{ BJin } Be my patient ϟ #ฟิคคนไข้ของฮันบิน。/ จบแล้ว

ตอนที่ 13 : ϟ TRACK 12

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,200
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 ต.ค. 58










*รีไรท์ให้เหมือนในรวมเล่ม

 

track12




 









 

จีวอน ไม่ฟื้น? 1อาทิตย์แล้ว?

มันใกล้ตายละ..

 

 

พี่สอบติดอยู่แล้วน่า..

 

 

เห้ย! ไม่น่าเชื่อแฮะ..

เห็นไหมสอบไม่ติดจริงด้วย” : (

 

 

พี่ไม่เคยเชื่อใจผมเลย

นายก็ไม่เคยเชื่อใจฉันเหมือนกัน ดงอยอก

 

 

 





 

0.5
{ -3- .}










               

JINHWAN SIDE




            แสงแดดที่ลอดผ่านทางช่องผ้าม่าน เข้าแยงตาคนให้รู้ว่าถึงเวลาตื่นแล้ว คนร่างสูงค่อยๆเปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งของตัวเองขึ้น ก่อนจะมองไปยังหัวเล็กๆของอีกคนที่ซุกอยู่ภายใต้ผ้าห่มหนา..  




             ปากหยักเผยให้เห็นรอยยิ้มน่ารักๆ แต่ก็ต้องหุบลงเพราะฮันบินเริ่มรู้สึกได้ถึงความร้อนที่ถูกถ่ายทอดผ่านลมหายใจเข้าออกของคนตัวเล็ก ทำให้เขาทำบางอย่างเพื่อตรวจสอบอุณหภูมิร่างกายของร่างเล็ก..



อื้อ..



             จินฮวานส่งเสียงขัดขืนขึ้นเล็กน้อย เพราะร่างอบอุ่นที่เขากำลังกอดรัดอยู่ค่อยๆขยับ แขนเล็กโอบรัดกอดให้แน่นขึ้น ใบหน้าใสถูไปกับหน้าอกแกร่งของฮันบิน ทำให้เจ้าตัวเผลอขำออกมาอย่างห้ามไม่ได้ ..นี่ละเมอใช่ไหม




ตัวเล็ก..



Zzz



ตัวเล็กกกก




            ฮันบินสะกิดไปที่ปลายจมูกอีกคนเบาๆ เมื่อวานเขาทำอะไรลงไปทั้งๆที่รู้ว่าอีกคนไม่สบายอยู่ แต่ก็..ล่ะนะ คราวนี้ถึงเวลาต้องดูแลคนป่วยแล้วล่ะ




 “ตื่นมากินยาได้แล้ว



ฮื้อ..




         ฮันบินเสียเวลาปลุกคนป่วยที่แสนดื้อให้ลุกมากินยาอยู่นานพอสมควรเพราะอีกคนเอาแต่ดื้อไม่ยอมลุกขึ้นมาสักที แถมยังดึงผ้าห่มขึ้นเหนือหัว นอนคลุมโปรงซะ กว่าจะปลุกได้เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน ร่างสูงเดินกลับมาอีกครั้งพร้อมกะละมังน้ำอุ่นกับผ้าสีขาว..




 “ผมจะเช็ดตัวละนะ



ฮือ..




            ร่างสูงพูดด้วยเสียงนิ่งๆ คนตัวเล็กยังคงขัดขืนเพราะต้องการจะนอน เมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็เสียเวลาไปนานอยู่ ถึงจะขัดใจไปหน่อย แต่เพราะฮันบินห่วงจินฮวานหรอก เลยต้องรีบตื่นมาเช็ดตัวให้ คนเป็นไข้บ่อยแบบนี้ไม่ดีนะ



 ยิ่งอ่อนแอแบบจินฮวานแล้วยิ่งไม่ดีใหญ่..



มือใหญ่ค่อยๆขยับผ้าห่มเลื่อนลงไปถึงใต้สะดือ




 “ทำอะไรอะ” +  + ร่างเล็กเผลอตื่นเพราะสัมผัสเย็นๆผ่านผิวหนังช่วงแขน..


ปล้ำพี่อีกรอบมั้ง



“!!!” ตาเล็กเบิกกว้างก้มมองร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเอง



ก่อนจะหันไปมองฮันบินตาเขม็งเอ้าเชื่ออีก



 “ผมไม่ปล้ำคนป่วยหรอก ดูมอง


นายมันไม่น่าไว้ใจปากเล็กยู่ด้วยความหมั่นไส้..



ฮันบินกำลังขำท่าทางตลกๆของอีกคน



 “จะเช็ดตัวให้เฉยๆ” ฮันบินลุกขึ้นเต็มความสูง ร่างอีกคนมีบ๊อกเซอร์ปิดช่วงล่างเพียงชิ้นเดียวนอกนั้น.. หายหมด ถึงจะเคยเห็นมาหมดแล้วแต่จินฮวานก็ยังคงเขินอยู่ดี กี่ครั้งก็คงไม่ชิน.. 



ไปใส่เสื้อไป


ขี้เกียจ


ไปใส่เลยยยย



ไม่



ไม่ใส่ฉันก็ไม่ลุกหรอก นอนอยู่แบบนี้ล่ะ”  ร่างเล็กนอนแผ่อย่างน่าฟัดอยู่บนเตียง


ก็ได้นะ เผื่อผมมีอารมณ์จะได้ปล้ำซะเลย




โดนถีบแน่!”



ว้าทำไงดี.. ผมมีอารมณ์แล้วอะ

 



คิม ฮัน บิน!”



 

            YUNHYEONG SIDE



 ขอโทษ


            นมรสกล้วยขวดเดิมๆ โพสอิทสีเหลืองที่ปรากฏข้อความเดิมๆ แต่รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนแปลง.. ทั้งลายมือ และคนส่ง เพราะเท่าที่ยุนฮยองจำได้ เขาไม่ได้เจอหน้าจีวอนมาเกือบเดือนแล้ว ทั้งๆที่เป็นวันสอบหมอนั่นก็ไม่มา



             รู้สึกดีแต่ก็แย่ไปด้วย ไม่ได้โหยหาแต่แค่อยากรู้



 “สุดท้ายก็เหมือนเดิม.. หายไปอีกแล้ว



            วันนี้คงเป็นอีกวันที่ยุนฮยองยังคงอ่านหนังสืออย่างหนักเพื่อการสอบเข้ามหาลัย และไม่ต้องถามเพราะเขาจะสอบหมอแน่นอน ครอบครัวซงเป็นครอบครัวหมอ เปิดโรงพยาบาลเป็นของตัวเอง ด้านฐานะคงไม่ต้องพูดถึง.. แต่นี่ว่ารวยแล้ว ครอบครัวฮันบินรวยยิ่งกว่า



            Rrr Rrr



 “ฮัลโหล


(ยุนฮยอง..



            ..ตึกตึก..



เสียงนี้.. ไม่สิ จีวอนคงไม่กล้าโทรหาเขาแน่ บ๊อบบี้ บ๊อบบี้สินะคนผิวเข้มถึงจะคิดแบบนั้น แต่ก็แอบหวังให้เป็นคนอีกคนที่ไม่ใช่บ๊อบบี้ แต่ก็แค่หวัง  ไม่ได้อะไรมาก



(มาโรงพยาบาลหน่อย..)


ทำไม?”


(มาดูคนใกล้ตาย)  ..บ๊อบบี้แน่นอน



เรื่องของฉันไหมเสียงเริ่มอ่อนลงเพราะไม่ใช่คนที่หวังไว้..



(มาเหอะน่ะ เดี๋ยวก็รู้)


อือๆ


 (เร็วๆล่ะ ไม่รู้มันจะทนได้นานแค่ไหน)




            ตู้ดดด


           คิดอยากจะให้ไปไหนก็สั่ง- -แต่ก็..ไป

 



            โรงพยาบาล


อ่าวฮันบิน

มาแล้วหรอฮยอง ไอบ๊อบรออยู่

ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ แล้วจินฮวาน?”



“..”



จินฮวานรอนายอยู่นะ ไม่รีบกลับไปล่ะ..” ยุนฮยองกำลังบอกอีกคนที่กำลังทำหน้านิ่ง จากเมื่อกี้ยังไม่เครียดขนาดนี้ ทะเลาะกันอีกแล้วหรอ.. สงสารจินฮวานจริงๆ 

ทำไมไม่พูดกันดีๆ ปล่อยให้เข้าใจผิดกันอยู่แบบนี้จินฮวานรอนายอยู่.. รีบๆกลับไปหาสิ



..



เอ้า.. ยังยืนอยู่อีก บอกให้รีบไปไง


เออๆครับ- -” หลังจากที่ยุนฮยองเห็นฮันบินกำลังเดินกลับไปแล้ว ก็ดูจะพอใจ.. เพราะอะไรน่ะหรอ เจ้าตัวคงลืมว่าวันนี้เป็นวันเกิดตัวเอง และจินฮวานก็คงรอฮันบินทั้งวัน แต่หมอนั่นกลับมาอยู่นี่ซะได้ น่าตีจริงๆ      


       

ร่างบางกำลังเปิดประตูห้องสีขาวโพลน สายตาไปสะดุดอยู่ที่ชื่อผู้ป่วย..คิมจีวอน



คิมจีวอน?” คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน ปากเรียวอมชมพูยังคงพึมพำชื่อที่เพิ่งเห็น


 “มาแล้วหรอยุนฮยอง..เหมือนนายจะมาช้าไปนะ..



               !!!



เตียงคนป่วยที่ว่างเปล่าบ่งบอกได้ว่าเจ้าของห้อง ไม่ได้อยู่ในที่นี่แล้ว บ้าน่า อย่าบอกนะว่าจีวอน.. ไม่จริงหรอก ล้อเล่นกันสินะ 



ฉันไม่สนุกกับนายนะ บ๊อบบี้


 “หน้าฉันเล่นมากหรอ..



            ไม่ ไม่เลย..หน้าบ๊อบบี้กำลังเครียด เครียดที่สุดเท่าที่เคยเห็นมา..



ไม่จริง.. อย่าล้อเล่นกันแบบนี้สิ


ฉันก็อยากให้มันเป็นเรื่องล้อเล่นเหมือนกันมือเรียวทั้งสองข้างกำลังสั่น.. แต่เขาก็ซ่อนมันไว้ เขามักเป็นคนเก็บความรู้สึกไว้คนเดียว จะไม่แสดงออกถ้าไม่จำเป็น..และครั้งนี้ก็เช่นกัน




             คุณบ๊อบบี้คะ ตอนนี้คนไข้จีวอนอาการคงที่แล้วค่ะ แพทย์ขอให้พักที่

ห้อง ICU จนกว่าอาการจะดีขึ้นนะคะ


 “ครับ ขอบคุณครับ..




             ยุนฮยองไม่เข้าใจ.. เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ควรจะทำอะไร บ๊อบบี้ที่เหมือนรู้ดีทุกอย่างก็ไม่ยอมบอกอะไรเขาเลย.. มันอึดอัด ได้แต่เฝ้ามองคนอีกคนผ่านกระจก คนอีกคนที่ยังคงนอนสงบนิ่งอยู่บนเตียง..

 


 ‘จีวอน..เป็นอะไร

เพราะพี่.. ยุนฮยอง..เพราะพี่คนเดียว

 


 “เพราะฉันอย่างงั้นหรอจีวอน..


ทำไม.. ทำไมถึงเพราะฉัน ตื่นมาสิคนทึ่ม..



            ..ฉันต้องการคำตอบจากนาย..       


  

 

JINHWAN SIDE     



            ร่างของคนสองคนกำลังนั่งต่างคนต่างทำงานอยู่ในห้องรับแขกของฮันบิน.. ช่วงนี้มีแต่เรื่องวุ่นๆให้ปวดหัว ไหนจะเรื่องการสอบเข้ามหาลัยของจินฮวาน เรื่องวันกีฬาสี แถมฮันบินยังถูกเลือกให้เป็นประธานนักเรียนแต่เจ้าตัวก็หนีมันมาได้ ไม่งั้นคงไม่มีเวลาให้คนตัวเล็กข้างๆแน่นอน..



แล้วทำไมไม่บอกฉันล่ะ ฉันจะได้ไปช่วยดูแลจีวอนด้วย


ผมว่าพี่อ่อนกว่าจีวอนมันอีกนะ อยู่บ้านอ่านหนังสือไปล่ะดีแล้ว”     


      

            ฮันบินตัดสินใจเล่าเรื่องอาการป่วยของจีวอนให้คนตัวเล็กได้รับรู้ทั้งหมด



รวมถึงยุนฮยองที่ตอนนี้กำลังทำหน้าที่คอยดูแลคนไข้อย่างใกล้ชิด ที่เขาไม่ยอมบอกมาตลอดเพราะบ๊อบบี้ขอไว้ แต่ในเมื่อตอนนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบังแล้ว เพราะคนที่เป็นต้นเหตุอย่างยุนฮยองก็รู้แล้ว.. บอกไปก็ไม่เห็นเป็นไร



            แต่มีคนอีกคนที่ไม่เคยรับรู้อะไรเลย และกำลังเข้าใจผิด.. ดงฮยอก



  “สุขภาพก็ของตัวเองแท้ๆยังไม่คิดจะดูแลเลย



           ฮันบินพูดเป็นเชิงจิกกัดคนตัวเล็กที่อายุมากกว่า..


..ทำให้จินฮวานงอน



ทำไมชอบว่ากันอยู่เรื่อยเลย



 “ก็เป็นห่วงนี่ แล้วเรื่องงานสีเป็นยังไงบ้าง มีอะไรให้ผมช่วยไหม

ไม่เป็นไร นายก็เป็นประธานสีเหมือนกันนี่ มาช่วยฉันมันดูไม่ดีมั้ง

แล้วมีคนช่วยหรือเปล่า ไม่ใช่ว่าหักโหมทำคนเดียวนะ



 “มี.. มีสิ เยอะแยะเลย..



            ต้องโกหกฮันบินอีกแล้ว



ดีแล้วล่ะ คนอื่นนี่หลงผิดกันหรือเปล่า มาเลือกพี่เนี่ย



ฮันบิน!”



คร้าบคร้าบบไม่ว่าแล้ว



            ..ตอนดึก



            ฮันบินเดินออกมาจากห้องนอนของตัวเอง.. เห็นร่างเล็กของจินฮวานกำลังนั่งฟุบหลับไปกับกองเอกสารมากมาย จินฮวานอ่านหนังสืออย่างหนัก อีกทั้งยังต้องควบงานประธานสีที่ตัวเองถูกรับเลือก ทั้งๆที่หน้าที่นี้มันควรเป็นของเกรด11 ไม่ใช่คนที่กำลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยแบบจินฮวาน..



เขาเองก็อยากจะช่วยแต่ทำไงได้ในเมื่อเขาก็เป็นประธานสีอีกสีนึงเหมือนกัน..



ฝันดีนะครับ” 

           


ก่อนวันกีฬาสี



 “จะทำยังไงกับเงินค้างพวกนี้!”

..เอาเงินฉันไปก่อนแล้วกัน

 “จินฮวานแล้วงบเรื่องค่าอุปกรณ์ล่ะ เบิกมาหรือยัง



เรียบร้อยแล้ว

 



 “ฉันขอใบรายชื่อนักกีฬาหน่อย

อยู่ในห้องสี ลองไปหาดูนะ



 

 “พี่จินฮวานครับ แสตนคนขาดน้องเกรด9ไม่ยอมขึ้นกัน

เดี๋ยวฉันไปตามให้นะ ซ้อมกันไปก่อน

 



 “ค่าหลีดทำไมเบิกมาแค่นี้ รู้ไหมว่าพวกเราเสียเงินไปเท่าไหร่

ก็.. เขาให้เบิกแค่นี้อะ..



 

 “จินฮวานนายต้องไปเบิกมาเพิ่ม ค่าชุดนักกีฬา

แต่สีเราเบิกเยอะที่สุดแล้วนะ..

 



 “พี่จินฮวานคะ อาจารย์เรียกประชุมประธานสีค่ะ

โอเค ขอบคุณมากนะ เดี๋ยวพี่ไป..

 



 “นายต้องจัดการบัญชีของสีเราทั้งหมด ฝ่ายบริหารต้องการ

ละแล้ว..คนที่จัดการเรื่องนี้ล่ะ



ก็นายไง

 



ฉัน.. อีกแล้วหรอ



 

            ระหว่างประชุมสี จินฮวานดูเครียด เหมือนจะระแวงตลอดเวลา.. ทำให้คนที่มองอยู่เครียดตามไปด้วย พรุ่งนี้ก็กีฬาสีแล้ว หมดกีฬาสี2วันนี้ไป อีกอาทิตย์นึงก็ถึงวันที่ร่างเล็กจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย จะไหวไหม.. เป็นห่วงจริงๆ



ไหวไหม..



ไหวสิ.. ฉันไปดูงานสีก่อนนะ

อืม.. แล้วจะกลับกี่โมง



เดี๋ยวฉันกลับเอง” จินฮวานหันมาตอบฮันบินเสียงดัง เพราะร่างเล็กกำลังรีบวิ่งไปเพื่อจัดการงานที่เหลือ.. ไม่ลืมที่จะยิ้มกว้างๆให้ฮันบิน ไม่ให้อีกคนต้องเป็นห่วงไปมากกว่านี้



เหนื่อย



อย่าว่าแต่จินฮวานยุ่งเลยฮันบินเองก็ยุ่งเหมือนกัน แต่โชคดีที่มีคนสนิทอย่างบ๊อบบี้คอยช่วยงานอยู่ อีกทั้งเพื่อนในห้องก็ช่วยงานเป็นอย่างดี ทำตามที่ฮันบินบอก แบ่งงานกันตามหน้าที่ โดยมีฮันบินเป็นคนคอยจัดการว่าควรต้องทำยังไง..



งานเลยเสร็จไปได้ด้วยดี



           

วันกีฬาสี


 “เอ้าทุกคน วันนี้เต็มที่กันหน่อยนะ



            ยุนฮยอง พี่สต๊าฟคนใจดีตะโกนบอกน้องๆ ยุนฮยองคอยดูแลเรื่องนักกีฬาและการแสดงต่างๆ โดยมีคนหน้าบึ้งคอยช่วย..



 “ไม่ช่วยก็ไปไกลๆเลย เกะกะ



ก็ช่วยอยู่นี่ไง” จีวอนตอบเสียงแข็ง.. ช่วยอะไร ช่วยยืนมอง ช่วยยืนเกะกะ ช่วยจ้องให้ไม่มีสมาธิ นี่เรียกว่าช่วยตรงไหนกันหลังจากปรับความเข้าใจกันได้ ยุนฮยองกับ



จีวอนก็ตัวติดกันแทบจะรวมร่างกันได้อยู่แล้ว



ไม่มีอะไรทำก็ไปช่วยจินฮวานโน่น เมื่อคืนคงไม่ได้นอนเลยมั้ง เคลียร์เอกสารให้สีอยู่คนเดียว พวกนี้ก็ใจดำกันจริงๆ ตัวเองก็ช่วยทำได้ เห็นแก่ตัวไม่ทำกัน


ขอใจดำอีกคนละกัน

งั้นก็เลิกจ้องแล้วมาช่วยทำบ้างสิครับคุณจีวอน



รับทราบครับ!” มือเรียวหยิกต้นแขนอีกคนอย่างหมั่นไส้ พร้อมทำหน้าทะเล้นใส่ 




โอ้ย โหด!”



            จินฮวานยังคงทำงานงกๆอยู่ในห้องสีคนเดียว ทั้งๆที่วันนี้ควรเป็นวันที่สนุกที่สุดสำหรับเกรด 12 แต่มันไม่ใช่สำหรับจินฮวาน คนตัวเล็กต้องแบกรับภาระทั้งหมด เพราะทุกคนต่างให้เหตุผลว่า..



แค่อ่านหนังสือสอบก็จะแย่อยู่แล้ว นายช่วยทำไปแล้วกันนะ..


เฮ้อรู้ไหมมันเหนื่อยนะ


เขาไม่น่ารับเป็นประธานสีตั้งแต่แรก ถ้ารู้ว่าจะมีแต่คนแกล้งแบบนี้..



ตัวเล็ก คิดถึงเขาไหม..



พี่มาร์คออกไปเลย

โหยเจอหน้าก็ไล่กันเลยนะ



ออกไปเดี๋ยวนี้



            ..เพี๊ยะ..



มือเล็กตีมือซนที่กำลังเนียนสัมผัสแก้มใสๆของเขา..


ไวตลอดเลยพี่มาร์คนี่  



ทำไมดุจัง



            มาร์คยู่หน้าด้วยความงอน วันนี้เขามาเพราะโดนแม่สั่งมาให้มาเฝ้าแบมแบม บอกเลยว่าเป็นภาระมาก.. แต่ก็ต้องยอมมาล่ะ ก็แม่บังคับนี่ แถมยังให้ถ่ายรูปให้ดูด้วยนะ เดือดร้อนจริงๆ



ผมยุ่งอยู่นะ เดี๋ยวฮันบินงอนด้วย ขี้เกียจทะเลาะแล่ว แค่นี้ก็ปวดหัวตายแล้ว

เอ้ออออ อะไรก็ฮันบิน ฉันหมดความหมายแล้วสิ


จะว่างั้นก็ได้ฮะ


ชิ” มาร์คมองดูรุ่นน้องตัวเล็กที่กำลังทำงานอย่างตั้งใจอยู่คนเดียว..

ทำไมนายทำอยู่คนเดียวล่ะ

วันนี้ควรเป็นวันที่นายจะไปสนุกกับคนอื่นๆไม่ใช่หรอ



ไม่เป็นไรหรอก  มันก็ไม่ได้หนักมาก ผมไหวน่า..

 


เห้ยแบมแบม แบมแบมโดนพวกห้อง F ขัดขาจะไหวไหมวะ



            เสียงดังโวยวายจากเด็กนักเรียนทำให้มาร์ครีบวิ่งไปดูแบมแบมโดยไม่สนใจจินฮวานเหมือนเมื่อกี้อีก.. คนร่างเล็กหัวเราะออกมาอย่างน่ารัก ..ทำเป็นปากแข็ง เป็นห่วงเขาล่ะสิ.. 



ดื้อ


ก็..ไม่อยากแพ้นิ่ครับ



            สักพักจินฮวานก็เห็นมาร์คกำลังแบกแบมแบมเดินผ่านห้องที่คนตัวเล็กทำงานอยู่ ทำให้ปากเรียวยิ้มจนตาหยี ..น่ารักแฮะ.. ก่อนที่ตัวเองจะสนใจทำงานที่กองอยู่ตรงหน้า



จินฮวานร่างเล็กหันไปมองต้นเสียง มินอา..


ว่าไง


นายเบิกเงินอะไรเยอะแยะ ฝ่ายการเงินเขาแบล็คลิสสีเราแล้วนะ

อ่าวก็พวกเธอให้ฉันเบิกไม่ใช่หรอ..



            จินฮวานหันไปมองเพื่อนผู้หญิงอีก2-3คนที่เพิ่งเดินเข้ามา..



ฉันบอกนายตอนไหน

อ่าวก็.. เธอบอกว่าเงินไม่พอ..

 “ไม่ต้องมาแก้ตัว แล้วเงินที่เบิกมาอยู่ไหนล่ะ นายเก็บมันไว้เองใช่ไหม


เปล่านะ ก็บางส่วนฉันออกให้ก่อน เงินที่เบิกมาบางส่วนต้องเป็นของฉันสิ



            บรรยากาศภายในห้องเริ่มเต็มไปด้วยความอึดอัด คนในสีทะเลาะกันเองถูกพูดต่อๆกันไปเรื่อยๆจนรู้ไปถึงสีอื่น.. 



พวกเธอไม่ช่วยฉันก็ไม่ว่า แต่ทำไมต้องมากล่าวหากันด้วย



            จินฮวานพยายามอธิบายจนถึงที่สุดเพราะเขาเองไม่ได้ผิด แต่เหมือนคนอื่นๆจะไม่เข้าใจ และคิดว่าที่เขาพูดคือข้อแก้ตัว กลุ่มคนที่มาหาเรื่องเขาเคยเป็นกรรมการนักเรียนมาก่อน และตอนนี้พวกนั้นก็ไม่ชอบจินฮวานเอามากๆ.. หาทางแกล้งมาตลอด ครั้งนี้ก็คงจะเหมือนกัน 



ประธานสีแบบนี้ไม่มียังจะดีกว่า


ฉันพยายามจนถึงที่สุดแล้ว แต่ทำไมพวกเธอต้อง..      


  

           เศษกระดาษที่ถูกฉีกกระจายอยู่ตรงหน้าประธานสีตัวเล็ก..  มันคือใบเบิกเงินที่จำเป็น แต่ถูกฉีกไปแล้ว.. กลุ่มผู้หญิงในห้องเดียวกันที่มาหาเรื่องก็แยกย้ายกันออกไป ปล่อยให้จินฮวานอึ้ง.. ขาเล็กยืดขึ้น ก้าวไปเก็บเศษกระดาษที่หล่นลงพื้น



..กดดัน.. ทั้งๆที่เขาพยายามจนถึงที่สุดแล้ว



จินฮวานเป็นอะไรไหม”  



หืม” คนตัวเล็กเงยหน้ามองยุนฮยองเพื่อนสนิทที่รีบวิ่งมาดูเพราะความเป็นห่วง..



ยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าขาวใส แต่ดูก็รู้ว่าฝืน..



ฉันไม่เป็นไรน่า นิดหน่อยเอง..

เฮ้อ.. ไม่เป็นไรได้ยังไงดูสิ

พี่ยุนฮยองครับ เกิดเรื่องแล้ว รีบไปห้ามเถอะฮะ พวกผมไม่ไหวแล้ว



โถ่เว้ย!”



ไปเถอะฉันไม่เป็นไร..ปากเรียวยกยิ้ม..



             ยิ้ม.. 



เพื่อให้อีกคนสบายใจ แต่มันกลับยิ่งทำให้ยุนฮยองเป็นห่วงมากขึ้นไปอีก ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าพวกนั้นน่ะอิจฉาจินฮวาน โดยเฉพาะเรื่องเรียน จินฮวานกลายเป็นที่1ของระดับด้วยเกรด 4.00 ทำให้มินอาที่เคยเป็นที่หนึ่งมาก่อนอิจฉา



แต่ไม่คิดว่าจะมาแกล้งจินฮวานด้วยอะไรที่ไร้สาระแบบนี้ มันเป็นเรื่องส่วนร่วม อย่างน้อยก็น่าจะมีสมองคิดบ้างว่าอะไรควรไม่ควร..



 “เสร็จแล้ว..



               ร่างเล็กพูดขึ้นมาอย่างพอใจ เขานั่งแปะเทปใสกับเศษใบเบิกเงินของสีที่ถูกฉีกเมื่อ1ชั่วโมงที่แล้ว.. เสร็จสักที แต่ก็ไม่ได้พักอยู่ดี มีเอกสารอีกเยอะแยะที่เขาต้องจัดการ ..อยากออกไปดูข้างนอกจัง.. นัยน์ตาสีดำมองออกไปนอกหน้าต่าง ขาเล็กก้าวออกไปกำลังจะเปิดประตู



 แต่ก็ต้องชะงักเพราะมีคนอีกคนกำลังเปิดประตูเข้ามา..



พี่จินฮวาน ฝ่ายธุรการขอเอกสารที่เกี่ยวกับสีทุกอย่างนะฮะ ตอนนี้



ตะ ตอนนี้หรอ

ครับ

งั้นรอแปปนะ เดี๋ยวฉันเอาไปส่งเอง นายไปเถอะ” 




             สุดท้ายจินฮวานก็..ต้องกลับไปจมกองงานเหมือนเดิม ร่างเล็กทำงานไปเรื่อยๆจน.. ท้องฟ้ามืดแล้ว แต่เอกสารยังไม่มีท่าทีว่าจะหมด เหลืออีกเกือบครึ่งของทั้งหมด



เหนื่อย



 

ห้องธุรการ



 “จัดการกันยังไง รู้ไหมมีสีนายสีเดียวที่ยังไม่ส่งเอกสารให้ฉัน”   ประธานนักเรียนเรียกประชุมสีหลังวันกีฬาสีวันแรกจบ.. เสียงตะคอกเมื่อกี้ทำเอาไหล่เล็กสะดุ้ง



ฟันสวยขบกัดปากตัวเองอย่างเคยชิน เมื่อรู้สึกกดดัน



ฉันขอโทษ..



ขอโทษแล้วยังไง จัดการไม่ได้แบบนี้มาเป็นประธานสีทำไม

แรงไปปะวะฮันบินทนไม่ไหวพูดแย้งขึ้นมา.. โกรธแทน

 “จินฮวานทำงานคนเดียวได้แค่นี้ก็เก่งแล้ว รอหน่อยได้ไหมละ ไว้พรุ่งนี้ฉันจะเอามาให้นายเอง

วุ่นวายว่ะ แล้วนายทำไมไม่ช่วยล่ะยุนฮยอง มัวแต่ทำตัวเป็นคนดี



เอ้าไอนี่!” จินฮวานดึงแขนยุนฮยองที่กำลังจะไปต่อยประธานนักเรียนด้วยความโมโห.. 



อย่า..



 “โว้ะ!”

 



            ประชุมสีฟ้า



 “ใครมีหน้าที่เรื่องเอกสารออกมา ออกมา!” กลุ่มนักเรียนปี3 ห้อง A เดินออกมา 7-8 คน.. ตามคำเรียกโหดๆของจีวอนมือหนาโยนแผ่นกระดาษเอกสารต่างๆลงพื้น จนกระจัดกระจายไปหมด ทำให้กรรมการคณะสีแปลกใจนิดๆแต่ไม่กล้าพูดอะไร เพราะบรรยากาศตอนนี้กำลังเครียด



เอางานของพวกนายไปทำซะ



แล้วทีหลังอย่าปัดความรับผิดชอบให้คนอื่นอีก มันดูโง่



            ทุกคนหันมามองจินฮวานที่กำลังก้มหน้างุด.. 



ไม่ต้องโทษจินฮวาน



 “ประธานสีที่พวกนายเลือกกัน ต้องโดนด่าเพราะความไร้ความรับผิดชอบของพวกนาย ควรคิดได้แล้วนะ กีฬาสีเขามีขึ้นเพื่อให้แบ่งกันรับผิดชอบ ทำงานร่วมกัน ไม่ใช่มาเห็นแก่ตัวกันแบบนี้



พอเถอะจีวอน..

ก็พี่มัวแต่ยอมแบบนี้ไง เลยไม่มีใครเกรงใจ

ก็ฉัน..

เป็นประธานสีไม่ได้แปลว่าจะต้องทำทุกอย่างจริงไหม ตอนนี้พี่เหนื่อยมามากแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคนอื่นบ้างเถอะ



เห้ยฮันบิน มึงเข้ามาทำไม ออกไป!” 



จีวอนส่งเสียงไล่ฮันบินที่กำลังเดินเข้ามาดูคนตัวเล็กที่กัดปากตัวเอง มือ


สั่นๆกำลังกำชายเสื้อตัวเองแน่น.. มือหนาค่อยๆคลายกำปั้นบนมืออีกคนออกเบาๆ ทนฟังอยู่หน้าห้องมาตั้งแต่ต้น



โมโห



..ฮึก



น้ำตาใสๆที่กลั้นมานานหยดลงมาอย่างช้าๆ ฮันบินดึงอีกคนมากอดเบาๆ ใบหน้าเล็กซุกอยู่ตรงอกของฮันบิน เมื่อกี้ว่าห้องประชุมอึดอัดแล้ว.. ตอนนี้มันอึดอัดยิ่งกว่า



จินฮวาน พวกเราขอโทษ

ผมด้วย ขอโทษครับ

ขอโทษค่ะ.. พวกเราผิดเอง ขอโทษที่ทำให้พี่ลำบาก” ทุกคนต่างพากันรับผิดและขอโทษประธานสีตัวเล็ก.. 



ฮันบินผละคนตัวเล็กออกก่อนจะกระซิบเบาๆ 



เช็ดน้ำตาเร็วๆ โตแล้วยังร้องไห้เป็นเด็กๆ อายเขา



มือเล็กรีบเช็ดแก้มเปียกของตัวเองลวกๆ ทำหน้าบึ้งใส่ฮันบินนิดๆ หันมาอีกทีก็เห็นทุกคนกำลังโค้งให้ ตาเล็กเบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ



ไม่เป็นไรหรอก



            ริมผีปากเรียวยกยิ้มขึ้นให้ทุกคน ทำให้บรรยากาศที่น่าอึดอัดคลายลงตอนนี้ชาวคณะสีกำลังแบ่งงานกันทำและบอกให้จินฮวานไปพัก แต่คนตัวเล็กอยากช่วย กว่าจะไล่ให้กลับได้นานอยู่



ฝากด้วยนะทุกคน



               เมื่อถึงห้องนอนร่างเล็กก็ทิ้งตัวลงนอนที่เตียงตัวเองอย่างอ่อนเพลียสักพักก็กระเด้งตัวขึ้นมา.. มีบางอย่างที่เขาต้องทำ ไปง้อฮันบิน.. อีกคนคงงอนเขาอยู่ ก็ตัวเองชอบทำให้ฮันบินเป็นห่วงอยู่เรื่อย ขาเล็กเดินไปที่ห้องฮันบิน

ได้ยินเสียงน้ำไหลจากห้องน้ำ.. 



อาบน้ำอยู่สินะ



            ตอนนี้ฮันบินเดินออกมาจากห้องน้ำมองจินฮวานที่นั่งอยู่ปลายเตียงนิ่งๆนึกว่าหลับไปแล้ว มาทำไม?



ฮันบิน



              ร่างเล็กที่เห็นฮันบินเดินออกมาจากห้องน้ำก็ไม่รอช้าที่จะเดินไปหาอีกคนและเรียกฮันบินไว้ ร่างสูงมีท่าทีไม่สนใจ เดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้าเพื่อหาเสื้อผ้าใส่ ร่างเล็กยังคงก้มหน้างุดด้วยความรู้สึกผิด




 เห็นไหม งอนจริงด้วย




ขอโทษ

 

 

 


 

100%





แจกโปสเตอร์ฟิค<3 รีดเดอร์3คนนี้ทักเค้ามาน้า
เนื่องจากเม้นเป็นที่พอใจยาวและได้ใจความ?5555555
แจกจริงไม่ได้โม้ { ทวิต @pinkqx97 }



แจกเนื่องจากอยากขอบคุณ มีแจกอีกแน่นอนเค้าใจดี<3
จะเปิดจองรวมเล่มเร็วๆนี้อย่าลืมมาสั่งกันน้า
อยากได้รางวัลก็ไม่ยากเลย ขอเม้นที่มาจากใจ อ่านเรื่องนี้เพราะอะไร
เค้าชอบอ่านเม้น อ่านแล้วยิ้มได้จริงๆนะ ขอบคุณทุกคนมากๆ




 

 

TALK

มาแก้ใหม่งิงิ

-

อย่าลืมเม้น / สกรีม #ฟิคคนไข้ของฮันบินนะงับ



.


 

 
Small Grey Outline Pointer
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,509 ความคิดเห็น

  1. #5163 Helenbrabra (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:32
    งิ้อ สงสาร ????
    #5,163
    0
  2. #4972 Prisana jeawram (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 14:03
    แกล้งตัวเล็กของเค้าทำไมมมมม งื้ออออ สงสาร
    #4,972
    0
  3. #4947 ภรรยาคยองซู (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2559 / 22:35
    นักถึงฮอโมนนน55555555
    #4,947
    0
  4. #4754 SweetLip (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2558 / 03:03
    งือออออ แกล้งพี่จินดันทำไมมม พวกนิสัยไม่เดดด แงงง;^;
    #4,754
    0
  5. #4687 Hiro Hiro Shi (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 09:31
    โหยยยย นี่มันแกล้งกันชัดๆอ่ะ พี่จินเป็นคนดีเกินไป ไม่ไหวๆๆ ต้องให้ห่านจัดการ อารมณ์แบบมองแรงรอบห้องแม่งก็กลัวละ 5555
    #4,687
    0
  6. #4365 YuiLuk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 มีนาคม 2558 / 20:17
    งื้อออออออออทำไมคนพวกนี้ทำกะจินฮวานของเค้าแบบนี้ เดี๋ยวตบให้เรอะะะ ฮันบินนายน่ารักอ่าตั้งแต่อ่านมานายเป็นคนที่โอ้ยยยยยยย 
    #4,365
    0
  7. #4087 bbbbbbb (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 20:43
    งืออออออ สงสารพี่จิน ไรท์แต่งสนุกมากเลย นานเเล้วที่ไม่ได้อ่านฟิคสนุกๆแบบนี้ปกติอ่านได้ตอนสองตอนก็ปิดเรื่อง แต่เรื่องนี้อ่านมาเรื่อยๆ จนแบบหุบยิ้มไม่ได้อ่ะ พยายามหุบยิ้มแล้วนะ 555555 ส่วนเพลงที่แปะไว้หน้าฟิคอ่ะ ชอบมากเลยเเบบอ่านฟิคไปฟังไปได้อารมณ์มากเลย คิคิ แต่งต่อไปเรื่อยๆน้าค้า ไม่ค่อยได้มาเม้นเท่าไหร่ขอโทดน้าค้าชอบอ่านเพลินละก็ไม่ได้เม้น
    #4,087
    0
  8. #4059 &#44312; (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 มีนาคม 2558 / 13:47
    ฟิคเรื่องนี้เรามโนสูงจนเห็นภาพเลยหละ อะไรจะมีหลายอารมณ์ขนาดนั้น ฮันบินนี่ก็ใจร้ายจัง แต่ที่ทำไปก็เพราะรักสินะ จินฮวานผู้ชายบอบบางของฉัน ถ้าเจอแบบนี้นะ ง่อสวว จะลากกลับบ้านไปนอนกอดให้เข็ด ฟินจะตายชัก 555
    #4,059
    0
  9. #3941 사랑해♡ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 มีนาคม 2558 / 11:52
    โห่ยยยยยยยย ดูพี่จินดิตัวเล็กนิดเดียวแต่ต้องมานั่งทำงานประธานสีอีก
    ถถถถถถถถถถถถ แล้วพี่จินทำผิดอะไรอ่ะ
    แต่น่ารักดีอ่ะ ยังไงก็ฟินอยู่ดี นี่แปลกมั้ยที่นั่งยิ้มเวลาบีจินทะเลาะกัน5555555555555555555555555
    ยิ้มนี่ไม่ใช่อะไร ฟินบีจินตลอดเวลาขนาดเวลาทะเลาะกันยังนั่งยิ้ม-__-
    #3,941
    0
  10. #3848 HaKuRo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 มีนาคม 2558 / 22:55
    พวกนิสัยไม่ดี แกล้งพี่จินอ่ะ :(
    นี่รู้สึกรักจีวอนขึ้นมาเลย555555
    #3,848
    0
  11. #3612 เมียหลวงกีกวัง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2558 / 19:38
    ตัวเล็กโดนแกล้งตลอดเลย น่าสงสาร ฮรืออ
    #3,612
    0
  12. #3586 Kanokwan Kaewsawat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2558 / 21:56
    ง่อววววสงสารพี่จิน พี่จินน่ารักฟรุ้งฟริ้งทำร้ายได้ลงคอ สนุกมากเลยยยยยยย ช่วงนี้ใกล้ปิดเทอมจะมาตามอ่านเรื่อยๆน้า
    #3,586
    0
  13. #3555 เพเนโลเป้กุ๊งกิ๊ง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:27
    อ๊อยยย ฟินมากกก พี่จินอะไรจะงุ้งงิ้งน่ารักกก น่ากอดดดดด. ชอบมากเลยคร่า
    #3,555
    0
  14. #3497 Sylvester (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 22:37
    โฮยยย มินอา ฌธอโผล่มานิดเดียวแต่เหมือนโดดเด่นสุด ฮันบินจัดการมันนนนนนนนนน~

    เอ๊ะ ว่าแต่ ฮันบินโกรธอีกแล้ว จะมีการลงโทษรึเปล่าน้อออออออออออออออออ
    #3,497
    0
  15. #3451 G-ra (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:51
    งื้ออออ ฮันบินขี้งอลลลล
    #3,451
    0
  16. #3227 mojijung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2558 / 02:24
    ชอบบบงะบินน
    #3,227
    0
  17. #3198 RISE (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2558 / 20:46
    ฮันบินอย่างขี้งอนอ่ะ จากที่อ่านมานะ ขี้งอน ขี้หึงขึ้นทุกตอนๆ ชอบว่าพี่จินว่าทำตัวเด็ก แหม่..ตัวเองก็ใช่เล่นนะครับ อย่างที่ว่า คนมีความรักมักจะดูเด็กลงไปนิดนึง 55555 พี่จินก็นะ..ง้อตลอดดดด 

    ตอนนี้พี่จีวอนมาว้ากมากครับพี่ เท่สุดอ่ะ โหยยยยย ขอบคุณแทนพี่จินจริงๆ พี่จินก็คนดีไปแล้วววว 
    หมั่นไส้มินอา ชิ หล่อนน่ะเตรียมตกกระป๋องไปเลย !
    #3,198
    0
  18. #2705 `Chocomallow* (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 20 มกราคม 2558 / 22:34
    ฮันบินขี้งอนนนนน!!
    แต่จินฮวานก็ง้อตลอด คึคึ-////-
    #2,705
    0
  19. #2608 evekrittika (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 15:26
    สงสารพี่จินทำงานหนักเกินตัวไปไหมม ไม่ชอบมินอา เเหมตัวอิจฉาชัดๆ ==
    #2,608
    0
  20. #2606 ฮุนตัลอิสเรียล <3 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 มกราคม 2558 / 09:21
    ไมทำงี้วะ แต่ละคน - -" ฮันบินนี่ก็ขี้งอนจริงไรจริง5555555.
    #2,606
    0
  21. #2571 Cookie _hong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มกราคม 2558 / 09:50
    ง่าาาา พี่จินอ่า โดนแกล้งตลอก เหนื่อยก็พักบ้างงงงง ฮันบินก็โหดตลอดอ่ะ เเต่น่ารักดีน่ะ เป็นห่วงมากสิน่ะ 5555 มาร์คแบมอ่ะ หายงอนกันเหอะน่ะ จีวอนยุนฮยองงงง งื้อออออออออ คู่นี้ก็น่ารัก >< แอบเป็นห่วงกันสิน่ะ เขินเเทนเลยยยยยยย -//////////-
    #2,571
    0
  22. #2533 Fnre Vk (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 มกราคม 2558 / 20:13
    ทำกับพี่จินแบบนี้ได้ไงเนี้ยยยย พี่จินก็คนดีมากไม่น่าโดนแกล้งเล้ยย เหนื่อยมากสินะ TT อิห่านก็โคตรใส่ใจ ละนี่อิห่านงอนอีกละ เรื่องเยอะไปอี๊กกก สู้ๆนะพี่จิน
    #2,533
    0
  23. #2467 MAISIEinsane (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มกราคม 2558 / 15:04
    เยิ้บด้วยสงสารพี่จินง่ะ หมั่นมนุษย์ชะนี5555
    #2,467
    0
  24. #2403 GG . (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2557 / 00:34
    อ่านแล้วยิ้มไปน้ำตาซึมไปด้วยเลย สู้ๆนะค่ะไรท์เตอร์
    #2,403
    0
  25. #2394 CSeauy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2557 / 18:55
    พี่จินน่าสงสาร... ฮบนี่ก็ขี้งอนจังนะรู้สึกหมั่นไส้ 5555555
    #2,394
    0