
    0
  6. #4555 Nminisize (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 27 เมษายน 2558 / 08:39
    ผิดกฎมหาลัย 5555 -//- ฟินเย้ยยย  // เน่มาแล้วว  ดราม่าแน่ๆ
    #4,555
    0
  7. #4548 DOUBLE-B (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 19:46
                         พี่จินหายไปตั้ง 5 ปีหายไปตอนไหนหนอหรือเราอ่านพลาด? หรืออ่านแล้วเราลืม? หรือไรท์ยังไม่ได้เขียนเกี่ยวกับที่พี่จินหายไป?  แต่ช่างมันเถอะ ณ จุดๆนี้คืออยากให้เน่คู่กับดงดงมากเขี่ยอีพี่บี้ทิ้ง 
     
    #4,548
    0
  8. #4547 ploypilinonsri (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 12:06
    โอ๊ยเน่ 555555 มาไวไปปะ คิดถึงฮันบยอลนะน้ะ 5555555555 รีบรีบรีบ มาต่อนะนะนะ
    #4,547
    0
  9. #4546 xxxJ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 เมษายน 2558 / 01:27
    เน่แกไปไวมาไวเนอะ แต่ดีแล้วล่ะฮันบยอลจะได้ชุ่มชื่นหัวใจสักที5555555 เน่จีบฮันบยอลเลยน่ะ ขอบคุณไรท์ที่มาอัพฟิคค่ะ อิอิ :))
    #4,546
    0
  10. #4545 from mars (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 20:10
    ชั้นยังอ่าน อัพต่อไปเถอะหลานน นี่...เน่จะมีแฟนแล้วชะ? ยอมแล้วทูนหัว งี้... บยอน จำคำสัญญาได้หรือเปล่า พี่เค้ามาทวงสัญญาแล้วน้า... รออ่านต่อนะจ๊ะ
    #4,545
    0
  11. #4544 FonSweety_rainy (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 16:43
    โอ้ย อยากให้จุนฮเว กับ ฮันบยอลคู่กันนะ5555
    #4,544
    0
  12. #4543 pongpang43 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 16:02
    โอ้ยยยยยยเน่กับพี่เหยินนี่ไม่ค่อยจะกวนกันเลยเนาะะ5555555555555555555
    จะเจอฮันบยอลแย้วววเย่
    #4,543
    0
  13. #4542 _IP-P.VIP_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 15:47
    จุนเน่มาแก้ปมใช่ป่ะ คิดถึงฮันบยอล~ >< บีจินน่ารักจังงง ชอบบบบบบ พี่จินเป็นอะไรๆ จะกลับอเมริกาแล้วหรอออออออ ไปทำไมมมมม ฮันบินต้องไปด้วยน้าาาาาา ^^
    #4,542
    0
  14. #4541 donrawee (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 14:28
    จะมีดราม่าอีกมั้ยอ่าาา ได้กลิ่นดราม่าลอยมา งื้อออออ
    #4,541
    0
  15. #4540 tercessun (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 13:37
    เน่กลับมาหาเค้าแล้ววว /โดนตบ
    #4,540
    0
  16. #4539 YuiLuk (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 12:27
    ฮันบินกะพี่จินหวานอ่าาา โอ้ยยเขิน5555555 จุนเน่แกกลับมาแล้ววววว แปลว่าแกก็พอรู้เรื่องของพี่จินแล้วสินะ อาจรู้มากหรือไม่มากแต่ก็คงรู้ อย่าบอกนะพี่จินที่บอกอีกไม่กี่เดือนจะ 3 ปีอะ คือพี่จินจะไปอเมริกาหรอ พี่จินเป็นอะไรอะ ปมๆๆๆๆ จุนเน่กลับมาตามหาหัวใจที่ชื่อฮันบยอลสินะ
    #4,539
    0
  17. #4538 Ji-Seen (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 12:19
    แหมพลอดรักกันในที่สาธารณะ!!!!!
    #4,538
    0
  18. #4537 Jikky Watcharin (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 11:50
    น่ารักจังเยย จุ๊บปากด้วย 5 คะแนนเอง55555555 เค้าอ่านนะไรท์ สู้ๆ
    #4,537
    0
  19. #4536 aom (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 11:37
    เขินแทนพี่จินโดนจุ๊บกลางที่สาธารณะ 5555555 แต่เน่กลับมาแล้ววววววว กลับมารับพี่จิน ทำงัยดีล่ะทำงัยดี ดราม่ากำลังมาไม่นะ พี่จินเป็นอารัยมากแน่ๆถึงกับที่แม่ต้องให้เน่ตามกลับไปอยู่อเมริกาแล้วที่ผ่านมาพี่จินออกมาคนเดียวนี่นะ ถถถถถ
    #4,536
    0
  20. #4534 Musicsic (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 09:56
    คิดถึงเน่ ในที่สุดกก็กลับมาาาาาาาาาาาา
    #4,534
    0
  21. #4533 aorsol (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 06:55
    จุนเน่กลับมาแล้วจ้า คิดถึงฮันบยอลด้วยน่ารักเหอะ แต่เด่วนะทำไมบ๊อบกะจุนแกไม่คุยกันเองหะ 555 แต่จะมีดราม่าอะไรอีกปะเนี่ย ทำไมพี่จินกะจุนเน่จะต้องกลับไปเมกาอีกอ่า
    #4,533
    0
  22. #4532 double_BJhwxx (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 02:00
    เห้ยยย สามปีทำไมม จินฮวานจะไปไหนน
    จุนฮเวกลับมาแล้ว เซอร์ไพรไปอี๊กกก 
    555555555555555555555555555
    #4,532
    0
  23. #4531 Holla K (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 01:46
    เนนนนนนนนน่ ฮือออออ ในที่สุดแกก็กลับมา คถมากนะรู้ไม //ปาดน้ำตา
    #4,531
    0
  24. #4530 Choi HyO HyuN (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 01:12
    หน้าแรกของอินโทรลที่พี่จินหายตัวไปกำลังจะมาถึงแล้วใช่มั้ย 25ตินผ่านไป .... 5555555555555555
    #4,530
    0
  25. #4529 _mymayy_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 เมษายน 2558 / 00:44
    ความคิดก่อนหน้านี้ของเค้าคือดงฮยอกแฟนอิบ็อบกับดงฮยอกเพื่อนอิเน่มันคนละคนกัน555555555555555555 อ่านตอนนี้ละแบบต้องย้อนไปดูว่าบ็อบดงคืออะไร ใช่แบบที่ดงหนีไปมั้ย แล้วมันก็ใช่ สมองกูไปหมดแล้วว5555555555555555 แล้วพอย้อนไปอ่านก็เลยได้อ่านอินโทรที่ฮันบินดราม่าดูวิดิโอพี่จินอีกก คือมันยังไม่ถึงใช่มั้ย55555555555555 มันคือตอนที่ทิ้งปมไอ่จะครบ3ปีนั่นใช่มั้ยย พี่จินหนีไปอเมริกาหรืออะไรร การอ่านฟิคหลายเรื่องอาจทำให้คุณเบลอได้นะคะ ขอเตือน555555555555555 เม้นยาวที่สุดตั้งแต่อ่านฟิคมา เย้เฮทท พอเถอะะ จะรอนะพี่พิ้งง
    #4,529
    0