{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 14 : xx TRACK 13 ϟ NC ❥13.5 ϟ 122 xx

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,284
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    21 ธ.ค. 57




xx Track 13 : Thirteenth xx


 

 

-          -          -          -          - 

รอปลดแบน T^T
 แท็ก #ฟิคคนไข้ของฮันบิน.

-          -          -          -          - 

 

 

ฮันบิน



            ร่างเล็กที่เห็นฮันบินเดินออกมาจากห้องน้ำก็ไม่รอช้าที่จะเดินไปหาอีกคนและเรียกฮันบินไว้ ร่างสูงมีท่าทีไม่สนใจ เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อใส่เสื้อผ้า ร่างเล็กยังคงก้มหน้างุดด้วยความรู้สึกผิด

           

“…”

 

            ..เห็นไหม งอนจริงด้วย..

 

ขอโทษ

รู้ด้วยหรอว่าทำอะไรผิด

            ร่างสูงที่ใส่เสื้อเสร็จแล้วเดินตรงไปที่เตียงและถามร่างเล็กที่กำลังเดินตามมา..

 


 

รู้

แล้วทำไมยังทำ


ก็ถ้าบอกไปฮันบินก็จะ..

            ฮันบินขมวดคิ้วกับคำตอบที่ค้างคาของร่างเล็ก เค้าหย่อนตัวนั่งบนเตียงใช่แขนดึงร่างเล็กที่ยืนอยู่ปลายเตียงให้มาใกล้ๆ จินฮวานยังคงก้มหน้าอยู่อย่างนั้น ..ผมไม่ได้โกรธขนาดนั้นซะหน่อย..

 


 

ผมจะอะไร?

ฮันบินก็จะมาช่วย เพราะฮันบินเป็นห่วง


ก็รู้นี่


เพราะรู้.. เลยไม่ได้บอก กลัวฮันบินเหนื่อย มาลำบากช่วยฉันทั้งๆที่ฮันบินก็มีงานเยอะแล้ว

            ปากหยักยกยิ้มมุมปากขึ้นนิดๆกับคำตอบที่ดู... น่ารักของอีกคน ได้ยินแบบนี้แล้วโกรธไม่ลงเลยแฮะ แต่ไม่ได้ ยังไงโกหกก็คือโกหก

 


 

แล้วกินยาตรงเวลารึเปล่า

“…”

ผมถาม



มะ ไม่..

            จินฮวานก้มหน้างุดลงกว่าเดิม ทั้งๆที่ฮันบินก็ถามด้วยเสียงเรียบๆแต่ทำไมมัน... น่ากลัว เค้าไม่กล้าพอที่จะเงยหน้าไปมองด้วยซ้ำ

 

 

ลืม?

ใช่ ลืม..

 

 

เฮ้อ เลิกคิดแทนผมได้แล้ว

“…”

รู้ไหมมันน่ารำคาญ

            ฮันบินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินออกจากห้องไป ปล่อยให้จินฮวานยืนก้มหน้าอยู่คนเดียว.. จนสุดท้ายฮันบินก็เดินกลับมาเห็นจินฮวานยังยืนท่าเดิม

 

 

 

            ..ยิ้ม..

พี่เก่งขึ้นนะ


?



            จินฮวานมองหน้าอีกคนที่กำลังยิ้มอย่างงงๆ ..หายโกรธแล้ว?..

 

 

ปกติที่จะขี้แงร้องไห้ไปแล้ว

            มือหนาของฮันบินวางลงที่หัวเล็กๆของจินฮวาน พร้อมยีมันอย่างหมั่นไส้

 
 

อ้าปากหน่อย

            ..อา..

เมื่อปากเล็กเปิดออกยาเม็ดใหญ่ก็ถูกโยนเข้าไปโดยฮันบิน จินฮวานเบ้หน้านิดๆเพราะรสชาติขมๆรีบหยิบน้ำจากฮันบินกินตามเข้าไป

 

 

ที่พูดไปนี่เข้าใจไหม

ทำไมชอบทำตัวแก่

- - นี่ตกลงมาง้อรึเปล่าฮันบินเบ้หน้า..


ดุกว่าแม่อีก

 
 

ก็ชอบทำแบบนี้อะ มันรู้สึกแย่นะ ไหนสัญญาแล้วว่าจะไม่โกหก ผมเดาได้ถ้าเป็นแบบนี้อีกพี่ก็คงโกหกผมอีก ผมอาจจะช่วยพี่โดยที่ตัวเองไม่ต้องลำบากก็ได้ อยากให้ผมเลิกเป็นห่วงมากหรอไง เดี๋ยวเลิกเลยเอาไหมละ

          

             ฮันบินร่ายยาวด้วยเสียงเรียบๆ แต่ดูก็รู้ว่าดุ ที่พูดไปก็แค่อยากให้อีกคนคิดแล้วเลิกทำอะไรแบบนี้สักที แต่ไม่เคยเชื่อไง ฮันบินเองก็เบื่อที่จะงอน โกรธกับเรื่องเดิมๆ

 

 

ก็..

ไม่อยากฟังคำแก้ตัวแล้ว ทำตามที่ขอได้ไหม

            ตาคมจ้องไปในนัยน์ตาอีกคนอย่างเอาความ จินฮวานหลบตานิดๆแต่โดนอีกคนจ้องจนต้องหันมาจ้องตอบเหมือนเดิม

 
 

ก็ได้

ต้องได้

โอเคได้

 

 

            ..ยิ้ม..

ผมเบื่อแล้วจริงๆนะ ถ้าพี่ยังโกหกอีกผมควรจะทำไง

            ฮันบินทรุดตัวลงนั่งบนเตียงดึงตัวจินฮวานให้เข้ามาแทรกอยู่ระหว่างขา เงยหน้ามองอีกคนด้วยสีหน้าอ้อนๆ ต่อไปจะให้เป็นห่วงจนไม่ต้องทำอะไรเลย


โอเคเลยตามนั้น

 
 

บ้า! ล้อเล่น

 

 

11%








 

 

Bobby’s Part

 


 

            ย้อนไปเมื่อ1เดือนที่แล้ว ตอนที่จีวอนเข้าโรงพยาบาล ผมกับฮันบินก็ผลัดกันมาเฝ้าทุกวัน เพราะผมกับจีวอนอยู่ด้วยกันแค่2คน แล้วจะให้ผมเฝ้ามันคนเดียวมันก็ดูจะเหนื่อยไปสักหน่อย ผมเลยยอมบอกอไอฮันบินให้มันมาช่วย สรุปคนที่รู้เรื่องตั้งแต่แรกๆ ก็คงจะมีแค่ฮันบินนั่นแหละครับ

            ช่วงนี้เหมือนฮันบินกับพี่จินฮวานจะทะเลาะกัน มันเลยชอบมาขลุกอยู่ที่โรงพยายาลบ่อยๆ ผมก็ไม่เข้าใจมันเหมือนกัน มีอะไรก็ไม่ยอมพูด ผมกรอกหูมันไปจะปากจะฉีกละ ปล่อยให้พี่จินฮวานอยู่คนเดียว แล้วพอเค้าไม่กินยา ไม่ดูแลตัวเองก็ไปดุเค้าอีก-  - พวกปากไม่ตรงกับใจน่ะครับ


            ..วันนี้มันก็มาเหมือนทุกวัน มานั่งๆนอนๆ อ่านหนังสือตามประสาของมัน..


            ส่วนผม.. ก็ทำหน้าที่ไปส่งนมรสกล้วยให้ยุนฮยองตามคำขอของไอจีวอนมันทุกวัน มันนอนอยู่ที่เดิมแบบนี้มาสองเดือนแล้ว แต่เมื่ออาทิตย์ที่แล้วอาการมันทรุดลงขนาดหมอยังตกใจ.. ผมเลยต้องมาเฝ้ามันทุกวัน ตอนนี้ยังไม่ฟื้นเลยครับ เลยตัดสินใจโทรไปหายุนฮยองให้มาดูมัน ก่อนที่มันจะตาย

 
 

จีวอน..เป็นอะไร ยุนฮยองถามขึ้นขณะที่ผมพาไปดูจีวอนในห้องไอซียู..


เพราะนาย ยุนฮยอง..

เพราะฉัน?”

 

ใช่ เพราะนาย.. เพราะนายคนเดียว

 

           

            เรื่องผมกับดงฮยอกน่ะหรอ.. ทะเลาะกันอยู่ครับ หนักไหมหรอ? ก็ไม่ได้คุยกันมาสองอาทิตย์แล้วครับ ถ้าไม่มีใครอยากรู้ผมก็ไม่อยากเล่านะ เล่าไปก็อารมณ์เสียเปล่าๆ หมอนั่นยังมีหน้ามาแขวะผมว่าผมไปมีคนอื่น เหอะ.. ตัวเองนั่นแหละไปไหนกับใครต่อใคร ไม่เคยแคร์ผมเลย โทรมาบอกสักนิดก็ไม่มี พอโทรไปก็มาโกหกอีก ก็แล้วแต่ละกันนะ ผมก็ไม่คิดจะไปง้อด้วย ในเมื่อทำตัวเอง

 
 

 

ฉันจะให้จีวอนไปอยู่โรงพยาบาลพ่อฉัน

            อยู่ๆยุนฮยองก็เดินมาบอกผมว่าจะย้ายให้จีวอนไปอยู่ในโรงพยาบาลสังกัดครอบครัวของยุนฮยอง มันก็ดีนะ.. แสดงว่าเริ่มเป็นห่วงจีวอนซะแล้วสิ

แล้วแต่นายสิ

 

 

            ตั้งแต่ย้ายโรงพยาบาลมา ยุนฮยองก็มาเยี่ยมจีวอนทุกวัน ผมกับฮันบินก็รู้ตัวดีว่าไม่ควรอยู่เป็นกขค เลยปล่อยให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันบ่อยๆ แต่ก็เหมือนอยู่คนเดียวนะ เพราะจีวอนยังไม่ฟื้น มันสลบไปเกือบ2อาทิตย์ พวกผมนี่เป็นห่วงกันมาก แต่ก็ยังดีที่มันรอดมาได้ไม่งั้นคงมีคนเสียใจมากแน่ๆ

 
 

 

End Bobby’s Part




 

 

            ..คุณจีวอนทานยานอนหลับเกินขนาดค่ะคุณหนู แล้วเหมือนก่อนหน้านั้นก็ทานยาไม่ให้นอนหลับมากอยู่เหมือนกัน ฤทธิ์ยาแรงมากทำให้มีผลข้างเคียง และฤทธิ์ยาที่สั่งสมทำให้มันตีกันไปหมด เลยเกิดอาการทานยาเกินขนาด หรือที่เค้าเรียกกันว่า Overdose นั่นแหละค่ะ ยังโชคดีนะคะที่รักษาทัน ไม่งั้นอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตเลยก็ได้ ตอนนี้เราต้องเฝ้าดูอาการกันไปก่อนค่ะ เพราะอาการยังไม่คงที่..

 

จีวอนมันตั้งใจเรียนจนเทียบชั้นกับพี่ได้.. มันพยายามเพื่อพี่มากนะ พอมันกลับมาหาพี่ พี่กลับเมินมันแบบนี้ มันเลยเครียดจนนอนไม่หลับ ผมก็เพิ่งรู้ว่ามันกินยานอนหลับทุกวันแบบนี้ ถ้าผมรู้เร็วกว่านี้ เรื่องมันคงไม่เป็นแบบนี้หรอก

 

            ที่จีวอนเป็นแบบนี้.. เพราะผมจริงๆด้วย ผมมันโง่เองที่ไม่เคยรู้อะไรเลยมาตลอดพยายามปิดกลั้นตัวเองจากหมอนั่น จนทำให้.. แย่ แย่จริงๆเลย ก่อนหน้านี้คงกินยาฝืนตัวเองพยายามอย่างหนักเพื่อเรียนให้จบภายในปีเดียวสินะ ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ด้วย ทำไม..

 

ตื่นมาคุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิจีวอน อย่าให้ฉันรู้สึกผิดแบบนี้ ผมกุมมืออีกคนที่ยังคงนอนนิ่งสนิท..

            ..ตื่นมาเถอะ ขอร้อง..

 

 

 

 

...

ร่างที่กำลังนั่งหลับอยู่ข้างๆเตียงผู้ป่วย อยู่ดีๆก็รู้สึกได้ถึงสัมผัสแปลกๆ ร้อนๆอยู่ข้างๆหู พอลืมตาขึ้นมาก็เห็นเป็นมือขาวหนากำลังทาบลงมาที่แก้มเขา.. มือใคร หรือว่า

 

!!

 

จีวอน

ตากลมเบิกกว้าง ทำหน้าเหลอหลาตกใจสุดขีด.. ก่อนจะเอื้อมไปกดโฟนไปยังพยาบาลหน้าห้อง แต่ก็โดนมือหนารั้งไว้ซะก่อน ยุนฮยองหันไปมองอีกคนอย่างงงๆ..

 

 

ขออยู่แบบนี้สักพักได้ไหม.. พี่ยุนฮยอง

 

            ..นิ่ง.. ไม่รู้ทำไม ทำไมร่างกายมันต้องหยุดตามคำขอของจีวอนด้วย นานแล้วนะที่ไม่ได้ยินหมอนั่นเรียกผมว่าพี่.. ผมกำลังยืนนิ่ง สายตามองเลยไปนอกหน้าต่าง สัมผัสนุ่มๆที่มือทำให้ผมหันสายตาลงมองมือของตัวเอง.. มือใหญ่ของจีวอนกำลังกุมมือผมไว้อยู่ ..ตึกตึก.. ใจสั่น หวั่นไหวซะแล้วหรอ

 

 

ขอโทษนะ ผมขอโทษ

            ..!!!.. หมอนี่มัน.. บ้า! อยู่ๆคิดจะจูบก็จูบเลยหรอ ..จูบมือน่ะ.. แต่มันให้ความรู้สึกดี อบอุ่นเหมือนเดิมเลยนะ คิดถึง.. คิดถึงสัมผัสแบบนี้มาตลอด

 

 

บ้า นายบ้าไปแล้วหรือไง

“?”

ถ้าตายขึ้นมาจะทำยังไง

            จีวอนพยุงตัวเองลุกนั่งแต่มือก็ยังคงจับมือผมไม่ยอมปล่อย.. จะอ้อนสินะ นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม จ้องมาที่นัยน์ตาผมอย่างจริงจัง โดยที่ผมก็ไม่คิดจะหลบสายตาด้วย

 

 

อย่างน้อยก็ได้รู้ว่ายังมีคนเป็นห่วง

            ..ยิ้ม.. ปากซีดยกยิ้มขึ้นจนตาหยีไปหมด ทำให้อีกคนอดเคืองไม่ได้ ยังมีหน้ามาพูดแบบนี้อีก..

 

ฉันไม่เล่น

            รอยยิ้มขี้เล่นของจีวอนหุบลงทันที.. แววตาปรากฏให้เห็นถึงความหม่นลง แขนกว้างอ้าออก ยุนฮยองมองหน้าอีกคนอย่างไม่เข้าใจ ..ต้องการอะไรกันแน่..

คิดถึง กอดหน่อย

 

ไม่  

ผมก็นึกว่าตัวเองจะตายจริงๆแล้ว จีวอนพูดขึ้นด้วยเสียงเศร้าๆ ใบหน้าสลดลง ก้มมองพื้นเตียง ก่อนจะพูดต่อ อยู่ดีๆมันก็ปวดหัวเหมือนหัวจะระเบิดเลย แล้ว..ภาพเก่าๆมันย้อนขึ้นมาเหมือนในหนังตอนคนกำลังจะตาย ผมคิดว่า..จะตายจริงๆซะแล้ว

 

อย่าพูดแบบนี้อีก

            ยุนฮยองพูดขึ้นพร้อมหย่อนตัวนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆเตียงคนไข้ตัวเดิม..

 

นายอาจจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราไปแล้ว

ถ้าพี่มาจูบเดี๋ยวผมก็ฟื้นเองแหละ

ร่างสูงยังคงกวนประสาทอีกคน ทั้งๆที่รู้ว่าร่างเล็กกว่ากำลังจริงจังสุด มือหนักตีไปที่แขนของอีกคนอย่างเอาความ ถึงจะรู้สึกแปลกๆที่จีวอนเรียกแทนตัวเค้าว่าพี่.. แต่มันก็รู้สึกดีนะ

 

 

น่าจะตายไปจริงๆซะเลย จะได้ไม่ต้องมารู้สึกผิดอยู่แบบนี้

            ร่างเล็กก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่ถูกอีกคนกุมไว้แน่น.. เค้าเข้มแข็งมากพอที่จะไม่ร้องไห้ออกมา ถ้าเป็นปกติคงร้องไห้ฟูมฟายไปแล้ว

 

พี่ไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย

นายเป็นแบบนี้ก็เพราะฉัน เพราะฉันคนเดียว

ไอบ๊อบบอกอะไรพี่ ไอพี่เวร! บอกว่าอย่าพูดอะไรซี้ซั้ว

ร่างสูงสบถด่าพี่ชายฝาแฝดของตัวเองอย่าคาดโทษ แต่ก็ต้องหยุดลง เพราะสัมผัสเปียกๆที่หลังมือ นิ้วเรียวสะกิดให้คนขี้แงเงยหน้าขึ้นมาสบตา เมื่อยุนฮยองเงยหน้าขึ้นมายังไม่ทันตั้งตัว หน้าอีกคนก็ขยับเข้ามาใกล้ระยะประชิด ปากหนาประทับเบาๆที่ริมผีปากสีชมพูแดงของเค้า..

สัมผัสที่ได้รับทำให้ยุนฮยองเผลอหลับตารับสัมผัสนุ่มนวลนี้อย่างเคลิบเคลิ้ม จนลืมอารมณ์โกรธ และทิฐิของตัวเองไปซะหมด.. ทั้งๆที่คิดว่าตัวเองใจแข็งแล้ว แต่สุดท้ายก็ใจอ่อนง่ายๆแบบเดิม

 

 

ใช้ลิปส์กลิ่นเชอร์รี่แน่เลย

            จีวอนเมื่อถอนจูบออกมาก็เปิดคำถามกวนๆออกมา พร้อมรอยยิ้มน่ารัก..

 

ฉันว่าชาตินี้คงคุยกับนายไม่รู้เรื่องอะ เล่นอยู่ได้ จะไม่คุยด้วยละ

ก็ไม่อยากให้คิดมาก ตอนนี้ผมก็รอดตายแล้วไง แข็งแรงแล้วด้วย ฟิตมากทำได้หลายรอบเลยคืนนี้

            ..ผัวะ.. โอ้ย มือหนักหยิกแขนขาวของอีกคนจนเขียวจ้ำไปหมด

 

ทะลึ่ง

ผมหมายถึงวิดพื้น นี่ก็คิดอะไรเนี่ย พี่หื่นเหมือนกันนะ จีวอนเบิกตากว้าง รีบเอาแขนมาป้องกันตัวเองไว้ ใจเย็นๆสิ ล้อเล่นหน่อยไม่ได้เลย

 

เฮ้อ-  - ฉันไปละ คุยกับนายแล้วปวดหัว

            เพราะช็อคไปใช่ไหม ตื่นมาถึงได้กวนประสาทแบบนี้ กวนจนหมั่นไส้..

 

โอ้ยปวดหัว

ไม่ต้องมาสำออย ไม่อิน

โอ้ย.. ไม่! อย่า!” ..นี่เป็นจริง?.. ยุนฮยองรีบขึ้นไปบนเตียงพร้อมแกะมือจีวอนที่กำลังกำผมตัวเองแน่นให้คลายออก ร่างใหญ่กำลังดิ้นไปมา ทำให้อีกคนพยายามดึงมากอดด้วยความเป็นห่วง

 

            ..นิ่ง.. รอยยิ้มขี้เล่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าขาวของจีวอน ทำให้ยุนฮยอง  -   -  ..ไอบ้านี่ แสบนักนะ.. มือเล็กสะบัดออกจากตัวอีกคนด้วยความหงุดหงิด เรื่องแบบนี้ใครเค้าให้เอามาเล่นกัน ยุนฮยองทำหน้าบึ้ง และเตรียมจะลุกออกด้วยความงอนๆจริงๆ แต่จีวอนก็พยายามรั้งเอาไว้

           

โอ้ย.. ไม่หลงกลแล้วเว้ย!

 

 

ยุนฮยอง.. ดีกันนะ

            ร่างบางถูกกอดจากด้านหลัง สายตาหลุบต่ำลงมองมือขาวของอีกคน ก็ต้องเบิกตากว้าง เลือดสีสดกำลังไหลออกมา เพราะจีวอนดึงสายน้ำเกลือออก ที่ร้องโอ้ยเมื่อกี้นั่นเจ็บจริงหรอ.. บอกเลยว่าเค้าไม่ค่อยชินกับจีวอนในแบบอ้อนๆแบบนี้ มัน..แปลกๆแต่ก็น่ารัก อืม..ก็น่ารักดี

 

 

จีวอนฟื้นแล้วครับ

มือเล็กเอื้อมไปกดปุ่มโฟนพร้อมบอกพยาบาลหน้าห้อง จัดการแกะมือแกะแขนอีกคนออกจากตัว ทำหน้านิ่งๆเหมือนโกรธแต่จริงๆคืออยากให้อีกคนเป็นห่วงตัวเองบ้างแค่นั้นเอง ให้หมอมาตรวจหน่อย

 

 

 

ฉันกลับก่อนนะ

ยังไม่ตอบคำถามผมเลย

จีวอนพูดขึ้นด้วยสีหน้าอ้อนๆ แต่อีกคนก็ใจแข็งแล้วเดินออกจากห้องไป ปล่อยให้จีวอนนอนหน้าบึ้งสักพัก.. แล้วก็เผลอหลับไป

 

 

 

End JiYun’s part

 

 

 

 

 

            ตั้งแต่บ๊อบบี้โทรมาบอกว่าจีวอนกับยุนฮยองยอมคุยกันแล้ว ฮันบินก็ไม่ค่อยได้ไปโรงพยาบาลอีก ตอนแรกที่ชอบไปหมกอยู่ที่นั่นเพราะทะเลาะกับจินฮวานอยู่ แต่ตอนนี้ดีกันแล้ว รักกันมากด้วย จีวอนก็ออกมาจากโรงพยาบาลได้สักพักแล้วล่ะ ต้องขอบคุณหมอนั่นนะที่ช่วยตะหวาดคนในสีให้ ไม่งั้นพี่จินฮวานตัวเล็กของเค้า คงแย่แน่..

            ฮันบินก็ไม่รู้ว่าอีกคนจะโกหกอะไรเค้าอีกไหม แต่จินฮวานสัญญาแล้วว่าจะไม่โกหกอีก ก็ไม่รู้อีกแหละว่าเชื่อได้แค่ไหน ชอบทำให้เป็นห่วงอยู่เรื่อย ช่วงนี้คนตัวเล็กกำลังเตรียมตัวอย่างหนักเพื่อที่จะสอบเข้ามหาวิทยาลัย และกำลังจะสอบในวันพรุ่งนี้แล้ว..

 

 

 

..12.30น. ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกา พี่จินฮวานคงเผลอหลับไปแล้วล่ะ..

 

และพอเดินออกมาดู.. เดาไม่ผิดจริงๆด้วย คนร่างเล็กกำลังหลับคาหนังสือที่เปิดไว้สำหรับอ่าน หน้าใสแนบไปกับแผ่นกระดาษ รู้ไหมมัน..น่ารัก  เป็นหน้าที่ของฮันบินทุกๆวันที่จะต้องอุ้มร่างบางไปนอนที่ห้อง แต่วันนี้ขออุ้มเข้าห้องตัวเองละกัน เผื่อพรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องเสียเวลาไปเดินปลุก

 

 

 

 

 

 

            ฮันบินเปิดเปลือกตาขึ้นเพราะแสงแดดที่ส่องเข้าตาเต็มๆ ก่อนจะหันไปปรับนาฬิกาให้เร็วขึ้น 2 ชั่วโมง.. เพื่ออะไรน่ะหรอ ความสนุกไง



 

พี่จินฮวาน

Zzz



 

ตัวเล็ก มือหนาสะกิดไปที่แขนขาวเบาๆ ซึ่งแน่นอนมันไม่เคยได้ผล


 

            หน้าคมเลยค่อยๆโน้มเข้าหาหน้าใส พ่นลมหายใจร้อนๆใส่ก่อนจะ..

“+  +” ก่อนจะถูกจินฮวานจิ้มตา ปลุกแบบนี้ทีไรโดยทำร้ายทุกทีเลย พวกชอบฉวยโอกาส!”



 

ไม่กลัวตาผมบอดบ้างหรือไงเนี่ย ฮันบินบ่นขึ้นนิดๆ

รีบปลุกทำไมเนี่ย ฮ้าววววว

            ปากเล็กอ้าออก พร้อมสูดออกซิเจนเข้าไปเต็มปอด ภาษาชาวบ้านเรียกว่า หาว นั่นแหละ



 

พี่มีสอบกี่โมง?

ฮันบินถามขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ มือหนายกขึ้นเช็ดคราบขี้ตาให้คนตัวเล็กเบาๆ จินฮวานก็เผลอหลับตาด้วยความง่วงที่ยังมีอยู่ ก่อนจะสะดุ้งโหยงเพราะฮันบินยัดยาขมๆใส่ปากเค้าอีกแล้ว



 

 

ทำไมชอบยัดยาใส่แบบนี้มันขมนะ!”

จะได้ตื่นไง ตกลงสอบกี่โมง ฮันบินยิ้ม เพราะได้แกล้งอีกคน อารมณ์ดีมากเลยวันนี้

สิบ เสียงเนือยๆของจินฮวาน ทำให้ร่างสูงยกยิ้มขึ้นอีก


 

 

ตัวเล็ก จินฮวานลืมตาที่หนักอึ่งขึ้นมานิดๆ ตาเล็กกำลังจะปิดอีกรอบ ดูนาฬิกาสิ


 

ผมนึกว่าพี่สอบเที่ยงอะ ขอโทษนะ..

            ตาเล็กเบิกกว้างกับคำบอกกล่าวของอีกคน พร้อมหันสายตาไปดูนาฬิกา ปรากฏว่า..

 

..9.36 น..

 


 

 

 

 

คิมฮันบิน!”



            ร่างเล็กรีบลุกขึ้น ไม่ลืมที่จะปาหมอนใส่ฮันบินสำหรับความไม่รู้ที่เล่นมาปลุกเอาป่านนี้ ถ้าไปสอบไม่ทันนะจะโกรธนานๆเลยคอยดู ตาคมมองคนตัวเล็กที่กำลังร้อนรนสุดขีดด้วยสีหน้าทะเล้น ..ฮ่า ได้แกล้งคนนี่มีความสุขจริงๆเลย ว้า..

 



 

ฝากไว้ก่อนเถอะ

จินฮวานขบกัดฟันตัวเองกรอดๆเป็นเชิงให้รู้ว่าโกรธอยู่นะ แต่ทำไมมันกลับเหมือนแมวตัวเล็กๆกำลังขู่มากกว่าเสือนะ น่ารักมากกว่าน่ากลังอีก

 

 

พี่จินฮวาน! มีอะไรจะบอก ฮันบินตะโกนไล่หลังไปแต่ร่างเล็กก็กระแทกประตูใส่ด้วยความหมั่นไส้

นาฬิกามันเร็ว2ชั่วโมงอะ ผมลืมบอก ;p”

 

 

 

            สรุปเวลาตอนนี้แค่ 7.40น. จินฮวานตัวเล็กโดนคิมฮันบินตัวใหญ่หลอกซะแล้วล่ะ ..ฮันบินเดินเข้าครัวอย่างสบายใจเฉิบได้ยินเสียงโคร้งเคร้งจากห้องข้างๆก็นึกขำ คงรนจนรื้อของกระจายไปหมดล่ะสินะ.. ช่วยไม่ได้อยากไม่ฟังประโยคสุดท้ายเอง

            สักพักเสียงเท้าที่ซอยถี่เสียงกึกกักจากการรื้อค้นก็เงียบลง ทำให้ฮันบินอดไม่ได้ที่จะเอียงคอไปดูว่าทำไม.. หรือจะล้ม เป็นลมตายไปแล้ว?

 

 

 

 



 

คิม! ฮัน! บิน!” คนตัวเล็กเปิดประตูออกมาพร้อมกับสีหน้าโกรธจัด


 

 

            แต่อีกคนกลับ ..ขำอย่างชอบใจ.. เพราะในมือจินฮวานกำลังถือนาฬิกาเรือนใหญ่ที่กำลังบ่งบอกเวลา


8.00น.




ฉันจะงอนนาย! แกล้งกันซะเกือบล้มหัวฟาดเลยเห็นไหม

อ่าวๆ นาฬิกาห้องผมมันเร็วไป2ชั่วโมงอะ ผมลืมบอกไปเลย :p

            ฮันบินแกล้งเกาท้ายทอยเป็นเชิงว่าไม่ได้ตั้งใจ แต่จินฮวานก็ย่นหน้าด้วยความเคือง..

 

 

 

ไม่รู้ ไม่คุยด้วยแล่ว!”



โอ๋ ตัวเล็กกกกกกก

            ฮันบินวิ่งตามอีกคนไป แต่ก็โดนประตูกระแทกหน้า ถ้าถอยหลังไม่ทันนี่ดั้งคงหายไปหมด แต่ร่างสูงก็ยังคงมีความสุขอยู่ดี จินฮวานงอนน่ะ ง้อง่ายจะตายไป จิ๊บๆน่า..

 

 

ผมทำคิมบับสูตรฮันบินให้กินด้วย พี่จะกินไหม ผมอุส่าทำเลยนะ

            ฮันบินตะโกนเสียงดังให้จินฮวานได้ยิน นี่แหละตัวล่อชั้นดี.. แต่ก็ไร้การตอบรับจากอีกฝ่าย แปลกแฮะ

 

 

ตัวเล็กกกก มากินคิมบับ.. ผมใส่อะโวคาโด้ที่พี่ชอบไปด้วยนะ

            ..สักพักประตูเชื่อมก็เปิดออก พร้อมหน้าใสที่กำลังทำตาวาวเพราะความหิว..

 

 

จริงหรอ +  +

            เห็นไหมจินฮวานน่ะง้อง่ายจะตาย แค่มีของกิน ไอติม ขนมงอนได้ไม่นานหรอก เอามาล่อแปปเดียวก็หายงอนแล้ว.. จริง ทำให้พิเศษเลย

 

 

 

จะกินแล้วนะ

            จินฮวานยกตะเกียบขึ้นก่อนจะพนมมือ เอ่ยประโยคเดิมๆที่ทำทุกครั้งเวลากินข้าว.. เค้าเคยไปอยู่ญี่ปุ่นมาน่ะเลยชินกับวัฒนธรรม มันเลยติดตัวมาตั้งแต่ตอนเด็กๆแล้ว

 

 

 

 

 

            หลังจากข้าวเสร็จ ฮันบินก็มาส่งจินฮวานที่มหาวิทยาลัยโซล ผู้คนกำลังแออัดเพราะวันนี้เป็นวันสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเกรด12ทั้งประเทศ รวมไปถึงร่างเล็กที่ยืนขาสั่นอยู่ข้างๆเค้าด้วย มือหนาเอื้อมไปกระชับผ้ากันคอให้อีกคน เพื่อให้อุ่นมากยิ่งขึ้น ถุงมือถูกถอดจากมือหนา แล้วสวมให้คนตัวเล็กอีกชั้นนึง..

 

 

ตื่นเต้นอะ




พี่ทำได้อยู่แล้วน่า ไม่ลืมเอาอะไรมาใช่ไหม

“…” ทำหน้าแบบนี้แสดงว่าลืมแน่เลย-  - ทำไมเดี๋ยวนี้ขี้ลืมบ่อยจัง บางทีใส่รองเท้าก็ลืมผูกเชือก วันนี้ตอนก่อนออกมาก็ลืมเอาบัตรประจำตัวมาอีก คราวนี้ลืมอะไรอีกล่ะ..

 

ลืม

สมองปลาทอง ฮันบินบ่นอุบขึ้นนิดๆ ก่อนจะจ้องหน้าฟังคำตอบของอีกคน


ลืมหยิบยามา

            อ้อ.. ที่แท้ก็ลืมยา ไม่ค่อยเท่าไหร่ เพราะยาของจินฮวานฮันบินมีทุกตัว กันไว้น่ะ ร่างสูงพกติดตัวตลอด เพราะรู้ว่าอีกคนชอบลืม เลยไปขอหมอมาเป็นโหลเลย

 




 อะ


          ฮันบินหยิบซองยาที่ต้องกินให้จินฮวาน มันมียาที่ต้องกินตามเวลาเป๊ะๆด้วยล่ะ แล้วจินฮวานคงกำลังสอบอยู่เค้าเข้าไปเตือนไม่ได้ จะลืมไหมนะ ห้ามลืมกินยาไม่ให้ความจำสั้นนะ

   ..ยาไม่ให้ความจำสั้นที่ไหนกัน-  -  ยาบำรุงไม่ให้เป็นความจำสั้นตังหากล่ะ..




รู้แล้วน่า ไปแล้วนะ

            จินฮวานหมุนตัวเดินเข้ารั้วมหาลัย แต่มือใหญ่ก็มารั้งแขนเรียวไว้..

 

 

เดี๋ยว.. ฮันบินออกแรงดึงอีกคนมากอดท่ามกลางคนมากมาย บางคนที่เห็นก็หันมามองอย่างสนใจ เพราะออร่าความฮอตของฮันบินแพร่กระจายไปเตะตาคนอื่นได้ง่ายๆ


อื้อ.. ชอบทำให้ฉันดังจัง

            จินฮวานพูดประชดๆ.. ดังในทางที่เป็นหัวข้อนินทา ไม่อยากดังเลยแบบนี้

 



 

 

ตั้งใจทำข้อสอบนะ ถ้าทำไม่ได้ก็ข้าม หรือไม่ก็มั่วไปเลย อย่าคิดมากจนปวดหัวละ

ถ้าเชื่อนายฉันคงสอบไม่ผ่านพอดี ร่างเล็กพูดขึ้นขณะที่ยังอยู่ในอ้อมกอดอุ่นของฮันบิน..

อยากช็อคตายในห้องสอบก็เชิญ

 

 

 

 

ชิ ปล่อยได้แล้ว จะไปแล่ว

            จินฮวานโบกมือบ้ายบายฮันบินที่อยู่ห่างจากตัวเองประมาน2เมตรก่อนจะรีบเดินเข้าสถานที่สอบ.. ฮันบินรอให้ร่างเล็กหายไปจากสายตาถึงค่อยเดินกลับรถ เพื่อขับกลับคอนโด

 






 

..โชคเข้าข้างนะพี่จินฮวาน : )..



60%







 

Tues, 21 Oct

 

 

 

Bobby oppa:

เดินหนีแบบนี้หมายความว่ายังไง

โทรไปก็ไม่รับ แล้วที่โรงพยาบาลวันนี้นายมากับใคร

ไอผมเทานั่นมันเป็นใครดงฮยอก

 

 

 อ่าน : Dong’ baby

 

Bobby oppa:

ตัดสายฉันทำไม นายหนีฉันไม่พ้นหรอกนะ

มาคุยกันให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้ ดงฮยอก

 

 

Dong’ baby:

ถ้าพี่ยังไม่ฟังแบบนี้ เราคงคุยกันไม่รู้เรื่องหรอกฮะ

 

 

Bobby oppa:

ได้..

 

 


 

 

Today

Sun, 9 Nov

 

 

Dong’ baby:

พี่ครับ.. เราจะอยู่กันแบบนี้จริงๆหรอ

 

 

 อ่าน : Bobby oppa

 

 

Dong’ baby:

ผมไปหานะ

 

 อ่าน : Bobby oppa

 

 

 

            เฮ้อ.. ไม่ชอบเลย ไม่ชอบแบบนี้เลยจริงๆครับ ผมกับพี่บ๊อบบี้เราทะเลาะกันมาเกือบสามอาทิตย์แล้ว ไม่ได้คุยกัน เจอเค้าก็เมินผม.. หรือเพราะผมพูดจาโง่ๆไปเองวันนั้น ที่เรายังไม่เข้าใจกันอาจเป็นเพราะเราสองคนไม่ได้คุยกันสักที วันนั้น..ผมก็แค่บอกให้พี่เค้าใจเย็นๆก็แค่นั้นเอง แต่ทำไมมันกลับกลายเป็นว่า พี่บ๊อบบี้ไม่ยอมคุยกับผม..เลย มัน.. เฮ้อ

            ตอนทะเลาะกันแรกๆ ผมยอมรับว่าไม่ค่อยได้สนใจพี่เค้ามากมาย เพราะงานสี รายงานและช่วงนั้นก็ยุ่งๆกัน รวมถึงพี่เค้าเองด้วย ผมก็รับรู้มาบ้างว่าพี่บ๊อบบี้มารอที่หน้าตึกหลายครั้ง แต่ผมก็ชอบอ้อมไปออกหลังตึกตลอด งานมันก็เยอะแล้ว ถ้าจะให้มาปวดหัวเรื่องอะไรไม่เป็นเรื่องมันก็.. ไม่ใช่ปะครับ  ไม่ใช่ว่าผมหมดรักพี่บ๊อบบี้นะ แต่ผมยังไม่อยากทะเลาะครับ ทำไมพี่เค้าไม่เชื่อใจผมบ้าง เค้าก็น่าจะรู้ดีกว่าผมรักเค้าคนเดียว..

            แต่ตอนนี้ผมรู้แล้วว่าตัวเองคิดผิด จากที่ผมเป็นฝ่ายเลี่ยงพี่เค้า แต่ตอนนี้ผมกลับต้องเป็นฝ่ายตามซะเอง แล้วก็..ตามยากด้วยฮะ เพราะพี่บ๊อบบี้ชอบเข้าห้องชมรมที่มีแต่พวก..เอ่อ พวกชอบแร๊พน่ะฮะ มันเลยออกแบบเถื่อนๆไปหน่อย ช่วงนี้ผมต้องมากินข้าวกับแบมแบมและยูคยอม เพราะพี่เค้า..เห็นหน้าผมเมื่อไหร่ก็จะเดินหนีทันที ทั้งๆที่ตัวเองยังกินไม่เสร็จ คิดว่าผมจะรู้สึกยังไงฮะ..  

 

 
 

มัน..อึดอัด จากคนที่คอยเป็นห่วง ดูแล อยู่กับผมตลอดเวลา กลับกลายเป็นคนอีกคนที่เอาแต่เมิน ไม่สนใจ.. หรือพี่เค้าจะไม่รักผมแล้ว เค้าเบื่อผมแล้วใช่ไหม..

 
 

 

ฉันว่านายควรจะไปเคลียกับพี่บ๊อบบี้ให้รู้เรื่องนะดงฮยอก จริงๆแล้วฉันว่านายน่ะผิดที่พูดกับพี่เค้าไปแบบนั้น พี่เค้ารักนายมาก รู้ไหมตั้งแต่คบกับนายพี่เค้าดูเปลี่ยนไปมากนะ ขนาดแจ็คสันฮยองยังบอกฉันเลย อย่าให้เรื่องแค่นี้มาทำให้นายกับพี่บ๊อบบี้มีปัญหากันเลย จริงๆมันก็แค่เรื่องเข้าใจผิด นายน่าจะไปอธิบายให้พี่เค้าเข้าใจดีๆนะ เข้าใจไหม – แบมแบม

 

เอาจริงๆนะ ฉันว่าที่พี่บ๊อบบี้เค้าโมโหขนาดนี้เพราะพี่เค้านึกว่านายกับฉันแอบกิ๊กกันแน่เลย ตอนเจอที่โรงพยาบาล มองฉันอย่างกับจะฆ่าแหน่ะ พี่เค้าหึงชัวร์ๆ – ยูคยอม

 
 

*เรื่องของบ๊อบดงจะไปอยู่ใน #ฟิคคนเดิมของมาร์ค ซะส่วนใหญ่นะ ;)

ถ้าอ่านควบไปด้วยมันก็จะซึมซับไปทั้งหมด แต่รอน้าจะรีบปั่นฮึบๆ<3

 

 



..จริงๆแล้วเรื่องนี้ ผมคงผิดเองแหละ อยากขอโทษ..
               







 

คิดถึงพี่บ๊อบบี้ คิดถึง

 

 

 
 

  

 

            ตอนนี้ร่างของผมก็มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องของพี่บ๊อบบี้แล้ว พี่เค้าอยู่ที่อพาร์ทเม้นต์มยองดงในโซลล์นี่แหละฮะ.. อยู่กับพี่จีวอนสองคนห้องติดกันแต่แยกห้องกันอยู่ ผมรู้เพราะเมื่อก่อนพี่บ๊อบบี้ชอบพามาให้มานั่งเล่นเฉยๆ จริงๆนะมานั่งฟังพี่เค้าแร๊พบ้าๆบอๆนั่นแหละ พอ.. พูดถึงตอนนี้ ผมเปิดไลน์ขึ้นมาอีกรอบ

            ..พี่เค้าอ่าน.. แต่ไม่ตอบ..  ว่าแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้

 

 

            ผมสูดลมหายใจเข้าปอดอีกรอบ มือสั่นๆกำลังลังเลว่าจะเคาะเรียกอีกคนดีไหม.. แต่อยู่ดีๆประตูข้างหน้าก็เปิดออก


“!!!!”



 

เฮ้ จะไปไหนฉันยังค้างอยู่เลยนะ



เสียงทุ้มที่ดังมาจากข้างในห้อง มันเป็นเสียงที่ผมคุ้นเคยดี.. เสียงพี่บ๊อบบี้ ผมรู้ได้โดยที่ยังไม่เห็นหน้าเห็นร่างของอีกคน ผู้หญิงคนนึงกำลังเดินออกมาจากห้องพี่บ๊อบบี้ จากห้องนอนพี่บ๊อบบี้ และกำลังเดินผ่านผมที่ยืนอึ้งอยู่หน้าห้อง.. ภาพแบบนี้มันทำให้ผม.. อยากจะร้องไห้

 

 

ช่วยตัวเองไปก่อนละกัน เอ้อคิมบับ มีแขกมาน่ะ

ใครวะ

 
 

            คนตรงหน้าหันมาแสยะยิ้มให้ผมนิดๆก่อนจะเดินผ่านผมไป.. ประโยคที่ได้ยังเมื่อสักครู่นี้มัน..

 

 

 

            ..ปัง..

            ประตูบานใหญ่กระแทกใส่หน้าของผมที่ยืนอยู่ห่างประตูประมาน1ก้าว แต่ร่างของผมยังนิ่งอยู่กับที่.. ผมพยายามไล่ความรู้สึกร้อนๆผาวนี้ออกไป ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมา ไม่อยากให้เค้ามาเห็นใจผม ไม่ต้องการ

 

           

            ..ประตูบานใหญ่เปิดขึ้นอีกรอบ แต่คราวนี้..

 

 

ใครมาวะ เสียงทุ้มของเจ้าของห้องเอ่ยขึ้นมา..

 

 

!!!

 

 

 

 


 

            Bobby’s Part

 
 

            หลังจากฮันนาเพื่อนสนิทผมออกไปทั้งๆที่ผมยังค้างอยู่ ดูยัยนี่ทำ.. แบบนี้ต้องรับผิดชอบนะ

มีแขกมาน่ะ ร่างเล็กของอีกคนหันมาบอกครั้งสุดท้ายก่อนจะหายไปกับสายลมเหมือนทุกๆครั้ง

 


 

            ผมย้ายร่างของตัวเองที่ตอนแรกขลุกอยู่บนเตียง หยิบเสื้อกล้ามตัวบางๆมาใส่ปิดร่างนิดๆ.. ก็ดีกว่าเปลือยปะครับ ผมกำลังเดินไปเปิดประตูให้แขกใหม่ที่มาเยือน ซึ่งเป็นใครอันนี้ผมก็ไม่รู้ เมื่อระยะประชิดประตูผมก็ไม่รีรอที่จะยื่นมือหนาของตัวเองไปเปิด..

 



 

ใครมาวะ ..บ่นตามประสา.. เฮ้ออออ อยากนอนครับเพลีย

            เมื่อประตูแง้มออกมาตามแรงดึงของผม ก็เห็นร่างอีกคนที่ตอนแรกยังดูไม่ชัดเพราะผมเลือกมองไปที่เท้าก่อน.. ผมเลื่อนสายตาขึ้นไปมองใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างไม่รอช้า

 



 

“!!!”

 

 

 

เด็กน้อย!”

 

            ผมอุทานด้วยความตกใจ.. ก่อนจะปรับโหมดอารมณ์ของตัวเองให้เหมาะกับสถานภาพตอนนี้ เราทะเลาะกันอยู่ ผมไม่ได้เป็นฝ่ายผิด ในตอนแรกผมกลับเป็นคนตามง้อเพราะผมไม่ชอบให้อะไรมาเป็นปัญหาระหว่างเรา ผมอยากคบกับตัวเล็กของผมไปโดยที่บริสุทธิ์ใจต่อไป ไม่โกหกกัน ไม่มีความลับต่อกัน

แต่ดงฮยอกเลือกที่จะเมิน โกหก หลอกผมและไม่สนใจผมเอง ก็ช่วยไม่ได้นะ ถึงแม้จะรักมากแค่ไหน ถ้ามาทำแบบนี้ผมก็ไม่ชอบหรอก.. วันนี้คงจะมาอธิบายทุกอย่างสินะ ได้สิยอมรับฟังเสมอแต่จะให้อภัยไหม ตอนนี้ยังไม่รู้..

 


 

ฉันจะเปิดประตูไว้ให้ ถ้าพร้อมก็เข้ามา

            ผมพูดขึ้นลอยๆโดยที่ก็ไม่ได้สนใจอีกคนหรอก ไม่ได้มอง ไม่ได้สนใจ เลยไม่รู้ว่าอีกคนกำลังทำหน้ายังไง.. รู้แค่ว่าดงฮยอกเงียบไป ก็.. ไม่ใช่เรื่องแปลกมั้ง พูดจบผมก็พาร่างของตัวเองเข้าห้อง นั่งรออีกคนบนโซฟา..

 

 

 

ฮึก.. ฮึก ..เสียงแบบนี้มัน.. ร้องไห้? ตัวเล็กร้องไห้งั้นหรอ..

 

 

            ผมได้แต่คิดไปเอง แต่เสียงสะอื้นมันบ่งบอกและดังมาถึงข้างในห้อง อยากจะเดินไปหา เดินไปปลอบ ดึงมากอด โอ้ยยยยยยอยากทำแม้งทุกอย่างเลยเว้ย แต่สถานภาพตอนนี้.. ผมควรอยู่นิ่งๆ ผมพยายามไม่สนใจอีกคนโดยการหยิบโทรศัพท์เครื่องใหญ่ของตัวเองมากดเล่น..

            ..เปิดไลน์.. หน้าจอโทรศัพท์ขึ้นไปที่หน้าแชทของดงฮยอก

 

 

 

Today

Sun, 9 Nov

 

 

Dong’ baby:

พี่ครับ.. เราจะอยู่กันแบบนี้จริงๆหรอ

 

 

 อ่าน : Bobby oppa

 

 

Dong’ baby:

ผมไปหานะ

 

 อ่าน : Bobby oppa

 

 

 

            มันขึ้นว่าผมอ่านแล้ว? ผมอ่านตอนไหนวะครับ.. วันนี้ผมยังไม่ได้แตะโทรศัพท์ของตัวเองเลยนะ เพราะเพิ่งตื่นยังไม่ถึงชั่วโมงเลย ..จาง ฮันนา.. ต้องเป็นยัยนั่นแน่ๆ แสบจริงๆเลย

 

 

เหี้ยบ๊อบมึงทำไรของมึงอยู่

            ผมเงยหน้ามองไอจีวอนที่โผล่หน้าออกมาจากประตูเชื่อม..

 

 

เล่นโทรศัพท์ ผมตอบมันนิ่งๆพร้อมชูโทรศัพท์ให้มันดู..

แล้วก็ต้องรีบหลบเพราะแม้งกำลังเควี้ยงหมอนมาทางผม ขึ้นสีหน้าโมโหสุดขีด อะไรของมันวะ

 

 

มึงจะปล่อยให้แฟนมึงสำลักน้ำตาตายหรือไง ร้องไห้โคตรน่าสงสารอะ

            จีวอนพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วง เป็นห่วงมากก็เข้าไปปลอบแทนกูเลยดิวะ เพราะกูก็อยากจะเข้าไปกอดใจจะขาด.. ผมคิดแต่ไม่ได้พูดไป ดึงสีหน้าให้เป็นปกติ..

 

 

กูไม่ผิด

สัสเอ้ย

 

 

 

แล้วเมื่อกี้มึงกับฮันนาทำอะไรกัน

            ..ผมกับฮันนา? ก็..

 

ดงฮยอกคงได้ยินทุกอย่าง กูก็ไม่รู้ว่าพวกมึงทำอะไรกันแต่สิ่งที่กูได้ยินเหมือนกันคือถ้าเป็นกู กูก็คิด

 

          เฮ้ จะไปไหนฉันยังค้างอยู่เลย

          ‘ช่วยตัวเองไปก่อนละกัน

 

 
 

          ประโยคที่ผมคุยกับฮันนาเมื่อกี้ลอยมาในหัว.. ชิท! ร่างกายผมมันเหมือนถูกหัวใจสั่งให้ขยับไปเอง พอรู้ตัวอีกทีผมก็ยืนมาอยู่หน้าคนตัวเล็กที่คุ้นตาแล้ว.. ดงฮยอกกำลังร้องไห้ด้วยความน่าสงสารจริงๆด้วย อยากดึงมากอดใจจะขาด แต่.. ทำไมผมมันเป็นพวกปากอย่างใจอย่างแบบนี้ล่ะ เกลียดตัวเอง

            ดงฮยอกนั่งยองๆ มือเล็กทั้งสองข้างยกขึ้นปิดหน้าร้องไห้ หยาดน้ำตาเปียกซึมออกมาทำให้มือเล็กชุ่มไปหมด เสียงสะอื้นที่ดังออกมาเป็นพักๆบ่งบอกให้รู้ว่าอีกคน คงรู้สึกเสียใจจริงๆ แต่จะเรื่องอะไร.. ผมยังไม่แน่ใจครับ

 
 

 

เข้ามา 

 

ผมพูดออกไปนิ่งๆ ทำไมปากแม่งเหี้ยแบบนี้วะ เห็นอีกคนร้องไห้แล้วมัน..อยากจะเข้าไปกอดจริงๆ ดงฮยอกยังคงพยายามกลั้นสะอื้นมันทำให้ผมเจ็บไปด้วยเลย อาการเหมือนคนเป็นโรคหอบแล้วหายใจไม่ทัน แต่คนห่วยๆอย่างผมกลับมอง.. แค่มองเฉยๆ ไม่ได้ทำอะไรเลย

 


 

ฮะ..ฮึก

 

            ร่างอีกคนมันอ่อนปวกเปียกไปหมด ไม่เคยเห็นดงฮยอกร้องไห้หนักขนาดนี้เลย และแน่นอนคงเป็นเพราะผม หรืออาจจะเพราะความเข้าใจผิดเมื่อกี้ก็ได้.. หลังจากที่ผมยืนมองอยู่สักพักมันก็ทนไม่ได้



จะนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้ใช่ไหม

 


 

            ประโยคที่เพิ่งเอ่ย.. เพราะความเป็นห่วง นะ แต่มันกลับทำให้อีกคนที่พยายามกลั้นสะอื้น ร้องไห้หนักขึ้นไปอีก เฮ้อ.. ผมค่อยๆย่อตัวให้อยู่ในระดับเดียวกันกับดงฮยอก ก่อนจะยื่นมือหนาของตัวขึ้นยีหัวอีกคนอย่างยอมแพ้.. แต่ดงฮยอกก็สะอื้นหนักขึ้นกว่าเมื่อครู่อีก

            มันคงจริงสินะที่เค้าบอก การปลอบจะทำให้ร้องไห้หนักกว่าเดิม

 


 

ไหน วันนี้มาหาฉันทำไม คงไม่ได้มาร้องไห้ให้ฉันดูหรอกใช่ไหม

            ผมพูดด้วยเสียงที่ผ่อนคลายลงกว่าเดิมตอนนี้ดงฮยอกสะอื้นน้อยลงแล้ว แต่มือเล็กทั้งสองข้างยังคงปิดหน้าตัวเองไว้อยู่ ทำให้ผมยังไม่เห็นหน้าอีกคนเลย.. สุดท้ายก็ต้องยอมอีกแล้วสิ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีความใจแข็งเลยแฮะ ดูแบบไอฮันบินสิ งอนไห้เป็นเดือน แต่ผมแค่นี้ก็ยอมแล้ว แย่จริงๆ..

 

 

ผม ฮึก.. ขอโทษ

 

            เสียงสั่นๆจากดงฮยอกทำให้ผมเผลอยิ้มขึ้นมา แต่อีกคนคงไม่ได้เห็นหรอก ก็มัวแต่ขี้แงอยู่..

หยุดร้องไห้ได้แล้ว ไม่อายเด็กหรอ

 


 

            ผมเหลือบไปเห็นเด็กน้อยหน้าตาน่ารักที่มากับคุณน้าข้างห้อง เลยหันไปยิ้มให้พร้อมทักทายนิดหน่อย ดงฮยอกเหมือนจะโอเคขึ้นเยอะเลยนะ ผมหันมาสนใจอีกคนอีกครั้ง แกะมือเล็กออกจากใบหน้าน่ารัก พร้อมเช็ดน้ำตาให้อีกคนลวกๆ ดงฮยอกหลบตาต่ำไม่กล้ามองหน้าผมเลย รู้ว่าตัวเองผิดคงกลัวละสิ

            ผมดึงมืออีกคนให้ลุกขึ้น ก่อนจะเดินนำหน้าเข้าห้องของตัวเอง

 

 

..ได้จับมือกัน ในรอบ3อาทิตย์..




 

 

คิดถึง พี่..

            เดินเข้าห้องมาสักพัก อยู่ดีๆดงฮยอกก็เข้ามากอดผมจากด้านหลัง เอ่ยประโยคที่ชวนให้ยิ้มขึ้นมา สัมผัสได้ว่าอีกคนกำลังถูหน้าที่เปียกไปด้วยน้ำตากับหลังของผม ทำให้รู้สึกได้ถึงความเปียกชื้น ก็ตอนนี้ผมใส่แค่เสื้อกล้ามบางๆปกปิดกับบ๊อกเซอร์ตัวเล็กเองนี่..

 

 

นายเองไม่ใช่หรอที่เมินฉัน

ผมขอโทษ ฮึก.. ผมคิดว่าเราคุยกันเมื่อไหร่ก็ได้ แล้วผมก็ยุ่งๆกับงานด้วยเลยไม่อยากทะเลาะกันตอนนั้น

ก็พี่งี่เง่า ฮึก..

            เสียงอู้อี้ของดงฮยอกเอ่ยขึ้นพร้อมสะอื้นนิดๆ..

 

 

เห็นความรู้สึกของฉันสำคัญน้อยกว่างานสินะ

                   ผมเอ่ยออกมาด้วยความน้อยใจ 10000000% ล้านเปอร์เซ็น



ผมขอโทษ ผมผิดเองที่เมินพี่ ก็ตอนที่เจอกันที่โรงพยาบาลวันนั้นพอเราแยกกัน ผมก็หันไปมองพี่อีกครั้ง เจอ..ฮึก.. พี่อยู่กับผู้หญิงคนนั้น แล้ววันนี้..เค้าก็ออกมาจากห้องนอนพี่อีก ผม..ฮึก



 

หึง?



อือ.. เสียงเล็กครางออกมานิดๆ ที่ฟังแทบไม่ค่อยได้ยิน

แต่ผมสัมผัสได้ที่หลังของตัวเองว่าหัวของดงฮยอกกำลังพยักหน้าลงตอบรับ หลายต่อหลายครั้ง

..ทำแบบนี้มัน น่ารัก..



 

ฉันจะไม่อธิบายเรื่องฉันกับฮันนา ยัยนั่นเป็นเพื่อนผู้หญิงที่ฉันสนิทที่สุด แค่ เพื่อนเราสองคนไม่มีอะไรเกินเลยต่อกัน แล้วเมื่อกี้ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นด้วย ขึ้นอยู่กับนายแล้วล่ะว่าจะเชื่อใจฉันไหม..



 

ผม..

พี่เค้ารักนายมาก รู้ไหมตั้งแต่คบกับนายพี่เค้าดูเปลี่ยนไปมากนะ

อยู่ๆคำพูดของแบมแบมก็โผล่มาในห้วงความคิดของดงฮยอก..


 

อีกคนนิ่งไปทำให้ผมเริ่มจะไม่มั่นใจ ว่าดงฮยอกจะใว้ใจผมรึเปล่า.. ตั้งแต่คบกันผมก็ไม่ได้สุงสิงกับใครเหมือนที่เคยเป็นมา จากที่เล่นไปทั่วก็ลดลงจนแทบจะไม่มีแล้ว ซึ่งดงฮยอกก็รู้ดี



 

เชื่อพี่ฮะ ถึงพี่จะโกหกผมก็จะเชื่อทุกคำที่พี่บอก

            เสียงตอบรับที่ฟังแล้วชื่นใจของอีกคน ทำให้ผมคลายแขนเล็กออกพร้อมหันหลังไปกอดดงฮยอกจากด้านหน้า.. มั่นใจได้เลย เพราะว่าฉันไม่เคยโกหกนาย


 

แต่นาย.. มีอะไรจะสารภาพรึเปล่า

            ผมคลายกอดออกจากอีกคน ก่อนจะพูดขึ้นด้วยเสียงที่จริงจัง ผิดกับเมื่อสักครู่นี้..

 
 

ผมไม่ได้แก้ตัว แต่ผมจะอธิบายทุกอย่าง วันนั้นผมนัดแบมแบมติวหนังสือกัน แต่ยูคยอมคนผมเทาที่พี่เห็นที่โรงพยาบาลนั่นแหละ ชวนไปเยี่ยมเพื่อน ผมกับแบมแบมก็เลยแค่ไปเป็นเพื่อนหมอนั่นเฉยๆ แล้วก็เจอพี่พอดี ช่วงนั้นผมไม่ค่อยได้เจอพี่เลย แล้วพอเห็นพี่อยู่กับ..ผู้หญิงคนนั้นผมเลยหึง แกล้งควงแขนยูคยอมประชด แค่นั้น.. แล้วช่วงนี้ที่ผมไปกินข้าวกับแบมแบมยูคยอม เพราะว่าพี่นั่นแหละ พี่ชอบเดินหนีเวลาที่เจอผม วันนั้นผมรู้สึกแย่มากที่อยู่ๆพี่ก็เดินออกไปทั้งๆที่กินข้าวไปแค่ไม่กี่คำเอง ผมเลยคิดว่าไปกินที่อื่นดีกว่า ถ้ามันทำให้พี่อึดอัดเพราะผม ผมเลย..

            ดงฮยอกอธิบายทุกอย่าง อย่างยาวเหยียดแววตาดูจริงจัง รู้สึกได้ว่าไม่ได้โกหกแน่นอน

 
 

ยูคยอมก็บอกให้ผมมาเคลียกับพี่ ผมรู้ว่าพี่ก็หึง แต่ที่ช่วงนี้ผมสนิทกับหมอนั่นเพราะยูคยอมกำลังแอบชอบผู้หญิงคนนึงอยู่ เลยมาให้ผมกับแบมแบมช่วย เราเลยสนิทกัน แล้วตอนนี้พวกเราสามคนก็เป็นเพื่อนสนิทกันด้วยฮะ..

 

 

ไม่รู้ว่าพี่จะเชื่อไหม แต่ที่ผมพูดออกไปมันคือความจริงนะ..

แค่เพื่อนแน่นะ

ฮะ ผมมีแฟนคนเดียวก็พอแล้ว

            คำพูดน่ารักๆของดงฮยอกทำให้ผมเผลอยิ้มออกมา สบายใจขึ้นเยอะเลย..

 
 

ผมขอโทษที่เมินพี่ จนทำให้เราทะเลาะกันขนาดนี้ ผมคิดว่าพี่จะเบื่อผมซะแล้ว

ฉันก็เบื่อ.. ดงฮยอกเงยหน้ามามองผมด้วยสีหน้าตกใจ ..น่ารัก..




เบื่อตัวเองที่ใจอ่อนกับนายทุกที ฉันคิดถึงเด็กน้อยของฉันมากรู้ไหม

            ผมดึงอีกคนเข้ามาในอ้อมกอด ก่อนมือเล็กจะตีลงมาที่อกผมอย่างจัง.. แค่ล้อเล่นเอง

 

 

ผมก็คิดถึงพี่ คิดถึงมากๆเลย ตลอดเวลาที่เราห่างกันผมเหงามากรู้ไหม อยู่ท่ามกลางคนเยอะแยะแต่ก็หมือนอยู่คนเดียว ต้องกลับบ้านคนเดียว ไม่มีใครคอยพาข้ามถนน ผมเคยเกือบโดนรถชนด้วย พี่กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมแล้วนะ ต่อไปต้องรับผิดชอบชีวิตผมนะฮะ อย่าเป็นแบบนี้อีกเลยนะ

            ..ใครสอนให้พูดจนน่ารักๆแบบนี้.. ผมยิ้มกว้างอย่างมีความสุข

 

 

นายก็อย่าทำแบบนี้อีกรู้ไหม ฉันไม่เคยโกหกนาย ไม่เคยเมินนาย ฉันสนใจนายตลอด เป็นห่วงนายตลอด แต่พอนายมาโกหกแบบตอนนั้น ฉันก็ไม่ชอบ ไม่ชอบมากๆ

ผมขอโทษ จะไม่ทำแบบนั้นแล้วสัญญา พี่ช่วยกลับมาดูแลผมเหมือนเดิม ผมรักพี่คนเดียวและคงรักใครแบบนี้ไม่ได้แล้ว ช่วยอยู่กับผมตลอดไปด้วยนะฮะ อย่าทิ้งผมไป อย่าเพิ่งเบื่อผม เพราะถ้าเป็นแบบนั้นผมคง..

            เสียงดงฮยอกหยุดลง หัวเล็กกำลังก้มต่ำลงมองพื้น ..กลัวผมทิ้งมากหรือไง ไม่มีวันทิ้งหรอก..

 

 

ฉันไม่มีวันทิ้งนายหรอก ไม่มีวันเบื่อนาย ไม่มีวัน.. แต่นายต้องมาเป็นของฉันก่อน

ผมก็เป็นของพี่อยู่แล้วนิ่ ดงฮยอกเถียงขึ้นทันควัน ..เป็นของพี่อยู่แล้ว..-/-



 

หัวใจอะอาจจะใช่ แต่ยังไม่รวมร่างกายนะ

            เหมือนดงฮยอกจะเขินนะ หน้าใสกำลังขึ้นสีสุด มันน่ารัก..

 

 

นายน่าจะพร้อมได้แล้ว ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ รอมานานแล้วด้วย : (

มาพูดกะทันหันแบบนี้ผมจะพร้อมได้ยังไงล่ะ

            อีกคนกำลังหูแดงด้วยความเขิน มือเล็กยกขึ้นเกาท้ายทอยตัวเอง.. ก้มหน้างุดไม่กล้าสบตาเจ้าเล่ห์ของผม

 

 

ไม่ลองก็ไม่รู้หรอก

ผมกลัวพี่จะหงุดหงิดเพราะผมอีก..

คิดมาก ถ้านายไม่พร้อมจริงๆฉันก็จะหยุด นะ..

 

 

ก็ได้ฮะ

            หมดคำพูดผมก็ก้มใช้แขนช้อนอีกคนอุ้มท่าเจ้าสาว ดงฮยอกตกใจเลยตีเข้ามาที่อกผมหนึ่งครั้ง ..แหม ก็คนมันมีอารมณ์น่ะครับ.. แขนเล็กโอบไว้ที่รอบคอของผมเพื่อเป็นที่ยึดเอาไว้ เมื่อพาร่างของอีกคนเข้ามาถึงห้องนอนผมก็วางร่างบางบนเตียงอย่างเบามือพร้อมขึ้นคร่อมอย่างไม่รอช้า..

 












 

CUT

(เตือนไม่อ่าน ไม่รู้เรื่องแน่นอน)
 ♡ }  เอาลิ้งค์ออกเพราะโดนแบน-/-

-             -              -              -

 


 




 

                               ..มว๊ะ..

            ผมจูบลงไปที่หน้าผากเนียนอีกครั้ง ทำให้ดงฮยอกลืมตาขึ้นมามองพร้อมยิ้มหยีๆให้นิดนึง..

 

 

แฟนใครไม่รู้น่ารักจัง

แฟนพี่นั่นแหละ

วันนี้แค่รอบเดียวเองอะ

            ผมพูดพร้อมดึงอีกคนมากอดแน่น หน้าเล็กซุกอยู่ที่อกหนาของผม..

 

 

เลิกแกล้งสักทีสิฮะ

 

 

โอเคต่อไปจะไม่แกล้งแล้ว แต่ขอหลายๆรอบละกันนะ : p

บ้า!”

 

 

            นอนไปแบบนี้ละกันนะ เดี๋ยวตื่นมาค่อยว่ากัน คงต้องพาไปอาบน้ำด้วยมั้งเนี้ย ; )
จุดจุดจุดกันตอนฟ้าสว่างก็ให้ความรู้สึกดีไปอีกแบบนะครับ ว่าไหมละ?

 

 

 

End Bobby’s Part

100%

 

 


 

13.5

สวัสดีคูจุนฮเว

 

 

 

            วันนี้เป็นวันประกาศผลสอบของนักเรียนเกรด 12 อย่างผมแล้ว จริงๆมันดูในเว็บก็ได้ครับแต่ฮันบินน่ะสิลากให้ไปดูที่มหาลัยเลย บอกว่ามันตื่นเต้นกว่า : ( ยังไงมันก็ลุ้นเหมือนกันแหละ ผมกำลังหลบอยู่ข้างหลังฮันบินเพราะยังไม่พร้อมรับรู้ผลตอนนี้เลย

 

 

ผลมันก็ประกาศออกมาแล้ว พี่ไปแก้อะไรไม่ได้หรอกนะ รีบๆดูเร็วเข้า

            เสียงเข้มๆของฮันบินดังขึ้น ใจผมมันจะไปอยู่ที่ตาตุ่มอยู่แล้ว T^T ตื่นเต้นครับแงง..

 

 

ไม่เอายังไม่พร้อม ฮันบินพยายามหลบตัวเพื่อให้ผมมองแผ่นกระดาษตรงหน้า

ตรงนี้มีอยู่ไม่กี่คนที่มาดูผลสอบด้วยวิธีโบราณแบบผมสักเท่าไหร่ แต่ทุกคนก็หันมาเพราะออร่าของฮันบินอีกนั่นแหละ หมั่นไส้คนฮอตจริงๆ.. ชิ

 

            ฮันบินค่อยๆก้าวขาตัวเองให้ใกล้บอร์ดเพื่อให้ดูให้ผม มั้ง.. ผมเลยต้องก้าวตามอย่างห้ามไม่ได้เลย ฮันบินบ้า! บอกว่ายังไม่พร้อมยัง มือหนาเลื่อนมาจับแขนผมก่อนจะดึงไปข้างๆตัวเขา แต่ผม..ไม่ยอมหรอก!

 
 

อื้อ ไม่เอา

โตขนาดนี้ทำไมชอบดื้อเป็นเด็กสามขวบ

นายก็ชอบทำตัวเหมือนแม่เหมือนกันนั่นแหละ ขี้บ่น

            ผมสวนกลับอย่างไม่ยอมแพ้ ก็มันจริงนี่ ขี้บ่นชะมัดเลยยยยยย

 

 

ก็ผมเป็นห่วง

 

 

เห้ยไม่น่าเชื่อ.. อยู่ดีๆฮันบินก็เอ่ยขึ้นมาเสียงดูประหลาดใจ เซอร์ไพส์!

สอบไม่ติดสินะ ว่าแล้วเชียว

ผมหน้าหงอยลง เอาหัวชนหลังฮันบิน.. ร่างสูงหันหลังกลับมาดึงผมไปอยู่ข้างหน้า พร้อมชี้นิ้วให้ดูรายชื่อ..



คะแนนที่หนึ่งของการสอบเข้าคณะอักษรศาสตร์เอกวรรณกรรม มหาวิทยาลัยโซล

 

คิม จินฮวาน

 

 

 

..ได้ที่ 1 ของภาค สอบผ่าน.. ขามันหมดแรงไปเลย

 

เก่งจัง ยินดีด้วยนะตัวเล็ก

ฮันบินหันมายิ้มแป้นให้ผมที่ยังทำหน้าอึ้งอยู่ ก่อนจะดึงผมไปกอด ดีใจอย่างกับสอบติดเองเลยนะ ขอบคุณนะฮันบิน ผมกอดตอบอีกคนแน่นด้วยความดีใจ

 

 

แบบนี้ต้องให้รางวัลแล้ว

รางวัลของนายก็มีแต่เรื่องอย่างว่า ผมพูดขึ้นอย่างรู้ทัน ทำให้ฮันบินเบ้หน้าด้วยความงอน..

 

เห็นผมหื่นมากดิ

ก็มากอยู่นะ

            ยังไงก็สอบติดแล้ว ดีใจจังเลยยยยยย สอบตรงรอบแรก ไม่ต้องเหนื่อยแล้วล่ะ ; )

 

 

 

 

 

            วันนี้เป็นอีกวันสำหรับนักศึกษาปี 1 อย่างผม ผมได้เข้ามาเรียนที่คณะนี้ 2 อาทิตย์แล้ว ต้องปรับตัวเยอะแยะเลย การเรียนก็ต่างจากไฮสคูลเยอะด้วยช่วงอาทิตย์แรกๆไม่ได้นอนเลยล่ะ ทำให้ฮันบินพลอยไม่ได้นอนได้ด้วย : ( เพราะความเป็นห่วง แต่ตอนนี้ผมเริ่มที่จะปรับตัวได้แล้ว ทำให้อีกคนเป็นห่วงน้อยลงได้บ้างล่ะนะ

            ผมเลือกที่จะลงวิชาตอนเช้าทั้ง 5 วันเลย เพราะฮันบินบอกว่ายังไงก็จะไปส่งตอนเช้า ผมเลยตื่นเร็วเหมือนไฮสคูลไม่มีผิด ฮันบินชอบมองผมเป็นเด็กอยู่เรื่อยทั้งๆที่ผมอายุมากกว่าเค้าซะอีก แต่เถียงยังไงก็แพ้อยู่ดี เลยต้องยอมให้ฮันบินขับรถไปส่งทุกเช้า จริงๆแล้วมหาวิทยาลัยกับโรงเรียนฮันบินอยู่คนละทางเลยล่ะ มหาวิทยาลัยห่างไปอีกขับรถเกือบชั่วโมงกว่าจะถึง นี่คงเป็นเหตุที่ฮันบินไม่ยอมให้ผมไปเองก็ได้มั้ง เพราะมันไกล..

 

 

            ..Rrr Rrr..

 

 

ฮัลโหลฮันบิน

            ตอนนี้ผมกำลังรอฮันบินมารับอยู่แหละ จริงๆผมเลิกเรียนตั้งนานแล้ว แต่เพราะฮันบินไม่ยอมให้กลับเองเลยต้องนั่งรอเกือบ3ชั่วโมง ผมเลยใช้โอกาสเคลียการบ้านที่ห้องสมุดประจำ

 

 

(ผมใกล้ถึงแล้วนะ ออกมารอหน้าตึกได้เลย)

โอเค

            ผมกดวางสายจากฮันบิน ก่อนจะรีบเก็บของ พาตัวเองเดินลงมาหน้าตึก..

 

 

 

            ..ปริ้น ปริ้น...

 
 

รู้แล้วๆ ใจร้อนจัง

            ผมบ่นอุบอิบขึ้นมานิดๆเพราะฮันบินเอาแต่เร่งให้ขึ้นรถอยู่ได้ จะรีบไปไหนฮะ?

 

 

วันนี้เป็นไงบ้าง

            ทันทีที่ผมขึ้นไปบนรถ ฮันบินก็ถามคำถามที่ต้องได้ยินทุกครั้ง.. จะเป็นห่วงไปไหนเนี้ย

 
 

สบายมาก ได้เพื่อนใหม่แล้วด้วย

ยังไงก็ต้องระวังตัวด้วยนะ แล้วนี่กินยารึเปล่า

ก็นายส่งข้อความมาเตือนตลอดก็ต้องกินสิ ผมพูดด้วยเสียงเนือยๆ..

 
 

ฮันบินก็หันมามองนิดๆ พร้อมเลี้ยวรถหรูออกนอกมหาลัย ตรงกลับคอนโด.. ปกติผมจะเป็นคนทำกับข้าวให้สองพี่น้องตัวแสบกินน่ะ เลยไม่ค่อยได้แวะกินอะไรกันเลย ฮันบยอลกลับมาอยู่ที่คอนโดแล้วหลังจากหายไปอยู่กับแม่มาตั้งนาน ผมยังสงสัยเลยว่าเป็นแผนรึเปล่า ก็หายไปช่วงที่ทะเลาะกับฮันบินพอดิบพอดี..

 

 

พี่ขึ้นไปก่อนเลยเดี๋ยวผมจอดรถเสร็จแล้วจะตามไป

โอเคได้ รีบๆตามมานะ ผมหันไปบอกฮันบิน ก่อนจะหยิบข้าวของตัวเองลงจากรถ

 
 

            รอให้ฮันบินขับไปพ้นสายตาก่อนแล้วค่อยออกตัวเดิน ปกติฮันบินก็จะปล่อยให้เค้าลงหน้าคอนโดประจำ เพราะมันเดินน้อยกว่าตามเค้าไปที่จอดรถ ..เป็นห่วงตลอดไง.. ฮันบินเป็นคนที่ดีที่สุดเลย

 

 

            ..เปิดประตูหน้าคอนโด..

 
 

ผมกำลังย้ายร่างตัวเองไปที่ลิฟต์ของคอนโด ตอนนี้ไม่ค่อยมีคนหรอกไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกันนะ ก่อนจะกดลิฟต์ขึ้นชั้น 20 ที่เป็นชั้นเป้าหมายของตัวเอง.. เมื่อลิฟต์เปิดขึ้น ผมที่ก้มหน้าอยู่ก็เดินโดยที่ไม่ได้สนใจว่ามีคนอีกคนกำลังอยู่ตรงหน้า

 

 

 

!!!

 


 

            อยู่ดีๆร่างผมก็ถูกใครไม่รู้ดึงเข้าไปกอดจนข้าวของในมือหล่นกระจายเต็มไปหมด.. ฮันบินหรอ? ไม่น่าจะใช่นะ ฮันบินจะมากอดเค้าตรงนี้ทำไม จะบอกว่าคิดถึงมันก็ไม่ใช่ปะ..

            หัวของผมอยู่แค่ระดับอกของอีกคน.. ตัวใหญ่แบบนี้ กลิ่นแบบนี้.. หรือว่าจะเป็น..

 

 

 

พี่จินฮวาน.. หาเจอแล้ว

 

 
 

 

จุนเน่ !?

ใช่..เสียงแบบนี้มัน จุนฮเวจริงๆด้วย 

To be continue..

 



 

 





 +TALK&

    
อย่าลืมไปอ่านเรื่องราวของพี่มาร์คน้า จิ้ม
อีกประมาน4-5ตอนจะจบเล่มแรกน้า ฟิคนี้มี2เล่ม-/-
จุนเน่มาแล้วเย้ ดราม่าลอยมา<3 คิดถึงจุนเน่กันละสิ้รู้เลยยยยย
อย่าลืมเม้น+สกรีมมมรักตายเลย เยิ้บบบบบบบ
เปิดให้ถามข้อสงสัยเกี่ยวกับฟิค จะเปิดจองเร็วๆนี้เล่มแรก

 -      -      -      -      -      -      -      -      -      - 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและเม้นให้
ขอบคุณจริงๆจ้า เยิ้บ<3

add fav.   
 


 

 

Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5425 sirasa554 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 22:58
    ขอฉาก cut ด้วยน่ะค่ะ แต่งฟิคสนุกมากกกก ขอโทดน่ะค่ะพึ่งเริ่มอ่าน sirasa554@gmail.com
    #5,425
    0
  2. #5375 @สู้ๆ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 มีนาคม 2559 / 23:07
    ในที่สุดจุนเน่ก็มาแล้ววว แงงงแต่งได้สนุกมาเลยฟินมากๆค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะสู้ๆ555555555

    ขอ nc ด้วยนะคะมาไม่ทันแงๆๆ pangnaja95@gmail.com

    #เค้ามาอ่านช้าไปหรือป่าวเนี่ย5555555555
    #5,375
    0
  3. #5164 Helenbrabra (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:54
    กรี้ดดด จุนเน่มาแล้วโว้ยยยย สรุปทีมบีจินปะเนี่ยยย เราชอบงานม่า
    #5,164
    0
  4. #5098 HoneyBabby (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:55
    โอ้ยยย จุนเน่มาแล้วววววว เตรียมตะเกียบแปป ?? มาม่าแน่ๆๆ
    #5,098
    0
  5. #5020 Nanthida_w (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 14:45
    nanthida.wongchiranan@gmail.com
    อยากอ่านแล้วๆๆๆๆ
    แต่งสนุกมากเลยค่ะ
    อ๊ะ จุนเน่มาแล้วว!!!
    #5,020
    0
  6. #4983 เอเอ็น (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 20:34
    เราอยากอ่านเอ็นซีอ่ะตัววววววว เราขอหลายรอบมากแต่ไม่ได้สักที ฮาาาา แต่เราก็ยังจะขอต่อไป--- //an0139287@gmail.comถ้าอันนี้ไม่ได้ก็ส่งอันนี้นะตัวaomlove24@yahoo.com//แนะนำให้ส่งเอ็นซีตั้งแต่แรกเลย 55555

    เราชอบวิธีเขียนของตัวมาก น่ารักมุ้งมิ้งสุดๆ เราชอบบบบ อ่านไปเขินไปมีบ้างที่อยากเข้าสิงพี่จิน//อยากมีโมเม้นแบบนี้บ้างไรบ้าง ฮา//นี่ติดเรื่องนี้มากเราอยากซื้อฟิคของตัวนะแต่เราไม่มีตังค์ #ท่ด เรามันจนอ่ะโทษที55555. ถ้าเรามีตังค์สัญญาว่าจะซื้อของตัว

    ปล.เราติดตามฟิคตัวหลายเรื่องอยู่น้า
    #4,983
    0
  7. #4951 sshutjjane (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 03:12
    ขอ nc ด้วยคนฮ่ะ'
    jenza445@gmail.com
    #4,951
    0
  8. #4905 Biebae . ♥ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 13:11
    ขอหน่อยคะ T___________T    bryce_cartahh@hotmail.com
    #4,905
    0
  9. #4902 biebae (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 10:21
    ขอ Cut หน่อยน้าาาาา bam_bambie25421@hotmail.com
    #4,902
    0
  10. #4821 CottonVip (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2558 / 00:47
    ทำใจแปบบมาม่ามาแย้ว
    #4,821
    0
  11. #4810 tanashi js (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2558 / 20:19
    ขอncหน่อยน้าาา jannytanashikun@gmail.com
    #4,810
    0
  12. #4769 khim_41 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 23:33
    ไรต์ขอnc หน่อยยยยยparkaikan41@gmail.com
    #4,769
    0
  13. #4755 SweetLip (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 03:35
    กรี๊สสสส จุนเนนน่ มาแล้ววว จุนจินนกรี๊ดด เดี๋ยวๆนี่ฟิคบีจิน555555555 //ขอcutด้วยน้าา w-l-skmr-@hotmail.com
    #4,755
    0
  14. #4731 mine_vip (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2558 / 13:16
    ขอ nc หน่อยน้าาา

    mamukiie483@gmail.com
    #4,731
    0
  15. #4703 englandd90 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 12:51
    เหยยยย จุนเน่มาแล้ววว> #4,703
    0
  16. #4688 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 09:44
    ว้ากกกกกกกกกกกก ไหงจุนเน่โผล่มาตอนนี้เนี่ยยยยยย ตายๆๆ
    #4,688
    0
  17. #4636 ชื่อไม่รู้ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2558 / 09:38
    ขอด้วยย dad.2003.mom@gmail.com
    #4,636
    0
  18. #4578 เมียวี (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 เมษายน 2558 / 12:19
    ขอเอ็นซีด้วยยย rapvxoxo_2706@hotmail.com
    #4,578
    0
  19. #4517 tang-kwa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 22:32
    ขอ nc หน่อยค่าาา cucumberz_qri@live.com
    #4,517
    0
  20. #4509 dewdew (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 09:36
    ขอ cut ด้วยคนน้าาาา dewza_toten@hotmail.com
    #4,509
    0
  21. #4508 dewdew (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 09:36
    ขอ cut ด้วยคนน้าาาา dewza_toten@hotmail.com
    #4,508
    0
  22. #4507 dewdew (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 16 เมษายน 2558 / 09:34
    ขอ cut ด้วยคนน้าาาา dewza_toten@hotmail.com
    #4,507
    0
  23. #4496 kamonwan2627 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 23:54
    เค้าขอNCหน่อยนะคะไรท์ kamolwan838@gmail.com ขอบคุณนะค่ะ^^
    #4,496
    0
  24. #4491 IKiLyoU (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2558 / 08:34
    ขอnc ด้วยค่ะ ruthailand.1994@gmail.com ขอบคุณนะคะ 
    #4,491
    0
  25. #4422 piczii (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 03:16
    จุนเน่ ออกแล้ว



    ขอ nc หน่อยค่าา picnic_t@hotmail.com
    #4,422
    0