{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 17 : ϟ TRACK 15 "สับสน"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,984
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    20 มี.ค. 58









 

 

# TRACK 15





 

 

ถ้าผมคิดกับพี่เกินคำว่าน้องชาย พี่จะยังอยากเห็นหน้าผมอยู่ไหม

งั้นเรามาเป็นแฟนกันนะพี่จินฮวาน


 

 

            ความสัมพันธ์ของผมกับพี่จินฮวานมันเริ่มมาตั้งแต่ตอนนั้น วันที่ผมลองบอกความในใจไป.. และพี่จินฮวานก็ไม่ได้ตอบรับอะไร เราก็ทำตัวเหมือนก่อน เหมือนตอนที่ยังไม่คบ ผมใช้คำว่า แฟน กับพี่จินฮวานได้เต็มปาก คอยดูแล แทคแคร์ ใส่ใจกันมากขึ้น ผมไม่เคยคิดเลยว่าเราจะเลิกกัน ผมคิดไว้เสมอว่าพี่จินฮวานคือสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิตผม ผมกับพี่จินฮวานเราจะไม่เลิกกัน

 




 

                        แล้วอยู่ๆวันนึง..
 

พี่จินฮวานก็หายไป..






-         -         -         -         -         -

ตัดมาจากในเล่ม 1 จะเล่าช่วงที่ขอคบและวันที่พี่จินหายไป..

อยากทำเป็นตอนพิเศษ โมเม้นท์น่ารักๆตอนที่คบกัน ความรักของคูจุนฮเว

0.0&

 

 

 










 

            ผมก็อยากรู้เหมือนกันว่าพี่จินฮวานหายไปไหน.. ทำไมไม่ติดต่อกลับมาหาผมเลย หายไปโดยที่ไม่ได้เอาอะไรไปเลย หายไปแต่ตัว.. ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม แล้วผมก็เหมือนคนบ้า คอยวิ่งตามหาอีกคน ที่แล้วที่เล่า ไปทุกที่ที่พี่จินฮวานชอบไป ไปทุกที่ที่พี่จินฮวานเคยไป ไปทุกที่ที่เราเคยไปด้วยกัน แต่ก็.. ไม่มีเลย



            นี่ก็ผ่านไปห้าปีแล้ว.. แล้ววันนึงผมก็เจอเค้า คนที่ผมตามหามาตลอดแต่วันนี้ผมกลับเห็นเค้า.. กำลังจูบกับคนอื่น คนสองคนกำลังกอดกันอย่างแนบแน่น ทั้งแววตาที่ทอดมองกัน พวกเค้ารักกันครับ





 เค้ารักกัน..

 
 

            แล้วผม.. ควรจะหายไปไหม แต่ผมไม่เหลือใครแล้ว..

 






 

 

จุนเน่



            เสียงเรียกที่คุ้นเคยทำให้ผมรีบเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าตัวเองลวกๆ ก่อนจะหันกลับไปเห็นคนตัวเล็กกำลังเงยหน้าขึ้นมองผมด้วยสีหน้า ..รู้สึกผิด.. ยัยแสบนั่นคงวิ่งไปฟ้องพี่จินฮวานใช่ไหม ไม่ได้ต้องการเลย ผมฝืนยิ้มแป้นให้พี่จินฮวาน แต่หยดน้ำตาใสก็ไหลหยดลงมา เพราะเบ้าตาที่ยังคลอไปด้วยน้ำใสๆ


            มือเล็กถูกส่งมาสัมผัสใบหน้าผม เกลี่ยน้ำตาเม็ดใหญ่ออกก่อนที่ผมจะขยับเข้าไปกอดอีกคนแน่น..

 



 

ขี้แง

ฮึก.. ขอโทษครับ


            พี่จินฮวานลูบหลังผมเบาๆเป็นการปลอบประโลม..

 


 

เรายังไม่เลิกกันใช่ไหม..


            สัมผัสเบาๆที่หลังของผมหายไป อีกคนคงกำลังหยุดชะงัก.. ตอบยากสินะ คงตอบยากสำหรับพี่จินฮวาน แต่สำหรับผม เราไม่เคยเลิกกัน เราจะไม่เลิกกัน



อื้ม เรายังไม่เลิกกัน


            แล้วพี่ยังรู้สึกเหมือนเดิมอยู่ใช่ไหม.. ผมไม่กล้าถาม

 




 

งั้นเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมนะ

อื้ม



            ผมกระชับกอดอีกคนแน่นขึ้น.. ซุกหน้าลงไปที่ไหล่เล็ก แค่นี้มันก็อบอุ่น

หวังว่าเราจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้จริงๆนะ เพราะนอกจากพี่ ผมก็ไม่เหลือใครแล้ว

 




 

แล้วออกจากบ้านมาแบบนี้คุณย่าไม่เป็นห่วงหรอ ดื้อตลอดเลยนะ




คุณย่าท่านเสียไปแล้วครับ

 
 

!!!

 

 

 
 

 
 

            ผมเพิ่งกล่อมจุนฮเวให้หลับไป จริงๆใช้เวลานานพอสมควรเลยล่ะ จุนฮเวเอาแต่จะนอนกับผมให้ได้เลย งอแงสุดท้ายผมก็ต้องยอม ตอนนี้ร่างใหญ่ยักษ์ของอีกคนกำลังนอนอยู่บนเตียงข้างๆกายผม.. มันคงดีกว่าถ้าจะให้จุนฮเวขับรถกลับเอง ผมกลัวจะเกิดอุบัติเหตุเพราะสภาพของจุนฮเวตอนนี้ ..แย่

 

 
 

คุณย่าท่านเสียไปแล้วครับ    



          ประโยคที่ได้ยินจากจุนฮเวในตอนนั้น มันทำให้ผมถึงกับพูดไม่ออก อยู่ๆตอนนั้นน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง.. ทั้งชีวิตของจุนฮเวมีคุณย่าคนเดียวที่คอยเป็นทุกอย่าง ทั้งพ่อ แม่ พี่ น้องและเพื่อน.. จุนฮเวรักคุณย่ามาก เพราะท่านเลี้ยงจุนฮเวมาตั้งแต่เด็กๆ พ่อแม่ขอจุนฮเวเสียไปตั้งแต่จุนฮเวเด็กๆ จุนฮเวเลยอยู่กับคุณย่าแค่สองคน



            จนกระทั่งวันนึงผมย้ายบ้านไปอยู่ใกล้ๆหมอนั่น คนข้างๆตอนนี้ยังตัวเล็กๆสูงเท่าๆผมอยู่เลย ดูเป็นเด็กก้าวร้าว ชอบว่าผม พูดจาไม่ดีใส่ แต่จริงๆแล้วจุนฮเวก็แค่กลัว กลัวว่าคุณย่าของเค้าจะรักผมมากกว่าตัวเอง มันเป็นความคิดแบบเด็กๆน่ะครับ

 


 

แต่เมื่ออยู่กันไปนานๆผมกับจุนฮเวก็สนิทกัน จุนฮเวคอยปกป้องผม คอยดูแล คอยเตือน คอยทำทุกอย่างให้.. เพราะผมเป็นโรคประจำตัว ป่วยง่ายตั้งแต่เด็กๆ แต่ก็มีจุนฮเวนี่แหละที่เป็นห่วงและอยู่กับผมเสมอ วันไหนที่ผมไม่สบายไปโรงเรียนไม่ได้ หมอนั่นก็จะไม่ไปโรงเรียนและมานั่งเฝ้าผมทั้งวันเลย.. จนกลายเป็นลูกชายคนที่สองของแม่ผมไปแล้ว..






      ..จุนฮเวรักผมมาก รองจากคุณย่าของเขา..

 




 

คุณย่าของจุนฮเวเสียไปเมื่อ 4 ปีที่แล้ว และผมก็หายไปเมื่อ 5 ปีที่แล้ว.. ตลอดเวลา 4 ปีที่ผ่านมาจุนฮเวต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาตลอด ทำไมผมมันเป็นแฟนที่แย่แบบนี้.. ทั้งๆที่กลับเกาหลีมาจะ 3 ปีแล้ว ทำไมไม่หาทางติดต่อ ทำไมไม่ทำอะไรเลย ทำไมมัวแต่คิดถึงแต่ตัวเอง มันลืม ลืมนึกถึง ลืม.. ปล่อยให้อีกคนต้องทรมานมาตลอด..

 


 

จุนฮเว.. ฉันขอโทษ

 


 

            น้ำตาผมมันไหลออกมาอีกครั้ง ผมกำลังนั่งยองๆข้างๆเตียง เอื้อมมือไปกุมมือใหญ่ไว้.. รู้สึกผิดจากใจ ทำไมชีวิตจุนฮเวต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ทำไมฟ้าใจร้ายกับน้องแบบนี้ ทำไมใจร้ายแบบนี้ แต่คงไม่แย่เท่าตัวผมอีกแล้ว..

 



 

ฮึก.. ฉันขอโทษ ขอโทษนะ

 


 

            ตอนนี้ผมก็ยังตอบไม่ได้ว่าตัวผมเองควรจะทำยังไง.. แต่ผมจะไม่ทิ้งจุนฮเวไปอีกแล้ว ผมจะดูแลเค้าชดเชยกับ 4 ปีที่จุนฮเวต้องอยู่คนเดียว.. ที่คอยตามหาผมมาตลอด











ฉันจะไม่ทิ้งนายอีก ฉันสัญญา..

 

 

 


 

 

            ..6.00 น..


            ผมกำลังทำอาหารเช้าอยู่ที่ห้องของฮันบิน มันเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้วล่ะครับ.. สักพักประตูห้องนอนฮันบินก็เปิดขึ้น พร้อมร่างสูงคุ้นตาในชุดเครื่องแบบนักเรียน ..จะไปโรงเรียนแล้วหรอ..



ฮันบิน กินข้าวก่อนไหม ฉันทำข้าวกล่อ...

ไม่ล่ะผมรีบ

            ฮันบินตอบผมทั้งๆที่ไม่ได้มองหน้าผมด้วยซ้ำ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องไป.. คงยุ่งสินะ

 
 

 

 

ทั้งๆที่เป็นคนปล่อยเค้าไปเอง..

แต่พอเห็นภาพพี่จินฮวานกำลังกอดกับแฟนเก่านั่น

ทำไมมัน.. หวง เลยพาลหงุดหงิดไปด้วย ขอโทษ..

-      ฮันบิน -

 

 

 

 
 

จุนเน่ ตื่นได้แล้ว ไม่ไปโรงเรียนหรือไง

            ผมเดินไปปลุกเจ้าตัวแสบให้ลุกขึ้นจากเตียงสักที เมื่อคืนก็นอนก่อนยังจะขี้เซาอีก




ผมปวดหัวจัง แน่ล่ะ.. เล่นร้องไห้ซะหนักขนาดนั้น

            ผมเอื้อมมือไปสัมผัสหน้าผากกว้างเพื่อเช็คอุณหภูมิร่างกาย.. อ๋า ตัวอุ่นๆนะ ผมค่อยๆเช็คร่างกายอีกคนรอบๆ ปกติผมจะป่วยวันนี้กลายมาเป็นคนดูแลแล้วก็รู้สึกดีแปลกๆนะ




ไปโรงเรียนไหวรึเปล่า

 

 

ไม่ไหวแน่ๆเลย ..แต่แบบนี้เค้าเรียกว่าสำออยครับ..

ลุกขึ้นมาเลย ไปอาบน้ำแต่งตัว

            จุนฮเวงอแงดึงกวาดแขนมากอดขาผมไว้แน่น.. เด็กจริงๆ





แล้วจะอยู่คนเดียวหรือไง ฉันต้องไปเรียนนะ ร่างยักษ์ทำหน้าบูด

ไปก็ได้

 



 

            วันนี้จุนฮเวมาส่งผมที่มหาวิทยาลัยล่ะ.. นี่ก็อีกคน เห็นผมเป็นเด็กไปได้ ผมมาเองก็ได้นะ..มั้ง จุนฮเวบอกว่าตอนเย็นจะมารับด้วย อะไรจะขนาดนั้น แต่ขากลับผมกลับเป็นจริงๆนะ ก็ฮันบินสอนแล้วนี่.. ผมเดินลงจากรถลงมา โบกมือให้จุนฮเวนิดๆก่อนจะเดินเข้ามหาลัย แต่สายตาก็เหลือบไปเห็น..

            ..รถสีดำของฮันบินจอดอยู่ที่ป้ายรถเมล์ฝั่งตรงข้าม ห่างจากประตูมหาวิทยาลัยไปสองป้าย..

 



 

ฮันบิน.. เป็นห่วงฉันใช่ไหม

            ฮันบินคงเป็นห่วง.. คงคิดว่าผมจะนั่งรถเมล์มาเอง เลยขับรถมาดักรอหน้ามหาวิทยาลัย
            ..พอเห็นรถของฮันบินกำลังเลี้ยวกลับและค่อยๆขับห่างออกไป

                       ..ทำไมมัน.. รู้สึกแย่

 


 

ผมจะทำยังไงดีกับตอนนี้ อีกคนก็ทิ้งไปไม่ได้ อีกคนก็รักไปแล้ว หรือผมควรจะหายไปเลย แต่ไม่ได้ผมจะทิ้งจุนฮเวไปอีกไม่ได้ ฮันบินอาจจะมีคนอื่นที่ดีกว่าผม.. ที่ไม่โลเลเหมือนผม คนที่รักฮันบินมากๆและรักฮันบินคนเดียว ฮันบินควรจะได้เจอคนแบบนั้น ไม่ใช่คนที่ไม่ชัดเจนแบบผม





เราไม่น่าเจอกันเลย.. ขอโทษนะฮันบิน 

30
 





 

            วันนี้ผมเลิกเรียนแล้วล่ะ แต่ก็ต้องนั่งรอคนมารับเหมือนเดิม ผมเลยเลือกที่จะไปเคลียงานที่อาจารย์สั่งในห้องสมุดเหมือนทุกๆวัน ค่อยๆทำไปเรื่อยๆทำตัวยุ่งๆจะได้ไม่ต้องคิดมาก..

 


 

            ..Rrr..

less minute ago

JH : ผมจะถึงแล้วนะ

 
 

 

            ผมหยิบโทรศัพท์เครื่องใหญ่ของตัวเองขึ้นมาดูข้อความที่เพิ่งถูกส่งโดยคนที่บอกว่าจะมารับ จุนฮเวคงจะส่งมาเตือนเค้าสินะ มือเล็กของผมค่อยๆกวาดสมุดปิดพับมันและยัดเข้ากระเป๋า ก่อนจะย้ายร่างตัวเองวิ่งไปตามทางเดินอย่างเร่งรีบ.. แต่วิ่งสักพักก็รู้สึกเหนื่อยอีกแล้วล่ะ เมื่อวิ่งลงมาถึงชั้นล่างของตึกสายตาผมก็เหลือบไปเห็นรถคันสีขาวของจุนฮเวกำลังขับตรงมา

 
 

.. ทำให้รอยยิ้มเล็กๆปรากฏบนหน้า

 

 
 

ถ้าให้เดาพี่คงรีบวิ่งลงมาแน่ๆ

เสียงทุ้มของอีกคนกล่าวขึ้นทันที เมื่อร่างผมหย่อนตัวลงนั่งตรงเบาะข้างๆคนขับ

 

 

ทำเป็นรู้ดี ผมบ่นอุบอิบขึ้นมา

            ก่อนหน้าผากของตัวเองจะถูกมือหนาทาบลงมา พลิกสลับหน้าหลังสองสามที ก่อนจะยิ้มแหยๆ

ตัวผมร้อนกว่าพี่อีกอะ ใช่สิ ลืมไปเลย.. จุนฮเวไม่สบายอยู่นี่นา





หายปวดหัวรึยัง กินยาไหม

 

            ผมหันไปถามอีกคน พร้อมทำแบบที่จุนฮเวเพิ่งทำให้ผมเมื่อสักครู่.. ตัวอุ่นๆนะ เมื่อเห็นอย่างนั้นผมเลยใช้มือล้วงยาของตัวเองที่อยู่ในกระเป๋าออกมาก่อนจะยื่นให้ร่างยักษ์ข้างๆ

 
 

ไม่เอาอะ

กิน


พี่ก็รู้ว่าผมไม่ชอบกินยา

            เสียงทุ้มบ่นขึ้น มือหนาเลื่อนมาตั้งใจจะเปลี่ยนเกียร์เพื่อออกรถ แต่..


    ..หมับ..

 

 

คูจุนฮเวกินยาซะ ผมเน้นเสียงหนักๆพร้อมทำหน้าจริงจัง

            ว่าแต่คนอื่น ตัวเองยังไม่ยอมกินเลยแย่จริงๆ ไม่ได้ล่ะต้องบังคับให้จุนฮเวกินให้ได้

 

 
 

ยาพี่มันกินแล้วง่วงรึเปล่า

อีกสองชั่วโมงนายถึงจะง่วงน่ะ มันเป็นยากินหลังอาหาร

ผมอยากพาพี่ไปที่ที่นึง ถ้าผมกินไปก็อดเที่ยวสิ.. ไว้ค่อยกินได้ไหม




            ..อื้ม จะยอมดีไหมนะ จุนฮเวกำลังทำหน้าอ้อนใส่ผมเต็มที่ นะ..

 

ก็ได้ๆ แต่กลับบ้านไปต้องกินนะ

ค้าบบบ

 
 

 

            จุนฮเวยิ้มกว้าง ก่อนจะออกรถอย่างที่ตัวเองตั้งใจก่อนหน้านี้ เด็กหนุ่มข้างๆโตขึ้นมาเลยจริงๆ ทั้งรูปร่าง ความสูง หน้าตา ความคิด นิสัย ถึงบางทีนิสัยจุนฮเวจะยังดูเป็นอยู่เหมือนเดิมก็เถอะ มันทำให้ผมอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ ไม่ใช่ว่าห้าปีที่ผ่านมาผมไม่คิดถึงจุนฮเวนะ มีใครที่ไหนไม่คิดถึงแฟนตัวเองบ้างล่ะ คงเป็นแฟนที่แย่มากๆแน่ๆ



เมื่อตอนที่ผมอยู่อเมริกา ผมเขียนจดหมายมาหาจุนฮเวทุกอาทิตย์ ถึงร่างกายผมจะยังไม่หายดี.. จุนฮเวคงเป็นห่วงที่อยู่ๆก็หายมาแบบนี้ ความจริงแล้วผมเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองมาอยู่ที่ที่ไกลแบบนี้ได้ยังไง ทั้งแม่พี่เยซอนไม่มีใครบอกผมสักคน แล้วจดหมายเป็นร้อยๆฉบับที่จ่าหน้าซองถึงจุนฮเวก็ไม่เคยได้ถูกส่งไปจริงๆ ผมก็เพิ่งมารู้จากแม่ตอนจะกลับเกาหลีนี่แหละ

ผมก็เคยสงสัยว่าทำไมอีกคนถึงไม่ตอบจดหมายผมมาเลย พอมารู้อีกทีแม่ก็บอกว่าจุนฮเวเปลี่ยนที่อยู่ไปแล้ว.. แล้วแม่ก็ไม่เคยบอกผมเลยเรื่องคุณย่าซอนาของจุนฮเว

 


 

 

 

            เสียงฮัมเพลงเบาๆจากร่างสูงทำให้ผมต้องร้องเพลงนั้นขึ้นมาเบาๆ จากนั้นจุนฮเวก็ร้องมันดังขึ้น เพลงเด็กๆที่เคยชอบร้องด้วยกัน เพลงที่คุ้นเคยดี.. และไม่นานนักพวกเราทั้งสองคนก็มาถึงสถานที่หมาย แสงไฟตามทาง สถานที่ ทำให้ผมชอบที่นี่ขึ้นมาซะแล้วล่ะ มันสวยมากๆเลย เพราะท้องฟ้ากำลังจะมืดแล้ว ทำให้แสงสว่างเห็นชัดและสวยงามขึ้มเป็นเท่าตัว..

 

พี่ชอบไหม

ชอบสิ

            ผมยิ้มตอบอีกคน ก่อนมือเล็กของตัวเองจะถูกคว้าไปจับพร้อมลากด้วยแรงที่มากกว่าของอีกคน..

 

 

 

 
 

            ..ชิงช้าสวรรค์งั้นหรอ

 
 

ขึ้นกัน

            ประโยคสั้นๆของคนข้างๆทำให้ผมเผลอหลุดขำมันออกมา เห็นจุนฮเวหน้าโหดๆตัวใหญ่ๆแบบนี้ก็แอบปอดนะครับ โดยเฉพาะเรื่องความสูง ตัวใหญ่ซะเปล่าแต่กลัวความสูง อ่อน..

 

 

ไม่กลัวแล้วไง?

ก็นิดๆอะ แต่อยากขึ้นนี่

            ผมยื่นมือเล็กของตัวเองให้อีกคนจับ จุนฮเวก็รีบคว้าไปจับประสานแน่นก่อนจะระบายยิ้มออกมาจนตาหยี รอยย่อนขึ้นเต็มหน้าไปหมด มันตลกนะ หน้าแมว

 

 

ฉันจะปกป้องนายเองวันนี้ผมพูดขึ้นด้วยท่าทางขำๆ

ฝากตัวและหัวใจด้วยนะครับ

 

            เสียงหัวเราะถูกระบายออกมาด้วยความสุขจากคนทั้งสองคน..

 



 

 

            ..ชิงช้าสวรรค์ถือเป็นความทรงจำของเราเลยล่ะ ครั้งนั้นเมื่อประมาน 8 ปีที่แล้ว ผมอยากขึ้นชิงช้าสวรรค์มากๆ ทั้งๆที่รู้ว่าอีกคนกลัวความสูง แต่จุนฮเวก็ยอมขึ้นมากับผม ถึงมันจะเป็นแค่ชิงช้าสวรรค์เล็กๆตามงานวัดของเกาหลีก็เถอะ.. พอขึ้นไปจริงๆ จุนฮเวกลับหลับตาปี๋จับมือผมแน่น ภาพนั้นยังคงติดตาอยู่เลย แต่คราวนี้กลับเป็นคนชวนขึ้นเอง หวังว่าจะไม่อ่อนเหมือนเมื่อก่อนแล้วนะ

 

 

เห้ยๆ ..เสียงเอะอะดังขึ้นเพราะตอนนี้ชิงช้าสวรรค์กำลังค่อยๆขยับตัวอย่างช้าๆ

            นี่เป็นชิงช้าสวรรค์ใจกลางเมืองที่ถือว่าใหญ่ที่สุดในเกาหลีเลยก็ว่าได้ สูงเกือบร้อยเมตรแหนะ กว่าจะวนจบรอบอาจจะใช้เวลาเป็นชั่วโมง แต่แค่มันขยับมาไม่ถึงหนึ่งนาทีร่างใหญ่ของจุนฮเวก็ค่อยๆเขยิบมาเข้าประชิดตัวผมซะแล้วล่ะ อดขำไม่ได้จริงๆ

 

 

แค่นี้ก็ป๊อดซะละ

ป๊อดที่ไหน! ผมอยากอยู่ใกล้ๆพี่ตังหาก

            มือหนาของอีกคนทาบลงมาที่เอวคอดของผม ..แถสิไม่ว่า รู้หรอกว่ากลัว

 

 


 

            สักพักร่างผมก็ถูกแขนปลาหมึกของจุนฮเวโอบรัดไปเรียบร้อย..

เนียนเลยนะ


พี่ยิ่งตัวเล็กๆอยู่ กลัวจะตกใจความสูงน่ะ ทำเป็นพูดดีนะจุนเน่!

ใครกันแน่ฮะที่กลัวน่ะ

 

 

 

 

พี่มีความสุขไหม.. เสียงทุ้มเบาของอีกคนดังขึ้น อยู่กับผมแล้วมีความสุขรึเปล่า

 

ถามอะไรของนาย

ผมมีความสุขมากๆเลยนะพี่รู้ไหม แค่มีพี่ผมก็มีความสุขแล้ว

            ตอนนี้ผมกำลังถูกดึงไปกอดโดยสมบูรณ์แบบ.. แขนยาวกระชับแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

 
 

ฉันก็มีความสุขที่ได้อยู่กับนายอีก ขอโทษที่หายไป ..ขอโทษจริงๆ

อึ้อือ เสียงครางเบาๆหลุดมาจากจุนฮเว ยังไงผมก็หาพี่เจอแล้ว ผมดีใจที่พี่ยังเหมือนเดิม

            ..ถึงจะไม่รู้ว่ายังรู้สึกกับผมเหมือนเดิมรึเปล่า

 

 

 

            เหมือนเดิม..งั้นหรอ นั่นสินะ เหมือนเดิม

มั่นใจได้ยังไง บางทีฉันอาจจะไม่เหมือนเดิม.. พูดไปแล้ว พูดไปแล้วล่ะ

            จบประโยคของผมเหมือนอีกคนจะนิ่งไป.. จุนฮเวถอนกอดผม ขยับตัวให้อยู่ในท่าที่นั่งสบาย ก่อนตาคมจะจ้องมาที่ผมอย่างจริงจัง

 

 

 

ผมรู้.. ผมจะไม่โกรธ พี่มีสิทธิ์ เราก็เป็นแค่แฟนกัน แฟนในความคิดเด็กๆของผม..

ซึ่งพี่เองก็อาจจะแค่ตอบรับเพราะความคิดแบบเด็กๆ

 

 
 

            อย่าทำให้ฉันรู้สึกแย่ได้ไหมจุนฮเว.. ทั้งๆที่นายเหมือนเดิมกับฉันทุกอย่าง

แต่ฉันกลับ..  

แต่ฉันก็ยังรักนายเหมือนเดิมนะ

รักที่พี่พูดถึงมันคือแบบไหนล่ะ

 
 

            ... !!  ทำไมถามแบบนี้ เพราะผม.. ยังตอบมันไม่ได้ อีกคนก็รัก

 

 


 

รู้แค่รักก็พอ


          กอด.. ที่เหมือนจะอึดอัด

            กอด.. ที่แฝงไม่ด้วยความเจ็บปวดนี่

 

 


 

ผมก็รักพี่ ผมจะไม่ทำให้พี่เสียใจ.. ถ้าสิ่งไหนทำให้พี่ความสุข ผมก็จะยอม

เป็นคนดีเกินไปแล้วนะ

..ผมพูดขึ้นเพื่อคลายความเครียดที่มีอยู่ตอนนี้



ก็รักไปแล้วนี่ ทำยังไงได้ ไม่มีใครอยากให้คนที่เรารักเสียใจหรอก แม้จะต้องแลกด้วย..

..ความเสียใจของผม

 

 

 

 

ดูซีรี่ย์มากไปแล้วเด็กยักษ์

ผมแสนดีกว่าพระเอกพวกนั้นอีก จุนฮเวพูดกวนๆขึ้นพร้อมกวาดแขนมาโอบเอวผมอย่างเนียนๆ..

 

 

หรออ

ใช่สิ คูจุนฮเวนะเป็นคนที่แสนดีมากมาก โดยเฉพาะกับคนตัวเล็กที่ชื่อคิมจินฮวาน

อย่าแสนดีเกินจนตัวเองเจ็บล่ะ

            เหมือนคำพูดเล่นๆของผมมันจะไปแทงใจอีกคนนะ.. เข้าใจที่ฉันพูดไหมคูจุนฮเว

 
 

 

ฉันก็รักนาย เพราะฉะนั้นไม่ต้องทำเพื่อฉันมากก็ได้ นายเสียสละมามากพอแล้ว

เสียอีกนิดก็ไม่เห็นเป็นไร.. ดื้อ!

 
 

 

            “โอ้ยย นิ้วเล็กกดแรงหยิกไปที่ต้นแขนของอีกคนอย่างจัง..

อยากตายหรอ

โหดจังครับ กลัวแล้ว

 


 

ย่าห์! คูจุนฮเว

 

 

 

 

 

           

ขอคุยอะไรด้วยหน่อยสิ คิมฮันบิน

..ได้สิ

 

 

 

 

 

หลังจากวันนั้นผมกับจุนฮเวก็เหมือนเดิมนะ.. มันก็ดีที่จุนฮเวไม่คิดมากกับคำพูดและความไม่ชัดเจนของผม เราสองคนก็ยังเหมือนเดิม จุนฮเวคอยมารับมาส่งผมที่มหาลัยทุกๆวัน และบางครั้งก็มีฮันบยอลติดรถไปด้วย แต่ถึงตอนนั้นทีไร ผมต้องปวดหัวทุกที คู่กัดคู่นี้มันจริงๆเลย.. กัดกันได้ทุกวัน

..มันก็ดีแต่ก็แปลกๆ เพราะเมื่อก่อนคนที่ทำแบบนี้คือ  ฮันบิน

 

 

 

            ตอนนี้ผมกำลังจัดการโต๊ะอาหารที่ถูกคู่กัดสองคนกินเรียบไปเมื่อสักครู่ เก็บจานมาล้าง พร้อมทำความสะอาดให้เรียบร้อย สองตัวแสบนั่นพออิ่มท้องก็แยกตัวกันไปนอนเลยนะ ไม่มีใครคิดจะช่วยผมสักคนแต่ก็ชินซะแล้วล่ะ แล้วตอนนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย ผมก็ง่วงแล้วล่ะ..

 

 

 

 
 

    ..แกรก..

 
 

ผมกำลังชะโงกหน้าออกไปดูว่าใครเข้ามาในห้อง หวังไว้ว่ามันต้องเป็นฮันบิน.. ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอกันเลย ฮันบินยุ่งตลอดอยู่เกรด 12 แล้วปีหน้าก็คงเอนท์เหมือนกัน แต่จริงๆฮันบินได้ทุนเรียนดนตรีอยู่แล้วนะ เจ้าตัวไม่น่าจะเหนื่อยด้วยซ้ำ.. ผมก็ไม่กล้าถามหรอก เหมือนว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์แล้ว

 

 

 

กลับมาดึกจัง หิวรึเปล่า ผมค่อยๆเดินไปประชิดตัวอีกคน..

 

            ก่อนจะรู้สึกถึงความเฉยชาที่ได้รับจากคนตรงหน้า แต่ร่างกายมันไม่หยุดตามความคิด มือเล็กของผมเลื่อนขึ้นไปประคองใบหน้าอีกคนอย่างไม่รู้ตัว ฮันบินยังคงนิ่งไม่แสดงสีหน้าใดๆ

 

 

 

อย่าลืมดูแลตัวเองรู้ไหม ซูบลงรึเปล่า

            ใช่.. ฮันบินดูผอมลงนะ ตาคล้ำๆ ปากแตกราวกับไม่ได้ดูแลตัวเอง

 

 

...

ทั้งๆที่รู้อยู่แล้ว แต่.. คิดถึงจังเลย

ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่รอบๆตาของผมกำลังคลอไปด้วยน้ำใสๆ ก่อนจะเลื่อนมือตัวเองมาเช็ดน้ำตาบนหน้าลวกๆ เดี๋ยวนี้ผมไม่งอแงแล้วนะ.. ผมไม่งอแงแล้ว

 
 

 

เลิกงอแงก็ดีแล้ว เสียงเข้มถูกเอ่ยออกมาเป็นประโยคแรก..

คิดว่าจะไม่คุยกับฉันซะแล้ว

 

 

กอดหน่อยได้ไหม

            อีกคนพยักหน้าลงเบาๆทำให้ผมแทรกตัวเข้าไปด้วยความเร็ว พร้อมกระชับแขนรัดร่างอีกคนแน่น.. กลิ่นตัวแบบนี้ อุ่นๆแบบนี้ มันฮันบินจริงๆ ฮันบินคนเดียว

 

 

            มือหนาของอีกคนที่กำลังยกขึ้นเพื่อกวาดไปกอดตอบร่างเล็ก.. กลับหยุดลง กลายมาเป็นความสั่นเล็กๆก่อนจะทิ้งมันลงข้างตัวเองอย่างขัดใจตัวเอง ทั้งๆที่อยู่ใกล้แค่นี้..

          ..แต่กอดไม่ได้

 

 

 

 

 

 

 

“…”

 

 

 

            มืออีกคนถอนกอด ใบหน้าเล็กกลับเต็มไปด้วยคราบน้ำตาไหลอาบอยู่ทั่วหน้า เพราะมัวแต่ห้ามใจตัวเองเลยทำให้ฮันบินไม่ได้สนใจว่าอกของตัวเอง กำลังเปียกเพราะน้ำตาของอีกคนมันซึมผ่านเนื้อผ้าเข้ามา.. มือหนายกขึ้นยีหัวอีกคนเบาๆ พร้อมก้มตัวเองให้หน้าอยู่ในระดับเดียวกับคนตัวเล็ก

 

กลับห้องไปนอนได้แล้วครับ แล้วอย่าลืมกินยาก่อนนอนนะ

 

                       

 

 

           

     ..ก๊อกก๊อก

 

หลังจากแยกกับฮันบิน จินฮวานก็พยายามข่มตาตัวเองให้หลับ แต่มันก็..คิดมาก ถ้าปล่อยไว้แบบนี้คืนนี้เค้าคงไม่ได้นอนทั้งคืนเป็นแน่ ร่างเล็กเลยตัดสินใจเดินมาห้องอีกห้องและเคาะประตูบานนี้ รู้ไหมกว่าเค้าจะทำใจกล้าเดินเข้ามามัน.. ใช้เวลาเป็นชั่วโมง แต่สุดท้ายก็..กลัวอยู่ดี

 

 

 

ฮันบิน.. ฉันนอนไม่หลับ ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม เสียงเบาๆถูกเอ่ยขึ้นราวกับกระซิบ

            แต่เพราะตอนนี้บรรยากาศในห้องเงียบมากจนคนข้างในสามารถได้ยินที่อีกคนพูดได้อย่างชัดเจน มือเล็กกำลังขยับลูกปิดเพื่อเปิดเข้าไปข้างใน

 

 

 

            ..แกรก..

อย่าเข้ามานะ!” ทุกอย่างหยุดชะงักลง..

มือเล็กถูกคลายออกจากลูกบิดประตู

 

            ร่างจินฮวานเหมือนถูกแช่แข็งจากคำพูดเย็นชาๆเมื่อกี้นั่น ความรู้สึกอื้ออึงที่กำลังเป็นอยู่นี้.. เมื่อได้สติขาเล็กก็ก้าวเดินออกจากตรงนั้นอย่างไม่ต้องคิด

 

 

 

    ..แกรก..

            เมื่อฮันบินใช้เวลาจัดการกับตัวเองสักพักก็เดินออกมาเปิดประตูห้องตัวเอง ก่อนจะสบถขึ้นอย่างหัวเสีย

 

 
 

ชิท!”

 

เพราะร่างอีกคนที่ปกติจะยืนรออยู่หน้าห้อง.. ได้หายไปแล้ว

 
 

 

ผมไม่ได้ตั้งใจจะพูดแบบนั้น

             ตัวเล็ก..

 

 

 



 

 

มาพนันกันไหม พี่จินฮวานเป็นเครื่องเดิมพัน

...ก็เอาสิ

 

100%





 

 

spoiled  :  "คบกันนะ" 

 

 



 

Talk with PINKKOMM

มาแล้วฮืออออออออปาดน้ำตา ขอโทษนะทุกคนไม่ได้หนีเว้ยยยยย

เค้าเพิ่งสอบเสร็จวันศุกร์ วันเสาร์-อาทิตย์เรียนทั้งวันเลยงืออออออ เปิดฟิคเรื่องใหม่ด้วย

กลับมาแล้วหนา บอกแล้วว่าตอนจะสั้นลง.. แต่ตอนนี้จะสั้นไปมากๆเพราะมันหน่วงง่ะ

แบบไม่อยากให้ทุกคนหน่วงไงเอาไปแค่นี้พอแง้งงงงง อย่าเพิ่งทิ้งเค้าไปน้า ยังรักทุกคนเหมือนเดิม

เดี๋ยวมาต่อเร็วๆนี้เนอะ<3 ขอบคุณทุกคนที่ติดตามมาตลอดเลย ขอบคุณฮ้าบ

ปล1. ง่วงมากยังไม่ตรวจคำผิดหรืออะไรเลย ยังไงพนจะมาแก้เนอะ-/-

ปล2. หวังว่าจะชอบกันนะ อีกไม่นานหรอกหายหน่วงแล้วรอกัน นี่ไม่ได้โม้นะพูดจริง

ฝากเม้นและสกรีม ด้วยตัวเล็กและฮันบินเยิ้บ : 3

-                    -               -               -               -

Twitter: @_xxingpink

Hashtag:  #ฟิคคนไข้ของฮันบิน

 

 




.
 


 

.
Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5329 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มีนาคม 2559 / 11:25
    อ่านเพลินลืมเม้นท์ เราอ่านรอบสองละนะ ไม่มั่นใจว่าตอนนนี้เม้นท์ไปยัง จะเริ่มเม้นท์ให้ใหม่จากตอนนี้เนาะ อิอิ คืออออ เราสงสารเน่อ่า มากด้วย มาซบอกเราดีกว่า ถถถถ
    #5329
    0
  2. #4933 Chompunuchhh (@Chompunuchhh) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2558 / 17:56
    โอ้ยหน่วงมากหน่วงแบบสงสารทั้งสองคนอ่ะฮื้ออออ
    #4933
    0
  3. #4761 SweetLip (@sweetylip) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2558 / 02:36
    ฮื่ออออ พี่จินอ่าา ถึงจะสงสารจุนก็เหอะ แต่เลือกฮันบินเหอะนะะ บินก็น่าสงสารร แงงงงง
    #4761
    0
  4. #4368 YuiLuk (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 21:48
    ฮืออออจะร้องไห้ จินฮวานพี่อะรักจุนแค่น้องส่วนฮันบินอะรักแบบคนรัก จุนนายเป็นคนดีมากๆเลยนะ เศร้า เดี๋ยวพนันไรวะ
    #4368
    0
  5. #4155 BJin (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 14:43
    ฮันบินของเค้าาา TT
    #4155
    0
  6. #4085 แฟนหมี (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 15:46
    ความรักคือทุกอย่างสินะ ความรักคือการเสียสละ จุนเน่!!! อยากจะอ่านถึงตอนจบเร็วๆเเล้วสิ อ่านฟิคเรื่องนี้เเล้วอารมณ์เยอะมาก คืออธิบายออกมาไม่หมดไง ><
    #4085
    0
  7. #4075 mindfyyy (@mindfyyy) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 มีนาคม 2558 / 18:10
    น้องเอาใจช่วยพี่บินเสมอน้าาาาาา ไรท์เตอร์ใจร้ายยยทำร้ายพี่บิน55555 ช่วงนี้ดราม่าเริ่มมา สงสารพี่จินจังเลือกไม่ถูกอะเด้ะ คนนึงก็ทิ้งไม่ได้ แต่ก็รักอีกคนหมดใจเห้อออออ น้องเอาใจช่วยน้าาาาาา
    #4075
    0
  8. #3953 사랑해♡ (@aroonratdevil) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 23:58
    เห้ยยยยยยยยยย ทำไมพี่จินทำเง้
    แล้วฮันบินล่ะ ฮันบินไง เลือกสักทีสิรู้มั้ยมันบีบหัวใจเจ้มาก ฮรือออออออออ ;--;
    #3953
    0
  9. #3892 HaKuRo (@hakuro5996) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 11:22
    ฮรึก ฮือออออออออ ทำไมันหน่วงแบบนี้ ฮือTT_____TT
    #3892
    0
  10. #3617 เมียหลวงกีกวัง (@melohyun93) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:53
    บางทีความรักกับความผูกพันธ์มันไม่เหมือนกันนะ จินคงผูกพันธ์กับจุนเน่ แต่รักฮันบิน คือสงสารฮันบินเว้ย ฮรือออ
    #3617
    0
  11. #3518 Kimminked007 (@kimminked007) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:02
    พนันอะรายยกานนน TT
    #3518
    0
  12. #3504 Sylvester (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:23
    ทำไมมันเศร้างี้อ่ะ ฮือออออออออ ฮันบินสู้ๆนะ จุนเน่น่าสงสารมากเลยอ้าาาาา

    #3504
    0
  13. #3249 RISE (@chanichanun) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 18:43
    ฮันบินก็สงสาร จุนเน่ก็เห็นใจ อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคนTT แต่มันเป็นไปไม่ได้ ถ้าให้ตัวฉันเลือกตามหัวใจก็คงเลือกเขา
    ถ้าเอาเหตุผลว่าตามที่ถูกก็คงเลือกเธอ พี่จินจะทำยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ เศร้าเลย อ่านแล้วอินมากร้องไห้ตามเลยค่าาา TT

     

    #3249
    0
  14. #3230 mojijung (@cankangs) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 03:33
    สงสารบินนนน แต่เน่ TT
    #3230
    0
  15. #3004 กรรณิการ์ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 21:42
    โอ๊ยยย พี่จิน ทำไมทำงี้ 😍😍😍

    ขอNc หน่อย



    nanny24492@gmail.com
    #3004
    0
  16. #2845 เปเปโร่ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2558 / 22:33
    ฮรืออออ ฮันบิน ㅠㅠ
    #2845
    0
  17. #2804 Fnre Vk (@fernnxq) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 25 มกราคม 2558 / 14:48
    หน่วงงงงงงงง
    #2804
    0
  18. #2737 LS8QX★ˋ (@qwz-jipx2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 14:40
    ใครมันเอาพี่จินมาพนันน~~!!
    #2737
    0
  19. #2715 mclub (@amados) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 00:16
    จุนเน่vs ฮันบยอล  สมดุลค่ะ
    #2715
    0
  20. #2712 JEABJIIEZ (@jeab2543) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 03:22
    ที่เข้ามาอ่านไม่ใช่เพราะอะไรนะ เพลงน่าบทความเพราะมากกกก ความหมายดีมากกก 

    ไม่ใช่เรื่องล่ะ//โดนถีบ  55555 อุ๊ยยย น่าสงสารจุนเน่อ่ะ



    ฮันบินที่รักก็ด้วย ToT



    แต่รู้สึกว่าคู่หนูดงดงเนี่ยจะมีความสุขกันมากเกินไปและนะ//โดนไรท์ด่าแปป

    น้ำตาไหลตามเลยอ่ะไรท์ ทำร้ายคนดูไปแล้วน้าาาาTT

    แต่ยังไงจะพยายามเก็บเงินซื้อหนังสือน้าอยากเก็บเป็นคอนเล็กชั่นจริง//กินแกลบแปป

    เรื่องหนุกๆ จะพลาดได้ไง ต้องสงวนจริงมะ
    อร๊ายยยยย ฟินมากกกก แต๊งกิ้วไรท์มากๆน้าาา
    #2712
    0
  21. #2711 Dxrnxx (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 มกราคม 2558 / 00:01
    งืออออออ จีนันเธออออ

    ทำไมชีวิตเธอเป็บแบบนี้น่าสงสารและซับซ้อนจัง



    #2711
    0
  22. #2708 `Chocomallow* (@kimkicbum) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 23:01
    จินฮวานอ่า อย่าทำแบบนี้สิ สงสารฮันบินนนนนนนนT____T
    แต่ พนันอะไรกันนนน อย่าบอกนะว่าเป็นฮันบินกับจุนฮเว
    เฮ้ออ สงสารทั้งสามคนเลย
    #2708
    0
  23. #2680 double_BJhwxx (@bnamep) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 00:41
    ทำไมมันหน่วงงี่อ้ะ เฮ้ออออออออ 
    น้ำตาแทบไหลพรากกกก
    รู้สึกเหมือนกันแต่ความมาที่หลังมันค้ำคอ 
    โห้ย ... โครตเจ็บ
    #2680
    0
  24. #2668 kidpap (@paonn_nok) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มกราคม 2558 / 03:24
    อ่านมาจนถึงตอนนี้ รู้สึกสงสารฮันบินกับจุนเน่มากกว่าใครในเรื่อง /แต่อย่าลืมว่าเรายังคงกรี๊ดพี่มาร์ค ถถถถถถ
    อยากให้พี่จินเลือกฮันบินนะ แล้วปล่อยให้จุนเน่ได้กับฮันบยอนไปสะ 
    #2668
    0
  25. #2663 Bamnpt (@bammpt) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มกราคม 2558 / 02:19
    จุนเน่หน้าแมว งึ้ยย ><
    #2663
    0