{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 19 : ϟ TRACK 17 "เปิดใจ"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    13 มี.ค. 58

Small Grey Outline Pointer








* เราเปิดจองรวมเล่มยาวเลยนะคะ แค่ส่งของเป็นรอบๆเนอะ
สงสัยเมนชั่นมาถามได้ตลอดเวลา @pinkqx97 ใครเพิ่งเริ่มอ่านสนใจตอนนี้ยังทันน้า







# TRACK 17


 

             
               
                               ..ตอนสายของวันจันทร์


            วันนี้ทั้งจินฮวานและฮันบินยังคงนอนสลบนิ่งอยู่บนเตียงนอน ร่างกายเปลือยเปล่าของทั้งคู่ที่ถูกปกคลุมด้วยผ้าห่มฝืนหนา กำลังนอนกอดแนบชิดกัน.. เพราะเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้าแล้วล่ะ วันนี้คงเป็นวันที่สองที่จินฮวานยอมโดด ส่วนฮันบินก็คงไม่ไปโรงเรียนแน่นอน เขาเพิ่งเครียดจากการสอบเข้านะ หยุดสักวันคงไม่เป็นไรหรอก

 
 

 

อื้อ..

            สุดท้ายก็เป็นคนตัวเล็กที่รู้สึกตัวขึ้นก่อน เขาขยับตัวนิดๆแต่พอลืมตามาก็ต้องพยายามนิ่งที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะฮันบินกำลังนอนอยู่น่ะสิ.. หน้าคมของอีกคนอยู่ใกล้เขามากๆจน.. บางทีก็เขินแฮะ แต่รู้สึกดีมากกว่า

 

 

            ..คนที่คิดถึงมาตลอด

 

 

กำลังนอนอยู่ข้างๆ

 
 

            คนตัวเล็กกระชับแขนกอดร่างอีกคนแน่น.. ฮันบินคงเพลียมากจากการอ่านหนังสือสอบ ตอนแรกเขาก็ไม่คิดว่าอีกคนจะทำเพื่อเขาขนาดนี้ แล้วถ้าเจ้าตัวไม่เลือกฮันบินขึ้นมาจะทำยังไง ฮันบินคง.. เกลียดเขาไปจนวันตายเลย รู้สึกขอบคุณจุนฮเว แต่จุนฮเวก็.. เฮ้อ ไม่คิดแล้วปวดหัวL

 

 

            ..จุ๊บ

 

            ใบหน้าใสเลื่อนขึ้นเพื่อจูบอรุณสวัสดิ์เจ้าของร่างสูงที่นอนเปลือยอยู่ข้างๆ พร้อมหัวเราะคิกคักกับตัวเอง แต่อีกคนก็ยังคงนอนนิ่งสนิท ซะที่ไหนฮันบินแอบยกยิ้มมุมปากนิดๆ แต่อีกคนมองไม่ทันเองตังหาก:p สายตาเล็กไล่มองใบหน้าอีกคนอย่างละเอียด

 

ทำไมไม่ดูแลตัวเองเลย ดูสิ ขอบตาเป็นแพนด้าแล้ว

            เสียงบ่นพึมพำจากร่างเล็กทำให้คนที่ยังหลับตาอยู่ขยับตัวกระชับกอดจินฮวานแน่นขึ้น

 

            ..ตื่นแล้วหรอ + +

 
 

ฮู้วว.. ยังไม่ตื่น

 
 

            หลังจากนอนจ้องฮันบินอยู่เนิ่นนานผมก็ตัดสินใจค่อยๆขยับตัวออกจากอ้อมกอดอุ่นของอีกคน พร้อมเดินลุกออกมา ไม่ลืมที่จะหยิบเสื้อตัวใหญ่ๆของฮันบินมาใส่คลุมร่างตัวเองที่กำลังเปลือยเปล่าไว้ ใส่แค่นี้แหละ จะให้ใส่บ๊อกเซอร์ฮันบินหรอ.. ไม่เอาอะ มันเป็นของลับ

 

            ..แต่สายตาก็พลันไปเห็น ใบรายงานตัว นักศึกษาคณะแพทย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัย XXXXX’

           

ทำไมรู้สึกเหมือนอยากร้องไห้



            บางทีผมก็รู้สึกแย่ที่อีกคนทำเพื่อผมขนาดนี้ แต่ผมกลับ.. ไม่เคยทำอะไรให้ฮันบินเลย การเข้าเรียนมหาวิทยาลัยถือเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิตนะ ฮันบินจะยอมละในสิ่งที่ตัวเองชอบเพื่อผมหรอ ฮันบินอาจจะทรมานกับมันไปตลอดชีวิต มันไม่คุ้มเลยนะ ยิ่งเป็นเพราะผม ..ผมยิ่งรู้สึกแย่

 
 

            ..ฉีกทิ้ง ได้ไหม

 
 

มือของผมกำลังกำกระดาษในมือแน่น พร้อมจะ..


พี่จินฮวานทำอะไร!”

            เพราะเสียงตวาดของฮันบินทำให้ตัวผมสะดุ้งโหยง มือทั้งสองข้างของตัวเองกำลังสั่นระริก.. 

ฮันบินรีบเดินมาแย่งกระดาษสำคัญของตัวเองออกจากมือผม ขึ้นสีหน้าโกรธเต็มที่




ฮึก.. อ่อนแออีกแล้ว

 
 

พี่คิดจะทำอะไร รู้ตัวบ้างไหม

ฮึก.. ผมเอื้อมมือไปจับมืออีกคนแต่ฮันบิน.. สะบัดมันออก ข.. ขอโทษ ฮึก

 

 

เหอะ!”

..ผมเผลอสะดุ้งอีกรอบ เสียงตะคอกของฮันบินตอนโมโหน่ากลัวที่สุด


ผมไม่ยกโทษให้

ฮึก.. รู้สึกรำคาญตัวเองที่ชอบทำตัวงี่เง่างอแงแบบนี้

 
 

หยุดร้องเดี๋ยวนี้

 

ฮ..

            ผมพยายาม พยายามแล้ว แต่.. น้ำตามันกลับไหลออกมาเยอะกว่าเดิม บ้าที่สุด!


ผมบอกให้หยุด

 


ถ้าพี่ไม่หยุด เราก็ไม่ต้องคุยกัน

            ฮันบินพูดขึ้นพร้อมหยิบผ้าขนหนูมาปิดช่วงล่าง เดินผ่านหน้าผมไป..

 


 

คว้ามือไปรั้งไว้แต่ก็..


                  เอื้อมไม่ถึง
ดะ เดี๋ยว.. ฮันบิน ฟังฉ..




                                  ..ปัง!!

 

            เสียงปิดประตูโครมพร้อมแรงกระแทกจากอีกคนมันทำให้ผม.. ตกใจจนขาพับล้มลงไปนั่งกับพื้น

 

..ฮึก ฮันบินมักจะไม่ฟังใครเสมอเวลาโมโห แต่ครั้งนี้คงโทษอีกคนไม่ได้

..เพราะผมผิดเอง


 

 

0.5&
 






 

            HANBIN SIDE

 

ที่จริงผมรู้สึกตัวตั้งแต่ตอนที่ตัวเล็กจุ๊บปากผมแล้วล่ะ.. แต่ผมก็แกล้งทำเป็นหลับต่อ เพื่อแกล้งอีกคน ผมได้ยินทุกคำที่พี่จินฮวานพูด จนเผลอยิ้มออกไปนิดๆแต่อีกคนคงไม่ทันสังเกตเห็น ผมนอนนิ่งอยู่อย่างนั้นจนกระทั่งร่างเล็กลุกออกจากเตียงไป หยิบเสื้อตัวใหญ่ๆของผมไปใส่ให้คลุมลงมาถึงกลางเข่า

มันดู..น่ารักแฮะ

 

 

และผมก็ยังคงนอนนิ่งๆแอบมองอีกคนเป็นพักๆ แต่เมื่อเห็นพี่จินฮวานมีท่าทางแปลกๆ เลยรีบลุก พร้อมเดินไปประชิดตัวอีกคนทันควัน สิ่งที่เห็นมันทำให้ผมแทบทรุด พี่จินฮวานกำลังจะฉีกเอกสารการรายงานตัวแพทย์ที่ผมอุส่าอดหลับอดนอน ตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อสอบมาให้ได้

เพื่อใครล่ะ ก็เพื่อตัวเล็ก.. แต่สิ่งที่อีกคนกำลังจะทำ มันทำให้ผม

 

 

..รู้สึกแย่

 
 

แน่นอนผมโกรธ โกรธมากๆ

 
 

ถ้าพี่ไม่หยุด เราก็ไม่ต้องคุยกัน

            มันคือประโยคสุดท้าย.. ก่อนผมจะเดินหนีออกมา

 

 

            มันคงจะดีกว่า ที่ออกมาแบบนี้.. เพื่อให้ตัวเองได้ควบคุมอารมณ์ เพื่อให้ตัวเองใจเย็นลงกว่าเมื่อสักครู่ เพราะถ้าผมยังอยู่ในนั้น ผมกลัวจะเผลอไปทำร้าย กลัวจะพูดอะไรแรงๆทำให้พี่จินฮวานเสียใจอีก รู้ไหมผมเกลียดน้ำตาของพี่จินฮวานมากกว่าอะไรในโลก เพราะมันทำให้ผมรู้สึกเจ็บปวดไปด้วย


..ผมเจ็บ

 

 



ฮึก.. ฮ

 

          แต่รอมาเนิ่นนาน.. เสียงสะอื้นของอีกคนก็ไม่มีท่าทีจะลดไป ยังคงดังเข้ามาในประสาทหูของผมเรื่อยๆ

 
 

..ผมทนไม่ไหวแล้ว

 

 


 

..แกร้ก

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปสายตาก็ไปสบกับร่างเล็กที่กำลังนั่งคุกเข่าร้องไห้อย่างน่าสงสาร สายตาเล็กพลันเงยขึ้นพอเห็นผมก็รีบกลั้นสะอื้นพร้อมปาดน้ำตาออกจากใบหน้าอย่างรวดเร็ว

 

 

..ฟึบ

 

ฮึก ผมเดินไปสองสามก้าวพร้อมคว้าตัวอีกคนขึ้นมากอดแน่น..

            จากที่กลั้นมันไว้ได้แล้วน้ำตาเม็ดใหญ่ก็ไหลอาบลงมาอีกครั้ง พร้อมเสียงสะอื้นเบาๆที่เริ่มดังขึ้นต่อเนื่อง หน้าใสกำลังทาบลงกับแผงอกเปลือยเปล่าของผมทำให้อกผมเปียกปอนไปด้วยน้ำตาใสจากอีกคน..

 

 

ทำไมยังไม่หยุดร้อง ผมพยายามพูดให้นิ่งที่สุด


ฮึก.. ห หยุดแล้ว ฮ..

โกหกนี่ ไหนดูหน่อยหยุดร้องจริงรึเปล่า

            หลังจากที่กอดกันอยู่สัก ผมก็ผละอีกคนจากอ้อมกอดพร้อมโน้มหน้าลงใช้มือสัมผัสแก้มใสทั้งสองข้างของอีกคนที่กำลังชุ่มไปด้วยน้ำตา ทั้งๆที่ผมพยายามปลอบแต่อีกคนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกแล้ว L

 

            ..ผมปลอบแย่ขนาดนั้นเลยหรอ

 

 

หายโกรธ ฮ.. ฉันแล้วหรอ ขอโทษ ฮ.. นะ เสียงเบาๆปนสะอื้นของอีกคนดังขึ้น

ยังหรอก ผมโกรธอยู่ โกรธ..มากด้วย

ฮึก.. ฉันผิดเอง ฉันแค่.. ไม่อยากให้ฮันบินเหนื่อยเพราะฉันอีกแล้ว


หยุดร้องไห้ก่อนได้ไหม หน้าพี่ตอนนี้มัน.. ตลกอะ

 

 

            ..ป้าบ!

ซี๊ดดด ..เจ็บดิครับ โดนตีเต็มๆเลย

 
 

ไม่ร้องแล้วเนอะ ผมพูดขึ้นพร้อมโน้มหน้าไปจูบหน้าผากอีกคนเบาๆ แล้วทำไมผมต้องมาง้อพี่ด้วยวะ ทั้งๆที่ผมโกรธพี่อยู่นะ ผมพูดเสียงจริงจัง ขึ้นสีหน้าโกรธกะแกล้งอีกคน แต่เหมือนจะ.. คิดผิด

 

 

อ.. งือ

            ผมโน้มตัวลงไปประกบปากอีกคน พร้อมสอดลิ้นไปทักทายช่องปากเล็กอย่างรู้ทัน.. ก็เมื่อกี้พี่จินฮวานทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกแล้วอะดิ L เห็นไหม.. ผมนี่แหละต้องเป็นฝ่ายยอมตลอด ชิ

 



ไปคุยกันบนเตียงไหม

ไม่เอา เหนื่อย

ผมหมายถึงนั่งคุยกันบนเตียง ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย


            เราเถียงกันอยู่พักนึงจนสุดท้ายผมก็เป็นฝ่ายอุ้มอีกคนมาหย่อนลงเตียง

..นี่ตกลงผมโกรธอยู่ปะ-_- เริ่มสับสนกับตัวเองละ

 
 

 

“…”


ฉันไม่ได้อยากให้ฮันบินมาเป็นหมอเพื่อฉัน ไปสละสิทธิ์เถอะนะ

ทำไม

ฉันรู้สึกแย่..


ผมไม่เข้าใ..

            ผมกำลังจะเถียงแต่พี่จินฮวานก็ยื่นนิ้วเล็กมาแตะริมผีปากผมไว้

 

 

ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนขี้โกง ทั้งๆที่ฮันบินทำเพื่อฉันขนาดนี้ คอยดูแล คอยไปรับ-ไปส่ง คอยเตือนให้กินยา ทำอะไรมากมายเพื่อฉัน แล้วยังสอบหมอเพื่อฉันอีก.. จริงๆแล้วมันดีมากๆเลยล่ะ แต่ฮันบินไม่คิดหรอว่าสิ่งที่ฮันบินทำมันจะมากไป จนทำให้ฉันรู้สึกแย่ เพราะฉันไม่สามารถให้อะไรฮันบินได้เลย.. เหมือนฉันได้รับแค่ฝ่ายเดียว ฉันให้อะไรฮันบินไม่ได้เลยจริงๆ

 

“…”

 

ฮันบินไม่ต้องมาลำบากเพื่อฉันอีกแล้วนะ.. ฉันพอใจแล้วที่เป็นแบบนี้ ฮันบินไม่จำเป็นต้องเรียนหมอเพื่อฉันก็ได้นี่ หมอคนอื่นก็มีเยอะแยะ ฉันอยากเห็นฮันบินอยู่บนเวทีมากกว่านะ ฉันอยากมองฮันบินจากข้างล่างนี้.. อยากเห็นความสำเร็จของฮันบิน

            สิ่งที่ตัวเล็กพูดมามันทำให้ผม.. ถึงกับเถียงไม่ออก

 

 

ฟังนะตัวเล็ก ที่ผมให้พี่ไปผมไม่ได้คิดอะไร ไม่ได้คิดว่าพี่จะต้องให้อะไรตอบแทนผม ไม่ได้คิดว่าพี่จะต้องทำอะไรเพื่อผม ผมพอใจที่จะทำทุกอย่างเพื่อพี่ เพราะผมรักพี่ไง แล้วผมก็พยายามมาเกินครึ่งแล้ว พี่จะให้ผมหยุดไปดื้อๆแบบนี้เลยหรอ


แต่ว่า..

 

แล้วความพยายามของผมที่ผ่านมาทั้งหมดล่ะตัวเล็ก.. เพราะผมตั้งใจแล้ว ผมจะเป็นหมอ ใช่.. เพราะพี่ แต่ไม่ใช่ทั้งหมดหรอก ผมเป็นหมอผมจะได้ช่วยคนอื่นๆได้ คอยดูแลรักษาคนป่วยให้เขาหาย พี่ว่าไม่ดีหรอ

 

 

ฮันบินจะไปดูแลคนอื่นหรอ

            ..คนตัวเล็กพูดขึ้นพร้อมงุ้มหน้าลง

 

งอนผมอีก..

ใช่สิ เป็นหมอก็ต้องดูแลคนป่วยสิ พี่ไม่ต้องคิดมากหรอกนะว่าผมทำเพื่อพี่เกินไปไหม หรืออะไรก็ตาม ผมเต็มใจให้และอยากให้พี่รับมัน รู้ไหมที่พี่ปฏิเสธแบบวันนี้ผมรู้สึกแย่มากเลยนะ ทั้งๆที่ผมตั้งใจให้แต่พี่กลับไม่รับมัน..

            ..คนตัวเล็กกำลังทำหน้าครุ่นคิด คิ้วทั้งสองข้างขมวดขึ้น

 

 

แบบนี้ฮันบินก็ไม่ค่อยมีเวลาแล้วสิ.. เรียนหมอตั้งหลายปี เรียนหนักด้วยนะ

แต่เหมือนตัวเล็กจะพูดอีกประเด็น.. เอ้อก็ดีครับ ดี

 

 

กลัวผมไม่มีเวลาให้? ..หน้าใสพยักลง

ผมมีเวลาให้พี่เสมอแหละ

 
 

แน่นะ

อื้อ แน่สิ

 
 

แต่ยังไงฉันก็ไม่อยากให้ฮันบินเป็นหมออยู่ดี ถึงจะมาดูแลฉันก็เถอะ แต่มันเรียนหนักนะ.. ฮันบินจะลำบากรึเปล่า ไม่อยากให้ฮันบินเหนื่อยเลย ฮันบินจะมีความสุขไหม กลัวฮันบินจะเครียด

..เป็นห่วงผมได้น่ารักมาก


 

น่า.. ขอผมลองดูสักปีได้ไหม ถ้ามันไม่ใช่จริงๆผมจะไปเรียนดนตรีตามที่พี่ต้องการเลย

แต่มันจะไม่เสียเวลาหรอ.. มันไม่คุ้มนะรู้ไหม ยอมเสียเวลาตั้งปีนึงเพื่อฉันแบบนี้

ก็ผมรักของผมอะ ผมอยากเป็นหมอประจำตัวพี่ L

 

 

ฉันก็รักฮันบิน อยากเป็นคนไข้ของฮันบินคนเดียว แต่ฉันเป็นห่วงฮันบินL

ตัวเล็ก..

            ผมทำเสียงอ้อนๆพร้อมดึงอีกคนมานั่งบนตักพร้อมกอดกระชับ ถูหน้าตัวไปกับไหล่เล็ก

 

 

ก็ได้..

 

 

            ..ฟอด

ทันทีที่ได้ยินคำตอบผมก็เอียงคอไปหอมแก้มอีกคนฟอดใหญ่ๆ

 

 

อื้อ.. ถ้าไม่ไหวก็ออกมาเลยนะ อย่าฝืนรู้ไหมตัวเล็กจ้องมายังนัยน์ตาของผมด้วยสีหน้าจริงจัง ฉันเป็นห่วง

รู้แล้วครับJ

 
 

ที่นั่นคงเจอคนเยอะแน่เลย

หวงผมหรอ

 

 
 


ก็.. เปล่า.. ไม่ได้หวงสักหน่อย

1.0&





 

.

 

 

*เราขอไม่เล่าเหตุการณ์วันนั้นน้า

คือมันเศร้ามากไม่อยากดึงดราม่าและ y-y แค่รู้ความรู้สึกเน่ก็น่าจะพอเนอะ

มาต่อแล้ววววขอโทษที่หายนานน้า ยังรักเหมือนเดิม<3

 

 

 
 

                                JUNHOE SIDE

 
 

            มันอาจจะดูโง่ที่ผมทำไปแบบนั้น.. ทั้งๆที่วันนั้นพี่จินฮวานก็เป็นคนมาหาผมเอง แทนที่จะเป็นไอฮันบิน แต่ผมคิดว่าตัวเองทำถูกแล้วล่ะ ผมทำถูกแล้ว ผมปล่อยมือพี่จินฮวานไปแล้ว ให้พี่เขาไปอยู่กับคนที่เขารักจริงๆ ไม่ใช่แค่ความรู้สึกผิดและสงสารแบบที่มีให้ผม

            ..หนึ่งเดือนที่ผ่านมามันทำให้ผมรู้อะไรเยอะขึ้นมากจริงๆ แล้วทุกอย่างที่ได้รู้ มันยิ่งทำให้ผมเข้าใจ

 
 

 

            ..พี่จินฮวานเขาเจอคนใหม่แล้ว คนที่ดีกว่าผม เทคแคร์อีกคนมากกว่าผม ทุ่มเทให้อีกคนมากกว่าผม มีทุกอย่างที่ดีกว่า ผมมันแค่เด็กผู้ชายคนนึงที่ยังงี่เง่าเรียกร้องความรักจากคนตัวเล็ก.. เพราะผมไม่เคยรักใคร ผมไม่เหลือใครแล้ว สิ่งสุดท้ายของผมก็คือพี่จินฮวาน แต่ผมเพิ่งปล่อยเขาไป

 


 

            คงต้องเริ่มต้นใหม่ด้วยตัวคนเดียวจริงๆแล้วล่ะ ..คู จุนฮเว

 

 
 

            ถึงพี่เขาจะบอกให้ผมอยู่ที่โซลด้วย เพราะรู้ว่าผมไม่เหลือใคร คนตัวเล็กก็คงเป็นห่วงในฐานะที่ผมเป็นน้องชายคนนึง คงจะไม่สบายใจถ้าผมย้ายไปอยู่ที่อื่นคนเดียว ผมมันประเภทเข้ากับใครไม่ค่อยได้.. เพื่อนสนิทจริงๆก็ไม่เคยมีเลย ก็พี่เขารักผม.. แต่ไม่ได้รักในแบบที่ผมรัก ตลอดเวลาผมหลอกตัวเองมาตลอด ตอนนี้คงไม่ต้องทำแบบนั้นแล้วล่ะ มันชัดเจนแล้วจริงๆ

 
 

พี่จินฮวานเขามาหาฉันว่ะ เสียใจด้วยนะฮันบินJ

แต่นายไม่ต้องตัดใจหรอก ฉันใช้เวลา 1 เดือนของตัวเองเต็มที่แล้ว..

มันคงดูน่าสมเพชไปหน่อยถ้าจะบอกว่าพี่จินฮวานไม่ได้รักฉันแล้วจริงๆ

แต่จะทำไงได้ในเมื่อมันเป็นเรื่องจริง..

 

ดูแลพี่จินฮวานด้วย พี่จินฮวานเป็นสิ่งมีค่า ถ้ามึงทำให้พี่จินฮวานเสียใจ

             
กูจะมาทวงคืน

 

 

 

 

            ผมกำลังเดินจากห้องวิชาการของโรงเรียนชื่อดังในโซล.. มันเป็นโรงเรียนเดียวกับที่พี่จินฮวานเคยเรียน รวมถึงไอฮันบินกับน้องสาวมันด้วย ผมเพิ่งยื่นจดหมายลาออกไป ฉบับที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ จริงๆผมไม่น่าจะได้มาผ่านมาเรียนถึงเกรดนี้เลยด้วยซ้ำ เพราะมัวแต่ตามหาพี่จินฮวาน จนปล่อยให้ชีวิตไร้ค่าแบบนี้

            ถ้าผมไม่มีเงินที่คนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น พ่อ ส่งมาให้ทุกเดือน ผมก็คงกลายเป็นคนข้างถนนไม่มีรถขับ ไม่มีบ้านอยู่ ไม่มีอะไรจะกินเหมือนตอนนี้หรอก.. ผู้ชายคนนั้นผมไม่เคยเคารพเขาว่าเป็น พ่อ หรอก หน้าตาเขาเป็นยังไง เสียงเขาเป็นยังไง ผมก็ลืมไปแล้วล่ะ ไม่สิ ไม่คิดจะจำมากกว่า เขาปล่อยให้ผมอยู่กับย่าสองคน.. เขาก็ยังดีที่มีสำนึกของความเป็นลูกกับพ่อคน เขาจะโอนเงินมาให้ผมทุกเดือนเป็นจำนวนในส่วนของย่าและค่าเรียนของผม

 
 

 

            แต่ผมไม่เคยบอกเขาหรอก.. ว่าย่าเสียไปแล้ว ปัจจุบันนี้ผมก็เก็บเงินในส่วนของย่าไว้ ผมไม่อยากแตะต้องมัน ถ้าย่ายังอยู่ก็คงจะดี ผมอยากเข้าไปกอดให้ย่าปลอบผม.. เพราะตอนนี้ผมไม่ไหวแล้ว

 

 

 

            ผมเงยหน้าตัวเองขึ้นเพื่อไล่น้ำตาใสๆที่กำลังจะไหลลงมา.. มันคงไม่ดีแน่ถ้ามีใครมาเห็นผมในสภาพแบบนี้

 

 

จุนฮเว เสียงใสที่คุ้นเคยดังขึ้น

ทำให้ผมรีบใช้มือปัดๆไปที่หน้าก่อนจะก้มลงมองคนที่เป็นต้นเสียง

หืม?

 
 

อะ.. เอ่อ มาทำอะไรตั้งแต่เช้าน่ะ แปลกแฮะ ดงฮยอกเอ่ยถามด้วยสีหน้าลำบากใจ

            ..หน้าผมมันบ่งบอกขนาดนั้นเลยหรือไงกัน

 
 

ยื่นใบลาออกน่ะ

“!!” แววตาอีกคนเบิกกว้างขึ้น เตรียมจะเอ่ยปากถาม แต่ผมก็เลี่ยงออกมา


ไปก่อนนะ เจอกัน

 
 

ดะ เดี๋ยวสิจุนเน่ นายจะออกจริงๆหรอ ถ้านายมีปัญหาอะไรฉันยินดีช่วยนายนะ นายออกไปแล้วจะอยู่กับใครล่ะ จะหาเพื่อนได้ไหม

            ผมแค่นหัวเราะขึ้นกับคำพูดเชิงตะโกนของคนข้างหลัง..

 

 

 

            พี่จินฮวานคงเล่าให้ฟังสินะ หรือจะเป็นยัยแสบนั่น..


ไม่ล่ะขอบคุณ ฉันคิดดีแล้ว ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมานะ ผมตอบกลับดงฮยอกไปทั้งๆที่ยังคงหันหลังให้อีกคน.. ดงฮยอกเป็นคนที่ช่วยผมทุกอย่างเรื่องการเรียน เหมือนพี่จินฮวานจะวานมาอีกที ซึ่งผมก็ไม่ได้รู้สึกแย่อะไร หมอนั่นก็เป็นคนดีแหละ นิสัยก็โอเค แล้วเหมือนเราจะสนิทกันพอสมควรแล้วด้วย

 
 

            แต่ไม่รู้ว่าจะเรียกว่า เพื่อน ได้เต็มปากรึยัง

 

 

ยังไงนายก็เพื่อนฉันนะจุนเน่ อย่าทำอะไรด้วยตัวเองอีกเลย ฉัน พี่จินฮวาน ฮันบยอล ใครๆก็อยากช่วยนายทั้งนั้น

             ผมยืนนิ่งให้กับคำพูดที่ดูดีนั่น..

 

 

ขอบคุณนะ แต่ฉัน.. คงไม่ต้องการมันหรอก

 

            ความหวังดีที่ได้รับซึ่งไม่รู้ว่ามันจะจอมปลอมรึเปล่า.. มันทำให้ผมรู้สึกดีมากจริงๆ แต่มันคงจะดีกว่าถ้าผมจะเริ่มต้นใหม่ด้วยตัวผมเองสักที โดยที่ไม่มีใครมาผูกพันธ์ ความสัมพันธ์ในแบบที่ผมไม่ต้องการนั่น ผมไม่อยากจมปลักไปกับมันหรอก ผมควรจะห่างออกมา ใช้ชีวิตของตัวเองโดยไม่มีคนชื่อ คิม จินฮวาน

 
 

            ..การอยู่คนเดียวอาจจะไม่ได้แย่กว่าที่คิดก็ได้ เพราะอย่างน้อยมันก็ดีกว่าอยู่แบบทุกข์ใจแบบนี้

จริงไหม?
J

 

 

 

            ขณะที่ผมกำลังเหม่อมองไปตามทางที่ตัวเองได้เดินมา สายตาก็ไปหยุดอยู่กับที่ที่นึง.. เห็นคนสองคนที่คุ้นตา อีกคนเป็นคนที่ผมรักมากที่สุด และยังรักอยู่ในตอนนี้ ส่วนอีกคน..คือคนที่เกลียดมากที่สุด กำลังยืนกุ๊กกิ๊กกันไม่อายชาวบ้าน.. รู้ตัวอีกทีผมก็เผลอกำมือตัวเองแน่นจนมือมันสั่นไปหมด

            ..แล้วก็ต้องหันหลังกลับ เพราะเห็นคนตัวเล็กกำลังเขย่งเท้าไปจูบปากไอหน้าจืดนั่น

 
 

 

            ..ไม่อยากเห็นเลยจริงๆ ภาพแย่ๆแบบนั้น ทำไมต้องโผล่มาให้เห็นด้วย

 

 

โอ้ย..

            ผมสะบัดตัวหันไปอีกทางพร้อมก้าวเท้าออกเดิน แต่ก็ดันไปชนกันใครซะก่อน เพราะไม่ได้มองทางมัวแต่..

 
 

ฮันบยอล ผมเอ่ยชื่อที่คุ้นปากขึ้น

            ก่อนจะสะบัดหน้าไปด้านข้าง พร้อมสบถออกมาเบาๆ

อื้อ ฮันบยอลเอง เมื่อกี้มองอะไรอยู่อะ ทำไมต้องอารมณ์เสียขนาดนั้นด้วย คนตัวเล็กข้างหน้ากำลังเอ่ยขึ้นเสียงแจ๋นพร้อมชะโงกหน้ามองไปในทิศทางที่ผมเพิ่งเบินหน้าออกมาเมื่อสักครู่

 

 

            ก่อนร่างเล็กจะชะงักไปพร้อมมองหน้าผมอย่างลำบากใจ..

ไม่ใช่เรื่องของเธอ

คือฮันบยอล.. ขอโท.. มือเล็กกำลังเอื้อมมากุมมือผมไว้ แต่ผมสะบัดมันออกแรงๆ พร้อมขึ้นสีหน้าใส่

ฉันไม่รับ แล้วก็ไม่ต้องยุ่งกับฉันแล้ว ตอนนี้พี่ชายเธอก็มีความสุขดี

 

เหอะ แค่นี้คงพอใจเธอแล้วสิ

 
 

ไม่ใช่นะ! ฮันบยอลก็เพิ่งรู้มาจากพี่ฮันบินเมื่อวานเอง.. นาย.. โอเคไหม

            เหอะ.. ยังมีหน้ามาถาม


ก็ยังไม่ตาย

เค้าเป็นห่วงนะ เป็นอะไรบอกฮันบยอลได้ ฮันบยอลยินดีรับฟังทุกอย่างเลย จริงๆนะ คนตัวเล็กพูดขึ้นพร้อมยิ้มให้ผมเบาๆ แต่มันกลับทำให้ผมยิ่งไม่อยากมองหน้าอีกคนเลย..

 

 

เธอไม่คิดบ้างหรอว่ามีสิทธิ์อะไรมาวุ่นวายกับชีวิตฉันขนาดนี้ พี่จินฮวานฉันก็ยอมให้พี่เธอแล้ว ตอนนี้ฉันไม่เหลืออะไรแล้ว ฉันลาออกจากโรงเรียนแล้ว ต่อไปพวกเธอสองพี่น้องคงไม่ต้องเห็นหน้าฉันให้กวนใจอีกแล้วล่ะ

            ผมก็ไม่รู้ว่าที่ผ่านมายัยนี่เต็มใจรึเปล่า ทั้งที่คอยมาปลอบ คอยมากวน มาทำโน่นทำนี่ อาจจะเพราะแค่กันผมออกจากตัวเล็ก หรือไม่ก็ทำอะไรเพื่อพี่ชายของตัวเอง ..เหอะ เห็นแก่ตัวกันทั้งนั้น

 

 

ลาออกหรอ จะย้ายไปไหน ทำไมต้องไป

มันใช่เรื่องของเธอหรอ? ผมถามขึ้นอย่างไม่สนใจนัก หน้ากำลังเมินไปด้านข้าง ทำให้ไม่รู้ว่าอีกคนกำลังทำหน้ายังไง


ขอโทษที่ฮันบยอลยุ่งมากไป ก็แค่..เป็นห่วง

 

เธอจะมาเข้าใจอะไรฉัน เลิกทำตัวน่ารำคาญสักที คิมฮันบยอล

ฉันไม่ได้ต้องการความเป็นห่วง ความหวังดีจากเธอเลยสักนิด เพราะฉะนั้นเอามันกลับไปซะ ฉันรังเกียจ

            ผมพูดประโยคสุดท้ายก่อนจะหันมามองคนข้างหน้าเพื่อยิ้มเยาะ แต่ก็ต้องอึ้งไปเพราะคนตัวเล็กกำลัง

 

 

            ..ร้องไห้

 

 

บ้าที่สุด! ฮึก.. ฮันบยอลจะไม่ยุ่งกับพี่แล้ว!”

 


 

            ร่างเล็กยกมือขึ้นปาดน้ำตาก่อนจะวิ่งชนไหล่หนีผมไปโดยที่ไม่รอให้ผมตอบกลับ.. ส่วนผมก็ได้แต่ยืนอึ้งอยู่แบบนั้น ไม่เคยทำใครร้องไห้นี่ กับพี่จินฮวานก็ไม่ใช่แบบนี้สักหน่อย แต่ผมก็ไม่ได้ผิดอะไรสักหน่อย จะไปสนใจคนแบบนั้นทำไม

 

 

จุนเน่!”

            ผมหันหน้าไปมองดงฮยอกที่กำลังแผดเสียงใส่ หมอนั่นแอบฟังมาตลอดงั้นหรอ

นายแม่งเป็นผู้ชายที่โคตรแย่ ผิดหวังว่ะ

            ดงฮยอกวิ่งเลยผมไปในทางที่ฮันบยอลไปเมื่อกี้ กลับเป็นว่าผมถูกด่าฟรี

 
 

 

 

..ทำไมต้องโทษที่ผมคนเดียววะ ทำไมทุกอย่างต้องลงที่ผม

ทำไมทุกความเจ็บปวดต้องลงที่ผม ทำไมถึงเป็นผมที่ต้องสูญเสียซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถ้าไม่มีผมสักคนทุกอย่างคงดีขึ้นใช่ไหม คงงั้นสินะJ

40&



 




 

            ผมกำลังนั่งเหม่อมองไปข้างนอกหน้าต่างขณะที่ตอนนี้อาจารย์กำลังสอนอยู่.. มือทั้งสองข้างล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง กึ่งนั่งกึ่งนอนไม่ได้สนใจในสิ่งที่อาจารย์กำลังพูดอยู่เลย ผมไปติดต่อที่ห้องวิชาการแล้ว เขาบอกว่าไหนๆผมก็จะจบเกรด 11 แล้วให้เรียนต่อจนกว่าจะสอบไฟนอล.. ซึ่งก็คืออีกอาทิตย์กว่าๆ ผมต้องทนจนกว่าจะถึงตอนนั้น

 
 

 

            ..ตึงตึงตึ้งตึง

 

            เสียงสัญญาณเลิกเรียนดังขึ้นแล้ว แต่ผมยังคงเหม่อออกไปข้างนอก จนไม่ได้สังเกตว่าคนอื่นๆกำลังค่อยๆทยอยออกกันไปหมด.. แล้วก็ไม่ได้สังเกตหัวหน้าห้องจอมจู้จี้กำลังยืนกอดอกมองผมอยู่อย่างเอือมๆ

 
 

นายใช้ชีวิตไร้สาระไปรึเปล่าจุนฮเว

            เสียงเล็กเรียกให้ผมหลุดจากภวังค์และหันไปมองคนข้างหน้านิ่งๆ ก่อนจะเบินหน้ามองออกนอกหน้าต่างดังเดิม

 

 

เฮ้อ

 

โอ้ย เจ็บชะมัด.. ไอบ้านี่

เห้ยขอโทษ

            ดงฮยอกทำหน้าเหลอหลารีบปล่อยมือออกจากมือผมทันควัน ตอนนี้ผ้าพันแผลสีขาวๆกำลังมีเลือดสีแดงสดซึมออกมา ทำให้อีกคนดูตกใจมากกว่าเดิมซะอีก

 
 

นายเจ็บหรอ



อือ แค่ระบายอารมณ์นิดหน่อย


ผมก็ไม่ได้คิดว่ามันเท่หรอกนะ ที่เอามือตัวเองไปกระแทกกับกำแพงแบบนั้น-_- แต่รู้ตัวอีกทีก็เจ็บเหมือนกระดูกร้าวแล้ว ทำไปโดยไม่รู้ตัว เพราะเห็นยัยนั่นร้องไห้วันนั้น มัน.. โมโหตัวเอง จนได้แผลมาแบบนี้ ทำตัวเองแท้ๆ โทษใครไม่ได้

 
 

ไปนะ ผมเลี่ยงที่จะไม่ตอบอะไรมากกว่านั้น ใช้อีกมือเกี่ยวกระเป๋าตัวเองขึ้นพาดไหล่เดินออกมานิ่งๆ หักตัวเลี้ยวขวาเพื่อไปยังที่จอดรถของโรงเรียน

 

 

            ..ปึก

 

 

โอ้ย.. เชี่ยไรอีกวะ

            ผมเบ้หน้าเพราะความเจ็บ จากมือผมที่เมื่อกี้โดนบีบจนแผลเหวอะออกมาแล้ว ตอนนี้ยังโดนอะไรกระแทกอีกก็ไม่รู้ สายตาก้มไปเห็นหนังสือมากมายกำลังตกกระจายอยู่ทั่วพื้น พร้อมเท้าเล็กๆของผู้หญิงข้างหน้ากำลังถอยหลังไปสองสามก้าว

 

            ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมามอง..

 
 

ขะ ขอโทษค่ะ ร่างเล็กข้างหน้าโค้งให้ผมเหมือนคนไม่รู้จักกัน ก่อนจะรีบย่อตัวลงไปเก็บหนังสือที่ตกโดยไม่ได้มองหน้าผมแม้แต่นิด..


ฮัน..บยอล

            ผมเอ่ยชื่ออีกคนเสียงเบา ตอนนี้เหมือนร่างกายมันชาไปหมดจนไม่รู้ว่าแผลที่มือข้างขวาของตัวเองกำลังมีเลือดซึมหยดลงพื้น ไม่รู้สึกเจ็บ สงสัยผมคงเป็นคนด้านชาไปจริงๆซะแล้วล่ะ

 
 

ผมยังคงจ้องร่างอีกคนที่พยายามทำเป็นสนใจเก็บกองหนังสือบ้าๆนั่น ก่อนสายตาสวยจะมองตรงมาเห็นมือที่ชุ่มเลือดของผม ฮันบยอลเลื่อนสายตาขึ้นมามองขณะที่ผมกำลังหันหลบพอดี..

 
 

โอ้ย รู้ตัวอีกทีก็โดนคนตัวเล็กข้างหน้าดึงมือไปดูพร้อมถอดผ้าพันออกอย่างลวกๆ ถึงมือเล็กจะถอดมันออกเบาๆ แต่รู้ปะ โคตรเจ็บเลย ทำบ้าอะไรของเธอ

พี่น่ะสิบ้า เป็นขนาดนี้ยังยืนนิ่งอยู่ได้

“…” ผมเงียบลงเพราะอีกคนกำลังทำสีหน้าจริงจัง แต่แววตานั้นกลับเหมือนคนอยากร้องไห้

 
 

แค่นี้ยังไม่ดูแลตัวเอง แล้วถ้าอยู่คนเดียวเป็นอะไรขึ้นมาใครจะคอยช่วย

“…”

ทำไมต้องปฏิเสธความหวังดีจากคนอื่น ทั้งๆที่ทุกคนก็เป็นห่วงพี่กันทั้งนั้น


ทำไมต้องทำเหมือนฉันสำคัญ ทั้งๆที่ก็ไม่ได้ต้องการฉันอยู่แล้ว

 



 

อ่านข้ามถือว่าพลาดมาก

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน.


 

 
 


            ตอนนี้ผมกำลังนั่งนิ่งๆให้อีกคนทำแผลให้ บรรยากาศห้องพยาบาลตอนนี้กำลังอึดอัด.. สุดๆ ตั้งแต่ที่ผมพูดไปตอนนั้น เราสองคนก็ยังไม่ได้คุยกันอีกเลย ถึงผมจะส่งเสียงออกมาบ้างเป็นพักๆเพราะแผลที่มือนั่น แต่ฮันบยอลก็ยังคงบรรจงทำให้อย่างเบามือที่สุด จนตอนนี้มันเกือบเสร็จแล้วล่ะ

            มือเล็กวางมือผมลงเบาๆบนพื้นเตียง ก่อนเจ้าตัวจะกำลังลุกขึ้น..

 

ขอบคุณ” ขาสองข้างชะงักหยุดอยู่กับที่เหมือนต้องการอะไรสักอย่าง.. ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน

ไม่เป็นไรค่ะ

            เสียงเรียบๆจากคนที่กำลังหันหลังให้อยู่ มันแปลกๆจนทำให้ผมอยากเห็นหน้าอีกคนซะตอนนี้เลย เพราะความที่เป็นคนชอบทำอะไรตามใจทำให้ผมดึงแขนเล็กกระชากให้หันกลับมาจนเผยให้เห็นใบหน้าใส พร้อมร่างเล็กที่เซลงมาอยู่บนตักผมพอดี.. ตากลมเล็กเบิกกว้าง รีบก้มหน้าตัวเองลงใช้มือปาดแก้มตัวเองลวกๆ

          
  ทำให้ผมรู้ว่าอีกคนกำลัง.. ร้องไห้

 

ร้องไห้ทำไม

เปล่าค่ะ ขอตัวนะคะ” คนบนตักพูดแบบรนๆพร้อมพยุงตัวลุกขึ้นแต่ก็ต้องล้มลงมาอีกรอบ เพราะผมเกี่ยวเอวอีกคนไว้

 

เป็นอะไร

“…” เสียงสะอื้นเบาๆทำให้ผมปรับโหมดตัวเองให้อ่อนลง สายตายังคงจ้องไปที่หน้าใสเขม็ง

ต้องการคำตอบ

 

ไม่ตอบจะทำอย่างอื่นแทน

“..ฮึก” ผมขู่ออกไปแต่สิ่งที่ได้กลับมายังคงเป็นความเงียบ.. ผมเลยโน้มหน้าลงไปกะจะทำในสิ่งที่ตัวเองได้เตือนไปเมื่อสักครู่ แววตากลมดูตื่นตระหนก ผละตัวผมออกพร้อมเบินหน้าหลบ

ขนาดตัวเองฮันบยอลเองยังไม่รู้เลย แล้วจะให้ตอบได้ยังไง

 

“?” คำตอบนั้นทำให้ผมเผลอเลิกคิ้วขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

ทั้งๆที่คิดว่าจะเลิกสนใจได้แล้ว แต่พอมาเจอพี่อีกมันกลับ..เจ็บ

“…”

ฮันบยอลก็อยากรู้เหมือนกัน ฮึก.. ว่าตัวเองเป็นอะไร

            ถึงคำพูดของอีกคนมันจะทำผมรู้สึกตึ้บๆที่หัวใจ.. ไม่ได้ดีแล้วก็ไม่ถึงกับไม่ชอบ มันครึ่งๆกลางๆ

 

ให้ฉันบอกไหมล่ะ

“…”


 

เธอชอบฉันไง คิมฮันบยอล

 

!!!

 

อื้อ..

 

            ก็ไม่รู้ว่าผมคิดอะไรถึงทำแบบนี้..

            ผมเผลอจูบคนที่เคยออกปากไล่ไปแล้ว แต่ผมแค่ทำตามใจตัวเอง ผมแค่อยากจูบ

 

 

ไม่เข้าใจ..ตัวเองเลย

70&

 

 
 

            รถคันสีขาวกำลังวิ่งไปตามทางโดยที่ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมาจากปากคนที่นั่งอยู่.. ตั้งแต่ตอนที่ผมทำอะไรไปไม่ทันคิด ร่างเล็กข้างๆก็ปิดปากตัวเองสนิท ไม่คิดจะเอ่ยหรือตอบรับอะไรออกมาเลย แล้วที่ขึ้นมาอยู่บนรถได้ เพราะผมอุ้มพาดหลังมา.. เหมือนอีกคนจะยังตกใจกับจูบนั้น

 
 

            ซึ่งผมเองก็ไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นด้วย

 
 

            เมื่อรถของผมจอดสนิท ผมก็หันไปปลดเข็มขัดให้อีกคน แต่ร่างเล็กก็ยังคงเหม่อ มันทำให้ผมรู้สึกแย่นิดๆนะ ไม่สิ แย่มากๆเลยได้ไหม เฮ้อ

 
 

ถึงแล้ว

“…”

            มือเล็กถูกส่งไปเปิดประตูรถออก ก่อนจะกระแทกมันเบาๆให้ปิด เดินไปทั้งๆที่กระเป๋านักเรียนยังคงวางไว้อยู่ที่รถ.. แค่จูบเองนะ ทำให้เป็นหนักถึงขนาดนี้เลยหรอ ผมส่ายหน้าเบาๆอย่างหัวเสีย หยิบกระเป๋าของฮันบยอลแล้วรีบวิ่งตามไปเงียบๆ ผมรักษาระยะห่างพอสมควร เพื่อสังเกตอาการอีกคน

 
 

            จนมาถึงหน้าห้องของเจ้าตัว ผมจึงรีบเดินไปขวางหน้าไว้พร้อมยื่นกระเป๋านักเรียนให้..

 
 

ยังจะมาให้เห็นหน้าอีก เสียงเล็กเอ่ยขึ้นอย่างเคืองๆ ก่อนจะรับกระเป๋าไป กำลังจะเดินเข้าห้อง

เป็นอะไรของเธอ

“…”

 
 

ถ้ามันเป็นเพราะฉัน ก็ขอโทษ

            ผมจ้องตรงไปยังนัยน์ตาเล็ก ที่ตอนนี้กำลังมีน้ำใสๆเอ่อล้นออกมา


ฮึก..

ไม่ร้องสิ ผมตั้งใจจะดึงฮันบยอลมากอด แต่เหมือนอีกคนจะขัดขืน แต่เพราะแรงที่มีมากกว่าของผมทำให้อีกคนตกอยู่ในอ้อมกอดจนได้ ผมสัมผัสได้ถึงความเปียกของน้ำใสๆผ่านผ้าบางๆ ส่งมือไปลูบหัวอีกคนเพื่อปลอบปะโลม

 
 

ถ้าไม่คิดอะไร ฮ.. จะมาให้ความหวังกันทำไม

“…”

พี่เองไม่ใช่หรอที่ไล่ฮันบยอล ฮันบยอลก็หายไปเงียบๆแล้วไง ทำไมต้องมาให้ความหวังกันอีก

“…” นั่นสินะ ทำไมล่ะ

 
 

            แค่รู้สึกเหมือนชีวิตกลับไปเป็นเหมือนเดิม อยู่ตัวคนเดียวไม่มีใครมาคอยกวน แต่มันกลับรู้สึกคิดถึง แต่ผมไม่อยากให้ความรู้สึกแบบนี้มันเกิดขึ้น เพราะผมอาจจะไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับอีกคน ผมอาจจะแค่รู้สึกอยากมีคนคอยอยู่ข้างๆก็ได้ ผมเพิ่งอกหักมานะ ไม่อยากเอาใครมาแทนที่ใครหรอก

 
 

            แต่ได้มีฮันบยอลอยู่ด้วย มันทำให้ผมสบายใจทุกครั้งเลย.. มันอาจจะไม่ใช่ความรักก็ได้นะ

 

 

            ผม.. เฮ้อ ไม่รู้สิ

 
 

เข้าใจแล้ว ฉันจะหายไปจากเธอเอง จบประโยคผมก็ผละร่างเล็กที่ยังคงสั่นออก พร้อมเตรียมตัวเดินกลับไปอีกทาง แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าว ร่างเล็กก็ทรุดลงไปนั่งยองๆกับพื้นพร้อมปล่อยโฮออกมาเต็มที่

ฮึก.. ฮือ

 
 

            ผมควรจะทำอะไรวะเนี้ย

 

 
 

            ผมกำลังจะเดินต่อไป แต่.. เฮ้อ เหมือนร่างกายมันขยับไปเอง ตอนนี้ผมกำลังนั่งยองๆอยู่ตรงหน้าอีกคน ยกมือขึ้นไว้ทาบหัวเล็กก่อนจะยีมันเบาๆ

 
 

ไม่งอแงสิ

..ฮึก

เธอไม่น่ามาชอบคนอย่างฉันเลย ฉันไม่มีอะไรดีสักอย่าง

“…”


อีกอาทิตย์เดียวฉันก็จะไปแล้ว.. ไม่สบายใจเลยนะ ที่เห็นเธอเป็นแบบนี้น่ะ


            ผมพูดขึ้นเสียงอ่อนๆ แถมยังส่งยิ้มไปให้อีกคนเบาๆด้วย ฮันบยอลเหมือนจะเลิกร้องไห้แล้ว ใบหน้าใสกำลังเงยขึ้นมาสบตาผม ก่อนจะหันหลบไปดื้อๆ

 

 

ฉันก็รู้สึกดีๆกับเธอ อยู่กับเธอแล้วสบายใจดี ถึงแม้บางครั้งจะรำคาญบ้างก็เถอะ

“…”

แต่เพราะความรู้สึกแบบนี้อาจทำให้เธอเจ็บ เพราะฉันยังลืมพี่จินฮวานไม่ได้ ฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นตัวแทนใคร.. มันคงดูเลวมากถ้าฉันทำแบบนั้น

 

       ..

 
 

ขอโทษถ้าเป็นต้นเหตุทำให้เธอเป็นแบบนี้ ขอโทษที่ทำอะไรโง่ๆไป แต่มันคงจะดีกว่าถ้าฉันหายไปเองเงียบๆ ผมพยุงอีกคนขึ้นลุกยืน ก่อนจะแตะไหล่เล็กเบาๆเป็นการปลอบ

 
 

ถึงยังไงฮันบยอลก็ไม่อยากให้พี่ไป พี่จินฮวาน พี่ฮันบิน พี่ดงฮยอกพวกเขาเป็นห่วงพี่นะ

“…”

ไม่ต้องไปหรอก

การที่ไม่เจอพี่จินฮวานอาจทำให้ฉันตัดใจได้ก็ได้

 
 

แล้วถ้าไม่ได้ล่ะ ผมชะงักไปกับคำพูดเมื่อสักครู่.. นั่นสิ ถ้าไม่ได้ล่ะ

ไม่ได้ก็ไม่ได้สิ

            ผมแสร้งยิ้มไปกลบเกลื่อน

 
 

ทำอะไรกัน เสียงแปลกๆเอ่ยขึ้น ทำให้ผมหันไปมองทางต้นเสียง แล้วก็ต้องนิ่งค้างไป..

 
 

            ฮันบิน.. กับพี่จินฮวาน

 
 

เปล่า จะกลับแล้ว ตอนนี้ผมกำลังอึดอัด ยอมรับว่าตั้งแต่วันนั้น ผมก็ไม่ได้เจอหน้าพี่จินฮวานอีกเลย ถึงพี่เขาจะโทรมา ผมก็เป็นฝ่ายไม่รับสายทั้งๆที่อยากรับมาก.. คนตัดใจควรตัดขาดทุกอย่างออกจากเขาไม่ใช่หรอ

 
 

จุนเน่..

หืม? ผมหันไปมองร่างเล็กๆที่คุ้นตา



            แต่ตอนนี้กลับมีมือใหญ่ของฮันบินโอบเอวไว้เหมือนแสดงความเป็นเจ้าของ..
            มันก็เจ็บดีนะ ได้มองภาพแบบนี้น่ะ

 

 

ฉันขอโทษ พี่จินฮวานกำลังทำหน้าเหมือนจะร้องไห้

            มันทำให้ผมต้องยกยิ้มออกมาเพื่อให้อีกคนสบายใจ.. ทั้งๆที่ข้างในมันไม่ไหวแล้ว


ขอโทษทำไม ผมไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย

 
 

แต่.. ขอโทษนะ ฉันขอโทษ

ผมสบายดีครับ พี่ไม่ต้องคิดมากหรอก ผมเบินหน้าไปมองข้างๆ ก่อนจะกล่าวลา ไปนะ

 
 

            ทำไมทุกคนต้องรั้งผมไว้ด้วย ทั้งๆที่ถ้าไม่มีผมตั้งแต่แรก.. มันก็ดีแล้ว

 

100&




TALK

ไม่รู้ว่าจุนเน่จะเปิดใจให้น้องได้รึเปล่า y-y ต่อไปจะเป็นยังไง
จียุนที่รอคอยกำลังจะมาแย้ววววววว55555555555
เม้นกับสกรีม #ฟิคคนไข้ของฮันบิน ให้พิ้งด้วยหนา

 

-             -             -              -
 

#ฟิคคนไข้ของฮันบิน
twitter@_xxingpink




.


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5331 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 11:49
    คู่นี้ฟรุ้งฟริ้งงงง คือเน่จูบยอลช้ะ โฟกัสหน้าบินแปป 555
    #5,331
    0
  2. #4935 Chompunuchhh (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2558 / 12:48
    สงสารทุกคนอ่ะฮื้ออออรักสี่เศร้า
    #4,935
    0
  3. #4795 SweetLip (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2558 / 00:58
    สงสารจุนเน่มากอ่ะจริง บีจินก็ยังมาให้จุนเน่เจ็บช้ำใจอีก แงงงงง;-;
    #4,795
    0
  4. #4716 puntapun (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2558 / 21:44
    จุนเน่???????????? เปิดใจนะจุนเน่
    #4,716
    0
  5. #4670 psm (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 22:58
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด จุนบยอลลลลลลล น่ารักอะ T////T

    น้ำตาซึมตามอีเน่ ฮืออ สงสารก้สงสาร ดีใจก้ดีใจ(?)

    เน่เป็นคนดีเกินไป ฮือ

    ขอบคุณไรท์เตอร์นะคะ
    #4,670
    0
  6. #4378 YuiLuk (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 มีนาคม 2558 / 19:07
    สงสารจุนฮือออออ แกเปิดใจให้ฮันบยอลด้วยนะ  แต่บีจิน แบบโอ้ยยย
    #4,378
    0
  7. #4343 xolym (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 มีนาคม 2558 / 22:01
    สงสารจุนเน่จังเลย อ่านไปและน้ำตาไหล ฮันบยอลฮรืออออ TTTTT^TTTTT เศร้ามากมายเลยค่ะ
    #4,343
    0
  8. #4157 BJin (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 15:26
    ฮันบยอลชอบจุนเน่เหรอเนี่ยยย TT
    #4,157
    0
  9. #3975 Pororomoji BD (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 23:08
    อย่าดุพี่จินบ่อยๆสิฮันบินเพราะสุดท้ายก็ต้องมาคอยปลอบใจอยู่ดี ฮ่าาา  แต่ชอบนะเวลาฮันบินง้อหรือปลอบพี่จินอ่ะ ละมุนนมากๆเลยยย ต่างคนต่างทำก็เพราะเพื่อคนที่รักทั้งนั้นเลยยทั้งพี่จินทั้งฮันบิน แต่นี้ชอบเห็นเวลาฮันบินดุพี่จินเบาๆนะแบบดูน่ารักอ่ะ งื้อออ ชอบๆๆๆ
    #3,975
    0
  10. #3955 사랑해♡ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มีนาคม 2558 / 01:37
    เกร้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!! จุนเน่กับฮันบยอลลลลลลล

    คู่กันใช่มั้ย ใช่มั้ยหูยยยยยยตั้ลล้าคค 

    ถ้าคู่กันจริงนี่ดีอ่ะ ชอบ555555555555555555
    #3,955
    0
  11. #3910 Holla K (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 มีนาคม 2558 / 07:04
    เราไม่ได้อ่านแบบnormalมานานนนนนมากกกๆๆๆๆแล้วนะ อ่านวายตลอด แต่ทำไม..ฮันบยอลน่ารักอย่างเน้!!!

    โอ้ยยยย หนูจะไม่ทน เน่เปิดใจเลยลูก ตัดใจจากพี่จินสะนะ ชั้นรู้ว่าแกก้อมีใจให้น้องบยอลนะ ไรท์ช่วยทำให้เน่ไม่โดดเดี่ยวด้วยเติ๊ดดด!!
    #3,910
    0
  12. #3886 Fangg Chrp (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 มีนาคม 2558 / 17:31
    สงสารบยอลน้อยยยยยย
    #3,886
    0
  13. #3833 B2ab_Xi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 18:55
    ตอนแรกก็โกรธนะที่เรื่องทุกอย่างมันวุ่นวาย ส่วนหนึ่งเพราะจุนเน่ แต่ตอนนี้โคตรสงสารจุนเน่เลยอ่ะ นี่จะไปจริงดิ เป็นห่วงนะเห้ย จะไหวมั้ยแก แต่แกไม่น่าไปให้ความหวังฮันบยอลเลยอ่ะ กะแล้วว่าฮันบยอลต้องชอบเน่ ฮรื้อ TTTT หน่วง วิ่งไปร้องไห้แปป
    #3,833
    0
  14. #3811 PVRW (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 4 มีนาคม 2558 / 05:42
    สงสารจุนเน่อะแงงงงงง ปกติจะหมั่นไส้ในความมั่นหน้าแต่ตอนนี้ไม่ไหวล้าววววว เน่อกหักแล้วหล่อขึ้นเลยอะ55555555 เราแอบเชียร์คู่เน่กะฮันบยอลนะ ชายหญิงอ่านละเขินฮี่ฮี่ :3 เม้นยาวแล้วนะไรท์คนเก่ง สู้ๆนะเป็นกำลังใจให้และก็ติดตามตลอดเน้อ>< จะสกรีมในทวิตบ่อยๆนะ! อย่าลบฟิค5555555555555555 เยิฟ
    #3,811
    0
  15. #3765 กระต่ายขาว (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มีนาคม 2558 / 18:32
    จุนเน่อย่าไปเลยสงสารฮันบยอล
    #3,765
    0
  16. #3697 jhyj_Gxl (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 20:14
    ตอนแรกแบบโกรธเน่อ่ะที่ให้ความหวังฮันบยอล หลังๆคือสงสารเน่มากก TT____TT
    #3,697
    0
  17. #3695 aplusb (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 20:12
    โอ้ยยยพี่พิ้งขอเวินเว่อแปบ!!!สอบเสร็จแล้วโงยพึ่งได้ฤกษ์มาอ่านขอโทดงามๆสามทีเลยTT เอาจริงๆเน่ก้ไม่น่าหายไปปะรึป่าว(?)อย่าทิ้งฮันบยอลไปม่ายยยTT
    #3,695
    0
  18. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  19. #3623 Pijama (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 11:18
    เกลียดจินฮวานอ่ะ เข้าใจนะว่าเป็นฟิคบีจิน แต่ทำแบบนี้ ไม่สงสารอีกคนเหรอ ไม่รู้สิ แต่เรารู้สึกไม่ไหวกับคนโลเลจริงๆ
    #3,623
    0
  20. #3622 เมียหลวงกีกวัง (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 มีนาคม 2558 / 00:01
    สงสารจุนเน่ จินฮวานไม่รัก มาหานูน่าก็ได้นะลูก
    #3,622
    0
  21. #3604 FonSweety_rainy (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 08:54
    ตอนนี้หน่วงมากกก จุนเน่กับฮันบยอล ก็ฟินนน แต่ถ้าเป็นจุนเน่แล้วเห็นฮันบินกับพี่จินจับมือกันก็ไม่ไหวนะ T^T ติดตามต่อนะคะไรท์เตอร์ สนุกมาก
    #3,604
    0
  22. #3592 VIPTEMP' (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 03:36
    ไม่ต้องเสียใจนะจุนเน่มาอยู่บ้านเรามาจะเลี้ยงอย่างดีเลย
    #3,592
    0
  23. #3589 xxxJ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:36
    สงสารเน่อะ เน่คือทุกคนไม่อยากให้ไปแล้วแกจะไปทำไม แล้วจะโทษต้วเองให้ได้อะไรขึ้นมา ทุกคนรักและเป็นห่วงแกรู้มั๊ย โฮ๊ยๆๆๆๆไม่รู้จำทำไงดีคือสงสารเน่ แต่มันคือฟิคบีจินอะ555555555 เน่ปกต้องสู้ต่อไปนะ อยู่กับฮันบยอลดิจะได้มีความสุข สู้ๆคะไรท์ รักเน่นะ
    #3,589
    0
  24. #3583 pongpang43 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:21
    สงสารฮันบยอลอะะ จุนเน่คงทำใจยากสินะ55555555555
    #3,583
    0
  25. #3582 Ppamsweet (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:44
    จุนเน่อาาา อย่าคิดอย่างนั้นสิ
    #3,582
    0