{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 15 : xx TRACK 14 ϟ ❥14.5 ϟ 252 xx

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,280
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    30 ธ.ค. 57





xx Track 14 : Forteenth xx

 

ดราม่าล้วนๆ..








-        -        -        -        -        -        -

 ความรักเป็นเรื่องของคนสองคน
ถ้ามีมากกว่านั้น ก็ต้องมีใครคนใดคนนึงที่ต้องจากไป..
แต่ใครจะเป็นคนที่ยอมจากไป.. เขาเธอหรือฉัน

-        -        -        -        -        -        -

 









 

          ..ปิ๊ง..

เสียงที่บ่งบอกว่าลิฟต์อีกตัวได้ขึ้นมาหยุดอยู่ที่ชั้นหมายและกำลังเปิดในเร็วๆนี้..



          ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดขึ้น ก็ปรากฏให้เห็นเป็นร่างของฮันบินกำลังยืนอยู่ในท่าสบายๆ ก่อนจะขึ้นสีหน้าคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน ขากำลังก้าวไปหาร่างเล็กที่กำลังกอดกับใครก็ไม่รู้ ข้าวของกระจายเต็มพื้นทางเดิน

 

 

 

จุนเน่ เสียงเล็กของจินฮวานที่คุ้นหูเอ่ยขึ้น ทำให้ขายาวถึงกับหยุดลง..

 

            จุนเน่? หรือว่าจะเป็น.. จุนฮเว.. แฟนเก่าพี่จินฮวาน

 

 

 

 

ฮึก.. หายไปไหนมา ผมคิดถึงพี่

 

 

..ใช่แล้วล่ะ.. จุนฮเวจริงๆ

 

ฮันบินเห็นจินฮวานยกแขนเรียวขึ้นกอดตอบร่างใหญ่พร้อมทั้งพูดปลอบประโลมเบาๆ ภาพแบบนี้มันทำให้เค้า.. เหมือนไร้ตัวตน อยากจะดึงคนตัวเล็กออกจากอ้อมกอดนั่น แต่ก็คิดได้ว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ เป็นแค่น้องข้างห้องที่สนิทเท่านั้น

 

 

 

ใช่สิ.. ผมกับพี่จินฮวานเรายังไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมจะไปทำอะไรได้

 

 

 
 

พี่จินฮวาน..



            เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นเบาๆราวกับกระซิบ ทั้งๆที่รู้ว่าอีกคนคงไม่ได้ยิน แต่เค้าก็คิดน้อยใจ.. ในเวลานี้เค้าควรจะทำอะไร ควรจะเดินหนีไปเงียบๆ.. หรือควรจะเข้าไปหึงหวง..


 แต่สุดท้ายฮันบินก็เลือกที่จะเดินผ่านคนสองคนไปแบบเงียบๆ เค้าไม่ใช่คนที่จะมาเรียกร้องความสนใจ ถึงแม้ว่าตัวเองอยากจะทำมากแค่ไหนก็ตาม คนปากอย่างใจอย่างแบบเค้า.. ไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นแน่ๆ ทั้งๆที่ตัวเค้าเองก็เจ็บปวดกับภาพตรงหน้ามากมาย จนแทบล้มทั้งยืน

 

 

 

..ปัง..

ทันทีที่ประตูห้องถูกปิดสนิท ขาที่ฝืนเดินจนมาถึงตรงนี้ก็พับลง ทำให้ร่างของฮันบินล้มตาม เค้ากำลังอยู่ในท่านั่งพิงกำแพง ยกขาขึ้นชันเข่า พร้อมฟุบหน้าลงอย่างเหนื่อยล้า.. ภาพที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น เค้าจะไปสู้อะไรแฟนเก่าคนตัวเล็กอย่างจุนฮเวได้ ไม่มี.. คงจะไม่มีเลย ที่ตัวเล็กไม่ยอมคบกับเค้า เพราะอย่างงี้สินะ..

 

 

 

 

หึ..

 

            หัวเราะให้กับความไม่ได้เรื่องของตัวเอง..

            หัวเราะให้กับความเสียใจของตัวเอง..

            อีกคนจะรู้บ้างไหมคนเย็นชาคนนี้กำลังคิดมาก..

 

 

 

ผม.. ก็รักพี่

 

 

 

รัก ไม่น้อยไปกว่ามันหรอก..

7%



 








 

 

!!!

 


            อยู่ดีๆร่างผมก็ถูกใครไม่รู้ดึงเข้าไปกอดจนข้าวของในมือหล่นกระจายเต็มไปหมด.. ฮันบินหรอ? ไม่น่าจะใช่นะ ฮันบินจะมากอดเค้าตรงนี้ทำไม จะบอกว่าคิดถึงมันก็ไม่ใช่ปะ..

            หัวของผมอยู่แค่ระดับอกของอีกคน.. ตัวใหญ่แบบนี้ กลิ่นแบบนี้.. หรือว่าจะเป็น..

 

 

พี่จินฮวาน.. หาเจอแล้ว

จุนเน่” !? ใช่..เสียงแบบนี้มัน จุนฮเวจริงๆด้วย

 

ฮึก.. หายไปไหนมา ผมคิดถึงพี่

ร่างใหญ่โคร่งของอีกคนกำลังสั่นขึ้น พร้อมเสียงสะอื้นที่นานๆจะได้ยินที.. แต่เพราะตลอด 5 ปีที่ผ่านมา เราสองคน.. ไม่ได้เจอกันเลย ต้องโทษที่เรื่องวันนั้นทำให้ผมกับจุนฮเวต้องห่างกัน และไม่ได้เจอกันอีก แต่วันนี้

 

 

ฉันก็คิดถึงนาย ผมเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกจริงๆที่มี

            กวาดแขนกอดตอบอีกคนไว้หลวมๆ ซุกหัวเล็กๆของตัวเองไว้กับอกแกร่งของอีกคน ก่อนจะลูบปลอบประโลมร่างยักษ์เบาๆ

 

 

..ไม่เจอกันนาน โตขึ้นเยอะเลยนะ..

 

 

 

ฮ..


หลังจากนั้นบรรยากาศก็เงียบ.. ได้ยินแค่เสียงสะอื้นเบาๆของจุนฮเวเท่านั้น

            จุนฮเวเป็นประเภทชอบคิดว่าตัวเองเข้มแข็งน่ะ คงไม่อยากงอแงใส่ผมล่ะสิ จะยังชอบเรียกร้องความสนใจด้วยวิธีบ้าๆอยู่รึเปล่านะ ผมคิดไปก็ยิ้มไปภาพความทรงจำเก่าๆก็ลอยขึ้นมา แต่ตอนนี้ผมพยายามผลักอีกคนเบาๆ แต่จุนฮเวกลับกอดผมแน่นขึ้นไปอีก.. นี่ไงวิธีเรียกร้องความสนใจของจุนฮเว

 

 

 

คิดจะกอดจนพรุ่งนี้เช้าเลยหรือไง ฉันเมื่อยแล้วนะ

            ผมพูดหยอกขึ้นด้วยความอารมณ์ดี จุนฮเวกระชับกอดแน่นขึ้นอีกนิดพร้อมเอ่ยประโยคเด็กๆออก

 

 

ก็มันคิดถึงนี่.. แฟนตัวเองหายไปตั้งเกือบ5ปี

น้อยๆหน่อย ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะงอแงจัง

            ยิ่งผมพูดจุนฮเวก็ยิ่งกระชับกอดแน่นขึ้นจนผมจะแบนอยู่แล้ว มือเล็กทุบอกจุนฮเวเบาๆให้อีกคนรับรู้ว่าผมอึดอัดแล้วล่ะ จุนฮเวก็คลายแขนออกมานิดๆแต่ก็ไม่ได้คลายกอดแต่อย่างใด ..ดื้อเหมือนเดิม!..

 

 

 

ปล่อยเถอะน่า อายเค้า

ก็ได้ แต่วันนี้พี่คงต้องนั่งเคลียกับผมยาว โทษฐานที่อยู่ๆก็หายไป


            ผมหัวเราะนิดๆกับประโยคเด็กๆของคนตัวใหญ่ เมื่อถูกปล่อยเป็นอิสระ จุนฮเวก็เอาแต่จ้องหน้าผมสำรวจทุกส่วนของร่างกาย ผมก็ไม่ยอมแพ้มองจ้องใบหน้า จมูก ปาก ดวงตา ไล่มากถึงคอ.. แล้วก็ต้องหยุดจ้องไปที่สิ่งสิ่งนึง ..สร้อยไม้กางเขนของผม.. ก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปยิ้มให้อีกคนเก้อๆ

           
             จุนฮเวยังคงเก็บรักษามันไว้อย่างดีในขณะที่ผม.. ทำมันหายไปแล้ว

 

 

 

 

            นิ้วใหญ่ถูกส่งมาสัมผัสแก้มใสๆทั้งสองข้างของผม ก่อนจะยิ้มตาหยีจนหน้าเป็นรูปแมว.. รอยยิ้มที่มีน้อยคนที่จะได้เห็น แต่ผมว่า.. ผมเห็นมันจนชินซะแล้วล่ะ ผมก็ยื่นมือของตัวเองไปดึงแก้มร่างใหญ่เบาๆด้วยความหมั่นไส้ จนจุนฮเวร้องโอ้ยออกมาเสียงดัง ..สำออย!.. ผมเลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนๆก่อนจะยิ้มตาหยี

 

 

 

ถ้าพี่ยังน่ารักแบบนี้ผมจะดึงมากอดอีก คราวนี้ไม่ปล่อยแน่

แบบนั้นฉันก็แย่สิ ผมขำขึ้นนิดๆก่อนจะเดินหนีจุนฮเว ไม่อยากโดนกอดแล้วล่ะเมื่อยอะ..

 

 

 

 

            เหมือนทุกอย่างกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อน จุนฮเวยังคอยตามติดผมไปทุกที่ แม้กระทั่งเข้าห้องน้ำหมอนั่นยังตามเข้ามาเลย.. เพี้ยนจริงๆหมอนี่ พอไล่ไปก็พูดขึ้นมาว่า ก็คิดถึง กลัวพี่หายไปอีกขี้อ้อนซะไม่มี

 

 

 

ถ้าผมกลับไป แล้วพรุ่งนี้ไม่เจอพี่แล้วจะทำยังไง

            จุนฮเวยังคงงอแงตามประสาเด็กๆ ถึงตัวจะใหญ่แต่นิสัยยังเด็กอยู่แท้ๆเลย..

 

 

เดี๋ยวหายไปจริงๆซะเลย

 

 

            ..หมับ.. รู้สึกว่าตัวเองคิดผิดที่พูดแบบนั้นไป เพราะจุนฮเวดึงผมไปกอดแน่นแถมไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยด้วย แย่แล้วจินฮวาน ยืนอยู่หน้าห้องนะถ้าเป็นในห้องจะไม่ว่าเลย

 

 

ล้อเล่นเอง ไม่เอาน่าอายเค้า

อายไม เค้าจะได้รู้ว่าผมอะแฟนพี่.. ผมหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมลงน้ำหนักตีด้านข้างของจุนฮเว

 

 

 
 

วันนี้นอนกับพี่ได้ไหม




บ้าหรอ กลับไปได้แล้ว

            จุนฮเวยังคงยื้อผมไว้อยู่อย่างงั้น ผมก็แปลกใจเหมือนกันแล้วก็ดีใจมากๆด้วยตลอด 5 ปีที่ผ่านมา จุนฮเวยังตามหาผมไปทุกที่ ทั้งๆที่ผม..ไม่ได้ทำอะไรให้อีกคนเลย

 

 

 

พี่จินฮวาน

 

            จุนฮเวผละผมออก จ้องมองผมด้วยสายตาที่จริงจังแปลกไปจากเดิม..

 

 

 

ผมยังเหมือนเดิมนะ

 

 

 

ไม่เชื่อหรอก แบร่

            ผมใช้โอกาสรีบปิดประตูห้องใส่หน้าจุนฮเวที่ยืนห่างไปนิดนึง เมื่อกี้เผลอทำท่าทางตลกๆไปด้วยล่ะ เพราะผมได้ยินเสียงขำคิกๆของคนหน้าห้อง คงจะมีความสุขเลยสินะ : ( จุนฮเวตะโกนผ่านประตูเข้ามา ผมรักพี่นะ รักพี่จินฮวานนนนนน

 

กลับไปได้แล้ว อายเค้า

เดี๋ยวเถอะตัวเล็ก

 

ถ้าไม่ไปฉันจะโกรธแล้ว!”

 

 


 

รั....

..ยกกำหมัดให้..

 

 

 

 

 

 

หนอย.. แสบจริงๆคูจุนฮเว

 

 

 

            ..ตึ้งงง..            

 

 

B.: หิว

 

 

 

            ฮันบินหรอ?.. ลืมเลยสนิทเลย เปลี่ยนชื่อไลน์? ผมกดเข้าไปอ่านแชท.. เป็นฮันบินจริงๆด้วยเปลี่ยนดิสเป็นชื่อไลน์เปลี่ยนสเตตัสลบออกหมด.. นี่จะมาสไตล์ไหนอีกเนี่ย ผมพิมพ์ตอบกลับไปนิ่งๆ

 

 
 

Jinan’ taulek:

กินสิ

 

 

 

B.: คิดถึง มาหาหน่อย

 

 

 

            ผมหลุดขำกับข้อความที่อีกคนตอบกลับมา จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย ไม่พ้นมีเรื่องแกล้งแน่ๆ ผมก้าวเท้าเดินเพื่อไปหาอีกคนที่ห้องโดยผ่านประตูเชื่อมที่ยังกลอนเสียอยู่ ;p ..ไม่จำเป็นต้องซ่อมนี่ครับ.. ผมเดินตรงเข้าไปหาฮันบินอย่างไม่ต้องสงสัยเลย อีกคนกำลังนั่งท่าสบายๆหลับตาลงทั้งสองข้าง

 


 

ฮันบ..

 

 
 

            ..หมับ..

            แต่อยู่ดีๆฮันบินก็กอดผมกำลังยืนอยู่ตรงหน้า.. ทำให้ผมเกือบเซล้มไป วันนี้โดนกอดบ่อยจัง ปากเล็กของผมยิ้มขึ้น อารมณ์ดีล่ะ ใช้มือเล็กของตัวเองลูบผมดำนุ่มของฮันบินอย่างสนุกมือ สักพักนานๆที่ผมทำแบบนั้นแต่รู้สึกว่ามันเริ่ม..นานเกิน แต่ฮันบินก็ยังคงกอดผมอยู่ในท่าเดิมอย่างนั้น มันผิดปกติ..

 

 

 

ฮันบิน หลับหรอ

            หัวดำของอีกคนส่ายดุ้กดิ้กให้รู้ว่าไม่ได้หลับ แต่ก็ยังค้างอยู่ในท่าเดิม

 

 

 

 

ไม่หิวแล้วหรอไง เดี๋ยวไปทำอะไรให้กินดีไหม

            ผมเอ่ยถามอีกคน มือของตัวเองก็ยังลูบเสยผมฮันบินอยู่อย่างนั้น ฮันบินนิ่งไปนิดๆก่อนจะขยับแขนแกร่งกอดผมแน่นขึ้นอีก ..วันนี้เจอแต่คนอ้อน.. หรือฮันบินอาจจะเหนื่อย ต้องการคนอยู่ข้างๆงั้นหรอ นี่ผมคิดมากไปรึเปล่านะ

 

 

ต่อไปอย่าลืมกินยา เหนื่อยก็อย่าฝืน กินข้าวให้ตรงเวลา หลงทางก็โทรถามใครก็ได้ไม่ใช่เดินตามทางมามั่วๆ เดินหัดมองซะบ้างว่ามีใครเดินตามรึเปล่า แล้วก็นอนพักเยอะๆตื่นมาจะได้ไม่ปวดหัว..

            ประโยคยาวๆของฮันบินทำให้ผมหลุดขำออกมา อารมณ์ไหนอีกเนี่ยวันนี้ บทจะเงียบก็เงียบ บทจะอยากพูดก็ร่ายยาวเลยนะ..

 

 

 

พูดอย่างกับว่าจะหายไปไหน ฉันโดนนายเตือนจนชินแล้วล่ะ

“…”




นี่ฮันบิน

 


 

...

            ..เงียบ.. ผมเอียงคอมองอีกคนด้วยความสงสัย

 

 

 

หลับหรอ..

 
 

นี่

 



 

            สักพักฮันบินก็ปล่อยผมออกจากอ้อมกอด ร่างสูงยืนขึ้นเต็มความสูงเดินเข้าห้องตัวเองไปไม่พูดไม่จา.. -0- อะไรของเค้า ..กริก กริก.. ล็อกประตูห้องอีก

 

 

เป็นอะไรรึเปล่า ปวดหัวหรอ

 
 

            ผมแนบหูไปกับประตูห้องพร้อมเอ่ยถามอีกคนด้วยเสียงที่ดังกว่าปกติ..

 


 

“…”

 

 

 

 

อย่าลืมกินยาล่ะคุณหมอ

30%




            





 

 เฮ้อ..

            ผมกำลังทุบประตูห้องนอนของฮันบินเบาๆ อีกคนมีท่าทีที่แปลกๆไป ทำไมผมจะไม่รู้ล่ะ ฮันบินคงเห็นผมกับจุนเน่กอดกันสินะ แล้วที่ไม่โกรธเพราะคงรู้ว่าจุนเน่คือแฟน.. ฮันบินคงรู้สึกแย่มากแน่ๆ ผมแคร์เค้า แต่ตอนนี้ผมก็ยังอธิบายอะไรให้ฮันบินฟังไม่ได้ เพราะจุนฮเวก็.. ผมควรจะทำยังไง

 

 

            ..ตุบ ตุบ..

ฮันบิน ถ้าเป็นอะไรบอกฉันนะ

 
 

 

ฉันเป็นห่วงนาย

ฉัน..

            ขณะที่ผมกำลังเอ่ยขึ้นอย่างเบาๆ หน้าห้องนอนฮันบินที่มีประตูขวางกั้นระหว่างเรา ฮันบินก็เปิดประตูออกมาพร้อมสวมกอดผมเบาๆ หัวผมอยู่ระดับไหล่อีกคนพอดี งุดหน้าลงซบไหล่กว้างด้วยความรู้สึกผิด..

ขอโทษ

 


 

นายคงอยากพักผ่อน

            ผมพูดขึ้นขณะที่มือเล็กข้างขวากำลังลูบหลังอีกคนเบาๆ..

ให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนไหม

 

 

ผมไม่เป็นไรหรอก พี่กลับไปนอนเถอะ

 

 

ตั้งแต่วันนี้ผมคงยุ่งๆ คงไปรับไปส่งพี่แบบเดิมไม่ได้แล้ว




“!!!”

            ผมเงยหน้าขึ้นมองอีกคนนิดๆ ก่อนจะต้องก้มลงอย่างเดิมเพราะฮันบินกดหัวผมลงมา

ดูแลตัวเองด้วยนะครับ

 

 

ทำไม..

            ฮันบินผละผมออกอย่างเบามือ พร้อมดันให้ผมหันหลัง ผลักให้เดินเบาๆทั้งๆที่ผม.. ยังไม่ได้มองหน้าอีกคนเลย แค่อยากรู้ว่ายังโอเคไหม พอผมหันหลังกลับไปประตูห้องก็ปิดสนิท ร่างของอีกคนถูดบดบังไปหมดแล้ว

 

 

ฮันบิน..

 

 

 

 

            ผมกำลังพาร่างตัวเองกลับมาที่ห้อง ฮันบินคงอยากอยู่คนเดียว ปกติในสถานการณ์แบบนี้ ฮันบินจะโมโหแล้วก็เมินผมไปแล้ว แต่วันนี้กลับไม่ มันทำให้ผมเป็นรู้สึกมากกว่าเดิมซะอีก กลัวฮันบินจะไม่เหมือนเดิม คำพูดเหมือนสั่งลานั่น ฮันบินจะไปไหน.. อย่าไปนะ ผมชินกับการมีฮันบินอยู่ข้างๆแล้ว

            ..ผมควรจะทำยังไงดี..


 



 

            เช้าวันถัดมา..

            วันนี้ผมตั้งใจทำของโปรดให้ฮันบินกินก่อนไปโรงเรียนผมตื่นขึ้นมาทำแต่เช้า ห่อข้าวกล่องให้อีกคนเผื่อตอนกลางวันด้วย แต่พอเดินไปปลุกฮันบินที่ห้อง.. ฮันบินบอกว่ารีบไปทำงานที่โรงเรียน ให้ผมไปเอง ข้าวเช้าก็ไม่ได้กิน ข้าวกล่องก็ไม่ได้หยิบไป.. น้อยใจ แต่ฮันบินคงไม่ว่างจริงๆใช่ไหม

 

 

 

จุนเน่

หาตั้งนาน มาอยู่นี่เอง

นาย! เข้ามาได้ไง ออกไปเลยนะ

            เสียงเล็กๆของฮันบยอลแผดขึ้นมา ทันทีที่เห็นจุนฮเวกำลังเข้ามาในห้องของตัวเอง


แล้วเธอเป็นใครยัยเปี๊ยก

ฉันเป็นเจ้าของห้องที่นายกำลังยืนสลอนอยู่ไง ไอยักษ์!”

โอ้ยพอได้แล้ว ทั้งสองคนเลย

 

 

ยัยนี่เป็นใคร/หมอนี่เป็นใครคะ

            ฮันบยอลกับจุนฮเวหันมาถามผมเสียงแข็งพร้อมๆกันทำให้ผมถึงกับปวดหัวเลย.. เจอกันครั้งแรกก็กัดกันซะและ ผมส่ายหน้าด้วยความปวดหัว

 


 

นี่ฮันบยอลเป็นเพื่อนบ้านฉัน แล้วก็เป็นเจ้าของห้องนี้ด้วย พอผมพูดจบยัยตัวเล็กก็หันไปมองจุนฮเวอย่างหาเรื่อง.. ส่วนนี่จุนฮเว

 


 

แฟนพี่จินฮวาน  จุนฮเวพูดแทรกขึ้นมา ไอคำว่า แฟน มันเหมือนทำร้ายผมทางอ้อม..

            ฮันบยอลเบิกตากว้างหันมามองผมด้วยท่าทางตกใจ..


แฟนเก่าไม่ใช่หรอคะ

แฟนเก่าที่ไหน เราสองคนไม่เคยบอกเลิกกัน ยัยมั่ว

            คำเถียงของจุนฮเวทำให้ฮันบยอลอึ้งมากกว่าเดิมซะอีก..

 

 

 

แล้วพี่ฮันบินล่ะคะ พี่ชายของฮันบยอลล่ะ

เธอหมายถึงใคร

            ตอนนี้ผมหัวของผมกำลังวุ่นวายไปหมด.. ทั้งฮันบิน จุนฮเวแล้วยังมาฮันบยอลอีก แต่เรื่องทั้งหมดมันคงเป็นเพราะผมเอง ผมเองใช่ไหมที่ผิด ให้คำตอบใครไม่ได้เลย..

 

 

 

ไว้พี่เล่าให้ฟังนะฮันบยอล ตอนนี้กินข้าวกันก่อนไหม นายจะกินด้วยรึเปล่าจุนเน่

            ผมหาทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้นั่นก็คือ.. เปลี่ยนเรื่อง ฮันบยอลยังมองมาที่ผมอย่างไม่เข้าใจ แต่ถ้าบอกไปตอนนี้จุนฮเวอาจจะคิดมากก็ได้ ผมก็เปลี่ยนห่วงจุนฮเวเหมือนกัน ระยะเวลาเกือบ5ปีที่ผ่านมา อีกคนคงเหนื่อยมามาก ทุกอย่างในตอนนี้ ทุกความสัมพันธ์รอบตัว มันทำให้ผมสับสนไปหมด..

 

 

 

 

ฮันบยอลจะไปด้วย!”

 

            ตลอดทางจากคอนโดผมถึงมหาวิทยาลัย ฮันบยอลที่ขอมาด้วยเพราะอาจจะไม่ชอบจุนฮเว หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ก็ติดรถมาด้วยแล้ว จุนฮเวเป็นคนมาส่งผมที่มหาวิทยาลัยครับ.. มันก็ดีนะ แต่ทำไมผมรู้สึกแปลกๆก็ไม่รู้ เพราะปกติหน้าที่นี้เป็นของ ฮันบิน แต่ช่วงนี้ฮันบินบอกว่าไม่ว่าง.. คงไม่ใช่เพราะจะหลบหน้าผมใช่ไหม? ถ้าเป็นอย่างนั้นผมคง.. เสียใจมาก

            บรรยากาศในรถไม่ได้อึดอัดอะไรมากมาย แต่ผมต้องคอยห้ามปรามคนสองคนอยู่เป็นระยะๆ เพราะฮันบยอลกับจุนฮเวเถียงกันตั้งแต่ก้าวขึ้นรถยันผมจะลง.. สองคนนี้อยู่โรงเรียนเดียวกันน่ะครับ ใช่แล้วตอนนี้จุนฮเวย้ายมาเรียนที่โรงเรียนเก่าผมล่ะ หลังจากที่ย้ายมาเกือบ 10 ที่แล้ว ต่อไปนี้คงไม่ต้องเหนื่อยแล้วเนอะ

 


 

ฉันไปแล้วนะ อย่ากัดกันมากเข้าใจไหมพวกตัวแสบ

ก็หมอนี่มากวนฮันบยอลก่อนนี่คะ/ก็ยัยนี่กวนประสาทผม

            ยังพูดไม่ทันขาดคำ คนทั้งสองก็จ้องหน้ากันเขม็ง ฮันบยอลย้ายมานั่งข้างหน้าเพราะจินฮวานได้ลงไปจากรถแล้ว ทำให้ทั้งสองคนเถียงกันได้ถนัดขึ้น

 

 

 
 

 

นายน่ะ คงรักพี่ตัวเล็กมากสินะ

แน่นอนสิ พี่จินฮวานเป็นรักแรกและรักเดียวของฉัน ไม่ว่ายังไงฉันก็รักเค้า

            จุนฮเวตอบฮันบยอลด้วยความสัจจริง แต่คำตอบของเค้าทำให้ฮันบยอลต้องรู้สึกเจ็บ.. เจ็บแทนฮันบิน เจ็บแทนพี่ชายของตัวเอง จุนฮเวกลับมาแล้ว แฟนพี่ตัวเล็กกลับมา แล้วพี่ชายเค้าจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ.. พี่ฮันบินจะทำยังไง คิดไม่ออกเลยจริงๆ พี่จินฮวานจะเป็นแบบฮันบยอลบ้างไหม..

 


 

พี่ฮันบินก็รักพี่ตัวเล็กไม่แพ้นายหรอก

เมื่อกี้ว่าอะไรนะ

“…”

 

 

เฮ้ ยัยบ๊อง


            ฮันบยอลรู้สึกว่าตัวคิดมากเกินไปแล้ว ดวงตากลมๆค่อยๆปิดลงไม่ใข่เพราะง่วง แต่เพราะรู้สึกเหนื่อยกับเรื่องที่คิดว่าจะเกิดขึ้นเร็วๆนี้.. เค้าคิดมากไปหมด ก็พี่ชายของเค้า.. ไม่เคยรักใคร ไม่เคยสนใจใครขนาดนี้มาก่อน แล้ววันนึงตัวจริงของพี่ตัวเล็กกลับมา พี่ฮันบินคงรู้แล้วสินะ ถึงได้ทำตัวแปลกๆตั้งแต่เมื่อวานแล้ว.. ทำยังไงดี ฮันบยอลจะช่วยพี่ฮันบินยังไงดี

 





 

          Zzz

 

นี่ยัยบ๊อง..

“…”


ยัยพูดมาก

“…”




            ผมก็ไม่รู้ว่ายัยนี่เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ พอลองมองแบบชัดๆแล้ว.. ก็..น่ารักดีนะ ตากลมๆ ผมยาวๆ หน้าใสๆ แก้มมนๆอชมพู ปากหยัดเรียวสวยได้รูป แต่ขี้โวยวายชะมัด เสียงนี่แสบหูเป็นบ้า ถ้าได้เถียงกันหนักๆคงหูตึงกันพอดี ยัยนี่อยู่เกรด 10 เองนี่.. ว่าแล้วว่าต้องอายุน้อยกว่า ถึงได้นิสัยเหมือนเด็กแบบนี้

 

 
 

            ผมยื่นมือไปดึงจมูกอีกคนพร้อมบีบเบาๆ ฮันบยอล.. ชื่อฮันบยอลรึเปล่านะ ยัยเพี้ยนตัวเล็กนี่ดิ้นๆเพราะหายใจไม่ออก แต่..ยังไม่ตื่น จนผมต้องคลายนิ้วออกแล้วเขย่าไหล่อีกคนแรงๆแทน

 


 

งื้ออออ.. โอ้ยย

ตื่นสักทียัยบ้า ถึงโรงเรียนแล้วจะนอนไปถึงไหน

            อีกคนที่เพิ่งลืมตามองไปรอบๆรถอย่างสนใจ.. คงรู้แล้วสินะว่าผมไม่ได้โกหกน่ะ

 

 

ถึงแล้วสินะ แฮะๆ ขอบใจมากนะนายไปล่ะ

            ร่างเล็กหยิบกระเป๋าตัวเองเตรียมพร้อมก่อนจะรีบร้อนลงจากรถ แต่ผมก็เอื้อมแขนไปหยุดอีกคนไว้..

 


 

จับฉันทำไมมมม

จริงๆแล้วฉันอายุเยอะกว่าเธอนะ เรียกให้มันดีๆหน่อย

ไม่เห็นน่าเคารพเลย ฮันบยอลบ่นขึ้นมาเสียงเบาๆ.. แต่ผมได้ยินครับ!

ไปส่งฉันที่ห้องหน่อย

 

 

ไม่

- - คิมฮันบยอล

ไม่

 

 

ยัยตัวแสบ

ฮันบยอลบอกว่าไม่ก็ไม่ไงโว้ยยยย

            เสียงเล็กแสบหูหันมาตะโกนใส่หน้าผมจนหูสั่นแล้วเนี่ย นี่ก็เพิ่งย้ายมายังไม่รู้จักห้องเลย แต่ถ้าบอกไปกลัวจะเสียฟอร์ม

 


 

ไปส่งหน่อย ไปไม่เป็น.. ยอมเสียฟอร์มก็ได้ครับ

            อีกคนมองผมด้วยหน้าตาเย้ยหยันแต่ก็ยอมไปส่งโดยดีล่ะนะ ลองไม่ไปสิ คงไม่ได้ลงจากรถแน่

 

 

 

            ตลอดทางที่เดินผ่านมาผมสังเกตได้ว่านักเรียนแทบทุกคนหันมามองผมกับยัยเพี้ยนนี่.. ไอผมก็เข้าใจล่ะครับว่าตัวเองเป็นคนหล่อ อยู่ที่ไหนก็มีแต่คนชอบ.. มั้ง

 


 

พวกเค้ามองเธอหรือมองฉันอะ

อยากหลงตัวเองก็เชิญ.. ฮันบยอลไปละ





ชิ


            ผมหันไปจิ๊ปากให้ยัยเพี้ยนนิดๆ ตอนนี้ผมยืนอยู่หน้าห้องเรียนของตัวเองแล้ว.. 11/A ก็ไม่รู้อะไรดนใจให้ผมอยู่ห้อง A นะจริงๆน่าจะ F มากกว่า- - ผมเป็นคนหัวดีแต่ขี้เกียจน่ะครับ เหอะๆ

 

 

 

            ทุกคนในห้องต่างพากันไม่เข้าใกล้ผม สงสัยเพราะคิดว่าผมเป็นพวกลูกหลานคนรวยมั้ง การจะเข้าโรงเรียนย้ายโรงเรียนแบบกลางคันจริงๆมันต้องใช้เส้นสายและเงินพอสมควรแหละครับ คงคิดว่าผมเป็นพวกแบบนั้นสินะ แล้วด้วยหน้าตาผมที่โหดๆนิ่งๆนี่ด้วย คนอื่นคงกลัวไม่กล้าเข้าใกล้กัน..

            แต่มีสองสามคนที่แตกต่างจากคนอื่นนะ ที่ผมจะชื่อได้ก็แค่ ดงฮยอก หมอนี่เป็นหัวหน้าห้องล่ะ ดูไม่ถือตัว เข้ามาทักผมแบบสบายๆมาก ผิดกับคนอื่นเลย แล้วก็มีคนหน้าตาน่ารักอีกคน กับคนยักษ์แบบผมแต่ดูปัญญาอ่อน.. เอ่อแบบมันมึนๆอะครับ อยู่แก๊งเดียวกัน แต่ผมสนิทกับดงฮยอกที่สุดล่ะ

 

 




 

 

            ..ตึ้งตึงตึ้งตึ่ง ตึ่งตึงตึ้งตึง..

            ตอนนี้เลิกเรียนแล้ว ทุกคนกำลังค่อยๆทยอยกันออกจากห้องรวมถึงผมด้วย ไม่ลืมที่จะหันไปลาดงฮยอกเพื่อนใหม่ แต่ก็โดนสายตาอาฆาตมองมา.. แฟนหมอนั่นแม้งโหดชิบ ผมกำลังเดินไปที่ลานจอดรถของโรงเรียน มือสองมือกำลังถือโทรศัพท์จะโทรหาตัวเล็กน่ะครับ : )

 

 

            แต่.. ลืมขอเบอร์ไว้ อยากจะทุบหัวตัวเอง โง่จริงๆเลยทั้งๆที่ตั้งใจจะไปรับแท้ๆ : (

 

 

 





 

            Jinhwan’s Part

 

            วันนี้ผมเลิกเรียนแล้วล่ะ นี่ก็จะห้าโมงแล้ว.. ผมรอฮันบินมารับตั้งแต่สามโมง แต่ฮันบินยังไม่มาเลย จะลืมรึเปล่านะ ผมกดโทรศัพท์โทรไปหาฮันบิน..

 

 

            ตื๊ด ตื๊ด..


(ครับ)

ฮันบินอยู่ไหนน่ะ

(บ้านเพื่อน ทำงานอยู่ พี่มีอะไรรึเปล่า)

            จริงด้วย.. ฮันบินบอกให้ผมกลับบ้านเองนี่นา ลืมไปสนิทเลย


คือฉันนึกว่าฮันบินจะมารับน่ะ

(ผมว่าผมบอกพี่ไปแล้วนะ แล้วนี่อยู่ไหน)

จริงๆฉันขึ้นรถมาแล้วล่ะ เห็นนายมาช้า..

(ดีแล้วล่ะ กลับดีๆนะครับ)



อื้ม ไม่ต้...  ตื๊ด ตื๊ด..

 

 

 

            ..จริงๆแล้วฉันกลับเองไม่เป็นน่ะ..

 
 

End Jinhwan’s Part

 

 

 

 

            ตอนนี้ผมกำลังจอดรถรอร่างอีกคนอยู่หน้ามหาลัย แต่ระยะไกลจากประตูที่อีกคนจะออกมามากอยู่เหมือนกัน ทุกคนคงไม่คิดว่าผมจะปล่อยให้ตัวเล็กกลับบ้านเองโดยที่ไม่เป็นห่วงหรอกใช่ไหมครับ? ผมอยากให้พี่จินฮวานไปไหนด้วยตัวเองบ้าง เผื่อผมไม่ว่างจะได้กลับเองได้..

            ผมเห็นร่างเล็กกำลังเดินออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัยแล้ว.. พี่จินฮวานกำลังยืนมองรถที่วิ่งผ่านหน้าอย่างลังเลอยู่ประมาน 15 นาที คงกลับเองไม่เป็นสินะ คนตัวเล็กก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ของตัวเองนิดๆ สักพัก..

 

 

            ..ตึ๊ง..



now

Jinan’ taulek:  คือว่าฮันบิน..

 

 


 

          ผมยิ้มนิดๆ ตัวเล็กคงไม่รู้ว่าต้องกลับยังไงสินะ คงไลน์มาถามแน่ๆ ผมเงยหน้าไปกะจะดูว่าท่าทางอีกคนตอนนี้เป็นยังไง.. แต่ก็เห็นพี่จินฮวานกำลังขึ้นรถประจำทางสีน้ำเงินไป..

 


 

ชิท คันนั้นมันออกนอกเมือง ต้องขึ้นสีเหลืองตัวหากล่ะ

 

 

            ผมรีบขับรถตามรถประจำทางที่ตัวเล็กขึ้นไปติดๆ.. พร้อมยกโทรศัพท์ขึ้นพิมพ์เป็นพักๆด้วยความรีบร้อน

 

 

 

B.: พี่รู้ใช่ไหมว่าต้องขึ้นรถคันสีเหลืองน่ะ

 


 

Jinan’ taulek:  อ่า.. รู้แล้วล่ะ

 

 

 

            สักพักผมก็เห็นร่างอีกคนกำลังลงมาจากรถประจำทางสีน้ำเงินนั่น.. นี่ถ้าไม่ตามมาคงหลงไปไหนต่อไปแล้วใช่ไหม ตอนนี้มันก็อยู่เกือบชานเมืองแล้ว ต้องข้ามสะพานลอยนะต้องขึ้นรถอีกฝั่ง เหมือนเหมือนคนบ้าที่นั่งคิดคนเดียว อยากจะโทรไปบอกอีกคนจะตายแล้ว

            ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว.. อีกคนคงรอรถประจำทางสีเหลืองอยู่สินะ แต่ถนนเส้นนี้มันไม่ผ่านครับ เฮ้อ.. ผมจะทำยังไงกับพี่จินฮวานดี บอกแล้วใช่ไหมว่าให้โทรถาม ทำไมดื้อแบบนี้นะ

 

 
 

            ..ตื๊ด ตื๊ด..


(ฮัลโหล)


พี่อยู่ไหนแล้ว

(ใกล้ถึงแล้วล่ะ พอดีว่าฉันหิวเลยแวะกินก่อนน่ะ ฮันบินก็อย่าลืมกินข้าวนะ)

            ผมเห็นอีกคนยิ้มๆอยู่ระยะไกล.. ยิ้มแหยๆนั่นทำให้ผมรู้สึกแย่นะ จะโกหกไปถึงไหนกัน

 

 

ทำแบบนี้อีกแล้วนะ

(อะไรหร...)  ..ตื๊ด ตื๊ด..

 

 

 

            ผมลงจากรถตั้งแต่โทรหาอีกคนแล้ว ขากำลังก้าวอย่างเร่งรีบไปหาอีกคน.. พี่จินฮวานกำลังจะขึ้นรถมั่วๆอีกครั้งแล้ว มันทำให้ผมต้องรีบวิ่งเพื่อหยุดอีกคนไว้ ..ขมับ.. แขนเล็กถูกดึงอย่างแรง ร่างเล็กเซแต่ผมยังมีแรงพอที่จะพยุงอีกคนไว้ได้

 

 

!!!


ฮันบิน มาได้ยังไง



บอกแล้วใช่ไหมว่าถ้าหลงทางให้โทรถาม ผมตามพี่มาตลอดทางล่ะ

            พี่จินฮวานเบิกตากว้างมองผมที่โกรธเต็มที่ก่อนจะก้มหน้าลงรู้สึกผิด ใบหน้าแบบนี้ทำให้ผมต้องใจอ่อนตลอด นิ้วเล็กกำลังกำโทรศัพท์ของตัวเองแน่น..

 

 

ขอโทษ

ผมจะทำยังไงกับพี่ดี ผมเผลอขึ้นเสียงใส่อีกคน.. ก็มันโกรธนี่ครับ

จริงๆแล้วพี่ต้องข้ามถนนไปอีกฝั่งขึ้นรถสีน้ำเงินกลับไปหน้าม.แล้วข้ามถนนอีกรอบ ขึ้นรถสีเหลือง ไปลงแยกกังนัมแล้วขึ้นสีเขียวต่อไปหน้าคอนโด

 

 

ถ้าพี่โทรมาถามผม หรือใครก็ได้ป่านนี้คงถึงบ้านแล้ว

            ผมพูดกับอีกคนตั้งใจจะเตือนแต่พี่จินฮวานคงคิดว่าผมดุสินะ ร่างเล็กยังก้มหน้างุดมือเล็กเผลอปล่อยโทรศัพท์ของตัวเองตกจนหน้าจอแตกไปหมด ผมก้มลงไปเก็บให้

 

 

ทำไมชอบทำให้เป็นห่วง น้ำเสียงผมอ่อนลงนิดๆ อีกคนเหมือนกำลังเม้มปากตัวเองอยู่

ห้ามร้องไห้นะ

            พี่จินฮวานคงพยายามห้ามตัวเองอยู่.. ดีแล้วล่ะ

 

 

พี่ก็รู้ว่าผมเป็นห่วงพี่.. อย่าทำแบบนี้อีก เลิกโกหกผมได้แล้ว นี่ครั้งที่เท่าไหร่แล้ว พี่เคยนับไหม

กลัวเป็นห่วง.. เสียงเล็กเอ่ยออกมาหลังจากเงียบอยู่นาน ฉันอยากลองทำอะไรด้วยตัวเองบ้าง

 

 

เพราะที่ผมบอกพี่ไปผมไม่ได้พูดเล่น ต่อไปผมคงไม่ว่างมาคอยดูแลพี่ตลอดแล้ว ถ้าพี่ยังเป็นแบบนี้จะให้ผมสบายใจได้ยังไง แค่นี้ผมก็วุ่นวายพอแล้วนะ



นายคงลำบาก

            ทำไมต้องพูดแบบนี้.. ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้น มันทำให้ผมหงุดหงิด หงุดหงิดจริงๆ

 



 

หิวไหม

            หัวเล็กพยักตอบรับ ผมยื่นมือไปเกี่ยวมืออีกคนก่อนจะดึงอีกคนไปที่รถ..

 

 

 

            รถผมมาหยุดอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง ตลอดทางมาผมกับตัวเล็กเราสองคนไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย แล้วผมก็ไม่ใช่พวกสร้างความเฮฮาด้วย ก็ตอนนี้เครียดอยู่นี่ครับ แล้วพี่จินฮวานก็รู้ตัวเอง คงรู้สึกผิดอยู่สินะ

 


 

เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว ลงไปกินข้าวกัน

อืม

 

 

 

            จริงๆแล้วอาหารทั้งหมด ผมเป็นคนสั่งน่ะ พี่จินฮวานยังคงซึมๆยอมรับก็ได้ว่าไม่อยากให้อีกคนเป็นแบบนี้ แต่ผมทำไม่เป็นน่ะครับ.. ผมเห็นพี่จินฮวานหยิบยาก่อนอาหารขึ้นมา แกะมันก่อนจะกินเข้าไป ผมก็เผลอยิ้มออกมา จริงสิ..วันนี้ผมลืมโทรไปเตือนอีกคนนี่

 

 

ได้กินยาตอนกลางวันรึเปล่า

รอข้อความจากฮันบินอยู่ แต่ไม่เห็นมีเลย พูดแบบนั้นแปลว่ากินกรือยังไม่กินนะ กินแล้วล่ะ

ผมลืม

            ผมยื่นมือไปจับอีกคนนิดๆ ตัวเล็กสะดุ้งขึ้นมาก่อนจะมองหน้าผมด้วยสีหน้าเศร้าๆ

 

 

โกรธหรอ

            พี่จินฮวานส่ายหน้าเบาๆ

ก็ฮันบินยุ่งนี่

            ..แบบนี้เค้าเรียกว่าน้อยใจสินะ..

 

 

 

 
 

            เราเสียเวลากับการกินข้าวเย็นกันเกือบชั่วโมง ด้วยบรรยากาศที่ดูน่าอึดอัดนี่ ตอนนี้ก็จะสามทุ่มแล้ว ตัวเล็กเหมือนจะเพลียๆผมเลยไม่อยากชวนคุยอะไรมาก ตอนนี้รถของผมก็จอดอยู่ที่ลานจอดรถชั้น 20 แล้ว ยอมขึ้นมาถึงนี่เพราะตัวเล็กข้างๆจะได้เดินไม่มากนัก..

            ร่างเราทั้งสองคนกำลังเดินตามทางเชื่อมตึกจอดรถเพื่อไปโซนห้องพัก พี่จินฮวานเดินตามผมเข้ามาในห้อง ผมกำลังเปิดประตูห้องนอนเข้าไป..

 


 

ฮันบินยุ่งขนาดนั้นเลยหรอ

หืม?

...

            ที่เงียบมาตั้งนานเพราะคิดมากเรื่องนี้อยู่น่ะหรอ.. ตอบตามความจริงก็คือยุ่งล่ะนะ

 


 

อื้ม ยุ่งมากเลยล่ะ

ไม่ใช่เพราะจะหลบหน้าฉันใช่ไหม

            ผมเลิกคิ้วขึ้นมองอีกคนด้วยความไม่เข้าใจ..

 

 

...

ไม่ชินนะ.. ฮันบินจะหายไป จริงๆหรอ

ไม่ได้หายไปสักหน่อย บางทีพี่อาจจะรู้ก็ได้ว่าใครที่พี่ต้องการ

 

 

            !!!

 

 

ฮันบินไม่ได้เป็นแบบนี้เพราะเรื่องนั้นใช่ไหม

หืม?

เรื่องวันนั้นน่ะ ฮันบินเห็น..

            ใช่ผมเห็น เห็นเต็มสองตาเลยล่ะ.. แต่ผมเลือกที่จะเงียบ

 

 

“…”



ฉันยังให้คำตอบอะไรไม่ได้.. แต่ฉันก็..

อย่าคิดมากเลย ผมรอฟังคำตอบของพี่เสมอ

            ผมยื่นมือไปปัดผมให้พี่จินฮวานเบาๆ ยิ้มให้อีกคนสบายใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะทำให้อีกคนอึดอัดใจกว่าเดิมรึเปล่านะ.. แต่ผมมันก็ทำได้แค่นี้แหละ เพราะตัวผมเองก็อึดอัดใจเหมือนกัน

 



 

ฮึก..



            ในที่สุดก็ได้ยินเสียงแบบนี้.. ผมรู้ดีคนที่ลำบากใจที่สุดในตอนนี้คือพี่จินฮวาน ผมไม่โกรธ.. ถ้าพี่จินฮวานจะไม่เลือกผมจริงๆ อยากน้อยเราก็ยังเป็นพี่น้องกัน ผมจะยังเหมือนเดิม แต่คงไม่มากเท่านี้แล้ว ในเมื่อมีสิทธิ์น้อยกว่า ผมจะแค่มองอยู่ห่างๆ แต่ตอนนี้ผมยังทำมันได้

            ผมยังดึงอีกคนมากอดได้.. ยังคงปลอบประโลมอีกคนเบาๆ เช็ดน้ำตาให้อีกคนเบาๆ

 

 

 

ผมรักพี่

 


 

            ทันทีที่ฮันบินพูดจบ ร่างสูงก็ยื่นหน้าไปเพื่อทาบริมผีปากของตัวเองลงบนริมฝีปากเล็กเป็นกลีบของจินฮวาน จูบอย่างเฉื่อยๆแต่นุ่มนวล ค่อยๆไล้สัมผัสไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อน แขนหนาโอบไปที่เอวอีกคน พร้อมกระชับให้ร่างเล็กขยับมาแนบชิดกาย จินฮวานไม่ปฏิเสธสัมผัสนี้ อีกทั้งยังตอบรับมันอย่างดี

            ..เพราะนี่อาจเป็นจูบครั้งสุดท้าย..

 

 

            ผมถอนริมฝีปากออกมาอย่างอ้อยอิ่ง ตั้งใจจะปล่อยอีกคนให้เป็นอิสระแต่พี่จินฮวานก็รั้งผมไว้ด้วยคำว่า..

 

 

อีกรอบได้ไหม

 

 

            ไม่ต้องให้รอผมก็ทาบริมฝีปากลงไปประกบจูบอีกรอบ เลื่อนมือของตัวเองขึ้นทาบแก้มนุ่มทั้งสองข้างของพี่จินฮวาน ส่งลิ้นไปสัมผัสทั่วโพรงปากหวาน โดยมีลิ้นเรียวของพี่จินฮวานคอยรับสัมผัสและตอบรับทำให้รู้สึกว่าจูบนี้มันลึกซึ้ง..

            ผมค่อยๆจูบไปตามสเต็ป ปากหนาของตัวเองกำลังดูดเม้มริมฝีปากสีชมพูสวยอย่างอ้อยอิ่ง ทำให้เกิดเป็นเสียงเบาๆออกมา อีกรอบ.. นะ

 

 

 

            ผมก็ไม่รู้ว่าอีกคนคิดอะไร แต่เราจูบกันมาแบบนี้เกือบชั่วโมงแล้ว.. และนี่คงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วจริงๆ

 

 

พี่กลับไปนอนเถอะ อย่าลืมกินยานะครับ

            ผมถูกกอดอย่างจัง พี่จินฮวานกำลังกอดผมแน่น ก่อนที่ผมจะกอดตอบอีกคนเบาๆ

 

 

ฮึก.. ฉันขอโทษ เพราะฉันคนเดียว

ไม่ใช่เพราะพี่หรอก เพราะโชคชะตาตังหาก..



ฉัน..ฮึก.. ไม่มีสิทธิ์บอกคำนั้นกับฮันบินด้วยซ้ำ ฉันมัน..

            ตัวสั่นๆของพี่จินฮวานทำให้ผมกอดอีกคนแน่นขึ้นเป็นเท่าตัว มือหนากำลังสอดแทรกไปทั่วกลุ่มผมนั่มของอีกคน ส่วนมืออีกข้างก็โอบรัดร่างของอีกคนไว้แน่นอย่างโหยหา

 
 

 

ขอฟังสักครั้งได้ไหม

ฮึก..

เผื่อมันจะเป็นครั้งสุดท้าย

 

 
 

ฮึก.. รักฮันบิน รักนะ

            ผมจูบพี่จินฮวานอีกรอบ แต่คราวนี้เป็นสัมผัสสั้นๆ แค่ประกบปากลงทาบ ดูดเม้มมันนิดๆแล้วผละออกมา..

 

 

 

 
 

ผมก็รักพี่นะ ตัวเล็กของผม

รอฉันหน่อยได้ไหม รอฉัน..ฮึก

 

 

 


 

ได้สิ ผมรอพี่ได้อยู่แล้ว

 

100%





 

 

 

 

 

 

14.5



 

 

ฉันต้องดวงตกแน่ๆ ถึงต้องมาเจอเธอทั้งเช้าทั้งเย็นแบบนี้เนี่ย

รถตัวเองก็ไม่ใช่ ขับมาส่งสบายๆยังจะพูดมากอีก นี่ล่ะเนอะคนเราไม่เคยสำนึกไง

            ผมกำลังบ่นคนร่างเล็กที่เอาแต่เดินเอ้อละเหยลอยลมไม่มีท่าทีว่าจะอะไรกับสิ่งที่ผมเพิ่งพูดไปเลย

 
 

ล้าลาลา..

            ยังมีหน้ามีฮัมเพลงอีก-  -

 

 

นี่เธอฟังที่ฉันพูดไหม ยัยบ๊องงง

โอ้ยยยยยคนยักษ์ ทำไมนายพูดมากจัง ทำอย่างกับเป็นคนแก่ไปได้

            ฮันบยอลมองผมจากหัวไล่ลงไปที่เท้า..

 
 

แต่ก็คล้ายๆนะ โดยเฉพาะหน้า

นี่! ฉันพี่เธอนะ ยัยบ้า

 


 

            ..!!!..

            ผมกำลังเดินตามฮันบยอลมาในห้อง เห็นยัยนั่นหยุดมองอะไรบางอย่าง ผมเลยมองตาม แล้วทุกอย่างก็เหมือนหยุดชะงัก.. ภาพที่ผมเห็น คนที่ผมเห็น.. ภาพคนสองคนกำลัง.. จูบกัน หนึ่งในสองคนนั้นคือ พี่จินฮวาน สมองผมตอนนี้มันเบลอไปหมด หมอนั่นเป็นใคร แล้วทำไมพี่จินฮวานถึงยอมมัน..

            ร่างกายของผมกำลังสั่นระริก ขาทั้งสองข้างเหมือนไม่มีแรงให้ทรงตัว คนแปลกหน้าถอนจูบคนตัวเล็กของผม แต่พอได้ยินประโยคที่ตามมา อีกรอบได้ไหม มือหนาของผมทั้งสองข้างยกขึ้นปิดหน้า ไม่อยากมองแล้ว.. ไม่

 

 

            ..หมับ..

            แต่อยู่ดีๆร่างของผมก็ถูกลากออกมา ตอนนี้ผมกำลังนั่งยองๆพิงกำแพงอยู่หน้าห้อง คนที่ดึงผมมาคงเป็นฮันบยอลสินะ.. อย่างน้อยยัยนั่นก็ยังฉลาด คงเห็นแล้วสิ สีหน้าทุเรศๆของผมน่ะ สีหน้าที่มัน.. ฮึ น่าอาย น่าอายที่สุด ผมสะดุ้งไหล่ขึ้นนิดๆเพราะสัมผัสเบาๆอุ่นๆที่ได้จากไหล่ข้างขวา หน้าผมยังคงฟุบอยู่ที่หัวเข่า

 

 

ตามฉันมา มา


“…”

นั่งแบบนี้แล้วคิดว่าเท่นักหรอ ลุกขึ้นแล้วตามฉันมา!”

            ยัยนี่กล้าดียังไงมาสั่งผม มือหนาถูกแรงอันน้อยนิดของฮันบยอลดึงให้พยุงตัวขึ้น ผมก็เผลอลุกไปตามแรงนั้น ยัยนี่ลากผมมาเรื่อยๆจนมาหยุดอยู่ที่สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง.. ผมกำลังนั่งมองทอดไปยังพื้นน้ำที่เห็นเป็นสีดำ เพราะแสงจากไฟเลยทำให้มันมีสีขึ้นดูสว่างตา..

 


 

            !!!

 
 

อะ

            ฮันบยอลทาบกระป๋องน้ำผลไม้ที่ต้นแขนผม ทำให้ผมหลุดจากภวังค์.. ก่อนยัยตัวเล็กจะนั่งลงข้างๆ แกว่งขาอย่างสบายๆ ผิดกับผมที่ยัง.. ดูแย่ ไม่เอา

 
 

เฮ้อ.. ผมได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆของคนข้างๆ แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจ

หมอนั่นเป็นใคร ผมเอ่ยถามเสียงเรียบๆ ที่อยู่กับพี่จินฮวานเมื่อกี้

 

 

พี่ชายฉันเอง

            !!!  ..พี่ชาย? งั้นหรอ งั้นที่พี่จินฮวานไปห้องนั้นบ่อยๆ ก็เพราะหมอนั่นใช่ไหม

 

 

แต่นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ นั่นคงเป็นการบอกลา

หมายความว่าไง

            ผมถามอย่างคิดจะเอาคำตอบ แต่เหมือนอีกคนจะไม่คิดจะตอบผม.. แล้วจะมาพูดให้อยากรู้ทำไม ตลอดเวลา 5 ปีที่ผ่านมา ผมรักพี่จินฮวานคนเดียวมาตลอด แต่ผมก็ลืมคิดไปว่าอีกคน อาจจะมีรักใหม่แล้ว..
           
             แต่ถึงอย่างงั้น


 

            กลับมาหาผมไม่ได้หรอ เรายังรักกันอยู่ใช่ไหม..พี่จินฮวาน

เรายังไม่เคยบอกเลิกกันเลยนะ แล้วพี่จะทิ้งผมไปได้ยังไง.. ขี้โกง ขี้โกงที่สุด..

 

 
 

          ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่น้ำตาของผมมันเริ่มไหล รู้แค่ว่าตอนนี้ผมกำลังร้องไห้อย่างกับเด็กๆ.. ไม่อาจอดกลั้นมันไว้ได้แล้ว ตลอด 5 ปีผมก็ไม่เคยนับว่าตัวเองร้องไห้ไปมากเท่าไหร่ แต่ทำไมวันนี้มันกลับเจ็บปวดที่สุดเท่าที่จำได้เลย เจ็บ.. ทั้งๆที่ได้เจอกันแล้ว ทั้งๆที่ผมหาพี่เจอแล้ว แต่ความพยายามของผมมันจะไร้ค่าอีกแล้วหรอ

           

..แล้วต่อไปผมควรจะทำอะไร ผมควรจะทำอะไร

            ในเมื่อคนที่เป็นสิ่งสุดท้ายในชีวิต เค้าไปรักคนอื่น มันอาจจะดูเห็นแก่ตัว.. แต่จะให้ผมเปลี่ยนจากแฟนเป็นแค่น้องชาย มันไม่ง่ายหรอกนะ ความรักของผม มันเปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว ผมรักพี่จินฮวานมากกว่าตัวผมเองซะอีก รัก.. จนรักใครไม่ได้อีกแล้ว

 
 

 

น่าไม่อาย รู้ไหมนายร้องไห้แล้วหน้าตาน่าเกลียดกว่าเดิมอีก

            คำพูดกวนประสาทของฮันบยอลดังเข้ามาให้ประสารทหู ปกติผมอาจจะตอกกลับ หรือแกล้งยัยนี่ไปแล้ว แต่ตอนนี้มันไม่ใช่.. อารมณ์ผมตอนนี้มันหมดอาลัยตายอยากไปหมด

            สัมผัสเบาๆที่ได้จากผม ฮันบยอลกำลังลูบหัวผมอยู่งั้นสิ นี่ผมเป็นพี่ยัยนี่นะ ไม่เคารพกันบ้างเลย

 

 

ฉันก็เพิ่งเคยเห็นผู้ชายร้องไห้น่าเกลียดที่สุดก็นายนี่แหละ

ยุ่ง

เลิกร้องไห้แล้วน่า เดี๋ยวเค้าหาว่าฉันทำนายร้องไห้ ฮันบยอลก็ซวยดิ

            ยัยนี่นี่มัน... จริงๆเลย

 

 

นี่พี่จุนฮเว ฮันบยอลจะกลับแล้วนะ

เลิกร้องได้แล้วววววว

 

 

โอ้ย ยัยบ้า

            ผมโวยวายขึ้นมาเพราะยัยนี่เอาอะไรมาแหย่ผมก็ไม่รู้ พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นหน้าตลกๆของฮันบยอลจน.. ผมเผลอหัวเราะออกมา ฮะ ฮะ จี้ชะมัด น่าเกลียดอะ

 

 

เลิกร้องไห้แล้วนะ เด็กน้อย

ย่าห์! จะให้พูดสักกี่รอบว่าฉันน่ะพี่เธอ

 
 

            ผมกำลังตะโกนไล่หลังอีกคนที่วิ่งไปโน่นแล้ว ฮันบยอลหันมาแลบลิ้นใส่พร้อมโบกมือบ้ายบาย ไปซะได้ก็ดี ยัยแสบ แต่ก็.. ขอบคุณนะที่ทำให้รู้สึกดีขึ้น

 



 

 

 

คิม ฮันบยอล

To be continue..

            







 



บ่นล้วนๆ
นี่แค่เริ่มต้มเพราะมีดราม่ากว่านี้ บอกไว้จะได้ทำใจกัน<3
แล้วก็ขอโทษบางคนด้วยเพราะเราพล็อตเรื่อง พล็อตคู่ไว้แล้ว
ไม่เปลี่ยนแล้วคงจะเดากันได้เนอะ-/- อยากให้อินไปกับเนื้อเรื่อง
ต่อไปจะเห็นหลายๆมุมจากหลายๆตัวละคร ห้ามพลาดรู้ป่าว-/-
ไปแย้ววววขอบคุณทุกคนน้าาาา .ให้หัวใจ

 -           -           -           -           -           - 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและเม้นให้ เยิ้บ<3

141222 : สั่งจองฟิค



.

Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5508 opop9798 (@opop9798) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 มกราคม 2562 / 16:49
    ไรท์คะ อ่านถึงได้แค่ตอนที่จุนเน่กับฮันบยอลกัดกัน หลังจากนั้นทำใจอ่านต่อไม่ได้แล้วค่ะฮือออออ ขอทำใจก่อนแล้วค่อยมาอ่านต่อแง้
    #5508
    0
  2. #5358 whity white (@white_ifnt) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 15:45
    จีบบยอลเลยเน่ ลุ้นๆๆๆ
    #5358
    0
  3. #5355 impp8cxpxc (@impp8cxpxc) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 10:48
    ฮืออออออออออออออ ไม่เอาฮันบินอย่าไป ฮืออออ
    #5355
    0
  4. #5165 Helenbrabra (@koonrambo) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:37
    ง้อววงว อันบยอลเป็นของจุนฮเว -.,- ?
    #5165
    0
  5. #4984 เอเอ็น (@14310) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 21:02
    คนอื่นเขาร้องไห้กันทำไมเรานั่งฟินจิกหมอนคนเดียว55555 ช่วงแรกก็หน่วงๆนะแต่พอครึ่งหลังตอนที่เน่เห็นต๋ากับพี่จินจูบกันแล้วแบบเจ็บแทนอ่ะ แต่เจ็บแปปเดียวก็ฟินลั่น กรีดร้องแรงมากอยากเป็นฮันบยอล ฟสางบรไภยสปไ สองคนนี้ต้องคู่กันแน่ๆเลยแกกกกก ฮือออออ ปริ่มมมม **ชูป้ายเน่บยอล**
    #4984
    0
  6. #4973 Prisana jeawram (@23-lovemarkjin) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 15:24
    ร้องห้ายยยยยยยยย สงสารทุกคนเลย TT
    #4973
    0
  7. #4756 SweetLip (@sweetylip) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 03:57
    งือออ สงสารฮันบินน พี่จินนนไม่เอาดิ เลือกฮันบินดิพี่จินน แต่ก็สงสารเน่ด้วยอ่ะ แงงงงT____T
    #4756
    0
  8. #4521 bjin~ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 เมษายน 2558 / 11:03
    รุสึกว่าได้รับสัมผัสเค็มๆที่ริมฝีปาก

    อห.น้ำตาไหลพลาง งืออออออ ร้องตามพี่จินล่ะน่ะรุป่าว
    #4521
    0
  9. #4464 Nminisize (@nutnutka) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 13:36
    น้ำตาซึม มือสั่น โทรศัพท์ตก เลยค่ะ ไรท์แต่งได้ดราม่ามากเหอะ TT จุนบยอลนี้ยังไงๆ><
    #4464
    0
  10. #4367 YuiLuk (@yuisupitshaya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 20:37
    เราร้องไห้อ่าา ไรท์รับผิดชอบเลย ฮือออออ เราเจ็บตรงที่รู้สึกแต่สถานะมันยังไม่ใช่แถมจินฮวานยังไม่แน่ใจตัวเองสินะ ตอนที่ฮันบินอยากได้ยินคำว่ารัก เราร้องอ่า ถึงแม้จะบอกรักแต่รารู้สึกสงสาร ฮือออ สงสารจุนด้วยย
    #4367
    0
  11. #4154 BJin (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มีนาคม 2558 / 14:31
    ฮรือออ สงสารฮันบินนจังง TT
    #4154
    0
  12. #4091 T's-wife (@nan68-usu-) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มีนาคม 2558 / 14:21
    ห่านจะไปเมกาหรอค่ะ ม่ายยเอาาT T
    #4091
    0
  13. #3952 사랑해♡ (@aroonratdevil) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 23:38
    ฮรือออออออออออออออออออม่ายยยย รู้สึกหัวใจแตกสลายเป็นผุยผง(?)

    จุนเน่ จุนเน่คู่กับฮันบยอลหรอม รึเปล่าอ่ะคู่นี้น่ารักนะ555555555555

    ตอนนี้สงสารทั้งฮันบินทั้งจุนเน่เลย ;--;
    #3952
    0
  14. #3891 HaKuRo (@hakuro5996) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 มีนาคม 2558 / 11:13
    โฮๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไม่นะ ม่ายยยยยยยยTT____TT
    ฮือออออ สงสารทั้งฮันบิน ทั้งพี่จิน ทั้งจุนเน่เลย ฮือๆๆๆ
    #3891
    0
  15. #3615 เมียหลวงกีกวัง (@melohyun93) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:43
    ทำไมตัวเล็กทำงี้วะ
    #3615
    0
  16. #3591 Kanokwan Kaewsawat (@baikg7-stamp) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2558 / 01:18
    บีจินน่ารักมากกกกกฟินสุดๆ สงสารฮันบินอ่า าาา จุนเน่อย่าทำแบบเน้ แต่ฮาฮันบยอลกะจุนเน่มากชอบๆ ขำคู่นี้ โอ้ย ไม่อยากดราม่าเลย แต่ก็อยากอ่านสนุกมวากกกก
    #3591
    0
  17. #3503 Sylvester (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2558 / 17:01
    ฮืออออ ตอนนี้เศร้าอ้าาาาา จุนปล่อยจินนี่ไปเถอะ ถ้าไม่ปล่อยงั้นเอาฮันบินมาให้เราาาาาา โอยยยย ทำไมฮันบินเศร้าขนาดนี้ ฮันบยอลเอาจุนเน่ไป ยกให้~
    #3503
    0
  18. #3465 Kimminked007 (@kimminked007) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:22
    งื้อ อ่านร้องไห้เลยย จุนเน่จ๋าปล่อยพี่จินไปเถอะ แล้วมารักกับฮันบยอลเถอะ 5555 งื้อ 
    #3465
    0
  19. #3373 bassylc (@crazybazzy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2558 / 23:44
    อ่านแล้วร้องไห้จริงจัง
    #3373
    0
  20. #3229 mojijung (@cankangs) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 03:16
    หน่วงมาก ถึงจะจุนเน่ แต่เรื่องนี้ทีมฮันบินนน tttttttttttt kt june
    #3229
    0
  21. วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:00
    ผมนี่ร้องไห้เรยคับบบ สงสารฮันบินอ่ะ คงเจ็บปวดมาเรยสินะ จินฮวานรีบๆตัดสินใจสักที สงสารอ่ะทั้งฮันบินและจุนเน่ #ไรท์ใจร้ายยยย อย่าดร่าม่าเยอะน้าาา เด๋วตาบวม
    #3221
    0
  22. #3210 RISE (@chanichanun) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:32
    เน่... ตัดใจเหอะ ขอร้องงง แล้วมาจีบฮันบยอลเถอะนะ ปล่อยให้บีจินได้ครองคู่สุขสมไปเถอะ TT
    #3210
    0
  23. #2979 nuangkwa. (@j-rock-fazz) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มกราคม 2558 / 20:54
    โอ้ยฮันบยอลหนูน่ารักมากลูก T^T
    #2979
    0
  24. #2707 `Chocomallow* (@kimkicbum) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 22:54
    ฮือออออ สงสารทุกคนเลยT_____________T
    แต่จินฮวานคงจะสับสน อึดอัดใจที่สุดสินะ เง้ออ
    ปล.ขอเชียร์ให้จุนเน่จีบฮันบยอลลลลลลล อิอิ
    #2707
    0
  25. #2650 ampsteks (@ampsteks) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 มกราคม 2558 / 16:27
    ดราม่าก็มาแล้ว เตรียมตัวเตรียมใจเอาถังมารองน้ำตาก่อนนะ งานดราม่าดูเหทือนจะงานใหญ่เลยอ่ะ ฮือออออออออออ สงสารฮันบินไปอีกดิ คงเจ็บน่าดูเลยตอนเดินมาเห็นเค้ากอดกันแต่ตัวเองทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากเดิน๋ผ่านไป แงงงงงงงงง พี่จินฮวานคนใจร้ายยย โอ้ยยยยยยย ละนี่ต้องมาลุ้นละ ยังไงก็บีจินง่ะแต่แบบงานดราม่าก็มาไง ถถถถถถถถถ ไม่อยากดราม่าเลยมันบีบหัวจายยยยยย แต่เค้ากำลังสงสัยจุนฮเวกับฮันบยอล อิอิ งานเดาก็ต้องมา 55555555555555555
    #2650
    0