{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 18 : ϟ TRACK 16 "คบกันนะ" ▹ปกฟิค ☂❜

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,095
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    19 ก.พ. 58

Small Grey Outline Pointer

 

 



ขอพื้นที่ฝากฟิคใหม่<3
ฝากติดตามด้วยน้า สนุกแน่นอนเยยย้


warning: เมื่อใดที่เจ้าเล่านิทาน
   เจ้าจงระวังคำพูด เพราะมีเด็กๆรอฟังอยู่.. 
 

-               -                -               -  

2/2 ”ใครกำหนดไว้ ว่าแม่มดจะต้องร้ายเสมอไป..
.

ADD FAV | VOTE







# TRACK 16










นายคิดอะไรอยู่ พี่จินฮวานไม่ใช่ของเล่น

เพราะเราทั้งสองคนต่างก็รักพี่จินฮวาน งั้นมาลองดูกันไหมละ

หึ ..คิมฮันบิน






 

spoiled 0& : เตือนอ่านข้ามไม่รู้เรื่องนะบอกเลย ;p

ตอนนี้มี NC อย่างน้อยเม้นให้กำลังใจพิ้งด้วยนะ-3-

 

 


 

 

 

            ผมกำลังค่อยๆกระชับแขนเล็กของตัวเองให้เกี่ยวรัดอีกคนแน่น ไออุ่นที่ถูกแผ่ออกมาจากอุณหภูมิร่างกายของอีกคน มันทำให้ผมไม่อยากตื่นขึ้นมาเลย แค่ได้นอนกอดอยู่แบบนี้ก็พอแล้ว กลับมาแล้วหรอ.. คิมฮันบิน เมื่อวานคงไม่ได้ตั้งใจใช่ไหม นายมาง้อฉันตอนฉันหลับสินะ

            ..ไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร แต่ตอนนี้ผมกำลังยิ้มทั้งๆที่ตัวเองยังไม่รู้สึกตัวด้วยซ้ำ บ้าจริงๆคิมจินฮวาน

 

 

 

           

              ..แสงแดดที่ถูกสอดส่องเข้ามาในห้องนอนใหญ่ผ่านช่องเล็กๆของผ้าม่าน ทำให้คนร่างเล็กรู้สึกระเคืองตาและลืมตาขึ้นมาในที่สุด เขาจำได้ว่าเมื่อคืนตัวเองกำลังนอนกอดฮันบิน.. คนที่คิดถึงที่สุด แขนเล็กกำลังกวาดไปหาร่างอุ่นข้างๆเพื่อหาไออุ่น

 

แต่กลับ

 


 

            ว่างเปล่า..

 
 

 

            ผมลืมตาขึ้นมาพร้อมพยุงตัวเองขึ้นนั่ง ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ แต่ทุกอย่างกลับดูว่างเปล่า.. เหมือนมีแค่ห้องว่างๆ ผมมานอนที่นี่ได้ยังไงกัน ห้องของฮันบิน เมื่อปรับโฟกัสมองทุกอย่างแล้ว ผมก็ล้มตัวลงนอนอีกรอบพร้อมดึงหมอนมากอดไว้.. อย่างน้อยก็ยังได้กลิ่นของฮันบิน คิดถึง

 

 


 

ขอโทษ..

 
 

          ผมรีบดึงโพสอิทที่ถูกแปะไว้ที่โคมไฟบนโต๊ะเล็กข้างๆเตียงนอน ก่อนจะอ่านมันซ้ำๆ ลายมือยุกยิกนี่.. ลายมือของฮันบิน รอยยิ้มหวานของตัวเองมันปรากฏขึ้นโดยที่ตัวผมก็ไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ตอนนี้ผมรู้สึกดีขึ้นแล้วล่ะ แต่คนที่ควรจะนอนข้างๆผมหายไปไหนแล้วนะ อ่านหนังสืออีกแล้วหรอ : (

 



 

ไม่หายโกรธหรอกนะ รีบๆมาง้อเลย


            ผมจ้องกรอบรูปที่ข้างในเป็นรูปของฮันบินตอนเด็กๆกับคุณแม่ของเขา ก่อนจะใช้นิ้วจิ้มมันหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ พร้อมย่นหน้าใส่แบบงอนๆ.. อ่าใช่ ผมพูดกับกรอบรูปอยู่ล่ะ-0-

 

 

            เมื่อนอนลืมตาสักพักให้ร่างกายได้ตื่นตัวจากความง่วง ผมก็ลุกขึ้นยืนกะจะจัดเก็บห้องให้ฮันบินเหมือนที่เคยชอบทำ.. ถึงฮันบินจะไม่ใช่คนซกมก แต่ก็ไม่ใช่คนสะอาดเช่นกัน ฮันบินน่ะเวลาหยิบอะไรมาหรืออ่านหนังสือเล่มไหนพออ่านเสร็จก็จะวางไว้ตรงนั้นเลย ไม่เคยเก็บหรอก แล้วคนที่ตามเก็บประจำก็จะใครล่ะ ผมนี่ไง

..แต่หลายเดือนมานี้ผมไม่ได้เข้ามาในห้องฮันบินเลย วันนี้ขอจัดห้องให้หน่อยก็แล้วกันนะ

 

 

 

 

ยังขี้เกียจเหมือนเดิมเลยนะฮันบิน

            เสื้อผ้ากองใหญ่ๆที่ถูกใส่แล้วยังคงถูกทับๆกันไว้ภายในตู้เสื้อผ้า นิสัยเสียอีกอย่างของฮันบินก็คือ ชอบถอดเสื้อผ้าเรี่ยราด ทั้งๆที่ตะกร้าก็มีแต่กวนไง ไม่ยอมใส่.. แต่เสื้อผ้าในตู้หายไปไหนหมดล่ะ? ชุดนักเรียน? ชุดนอน? หายไปไหนหมด.. ทำไมว่างเปล่า

 


 

            ..ผมเงยหน้าสูงขึ้นมองกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีดำที่ปกติจะอยู่หลังตู้ แต่ตอนนี้มันกลับ..

 
 

 ไม่มี

 

 

            ไม่นะ.. ไม่มีอะไรหรอก

ขาเล็กของตัวเองรีบก้าวเดินกึ่งวิ่งออกมาเพื่อออกไปที่ห้องนั่งเล่น ก่อนจะเห็นน้องสาวตัวเล็กกำลังยืนจัดโต๊ะอาหารสำหรับคนสามคนอยู่.. ฮู้ว ค่อยยังชั่ว นึกว่าฮันบินจะหายไปซะแล้ว

 
 

พี่ตัวเล็ก ตื่นแล้วหรอคะ

อื้มหลับเพลินไปหน่อยนะ แล้ว.. ฮันบินไปไหนซะแล้วล่ะ

            ฮันบยอลถือถาดอาหารเดินไปที่เค้าท์เตอร์ทำอาหารก่อนจะถอดผ้ากันเปื้อนที่ตัวออก

 


 

พี่ฮันบินบอกว่าจะย้ายไปอยู่ข้างนอกสักพักนี่คะ?

วะ ว่าอะไรนะ ..ทำไมรู้สึกเหมือนหัวใจมันกระตุกห้วบ

อะอ่าว พี่ฮันบินไม่ได้บอกหรอ

 
 

ไม่เห็นบอกเลย..

            ทำอะไรไม่เคยบอกกันเลย ไม่เห็นใจฉันบ้างหรือไงฮันบิน.. เห็นฉันเป็นอะไร

 

 
 

            รู้ตัวอีกทีตาร้อนผาวของตัวเองก็เอ่อไปด้วยม่านน้ำใสๆ ทำให้มองอะไรไม่เห็นเลย ผมย่อตัวนั่งยองๆก่อนจะใช้มือทั้งสองข้างของตัวเองปิดหน้าไว้ อยู่ๆก็หายไป.. ไม่บอกกันสักคำ.. ไม่รอกันแล้วใช่ไหม แล้วที่สัญญากันไว้ล่ะ กลับมาเดี๋ยวนี้เลยนะฮันบิน

 


 

กลับมาเดี๋ยวนี้.. ฮึก

(เลขหมายที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้.. กรุณาฝากข้อความหลังสัญญาณนี้ค่ะ)

            เสียงปลายสายที่เข้ามาในโสตประสาททำให้ตัวผมเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ..



             เจ็บ

 

 

คนโกหก ฮ.. ไหนบอกว่าจะรอกัน เกลียดฮันบิน เกลียดนายแล้ว ฮึก..



พี่จินฮวาน!”

           ..เสียงร้องเรียกของจุนฮเวเป็นสิ่งสุดท้ายที่ผมได้ยิน ก่อนที่ภาพทุกอย่างจะดับไป

 

 

 

คิมฮันบิน กลับมาเดี๋ยวนี้

 

 

 

 

 

 

            ..ตึ้ง

 

Hanbyul’by: พี่จินฮวานล้มไป..

ฮันบยอลกับพี่จุนฮเวเลยพามาโรงพยาบาล

 

 

Bobby’dh: เป็นไงบ้าง

 


 

Hanbyul’by: ไม่น่าถาม อยากรู้ไหมคะเพราะอะไร

ลองเปิดเครื่องแล้วฟังข้อความเสียงดูสิ พี่ฮันบินใจร้ายที่สุด

 

 

 

Bobby’dh: ..พี่จะทำอะไรได้ล่ะ

 

 

 

Hanbyul’by: ฮันบยอลว่าพี่ฮันบินไม่ยอมทำเองมากกว่า

ทำไมต้องคิดมากด้วย แค่ทำในสิ่งที่อยากทำก็พอแล้วไม่ใช่หรอ

 

 

Read

11.30 am



 

 

            ทำแบบนี้เหมือนคนหนีปัญหาเลยนะ ปกติพี่ฮันบินไม่ใช่คนแบบนี้.. แต่ทำไม

ฮันบยอลโกรธ.. โกรธพี่ฮันบิน

 

 

นี่คิดว่านั่งทำหน้ายักษ์แบบนี้แล้วหล่อนักหรือไง


อย่ามายุ่ง!”

            เสียงทุ้มของพี่จุนฮเวเอ่ยขึ้นพร้อมสะบัดมือฮันบยอลที่กะจะไปแหย่ให้หายเครียดออก..

แอบตกใจเบาๆแฮะ คงโกรธมากสินะถึงได้ทำหน้าเหมือนแมวดุอยู่แบบนี้น่ะ

 

ระบายกับฮันบยอลเลยก็ได้ เอาสิ ตีเลย ต่อยเลยก็ได้นะ

อย่าท้าฉันนะ


แขนยาวของอีกคนกำลังง้างออก พร้อมมือที่กำลังกำแน่น ทำให้ฮันบยอลหลับตาปี๋..

..ไม่คิดว่าจะทำจริงนี่

 
 

เธอนี่มัน.. บ้าจริงๆ

อ้ะ..
 

 

วันหลังอย่าท้าฉัน ฉันทำได้ทุกอย่างแหละถ้าโมโห

แสดงว่าหายโมโหแล้วดิ



เออดิ

..ยิ้ม ฮันบยอลกำลังยิ้มกว้างให้พี่จุนฮเว เห็นอีกคนใจเย็นลงแล้ว ฮันบยอลเลยเอื้อมมือของตัวเองไปยีหัวทุยเบาๆ เป็นเด็กดีนะ

 

 

ย่าห์! ฉันพี่เธอ

ฮะฮ่า ฮันบยอลหัวเราะขึ้นเพราะหน้าตาตลกๆของคนตรงหน้า

            พี่จุนฮเวนี่น่าเกลียดทุกเวลาจริงๆ ขำอะ แง้งท้องแข็งเลย..

 

 

 

            จริงๆคือเราไม่ได้พาพี่จินฮวานไปโรงพยาบาลหรอก แค่โกหกพี่ฮันบินไปงั้นแหละฮันบยอลหมั่นไส้เว้ย! ขนาดบอกไปขนาดนั้นยังเฉยอยู่ได้ อยากทุบหัวพี่ชายตัวเองจริงๆ อยู่ๆก็บอกจะไปอยู่ข้างนอกสักพัก หอบเสื้อผ้าไปอย่างกับพิ้งค์แพนเตอร์-.- นี่ถ้าไม่บอกไว้ว่าจะยืมโทรศัพท์พี่บ๊อบบี้เป็นพักๆ คงติดต่อพี่ฮันบินไม่ได้แน่ๆ คิดอะไรของเขาอยู่นะ..

 

 

พี่เธอมันแย่ว่ะ

ทุกคนก็เจ็บเท่าๆกันแหละ

แม่งเอ้ย

 

 


            พี่จินฮวานกำลังนอนอยู่ในห้องนอนพี่ฮันบิน.. เพราะมันเป็นที่ที่ใกล้ที่สุดในตอนนั้น พี่จินฮวานเป็นโรคประจำตัวอยู่แล้วทุกคนก็น่าจะรู้ดี แต่ฮันบยอลว่าช่วงนี้พี่ตัวเล็กไม่ค่อยดูแลตัวเองเลย อาจจะเพราะเครียดเรื่องพี่ฮันบินไหนจะพี่จุนฮเวอีก หรือจะอะไรก็แล้วแต่ ฮันบยอลสงสารพี่ตัวเล็ก..

            หลายครั้งพี่ตัวเล็กมีอาการแปลกๆ แต่อีกคนก็เลือกที่จะไม่บอกใคร.. ฮันบยอลชอบสังเกตน่ะ ไม่ได้มั่วด้วย!

 

 

ถ้าแม้งทำตัวเล็กร้องไห้อีกรอบ ฉันจะไม่ให้นายเจอหน้าพี่จินฮวานเลยคอยดู

ดูหนังมากไปเปล่า

“- -”


โอเคๆไม่กวนแล้วค้า

            ฮันบยอลเผ่นดีกว่าเดี๋ยวโดน..

 

 

 

 

         

                       ..เช้าวันถัดมา

 

วันนี้เป็นเช้าวันจันทร์ซึ่งแน่นอนจุนฮเวกับฮันบยอลต้องไปโรงเรียน แต่ที่แปลกคือ.. วันนี้พี่จินฮวานนั่งรถมาที่โรงเรียนด้วย คนตัวเล็กดื้อดึงไม่ยอมไปมหาวิทยาลัย ซึ่งมันแปลก ปกติพี่จินฮวานขยันจะตาย ถึงตัวเองจะป่วยแค่ไหนก็ไม่มีทางโดดเด็ดขาด แต่วันนี้กลับโดด.. เพราะไอฮันบินนั่น

..ผมไม่ชอบมันเลยว่ะ เกลียดขี้หน้ามัน แล้วยิ่งพี่จินฮวานทำแบบนี้ เหมือนไม่เห็นหัวผมเลย

 

 
 

ให้ฮันบยอลช่วยหาไหมคะ

ไม่เป็นไรหรอกไปเรียนเถอะ จุนฮเวด้วย ฉันไม่เป็นไร

            เหอะ.. ผมเดินออกมาโดยที่ไม่ได้มองแม้แต่หน้าของอีกคน แล้วเหมือนพี่จินฮวานก็จะไม่สนใจผมด้วย


              แต่ช่างมันเหอะ

 

 

จุนฮเว ฉันขอโทษนะ เสียงเบาๆของพี่จินฮวานเอ่ยขึ้นมา ขณะที่ผมกำลังจะเดินผ่านคนตัวเล็กไป..

 

            ทำตามใจที่พี่ต้องการเถอะ ผมไม่เป็นไร

 

 

 


 

            Jinhwan’s story

 
 

ไอบิน

เสียงทุ้มต่ำของบ๊อบบี้กำลังเรียกให้ฮันบินที่กำลังก้มหน้าอ่านหนังสืออยู่มองมาทางผมด้วยสีหน้านิ่งๆก่อนจะเปลี่ยนเป็นตกใจ แต่สักพักก็นิ่งตามเดิม

 

 

พี่มาทำไม ..จุก

 

        
           ประโยคที่คิดไว้ ประโยคที่อยากจะพูด.. เหมือนโดนความเย็นชาจากอีกคนกลืนไปจนหมด

ขอโทษ

 
 

            ผมหลุบหน้าต่ำมองลงพื้น.. ในเมื่อผลักไสกันขนาดนี้

ขาเล็กของตัวเองกำลังพยายามก้าวเดินหันหลังกลับ เพื่อเดินไปยังทางที่เพิ่งผ่านมา แต่ทำไมมันยากแบบนี้ ทำไมขามันไม่ขยับเลย.. เดินสิ ต้องเดินนะ เพราะตอนนี้น้ำตามันกำลังเอ่อล้นรอบๆดวงตาผมแล้ว ถ้าอีกคนเห็นคงต้องมองว่าผมมันอ่อนแออีกแน่

 


 

            ..เดินเดี๋ยวนี้ ฉันบอกให้เดิน!

ผมใช้มือที่กำลังกำแน่นทุบไปที่ขาตัวเองอย่างแรง มันไม่เจ็บหรอก เพราะตอนนี้มันชาไปหมดทั้งตัวแล้ว

 

ฮึก..

 

 

ทำยังไงดีล่ะ ขามันไม่ขยับเลย

            ผมเอ่ยขึ้นเบาๆ พร้อมยิ้มให้กับความโง่ของตัวเอง..

 

 
 

            ..หมับ

อย่าร้องไห้ให้มันอีก ผมไม่ชอบ

 

            จุนฮเว.. งั้นหรอ ไม่ใช่ฮันบินสินะ

 

           

            ร่างของผมกำลังถูกพยุงโดยคนตัวใหญ่.. จุนฮเวขยับแขนมาโอบล้อมตัวผมไว้ ยื่นมือหนามาซับน้ำตาให้ผมเบาๆ.. ทำให้ผมเผลอปล่อยโฮออกมาอย่างหนัก

 

 

 

                         !!!

 

            ผมลืมตาขึ้นมาเพราะรู้สึกเหมือนลมหายใจอุ่นๆร้อนๆของอีกคนอยู่ใกล้มาก แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเพราะจุนฮเวกำลังขยับหน้าเข้ามาใกล้ผมเรื่อยๆ.. จนสุดท้าย

            ริมฝีปากหนาของอีกคนได้ทาบลงมาที่กลีบปากบางของผม ขยับขบเม้มริมฝีปากผมจนเห่อขึ้น.. ก่อนจะส่งลิ้นร้อนเข้ามาในโพรงปากจนทำให้ผมสะดุ้งตัวขึ้นมา ลิ้นร้อนถูกส่งเข้ามารับรสชาติขมๆภายในปากผมอย่างไม่เร่งรีบ จุนฮเวค่อยๆขยับปากของเขาอย่างอ่อนโยน แต่ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองตอบรับกลับไปบ้างรึเปล่า..

 

 

            จูบนี้มันทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นนะ.. แต่มันก็แย่ เพราะตอนจูบผมกลับคิดถึงคนอีกคน

เมื่อจุนฮเวถอนจูบออก ผมก็ก้มหน้างุ้มลงโดยอัตโนมัติ.. แต่อีกคนก็ก้มตัวลงมาพร้อมขโมยจุ๊บผมอีกรอบ

            ..จ้วบ..

 
 

จะกลับบ้านเลยไหม เดี๋ยวผมไปส่ง จุนฮเวพูดขึ้นด้วยเสียงร่าเริง

            แต่ผมกลับกำลังทำหน้าอมทุกข์อยู่แบบนี้เนี้ยนะ แต่มัน..ฝืนยิ้มไม่ไหวจริงๆ

 

 

ให้ผมไปส่งนะ ไปกัน

จุนฮเวไม่เรียนหรอ ไม่ต้องลำบากเพราะฉันหรอก

ถ้าให้พี่กลับเองผมคงไม่สบายใจแน่

 

 

แต่..

          ..รู้สึกเหมือนริมฝีปากของตัวเองจะถูกฉวบไปอีกแล้ว



เดี๋ยวผมค่อยกลับมาโรงเรียนใหม่ก็ได้ แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ผมเป็นห่วงพี่มากกว่า

ขอโทษนะ ฉันทำตัววุ่นวายตลอดเลย

 


 

 

            ไม่รู้ว่าตาฝาดไปรึเปล่า.. เหมือนผมเห็นฮันบินเพิ่งเดินผ่านไป เหมือนฮันบินแอบมองเราสองคนมาตลอด 

 

พี่จินฮวาน!”

           

            !!

เหม่ออีกแล้วนะ

กลับบ้านกันเดี๋ยวผมไปส่ง

 

 

 

 

กูให้เวลามึงแล้วนะ คูจุนฮเว

 

 

 

 
 

..ตึ้ง

B.: อย่าลืมกินยาด้วยนะครับ

 
 

            ข้อความจากฮันบินที่ถูกส่งมา เพียงแค่นี้ก็ดีใจแล้ว..

            ทำไมผมมันอ่อนแอจัง อยากร้องไห้ขึ้นมาอีกแล้วสิ แต่ผม.. ไม่รู้จะตอบกลับไปว่าอะไรดี

 

 

Jinan’ tualek: ขอบคุณนะ

 
 

 

B.: ผมรักพี่

 

 

ตึกตึก ตึกตึก..

           

Jinan’ tualek: รัก        

           

 
 

 
 

50&

 


 

เตือนรอบที่สองร้อยสิบสี่ อ่านข้ามไม่รู้เรื่องนะจ้าว

คัทน่าจะอยู่ใน 150% นะแง้ว555555555 ไม่ส่งเมลส่งในแฟนเพจเท่านั้น

 

 


 

 

                                 ..ปึกก!!..

 

แรงกระแทกอย่างแรงตรงกำแพงตึก และตามมาด้วยของเหลวสีแดงสดที่ไหลออกมาจากแผลแตกของผิวหนัง ทำให้เกิดเสียงที่ฟังดูน่าเจ็บปวด ถึงมันจะไม่ดังมากนัก แต่ผลจากแรงกระแทกอาจทำให้กระดูกบริเวณนิ้วมือของเจ้าของหักก็ได้.. แต่ตอนนี้คนตัวสูงยังคากำปั้นของตัวไว้ที่กำแพงตึก ใช่ เขากำลังอยู่ในอารมณ์ฉุนเฉียว

คงไม่ต้องถามนะว่าเจ็บไหม.. แต่ฮันบินคงไม่มีความรู้สึกแบบนั้นในตอนนี้หรอก มันเป็นการระบายอารมณ์ที่โคตรแมนแต่ก็โคตรโง่ในเวลาเดียวกัน ภาพที่เขาเพิ่งเห็นเมื่อสักครู่มันทำให้อารมณ์โกรธของฮันบินพุ่งขึ้น อย่างกับปรอทที่กำลังจะแตก ไอบ้านั่นกำลังยั่วโมโหเขา มันคงรู้ว่าเขายังไม่เดินไป ถึงได้จูบพี่จินฮวานต่อหน้าเขา เหอะ.. ฉุนว่ะ

 
 

หวังว่ามือมึงคงไม่แหลกสลายนะ

หุบปาก

เฮ้อ.. กูล่ะไม่เข้าใจมึงสองคน ไอข้อตกลงบ้าๆนั่น มึงจะรับมาทำไมวะ

 
 

ก็ไอเหี้ยนั่นมัน..

มันทำไม? เสียงทักท้วงเย็นชาของบ๊อบบี้ทำให้ผม.. ตอบไม่ถูก

            จริงๆคือมันไม่มีเหตุผลเลยว่ะ ผมแม่งโง่เองอะ ก็สมควรแล้วล่ะ

 

 

มึงก็ลองทำตามใจตัวเองบ้าง

“…”

มึงลองคิดดูนะ ยิ่งมึงทำแบบนี้มันเหมือนเปิดทางให้มันปะ ทั้งๆที่พี่จินฮวานก็ยังไม่ได้ไล่มึงเลย

 
 

กูไม่เหมือนมึง

            ถึงพี่จินฮวานไม่ไล่.. แต่ผมก็ควรรู้ตัวเองปะ? แต่ไอที่ผมย้ายมาอยู่กับไอบ๊อบนี่ไม่ใช่เพราะเรื่องนั้นทั้งหมดหรอกนะ มันมีมากกว่านั้น แต่ถ้าให้พูดไอเหี้ยนี่ หมายถึงไอบ๊อบอะ..มันก็ทำตามใจตัวเองเกินครับ.. ผมนี่สงสารดงฮยอกเลย

 
 

อย่างน้อยมึงก็ยังได้แข่งกับไอนั่น ตอนนี้มึงแม่งเหมือนคนกลัวแพ้ไม่กล้าสู้เลยว่ะ

อ่อนชิบหาย

 

 

 

 

                    

 
 

                          ..ย้อนไปเมื่อหลายอาทิตย์ก่อน

 
 

จริงๆแล้วช่วงนั้นผมไม่ค่อยได้กลับคอนโดหรอกครับ พอเลิกเรียนก็ไปขลุกอยู่คอนโดไอบ๊อบจนดึกหรือไม่ก็ค้างที่คอนโดมันเลย.. ตั้งแต่พี่จินฮวานเจอแฟนเก่าหน้ากวนตีนนั่น ตัวเล็กก็อยู่กับมันแทบตลอด จากที่เมื่อก่อนเราจะส่งข้อความหากันทุกวัน ทุกเช้าผมจะไปส่งตัวเล็กที่มหาลัยแล้วตอนเย็นก็ไปรับ แต่ตอนนี้หน้าที่นั้นคงเป็นของจุนฮเวไปแล้วล่ะ เออ.. เพราะผมแม่งเดินออกมาเองไง ผมยอมหลีกทางให้มันเอง

คือจริงๆผมก็เข้าใจพี่จินฮวานนะ.. ผมก็ไม่มั่นใจว่าตัวเองมีสิทธิ์ในตัวอีกคนขนาดไหน แฟนก็ไม่ใช่.. พี่น้องก็ไม่ใช่ ผมมันเป็นแค่คนที่อยู่ข้างห้องพี่เขาเท่านั้น แค่นั้นจริงๆ ไม่มีอะไรไปผูกมัดอีกคนได้เลย ซึ่งจริงๆเรื่องนี้ผมเคยชัดเจนแล้ว แต่..เขาปฏิเสธผม พี่จินฮวานบอกว่ายังไม่อยากเป็นแฟนกับผม  ผมก็รอ.. พอมาถึงวันนี้ ผมว่าผมเริ่มเข้าใจแล้วล่ะ คงเป็นเพราะกูจุนฮเวนั่นสินะ

 

..เพราะทั้งสองคนยังไม่เลิกกัน

 

 
 

แล้วไอข้อตกลงบ้าๆที่ผมไปตกลงกับไอจุนฮเวนั่น มันกวนใจผมจนถึงตอนนี้ เฮ้อ..

ย้อนไปเมื่อเกือบๆสามอาทิตย์ก่อน..

 
 

มาพนันกันไหม เครื่องเดิมพันคือพี่จินฮวาน

ประโยคที่เพิ่งได้ลอดผ่านประสาทหูเมื่อสักครู่มันทำให้ผมต้องแค่นหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่ได้ พนัน? เครื่องเดิมพันคือพี่จินฮวาน? เหอะ..

 
 

เห็นพี่จินฮวานเป็นอะไร ตลกมากปะวะ

หึ?

พี่จินฮวานไม่ใช่ของเล่นที่จะโยนให้ใครก็ได้

 
 

            คิ้วหนาของคนข้างหน้ายกขึ้นพร้อมมองผมด้วยท่าทางที่ดูไม่ค่อยเข้าใจนัก..

ไม่ใช่ใครก็ได้ แค่ฉันกับนายตังหาก คิมฮันบิน

แล้วทำเพื่ออะไร

 
 

เพื่อตัดใครสักคนออก นายก็รู้ว่าเราคงอยู่ด้วยกันแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอก

นายกำลังจะบอกว่าฉันเป็นส่วนเกิน?

            ก็คงใช่นะ.. ผมมันมาทีหลังนิ่ แต่จริงๆก็ไม่ได้อยากคิดแบบนี้หรอก

 
 

มันก็อาจจะเป็นแบบนั้น แต่ก็ไม่แน่หรอก เหอะ.. ในเมื่อเราทั้งสองคนก็รักพี่จินฮวานเหมือนกัน ทำไมนายไม่ตกลงซะล่ะ หรือนายกลัว?

 

 

ทั้งๆที่ฉันเริ่มจาก 0 แต่นายคงไปถึง 100 แล้ว

            ที่มันพูดหมายความว่าไงวะ.. ผมไปถึง 100 แล้ว?

1 เดือน ฉันขอเวลาแค่นี้.. แล้วฉันจะเป็นคนบอกพี่จินฮวานเอง

ฉันจะไม่เอาคำว่า แฟน มาผูกมัด เราสองคนจะอยู่ในสถานะเดียวกัน ก็คือน้องชาย

 

 

แล้วฉันจะได้อะไร

            ที่ฟังๆมามันดูเหมือนจุนฮเวจะได้ประโยชน์ฝ่ายเดียวนะ

ความชัดเจนไง

หึ มันไม่ดูไร้สาระไปหน่อยหรอ..

 

 

ถ้าพี่จินฮวานเลือกนาย ฉันจะไปทันที แต่ในทางกลับกันถ้าพี่จินฮวานเลือกฉัน นายก็ต้องไปเหมือนกัน

แล้วถ้านายผิดคำพูดล่ะ

ฉันว่าฉันแมนพอว่ะ จุนฮเวพูดด้วยเสียงที่ฟังดูประชดแต่ผมก็เชื่อมันแหละ

            ทั้งแววตา คำพูด ท่าทาง.. ถึงจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าแต่ยอมรับเลยว่าเป็นคนเด็ดขาดจริงๆ

 

 

เออ ตกลง

            แค่เดือนเดียวนะ คูจุนฮเว..

 

 

 

 

 

 

 

            ถ้านับจากวันนั้น ตอนนี้มันก็เหลือเวลาแค่อาทิตย์กว่าๆแล้ว ช่วงนี้ผมก็ยุ่งๆเรื่องเตรียมสอบเลยย้ายมาอยู่กับบ๊อบบี้ดีกว่า ผมเลือกที่จะไม่บอกพี่จินฮวาน.. ผมไม่อยากเห็นอีกคนร้องไห้ตรงหน้าผมอีก เพราะมันจะทำให้ผมใจอ่อนได้ง่ายๆ เกลียดตัวเองก็ตรงนี้ แค่วันนั้นผมกลับไปเก็บเสื้อผ้า.. แล้วเผลอตะหวาดใส่ตัวเล็กไป ผมก็รู้สึกผิดจนไม่รู้จะทำอะไรแล้ว

            เลยทำได้แค่เขียนโพสอิทให้ไป แต่ก็ไม่รู้ว่าอีกคนจะสังเกตเห็นมันรึเปล่า

 

 

 


 

แล้วเช้าวันถัดจากคืนนั้น..

จริงๆผมปิดโทรศัพท์ หายจากการติดต่อทุกอย่างตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วแล้ว ก็อีกไม่กี่วันก็จะสอบผมควรจะมุ่งไปกับการอ่านหนังสือมากกว่าอะไรไร้สาระ.. แต่อยู่ๆไอบ๊อบก็เอาโทรศัพท์มันมาให้ดู

 
 

            ..เมื่ออ่านข้อความที่ฮันบยอลพิมพ์มา ผมรู้สึกเหมือนกำลังโดนไฟฟ้าช้อตไปทั้งตัว ผมรีบเปิดโทรศัพท์ของตัวเอง เข้าไปฟังข้อความเสียงที่คงมีแต่คนตัวเล็กที่ฝากไว้

 
 

คนโกหก ฮ.. ไหนบอกว่าจะรอกัน ทำไมถึงทิ้งกันไป ทิ้งฉันอีกแล้วนะ สัญญาแล้วไม่ใช่หรอว่าจะไม่ไปไหน ฮ.. เกลียดฮันบิน เกลียดนายแล้ว ฮันบินโกหก ฮึก.. เกลียดคนโกหกที่ส..




            ปึก..

 

            ตัวผมสะดุ้งขึ้นโดยอัตโนมัติ เพราะเสียงสะอื้นที่น่าสงสารของอีกคนหายไป พร้อมกับเสียงเหมือนโทรศัพท์กำลังถูกกระแทกอย่างแรง..

 

 

พี่จินฮวาน!’

            เสียงโหวกเหวกโวยวายที่ดังมาจากปลายสายทำให้ผมเผลอรุกรี้รุกรนตาม ทั้งๆที่.. ตัวผมเองไม่ได้อยู่ตรงนั้น ผมกำลังอยู่ในที่ที่ทำอะไรไม่ได้ ทำอะไร..ไม่ได้เลย

 

อาการกำเริบ ยา ยาพ่นอยู่ไหน โว้ยยัยบื้อ! เอามาเร็วๆดิวะ

อย่าตะคอกดิ ฮันบยอลหาอ..

 

 

            ..พรึบ..

สิ้นสุดแค่นั้นสัญญาณก็ขาดหายไป เพราะปลายสายกดวาง

ผมขอโทษ

 

 

ไหวปะวะมึง ถึงมันจะเป็นคนที่ดูบ้าๆคอยก่อกวนตลอด

            แต่อย่างน้อยมันก็รู้ว่าเวลาไหนควรจะทำอะไร บ๊อบบี้มันแคร์คนอื่น มันเข้าใจผม.. ถึงผมจะไม่อธิบายอะไรให้มันฟัง แต่มันก็สามารถเข้าใจและทำให้ผมสบายใจขึ้นได้

 
 

 

            แล้วช่วงนี้ผมเครียดๆเรื่องพี่จินฮวานจนบางทีนั่งจ้องตัวหนังสือบรรทัดเดิมๆอยู่เนิ่นนาน จนรู้ตัวอีกทีก็เกือบเช้าแล้ว.. ผมก็กลัว ถ้าพี่จินฮวานไม่เลือกผมขึ้นมาผมจะทำยังไง ตอนนี้ผมกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อเขาอยู่ แต่ถ้าอีกคนไม่เลือกผม ผมจะหยุด พี่จินฮวานเป็นคนคนเดียวในโลก(ถ้าไม่นับแม่นะ)ที่ทำให้ผมทุ่มเทมากขนาดนี้ ทั้งๆที่เมื่อก่อนตัวผมเองเป็นคนไม่ค่อยสนใจใคร  ขี้รำคาญ ไม่ชอบยุ่งกับใคร เพราะมันวุ่นวาย

            แต่ตั้งแต่วันนั้น.. วันที่พี่เขาย้ายมา ตอนแรกผมก็ไม่ชอบหรอกแต่พอนานๆเข้า มันกลับอยากจะดูแล อยากจะปกป้อง ไม่อยากเห็นพี่จินฮวานอยู่กับคนอื่น ความรู้สึกแบบนี้แม่ง.. บ้าชิบ แล้วด้วยที่พี่จินฮวานเป็นคนขี้โรคแถมยังซุ่มซ่าม เซอะซะ ขี้ลืมมันทำให้ผมกลายเป็นคนขี้บ่นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ พี่คนแรกที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปได้มากมายขนาดนี้..  คนแรกที่ทำให้ผมทุ่มเททำเพื่อเขาขนาดนี้ และจะเป็นคนเดียว เพราะคนอย่างผมจะรักใครสักคนเป็นเรื่องที่ยาก..

 

 

            และถ้ารักแล้วจะฝังใจ.. เริ่มต้นใหม่มันไม่ง่ายหรอกนะ คงไม่มีใครชอบหรอก แต่ผมยอมรับการตัดสินใจของพี่จินฮวาน ถึงผมจะต้องเสียใจเพื่อแลกกับความสุขของอีกคน ผมก็ยอม

..เพราะผมรักไปแล้ว คงไม่มีใครอยากทำให้คนที่เรารักเสียใจหรอก

 

 
 

 

            ผมก็ไม่คิดว่าการรับข้อตกลงของจุนฮเว มันจะทรมานผมขนาดนี้ ต้องทนเห็นพี่จินฮวานอยู่กับมัน หัวเราะกับมัน หยอกล้อกับมัน ทำทุกอย่างกับมัน.. ทั้งๆที่เมื่อก่อนที่ตรงนั้นเคยเป็นของผม แต่ตอนนี้มันเหมือนช่องว่างมันแคบจนผมไม่สามารถสอดแทรกเข้าไปได้แล้ว

            เมื่อวานที่จินฮวานมาหาผมที่โรงเรียน ร่างที่สั่นเบาๆของอีกคน.. มันทำให้ผมอยากจะดึงอีกคนมากอดแต่.. ผมมันโง่เอง เผลอพูดอะไรเหี้ยๆออกไปทำให้อีกคนร้องไห้หนัก เพราะผมอีกแล้ว แล้วยิ่งตอนเห็นมือเล็กกำลังทุบขาตัวเองอย่างแรง มันทำให้ผมไม่อยากจะมองภาพตรงหน้า ..ทั้งๆที่ผมไม่ได้อยากทำแบบนี้ ทั้งๆที่ผมอยากทำอะไรที่ดีกว่านี้ แต่เพราะข้อตกลงบ้าๆนั่น ทำให้ผมทำอะไรไม่ได้เลย

 
 

            ..หึ จุนฮเวมันฉลาด มันทำเหมือนผมเป็นคนเลว ทำให้ผมกลายคนเป็นที่เหมือนไม่สนใจความรู้สึกของพี่จินฮวานเลย มันทำเหมือนผมเป็นฝ่ายทำร้ายพี่จินฮวานแล้วมันก็เข้ามาเสียบตอนที่ตัวเล็กกำลังเสียใจเพราะผม เหอะ.. โคตรสกปรก อีกทั้งคำพูดที่น่าหมั่นไส้นั่น ถ้าไม่เห็นแก่พี่จินฮวานผมคงต่อยมันไปแล้ว

 
 

อย่าร้องไห้ให้มันอีก ผมไม่ชอบ

            เหอะ แม่งกล้าพูดเนอะ ไอสัสเอ้ย..

 

 


 

*อย่าอ่านข้ามดิ มันคือความรู้สึกของฮันบิน

แล้วก็เฉลยทุกอย่างไปในตัว อ่านข้ามคือไม่รู้เรื่องนะ-3-

 

 



 

            เมื่อสงบสติอารมณ์ได้ผมก็ไปทำแผลโดยมีฮันบยอลทำให้..

สะใจไหมละพี่ฮันบิน ทำร้ายคนอื่นไม่พอ ยังมาทำร้ายตัวเองอีก

...

            บางทีผมก็เคยสงสัยนะ ว่านี่น้องหรือแม่.. ขี้บ่นชิบ

 

 

ฮันบยอลก็ไม่รู้หรอกนะว่าพี่ฮันบินกับหมอนั่นตกลงอะไรกัน แต่ทำอะไรก็นึกถึงพี่ตัวเล็กบ้าง ไหนบอกว่ารักพี่ตัวเล็กกัน แต่ตอนนี้เหมือนกำลังสุมหัวกันหลอกพี่ตัวเล็กอยู่ ถ้าพี่ตัวเล็กรู้ขึ้นมาคงเสียใจนะ ถ้าพี่ตัวเล็กร้องไห้อีกล่ะก็ ฮันบยอลจะโกรธพี่ฮันบินกับพี่จุนฮเว และจะไม่ยกโทษให้เลย!”

 
 

ขอบใจนะยัยตัวแสบ

            ผมกำลังยกมือขึ้นยีหัวทุยของฮันบยอลจนมันยุ่งไม่เป็นทรง.. ก่อนจะล้มตัวนอนลงที่เตียงพยาบาล ไม่ได้นอนมาหลายวันแล้ว ขอนอนพักหน่อยแล้วกันนะ..

 

 

 

 


 

2 hours ago.. 

Jinan’ tualek: รัก        

 

 
 

              แรงสั่นจากโทรศัพท์ทำให้ผมเผลอตื่นขึ้นมาพร้อมหยิบมันขึ้นมาดูอย่างงงๆ เปิดเครื่องตั้งแต่ตอนไหนวะ.. ข้อความสั้นๆจากคนส่งมันทำให้หัวใจผมเต้นแรงขึ้นมา

              รัก งั้นหรอ.. ผมก็รักพี่นะ

 

 

ผมไม่เคยคิดจะทิ้งพี่.. อีกแค่อาทิตย์เดียว

 

 

               ปล. ข้อความที่ส่งไปฝีมือฮันบยอลของเราเอง555555555555555555555555555555
นางส่งแล้วก็ลบแชท เลยขึ้นมาแค่คำสุดท้ายจากตัวเล็กคือ
รัก ฮันบินเลยเขินเลย-/-

 
 

100&

 

 

 .

spoiled : 150%

bjunjiin : “ผมว่าพี่ต้องเลือกแล้วล่ะ.. เราอยู่กันแบบนี้ไปตลอดไม่ได้หรอกนะ

พี่จินฮวานมาหาฉันว่ะ ฮันบิน เสียใจด้วยนะJ

 

jiyun : “ปล่อยฉันจีวอน ปล่อยนะ! ฉันบอกให้ปล่อยไงวะ

ทำไม ก็เป็นของผมซะเลยสิ จะได้เลิกยุ่งกับไอเหี้ยนั่นสักที

            




 

พาร์ทจุนเน่กับจียุนขออนุญาติลง track 17 เพราะมันยาวยืด T^T

น่าจะอัพวันจันทร์รอกันน้ามีคัทเหมือนกัน55555555555555555555555555









 

                HANBIN SIDE

 

พี่จินฮวานมาหาฉันว่ะฮันบิน เสียใจด้วยนะJ


 

              เพราะข้อความบ้าๆจากจุนฮเวทำให้ผมเขวี้ยงโทรศัพท์ลงพื้นอย่างไม่ใยดี เหมือนตัวเองล้มทั้งยืน ร่างกายผมกำลังสั่น สั่นจนไม่สามารถพยุงตัวเองได้ ผมล้มลงไปกองกับพื้น พร้อมยกขาขึ้นชันด้วยแรงอันน้อยนิดของตัวเอง ข้อความที่ผมกดส่งไปให้ตัวเล็กยังคงคาอยู่แบบนั้น แต่สิ่งที่ได้กลับมามันกลับ.. ทำให้ผม เจ็บ แค่คิดว่าตัวเล็กจะเลือกผม

                              
             เคยมั่นใจว่าอีกคนต้องเลือกผมแต่ตอนนี้มันกลับ.. พัง

 

 
 

B.: ถ้าพี่เลือกผม ก็มาหาผม พี่ก็รู้ว่าผมรักพี่ ผมรักพี่นะ

 

Read 2.56 pm

 


 

              ตลกเนอะ.. น่าขำจริงๆ ทั้งๆที่ผมพยายามเพื่อตัวเล็กขนาดนี้ ทั้งๆที่ความพยายามก้าวแรกของผมมันสำเร็จแล้ว เหมือนจะต้องทิ้งมันไปแล้วล่ะ หึ..

 

 

             

              JINHWAN SIDE

 

พี่ไปเถอะ ไปหาคนที่พี่รัก ผม..ไม่เป็นไร

 

              เพราะคำพูดนั้นของจุนฮเวทำให้ผมมาหยุดอยู่ตรงนี้..

 

 

..ก๊อก ก๊อก

 

              จริงๆแล้วผมมายืนอยู่ตรงหน้าประตูในคอนโดหรูของบ๊อบบี้นานแล้วล่ะ.. สองชั่วโมงได้มั้งครับ ตลกตัวเองนะที่ทำได้แค่ยืนมองพื้น ไม่แม้แต่จะเคาะหรือขยับไปไหน ไม่ได้ลังเลแต่.. ไม่กล้า

 

              เพราะผมไม่ได้เลือกเขาตั้งแต่แรก เพราะผมไปหาจุนฮเวก่อน.. ฮันบินจะโกรธผมไหม เพราะจุนฮเวไม่เหลือใครแล้ว จะให้ผมทิ้งน้องได้ยังไง แค่นี้ผมก็เลวพอแล้ว จะให้ทำร้ายจุนฮเวอีกผม.. ทำไม่ได้ แต่วันนี้ผมกลับทำตามใจของตัวเองมากกว่า

 


 

              ..ก๊อก ก๊อก

 

 

ฮะอัน.. บิน ไร้การตอบรับ..

 

              เขาคงไม่ได้ยินผมใช่ไหม ใช่สิ ฮันบินคงกำลังนอนหรือทำอะไรอยู่ เลยไม่ได้ออกมาเปิดประตูให้ หรือฮันบินอาจจะโกรธผมแล้ว ไม่อยากคุยกับผมแล้ว แล้วผมควรกลับไปไหม หรือควรจะทำอะไรกันแน่

                                 
          แต่.. ไม่เป็นไรนะ ฉันจะรออยู่ตรงนี้ ฮันบิน

 

 

Jinan’ tualek: รออยู่นะ

มาหาแล้ว

 
 

Read 8.41 pm

 

 

 

              HANBIN SIDE

 
 

..Rrr Rrr

              แรงสั่นจากโทรศัพท์ที่ต่อเนื่องเกินของอุปกรณ์เครื่องใหญ่ของผม ทำให้ผมวาดแขนพร้อมขยับนิ้วมือเพื่อหามัน แม่งโคตรรบกวนอะ.. กว่าจะข่มตาหลับได้นี่ใช้เวลาหลายชั่วโมงนะ แม่งเอ้ย

          

      

        ‘บ๊อบบี้

..ผมเลิกคิ้วขึ้นนิดๆก่อนจะกดรับสายมัน

โหล

(ไอเหี้ยบิน!) ยังไม่ทันที่มันจะพูดอะไรให้ผมเข้าใจ ก็พ่นคำด่าออกมาด้วยเสียงตะโกน

 

หูจะแตกไอสัส

(คนที่รอมึงอยู่หน้าห้องคงใจสลายไปก่อนมึงหูแตกอีก)

ใคร- -

              คิด..

 

              เมื่อตอนเย็นผมกำลังจะออกไปสูดอากาศข้างนอก เพราะอยู่แต่ในห้องแคบๆนี่ ผมคง..คิดบ้าๆ ฆ่าตัวตายไปแล้ว แต่ขณะที่กำลังจะเอื้อมไปจับประตู.. กลับมีเสียงเบาๆเล็ดลอดออกผ่านประตูไม้ตรงหน้า

 
 

              ..ก๊อก ก๊อก

เสียงคนเคาะประตู เพียงแค่นั้นอัตราการเต้นของหัวใจผมมันก็เพิ่มขึ้น..

 
 

ฮะอัน.. บิน

              ไม่ผิดแน่ พี่จินฮวาน.. พี่จินฮวานจริงๆ

 

 

 

พี่จินฮวาน!”

(เออดิเพิ่งนึกได้หรอไอสัส ไอเวรถ้าพี่เขา....lfjgvlksdgj)

 

              ผมปล่อยมือจากโทรศัพท์เครื่องใหญ่ของตัวเอง พร้อมวิ่งตรงไปยังประตูอย่างไม่ต้องคิด.. นานเท่าไหร่แล้วนะที่อีกคนรออยู่ตรงนั้น หกชั่วโมง.. นาฬิกาดิจิตอลที่ผมเพิ่งมองไปทำให้โกรธตัวเองมากขึ้นไปอีก ..คิดว่าจะแค่ให้อีกคนทำอะไรมากกว่านี้ แต่เผลอหลับ        

 

              ..แกรก

...

 

              Zzz

คนตัวเล็กกำลังนั่งสัปหงกอยู่หน้าประตู สภาพซีดเซียวไร้เรี่ยวแรง..

 

              ..ฮู้วว โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก ตกใจแทบแย่

 

 

ฮะ ฮันบิน ร่างเล็กตรงหน้าค่อยๆลืมตาขึ้น

 

              เมื่อเห็นผมอยู่ตรงหน้าก็เบิกตากว้างพร้อมเอื้อมแขนมากอด แต่โชคดีที่ผมเอี่ยวตัวหลบทัน ที่อีกคนรู้สึกตัวคงเพราะสัมผัสเย็นจากมือผมถูกส่งไปสัมผัสหน้าผากเนียนล่ะมั้ง.. ตัวร้อนอีกแล้ว

 

มาทำไม ไอจุนฮเวล่ะ

จุนฮเวบอกให้มาหาฮันบิน..

              มาเพราะมันบอกมางั้นหรอ.. เหอะ

 

เข้ามาคุยข้างใน

              ผมดึงสะกิดแขนอีกคนนิดๆก่อนจะรีบปล่อย ทำให้พี่จินฮวานรู้และตามเข้ามาแต่โดยดี

 

 

พี่มาที่นี่เพราะมันบอกมา?

..อ หัวเล็กพยักลงเป็นการตอบรับ อีกคนยังคงก้มหน้าลงต่ำพร้อมสะอื้นออกมาเบาๆ

ถ้ามันไม่บอกพี่คงไม่มาสินะ

          

มะ ไม่นะ ไม่.. ฮึก

              พี่จินฮวานกำลังส่ายหัวไปมา น้ำตาเม็ดใหญ่ที่ไหลจากดวงตาเล็กเหมือนถูกระเบิดออกมา

 

แล้วทำไมไม่เลือกผมตั้งแต่แรก

..ฮ

ผมคงสำคัญน้อยกว่ามัน เพราะมันยอมพี่ถึงมาหาผม

 

ไม่ใช่ ฮึก.. นะ

              อยากกอด พี่จินฮวานกำลังสำลักสะอื้นของตัวเอง คนตัวเล็กยกมือขึ้นทุบอก พร้อมไอแค่กๆออกมาอย่างน่าสงสาร แต่ผมกลับ.. ยืนมองมันนิ่งๆ

 

แค่ก.. ฮะ ฮึก

ไม่ใช่แล้วยังไง ตอบผมมาสิตัวเล็ก ผมคงเป็นแค่ตัวสำรองของพี่สินะ

ฮึกฮือ..

              จบประโยคแทงใจดำของผม เสียงสะอื้นของอีกคนก็ดังขึ้น สิ่งที่กลั้นมาเหมือนพี่จินฮวานกำลังปลดปล่อยออกมาหมดในตอนนี้.. แต่ไม่มีคำพูดใดๆเล็ดลอดออกมาจากกลีบปากเรียว

 

 

              ..ร้องไห้แล้วคิดว่าผมจะเข้าใจปะวะ

 

ที่ผมพูดไปคงถูกสินะ

ไม่! มะ ไม่ ฮึก มือเล็กของพี่จินฮวานกำลังเอื้อมมารั้งผมไว้..

 

แล้วอะไรล่ะตัวเล็ก! คิดว่าน้ำตาพี่จะช่วยให้ผมเข้าใจได้ไหม!”

              ..ร่างเล็กสะดุ้งโหยง พร้อมกัดฟันตัวเองจนเกิดเป็นเสียงเสียดสีฟังดูน่าเจ็บปวด

 

 

              เผลอตะหวาดไปอีกแล้ว

ขอโทษ ฮึก.. แต่ฉัน.. ห้ามมัน ฮ.. ไม่ได้ ฮึก

เฮ้อ..

จุนเน่บอกว่าฉันรักฮันบิน รักฮันบิน ไม่ได้รักจุนเน่ ฮึก.. แบบคนสองคนรักกันแล้ว แต่รักจุนเน่.. แบบน้องชาย

มันบอกพี่มา?

              ร่างเล็กพยักหน้า พยายามกลั้นสะอื้นของตัวเอง ถึงจะโกรธ.. แต่ผมก็เชื่อว่าพี่จินฮวานคงจะไม่รู้ใจตัวเอง ไอบ้านั่นเลยบอกให้ แต่มันก็น่าโกรธอยู่ดีปะครับ

 

หลายเดือนที่ผ่านมาตั้งแต่เจอจุนเน่ ถึงจะอยู่กับเขาแต่ฉันก็คิดถึง.. ฮ คิดถึงฮันบินตลอด คอยมองหา อยากคุย อยากอยู่ด้วยกันเหมือนที่ผ่านมา ฮึก แต่ทุกครั้งที่เจอกันฮันบินกลับทำเหมือนไม่สนใจฉัน ทำเหมือนฉันน่ารำคาญ ฮึก.. ก็ไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันเจ็บ ฮันบิน ฮ.. ไม่รักกันแล้วใช่ไหม ที่หายออกมาเพราะรำคาญฉันใช่ไหม ฉันคงทำตัววุ่นวายกับฮันบินจนเกินไป

              พี่จินฮวานกำลัง.. พูดออกมาเสียงอู้อี้ปนสะอื้น ใจความในนั้นมันกลับทำให้ผม.. รู้สึกดีนะ อย่างน้อยก็ยังได้รู้ว่าอีกคนรักผม  แต่ตัวเล็กกำลังเข้าใจผิด ผมไม่ได้หายออกมาเพราะรำคาญสักหน่อย

 

 

เพราะฉัน.. ฉันทำให้ฮันบินลำบากตลอดตั้งแต่เรารู้จักกัน ฮึก.. บางทีก็รู้สึกแย่ทำตัวเองทำตัวเป็นภาระ ต้องให้ฮันบินเตือน ให้ฮันบินมาดูแลทุกวัน ฉัน.. ขอโทษนะ แค่อยากให้ฮันบินเจอคนที่ดีกว่า คนที่ไม่ทำให้ฮันบินเสียใจ คนที่รักฮันบินมากๆ.. คนที่ไม่โลเลแบบฉัน

              พี่จินฮวานจะพูดอะไร ให้ผมเจอคนที่ดีกว่างั้นหรอ.. บ้า บ้าไปรึเปล่า ทำไมไม่คิดถึงตัวเองบ้าง

 
 

ได้.. ถ้าพี่ต้องการ


ฮ ฮึก.. อึก

              เพียงแค่เอ่ยตอบรับออกมา ร่างเล็กก็ทรุดลงไปนั่นกับพื้น ใช้มือทั้งสองปิดหน้าตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยน้ำตาไว้.. รู้ไหมผมต้องทำใจแข็งขนาดไหนที่ต้องทำเป็นแค่ยืนมองอีกคนทั้งๆที่อยากทำอะไรมากกว่านี้..

 

 

ฮึก..

 
 

 “แล้วพี่จะมาหาผมทำไม

ขอโทษ ฮ.. จะไปเดี๋ยวนี้

              บ้าเอ้ย.. ไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย

 

 

              ร่างเล็กรีบพยุงตัวเองขึ้นด้วยท่าทางโซเซนิดๆก่อนจะรีบก้าวเท้าไปยังประตูไม้บานใหญ่ พร้อมเอื้อมมือไปเปิดมัน แต่โชคดีที่ผมใช้แขนยันมันไว้ทันทำให้เกิดเป็นเสียงปิดประตูอย่างดัง

              ..โคร้ม!

 

 

              ไหล่เล็กสะดุ้งขึ้น.. ค่อยๆหันหลังกลับมามองผม

ผมใช้จังหวะนั้นค่อยๆขยับตัวเข้าใกล้ร่างเล็ก ขยับกระชับจนไม่มีที่ให้ไปแล้ว แขนยาวของตัวเองยังคงใช้ยันประตูไว้ อยู่ในตำแหน่งเหนือหัวพี่จินฮวานนิดๆ

 
 

ผมว่าผมเจอคนนั้นแล้วแหละ คนที่รักผมมากๆ ถึงจะชอบทำตัววุ่นวาย ขี้หลงขี้ลืม ซุ่มซ่าม ซื่อบื่อ ขี้โรค ไม่ค่อยดูแลตัวเอง แถมยังชอบลืมกินยา


ฉะ ฉันหรอ

              พี่จินฮวานเอียงหน้าหลบ สงสัยคงเพราะหลบใบหน้าผมที่ห่างจากอีกคงไม่ถึงคืบ

 

เปล่า

ฮึก.. ฮ เพียงแค่นั้นเสียงสะอื้นดังก็ถูกปล่อยออกมาอีกรอบ พร้อมน้ำตาเม็ดใหญ่ที่ไหลลงมาไม่ขาดสาย

              ผมใช้โอกาสที่คนตัวเล็กกำลังจัดการกับตัวเองอยู่ รวบเอวอีกคนไว้พร้อมกระชับแน่น สอดตัวเองแนบชิดไประหว่างขาเล็กที่กำลังอ้าอยู่

 
 

ปะ ปล่อย.. มือเล็กถูกส่งมาดันหน้าอกผมเบาๆ

              จริงๆก็คงจะเป็นแรงทั้งหมดของอีกคนในตอนนี้แล้ว แต่มันเบามากๆสำหรับผม

 

ทำไมต้องทำแบบนี้ ฮ.. ในเมื่อไม่เลือกฉันก็ปล่อยฉันไปสิ ฉันไม่เคยเสียใจแบบนี้มาก่อนในชีวิต ฉันเจ็บ.. เจ็บมากที่หัวใจ ฮึก.. ยิ่งฮันบินทำแบบนี้ ฮ.. ฉันยิ่งเจ็บ เจ็บจนไม่อยากจะทนแล้ว




                 ผมยกยิ้มขึ้นกับประโยคของอีกคน

เพราะพี่รักผมไง

ฮึก.. ฉันรักนาย งั้นหรอ

 

ใช่เพราะพี่รักผม ฉะนั้นพี่ไม่มีสิทธิ์ไปรักคนอื่น พี่ต้องรักแค่ผม ผมคนเดียวเท่านั้น

              ผมก้มหน้าลงไปตั้งใจจะจูบปากอีกคน แต่พี่จินฮวานเหมือนจะไม่ยอมมันง่ายๆ

เพื่ออะไรกัน ในเมื่อ.. ฮึก ฮันบินไม่ได้รักฉัน ฮันบินมีคนอื่นอยู่แล้ว

J

ขี้โกง ใจร้ายที่สุด

 

 

              ผมยิ้มให้อีกคนเบาๆ..

ใครบอกว่าคนอื่น ในชีวิตนี้มีแค่คนเดียวที่ทำให้ผมรู้จักกับความรัก ถ้าไม่นับแม่กับฮันบยอลอะนะ

           

โอ้ย มือเล็กตีมาที่อกผมอย่างจัง

อยากรู้ไหมคนนั้นคือใคร ผมก้มลงไปกระซิบพี่จินฮวานเบาๆข้างหู

 

 

              แต่อีกคนกลับส่ายหน้า..

อ่าวไม่อยากรู้หรอ

ไว้ค่อยส่งไลน์มานะ ขี้เกียจร้องไห้แล้ว มันเหนื่อย

              ตลก.. แล้วทำไมต้องร้องไห้ด้วยล่ะ

 

 

แต่ผมอยากบอก คนนั้นของผมน่ะชื่อค..

 
 

              ทันทีที่ผมกำลังจะเอ่ยชื่อคนนั้นของผม พี่จินฮวานก็เขย่งเท้าพร้อมยื่นหน้ามาประกบปากผมให้ปิดจนไม่สามารถพูดอะไรออกไปได้.. ร้ายนักนะ แต่เหมือนตัวเล็กจะคิดผิด

              ในเมื่อยั่วกันขนาดนี้แล้ว ผมค่อยๆใช้มือซ้ายกระชับร่างเล็กให้แนบชิดตัวส่วนมือขวาก็ประคองอีกคนไว้ที่สันกราม.. ปากที่นิ่งสนิทเมื่อสักครู่ถูกเปิดออกพร้อมสิ่งลิ้นไปรุกเร้าโพรงปากหวานอย่างตั้งใจ พี่จินฮวานมีท่าทีขัดขืนกับสัมผัสหนักๆที่ผมมอบให้ แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรผมได้ ผมค่อยๆไล่ตวัดลิ้นลิ้มรสชาติไปทั่วๆ ขย้ำริมฝีปากอีกคนสองสามที ก่อนปิดท้ายด้วยการเลีย..


              ไงล่ะ.. สุดท้ายก็เคลิ้มตาม

 

ใครให้จูบกัน

ก็พี่จูบผมก่อน ..เถียง

ก็ยังไม่อยากได้ยินชื่อคนนั้นของนาย

              ..เอ้าทำไมอะ

 
 

แต่ผมอยากบอก คนคนนั้นของผมน่ะชื่อ.. ทันทีที่ผมเอ่ยขึ้นอีกรอบ

              นิ้วชี้เล็กทั้งสองข้างก็ยกขึ้นอุดหูตัวเองแน่น ก่อนจะก้มหน้าลงไม่อยากรับรู้

 
 

คิมจินฮวาน

บอกว่าไม่อยากรู้.. คนตัวเล็กเหมือนเพิ่งประมวลผลในสิ่งที่ผมพูดได้ ห่ะหือ ทำไมชื่อ.. เหมือนฉันเลย

 
 

คิมจินฮวานน่ะหรอ.. ก็..พี่ไง


              !!!!

 
 

มาเป็นคนไข้ของผมนะ ผมจะเป็นหมอเพื่อพี่เอง ผมสอบหมอติดแล้วล่ะ J

              ใบหน้าใสรีบเงยขึ้นสบตาผมทันควัน ก่อนจะทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อีกแล้ว

 

พูดจริงหรอ ..ฮ

อื้อ J ผมพยักหน้าตอบพร้อมยิ้มกว้างให้อีกคน

 

             

             ก่อนจะกางแขนให้พี่จินฮวานมากอด อีกคนก็รีบเข้ามาประชิดตัวกอดผมซะแน่นเลย หายใจไม่ออกง่ะ

 “ฮะ ฮันบิน ฮึก..

ฮะ เฮ้! อย่าร้องไห้สิ

              ใช่แล้ว.. ไอที่ผมหายมาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะหนีหรืออะไรหรอก แล้วที่ทำตัวยุ่งๆอะยุ่งจริงๆไม่ได้โม้ เพราะผมกำลังตั้งใจอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อสอบเป็นหมอยังไงล่ะ แล้วผมก็สอบติดแล้วนะ

 
 

นี่ตัวเล็ก.. พี่จินฮวานยังคงทำตัวเป็นเด็กๆร้องไห้งอแงอยู่ภายในอ้อมกอดผม

              แต่ยังไงก็น่ารักอยู่ดีนั่นแหละ หรือเมื่อกี้ผมจะแกล้งแรงไปนะ :p น้ำจะท่วมห้องไอบ๊อบอยู่แล้วเนี่ย


 

รักผมไหม

ฮ.. รัก เสียงเบาๆที่ตอบรับมาทำให้ผมยิ้มจนแก้มปริ

จุนฮเวกับผม รักใครมากกว่ากัน

 

ฮะ อันบิน เสียงเบามากอะ L

อะไรนะจุนฮเวหรอ..

ฮันบิน! รักฮันบินมากกว่า

 

งั้น.. เรามาคบกันนะ

ฮึก..อื้อ เสียงสะอื้นดังขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้มันคงมาจากความดีใจนะ?

              รึเปล่าวะ.. เอ่อไม่รู้แฮะ หัวเล็กพยักขึ้นลงซ้ำแบบนั้นอยู่ที่อกผมจนอยากจะจับมาจูบจริงๆ

 

 

เป็นอันว่าเราเป็นแฟนกันแล้วเนอะ

อื้อ.. ฮ

 “หยุดร้องได้แล้วน่า เดี๋ยวจับปล้ำเลย


พูดจริงหรอ ตาเล็กปรากฏประกายแวววาวขึ้น..

 

              อย่าบอกนะว่าพี่จินฮวาน..

ปล้ำฉันหน่อยสิ

              เห้ย! ทำไมพูดแบบนี้ล่ะครับ ผมก็ทนไม่ไหวดิ


นะฮันบิน

ทำไมเสนอตัวจัง

ฉันอยากเป็นของฮันบิน ฮันบินจะได้ไม่ทิ้งฉันไปอีก

 

              ตลก.. อยากขำกับความน่ารักของอีกคน พี่จินฮวานกำลังพูดด้วยท่าทางอายๆ


ตามที่รับสั่งครับ คุณผู้หญิง

 

 

              ผมก้มลงไปช้อนตัวอีกคนขึ้นอุ้มท่าเจ้าสาว ก่อนจะเปิดห้องนอน..บ๊อบบี้ พร้อมหย่อนพี่จินฮวานลงเตียง แต่ก่อนจะปล้ำคนขี้อ่อย.. ต้องขออนุญาตเจ้าของห้องก่อนครับ เดี๋ยวโดนมันแดกหัว

 

(โทรมาทำเหี้ยไรตอนตีสี่- -)

ยืมเตียงหน่อยดิ จะทำกิจกรรมยามว่าง

              พอผมพูดจบก็โดนพี่จินฮวานทุบด้วยความอาย เอ้า.. จะอายทำไม บ๊อบบี้มันเพื่อนผม

 
 

(พอคืนดีได้ก็ลามกเลยนะมึง)

พี่เขาขอมา สรุปโอเคนะ แค่นี้ล่ะเสียเวลา

(เอ้าไอสั...)

 

              ตื๊ด ตื๊ดดด..




 

              ตอนที่ผมยังคุยโทรศัพท์กับบ๊อบบี้เมื่อสักครู่นี้ พี่จินฮวานก็พยุงตัวเองขึ้นนั่ง ค่อยๆขยับตัวมาใกล้ๆผม มือเล็กลูบไปมาอยู่ที่เป้ากางเกง.. เออเป้ากางเกงผมเองนี่ล่ะ ก่อนจะส่งริมผีปากหยักมาประทับจูบตรงข้างแก้ม ตอนที่ผมคุยโทรศัพท์กับไอบ๊อบอยู่! ผมเลยต้องรีบวางเพราะ..

              ทนกับความอ่อยไม่ไหว ตัวเล็ก.. รู้ดีนักนะเดี๋ยวจะโดน                          






 

CUT

แปะเมลได้ แต่ต้องมีแสดงความคิดเห็น อย่าแปะเมลอย่างเดียวมันเฟล

แต่งตั้งแต่เมื่อคืนแต่ไม่ทันเลยรีบตื่นมาปั่นให้ก่อนไปเรียน สายแล้วด้วย-3-

1-2 วันนี้จะส่งเมลให้ หลังจากนั้นจะส่งในแฟนเพจนะรัก


*ยังส่งเมลอยู่แปะมาได้เรื่อยๆ ส่งให้ทุกคนถ้าแปะ+เม้นความคิดเห็นปิ๊งๆ




 




 
 

ปกฟิคมาแย้ววว #9694; 



 edit card
 


ฟอร์มการสั่งจอง :  กดตรงนี้ ❜ ( เปิดสั่งจอง/โอนตั้งแต่วันนี้ - ไม่มีกำหนด )
 
-              -              -              
-              -              - 


 




 

 


 

Pinkkomm’s talk

งงดิว่าจุนเน่บอกอะไรพี่จิน จริงๆแล้วแน่เป็นคนดีนะ ฮอลลลT^T
เป็นคนดีมากงึกกกกกกกกกกกกสงสารเนนนนนนนนนน่จังงงงง
พี่จินอ่อย5555555555555555 ไว้มาส่งคัทให้หลังเลิกเรียน
เยิ่บยู้วววววววววววว<3 เม้นกับสกรีมเป็นกำลังใจด้วยน้า เดี๋ยวงอน:(


#ฟิคคนไข้ของฮันบิน




.
 



 



.

.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5505 bankpeapeabank (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2561 / 23:27
    ไรท์เราเพิ่งเจออสนุกม๊ากกกกเราชอบฟิคเเบบนี้อ่า จุนเน่ต้องจีบยั้ย
    เเสบเเน่ๆเลย ปล.ของncหน่อยอิอิnattbuh@gmail.com
    #5,505
    0
  2. #5504 Rinyako (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 20:57
    ขอncหน่อยน่ะแอด(Vimvipa50@gmail.com)
    #5,504
    0
  3. #5503 nattamon_ploy (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2560 / 15:12
    งื้ออ คือเพิ่งอ่าน มาติดเฉยเลยยย ขอเอ็นซีหน่อยนะค้าาา nattamonphomkun41@gmail.com
    #5,503
    0
  4. #5502 moshihay (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2560 / 06:16
    งื้ออไรท์ตอนแรกอ่านมาหน่วงๆแต่อยู่ดีๆก็อ่านไปมาๆยิ้มทั้งความเขินเลยง่าาาาา งื้อออออออเขินนเค้าขอเอ็นนะไรท์น้าา~ minsoon123456789@gmail.com
    #5,502
    0
  5. #5496 Mheejin (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2559 / 18:31
    เดี๋ยวๆๆๆๆ. พี่จินนน! ไปร้องขอเค้าแบบนั้นเลยหรอลูกกก. นี่จินตนาการหน้าอ้อนๆยั่วๆนั้นแล้วรู้สึกเขิลลล. เราอ่านมาหลายตอนแล้วก็หน่วงในความรู้สึก สุดท้ายจะจบยังไง.. งะะ. ยัยเน่ต้องเสียใจไปตามสเต็ปใข่มั้ย ;( แต่จะให้เป็นฮันบินที่ต้องเสียใจก็ไม่ใช่ไงงง. งื่ออออ. ยัยพี่คนฮอตต! ปล. แปะเมลทันมั้ยคะ. อยากอ่านคัทบ้าง. Donnapa_s9@hotmail.com
    #5,496
    0
  6. #5492 iKONIC1996 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2559 / 00:27
    โอ้ยยย คงแปะเมล์ไม่ทันน ถือว่าพลาดดมากกหื้ออ~~~ แต่ก็สนุกกกมากก
    #5,492
    0
  7. #5476 nilQ. (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 09:32
    แอบสงสารจุนเน่อยู่ลึกๆนะ แต่นายหล่อมากอะจุนเน่ อืม...แล้วก็อยากเห็นพี่จินฮวานในบทนี้มากค่ะ ขอน้าา bebblue177 @gmail.com
    #5,476
    0
  8. #5428 pangpaapii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 16:23
    จีนานขี้อ่อยมากก ฮือ?? ฟิคสนุกมากค่า ? อยากได้ฉากพี่จีนโดนปล้ำจัง555555 (ทันอยู่มั้ยน้าาา.-.) | pang.theerisara@gmail.com
    #5,428
    0
  9. #5426 sirasa554 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 00:06
    ฟิคสนุกมากกกก ติดมาอ้ะ ขอโทดน่ะค่ะพอดีพึ่งเริ่มอ่าน ตกใจพี่จินตอนบอกว่า"ปล้ำฉันหน่อย"มากกกกก ฟินนนนน บาบิยอมเสียเตียงเพื่อเพื่อน สงสาร55555 เชียร์จุนเน่กับฮันบยอลด้วย น่ารักทุกคู่เลยยย สุดท้ายนี้ ฉากพี่จินขอให้ฮันบินปล้ำค่ะ>|< sirasa554@gmail.com
    #5,426
    0
  10. #5423 Praew PP (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 18:26
    ชอบมาก สนุกมาก ฟินสุดๆ กลับมาอ่านเม้นตอนนี้ด้วยนะอยากอ่าน nc praew2952545@gmail.com
    #5,423
    0
  11. #5357 impp8cxpxc (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 20:49
    ชอบอ่าาาาาาาา ฮือออออออ ร้องไห้ตามพี่จินเเล้วววววว ขำบาบิอ่ะ 5555555 มาเเบบเนิบๆเเล้วก็ด่า เเล้วจากไปเพราะโดนตัดสาย ชีวิตบาบิ เฮ้ออ เเต่ชอบเรื่องนี้มากๆเลยล่ะสนุกที่สุด ทั้งม่า หน่วง สนุก โรเเมนท์ ไหนจะความ-ของตัวละคร โอยยยยยยชอบบบบบบ nutchanun.mt@gmail.com เป็นฟิค ikon ที่สนุกสุดๆๆๆๆๆๆๆเลยไรท์ เเล้วทำผลงานดีๆมาให้อ่านอีกนะ
    #5,357
    0
  12. #5344 HN111 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 13:59
    โอยยยยยยยยยยยยยย พี่จินอ่อยแรงมากกกก ช็อคคคคคค ฮอลลลล สุดๆอ่ะ ฟินชิบ
    dyoeiei.1288@gmail.com
    #5,344
    0
  13. #5330 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 11:35
    คือพี่จินอ่อยแรงมากกกกกก ฮันบินอย่าไปยอมลูก
    #5,330
    0
  14. #5325 zaebum96 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 มีนาคม 2559 / 22:43
    ปกทำน้ำลายไหล 5555555
    #5,325
    0
  15. #5217 Biiiii (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:35
    งื้ออพี่จินอ่อยเเรง>< อยากเป็นของฮันบินด้วยงื้ออไรท์ของcut ให้เค้าด้วยน้าาๆๆๆๆ•﹏•

    Phattharika9990@gmail.com
    #5,217
    0
  16. #5196 Pariya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:09
    อยากเป้นของฮันบิน อื้อหือพี่จอนอ่อยแรง

    ขอคัทด้วยค่าาา pariya-das@suratham.ac.th
    #5,196
    0
  17. #5195 Pariya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:09
    อยากเป้นของฮันบิน อื้อหือพี่จอนอ่อยแรง

    ขอคัทด้วยค่าาา pariya-das@suratham.ac.th
    #5,195
    0
  18. #5194 Pariya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:09
    อยากเป้นของฮันบิน อื้อหือพี่จอนอ่อยแรง

    ขอคัทด้วยค่าาา pariya-das@suratham.ac.th
    #5,194
    0
  19. #5193 Pariya (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:08
    อยากเป้นของฮันบิน อื้อหือพี่จอนอ่อยแรง

    ขอคัทด้วยค่าาา pariya-das@suratham.ac.th
    #5,193
    0
  20. #5192 Onon Onusa Roumsuk (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:07
    พึ่งได้มาอ่าน ส่งคัทให้หนูเถอะฮรือใจจะขาดทนไม่ไหวกับการอ่อยของพี่จินแล้ว แง????????
    ononsuho@gmail.com
    #5,192
    0
  21. #5100 HoneyBabby (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:34
    อ่า...ห์ พี่จินโคตรจะอ่อยเลยอ่ะ มีการขอฮัรบินก่อนด้วย โอ้ยยยยย
    #5,100
    0
  22. #5036 pployioio (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 10:55
    สนุกมากโรยพี่จินขี้อ่อยมาก ploy.wa.yeol@gmail.com
    #5,036
    0
  23. #5016 Pim9744 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 17:21
    พึ่งตามมาอ่าน ตอนนี้ฟินหนักมากค่ะ โอยยย น่ารักกกก คบกันแล้ว แถมยังหายม่าแล้วด้วยยย ดีใจมากกก
    ขอncค่า kumo030@gmail.com
    #5,016
    0
  24. #5015 Pim9744 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 17:16
    ฮืออ ดีใจในที่สุดก็หายหน่วงแล้วววว พี่จินน่ารักมากๆเลยยย ขอncหน่อยนะคะ ช้าไปหน่อยแฮ่555 kumo030@gmail.com
    #5,015
    0
  25. #5007 saiparn-CB (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 13:25
    ตอนแรกนิน้ำตาท่วมจอ สงสารพี่จินมากก ทำไมตอนหลังๆพี่จินของเค้าอ่อยแรงมากกก55 น่ารักมากๆๆรักคู่นี้สุดๆอ่ะ เปนกำลังใจให้ไรท์นะแต่งเรื่องนี้ต่อไปเรื่อยๆเรย
    ขอคัทหน่อยค่าาช้าไปนิด55
    parnsupannasa@gmail.com
    #5,007
    0